Tag Archives: Londen

Moordenaars beginnen vaak thuis

Massa moordenaars beginnen hun terreur-regime vaak thuis. Met die kop vestigt onder andere de Huffington Post er de aandacht op dat plegers van een aanslag meestal mannen zijn. En dat opvallend veel van hen beginnen als vrouwenmishandelaar. Zo ook de man die onlangs in Londen mensen dood reed, een agent neerstak en het Engelse parlementsgebouw binnen probeerde te dringen.

Nu de details over het leven van de aanvaller in Londen duidelijk worden, blijkt dat hij een geschiedenis had van agressie. Waaronder huiselijk geweld. Deze man belandt daardoor in de lange rij mannen die in het openbaar in het rondschieten, of mensen doodrijden, waarna in circa drie dagen duidelijk wordt dat hij daarvoor vrouwen mishandelde en terroriseerde. Vaak vermoordt de dader eerst een of meerdere vrouwen voordat hij de straat opgaat en vreemden vermoordt. Ze houden hun generale repetitie in de vorm van geweld tegen vrouwen, voordat ze de volgende stap zetten.

Feministen signaleren keer op keer dat mensen deze link tussen huiselijk geweld en het plegen van aanslagen/massa-moord verdonkeremanen. Onder andere Hadley Freeman van de Engelse krant The Guardian denkt dat autoriteiten hierover zwijgen omdat er geen politieke winst te behalen valt aan het benoemen van vrouwenhaat. Ook zouden bepaalde regeringen (*kuch – Trump -*kuch) teveel sleutelfiguren verliezen als je een punt maakt van huiselijk geweld. Het is veel veiliger andere oorzaken aan te wijzen. Zoals radicale islam, psychische ziekten of ‘er was geen reden’.

Daardoor verliezen onder andere politici uit het oog wat dit soort geweld aanjaagt. Namelijk gefrustreerde, neurotische mannelijkheid:

Domestic violence is frequently a way for male abusers to try to impose so-called traditional gender roles on their female partner – beating them when the laundry isn’t done, telling them what to wear – using violence to validate their own feelings of insecurity. So it is almost inevitable that these men would then be attracted to belief systems – whether it’s Isis, evangelical Christianity or the fundamentalist version of pretty much any major religion – that advocate wildly restrictive attitudes towards gender and endorse patriarchal systems which encourage men to punish women for their own failings.

Wat niet helpt is dat we het als samenleving sowieso al lastig vinden om te praten over huiselijk geweld, laat staan huiselijk geweld door moordenaars. We noemen huiselijk geweld vaak een vrouwenprobleem. Vrouwen moeten niet zeuren. Vrouwen lokken zelf uit dat mannen agressief worden, dus ze moeten zich schamen en hun kop houden. Vrouwen zijn sterk en hoog opgeleid dus ze kunnen geen prooi worden van een mannelijke mishandelaar – zeggen rechters. Als je de politie lastig valt met je gezeur over een vervelend vriendje, kun je zelfs een boete krijgen omdat je de tijd van agenten verspilde.

Die taboes, de stilte, de schaamte, de minachtende houding die we als samenleving hebben als het gaat om ”vrouwenzaken”, maakt dat deze factor vaak uit beeld verdwijnt. Daardoor missen we oplossingen. En daardoor verliezen we agressieve mannen uit het oog die gevaar opleveren, niet alleen voor een individuele vrouw, maar voor de samenleving.

Advertenties

Rio draait de klok terug, maar Londen doet een stap voorwaarts

Een samenwerkingsverband van het Vaticaan, Syrië, Rusland, Egypte en een paar conservatieve Latijns-Amerikaanse landen negeerde vrouwenrechten tijdens een recente  internationale VN-conferentie in Brazilië. De kongsie zorgde ervoor dat het slotdocument van de top in Rio geen recht op anticonceptie of andere reproductieve voorzieningen vastlegt. De conferentie draait daarmee de klok terug. Een top over gezinsplanning in Londen probeert nu te redden wat er te redden valt.

Melinda en Bill Gates komen op voor de keuzevrijheid voor vrouwen

Zodra je het Vaticaan in dezelfde zin tegenkomt als Syrië, zoals in de berichtgeving over de VN-top in Brazilië gebeurde, kun je op je vingers natellen dat het foute boel is:

Womens’ rights and youth campaigners were shocked that a coalition of the Holy See, Russia, Syria, Egypt and several of the more conservative states in South America were able to jettison international agreements made in the 1990s by speaking against the inclusion of reproductive rights in the final agreement. Instead, the only mention of reproductive rights in the 80-page missive was as a “health issue”. Robinson said this “failure of leadership” could have a devastating effect on some of the world’s poorest and most powerless women.

Ook de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton toonde zich buitengewoon teleurgesteld over de boterzachte praat in het einddocument van de VN-conferentie. Verschillende progressieve media spreken zelfs van een aanval op de rechten van vrouwen. Zij wijzen op de grote invloed van het Vaticaan:

The Holy See is a non-member-state permanent member of the United Nations that has been influential in equating women’s reproductive rights with abortion during the Rio conference.  “The Holy See has made many delegations argue that reproductive rights and health is [a] code word for abortion. It is not, never has been,” said Gita Sen from Development Alternatives with Women for a New Era, or DAWN, representing the Women’s Major Group.

De top in Londen, georganiseerd door de Engelse regering en de Gates Foundation, maakt duidelijk hoe belachelijk het is dat tegenstanders reproductieve rechten verengen tot het schrikbeeld van zo snel mogelijk zoveel mogelijk foetussen aborteren. Maar ze hebben in één opzicht gelijk: het gaat inderdaad om mensenlevens. Zwangerschap is in veel ontwikkelingslanden doodsoorzaak nummer 1 voor jonge vrouwen, vooral als het de gewoonte is meisjes al zeer jong uit te huwelijken. Ook voor volwassen vrouwen is baren een levensgevaarlijke activiteit:

Mike Egboh runs a programme called Paths 2, which is trying to improve how health systems in Nigeria function using schemes such as repairing hospitals. Mr Egboh’s motivation is highly personal – his own mother died in labour during her 11th pregnancy. He told me: “Many of us here in Africa were not planned children. “I’ve seen women being wheeled out of the labour room dead. I stayed at a hospital one day – and within three hours, there were five dead bodies. Five. I’m not kidding – I was there.”

Als moeder en kind het wel overleven, kan de volgende ronde beginnen. Maar na negen zwangerschappen wil je echt wel een keer dat het ophoudt. Volgens kenniscentrum Guttmacher instituut zouden vrouwen en hun gezinnen er enorm bij gebaat zijn als degenen die dat willen een beroep kunnen doen op anticonceptie. Vooral in ontwikkelingslanden blijft een groot deel van deze groep echter verstoken van de gewenste voorbehoedsmiddelen. Onder andere omdat conservatieven met allerlei middelen landen willen laten opereren volgens het principe ‘hou je benen bij elkaar, slet’. Een gezondheidspolitiek die aantoonbaar niet werkt.

Daarover gaat het op de top in Londen, die vandaag begint. Actrice Ashley Judd, die de internationale bijeenkomst steunt, vindt het hoog tijd dat het etiket ‘controversieel’ afgehaald wordt van anticonceptie en reproductieve rechten:

When we better support health programmes that give Therese, and millions of women like her, voluntary access to modern family planning, we help reduce the incidence of unsafe abortion, we improve her health and we enable her to better care for and educate her children. We build healthier families and communities. Where is the controversy?

UPDATE: Melinda Gates stelt 560 miljoen dollar beschikbaar om voorbehoedsmiddelen makkelijker toegankelijk te maken voor vrouwen in de armste landen.

Filmfestival zoekt regisseuses

Een groot filmfestival in Londen zoekt vrouwen die films of documentaires maken. Ben je actief als filmmaakster, en wil je je werk vertonen aan een geïnteresseerd publiek? Neem dan een kijkje op deze site. Tot 31 augustus zijn alle bijdragen welkom. Het festival vindt in november 2012 plaats.

Het festival heeft een duidelijke feministische inslag:

The festival aims to counterbalance the mainstream film industry’s narrow representation of women and its neglect of women’s issues by showing a selection of films made by women filmmakers from around the world. The films will be feminist in their representation of women and/or their handling of feminist issues.

Die balans is hard nodig. Eerder dit jaar lekte uit dat degenen die kiezen welke films in aanmerking komen voor een Oscar, voor driekwart man zijn. Negentig procent is blank. Vrouwen en allochtonen zijn zwaar in de minderheid. Als vrouwen al een plek krijgen in een Hollywood productie, krijgen ze slechts dertig procent van de spreektijd. Vrouwen zorgen vooral voor het sexy element, door schaars gekleed in beeld te verschijnen, of moeten de lijdende echtgenote, danwel hittepetit spelen die redding behoeft van stoere mannelijke helden. Het is geen beeld om vrolijk van te worden.

Het feministische filmfestival stelt daar producties tegenover waarin vrouwen centraal staan. Voor zover de Zesde Clan kon zien, is het de eerste keer dat dit festival plaats vindt. Het is een nieuwe loot aan de stam die ook het Birds Eye View festival opleverde. De organisatoren doen hun werk op non-profit basis. Wie werk inzendt, betaalt vijf pond voor een korte film en tien pond voor producties van dertig minuten of langer. Laat je zien en horen! Op naar Londen in november….

Helft Londense vrouwen heeft last van seksuele intimidatie

Geroep, gefluit, en andere vormen van lastig gevallen worden op straat. Bijna de helft van de Londense vrouwen tussen de 18 en 35 jaar heeft er last van, blijkt uit onderzoek van YouGov. Engelse vrouwenorganisaties vinden dat dit probleem serieus genomen moet worden. Het heet niet voor niets street harassment, oftewel lastig gevallen worden op straat. In Nederland lijkt deze discussie te zijn doodgebloed. Oorzaken: mensen reduceren het probleem tot bouwvakkers – als die een vrouw nafluiten is dat onschuldig en grappig – en wuiven klachten weg omdat minder dan de helft van het aantal vrouwen er last van heeft, dus waar hebben we het over?

In Nederland gebruikte Gamma het geijkte bouwvakkersgedrag onlangs nog in een reclame, als iets grappigs waar jongetjes al vroeg mee beginnen. Hahahaha, humor, dus klagen heeft geen zin. Columnist Sylvian Ephimenco, zelf getuige van fluitende bouwvakkers, merkte recent op dat hij niks meer doet met zulk gedrag:

Naroepen of -fluiten van vrouwen was een doodzonde die alleen barbaarse bouwvakkers konden plegen. En als geëmancipeerde en schuldbewuste man ten aanzien van zijn eigen soort, moest je hier niets van hebben. Het is wel voorgekomen dat ik op zo’n moment voor de nagefloten vrouw ongevraagd opkwam en de fluitende bouwvakker toebeet: “Hé, kan je niet een beetje doorwerken, roodborstje?” Deze tijd ligt ver achter me en ik moet nu om mijn toenmalige orthodoxie en bemoeienis grinniken.

Want, zo vervolgt hij, vrouwen vinden het best leuk als een man ze nafluit of roept. Bewijs: de documentaire ‘Beperkt Houdbaar’ van Sunny Bergman, waarin zij vraagt waarom mannen haar niet meer nafluiten, is ze soms niet aantrekkelijk genoeg meer. Oh, en tijdschrift Vrouw (van de Telegraaf) deed onderzoek en daaruit bleek ook al dat ruim de helft het wel leuk vond.

Kan best, maar net iets minder dan de helft, net als de Engelse studie uitwees, vindt het juist vervelend als mannen fluiten, roepen en staren. Dit soort redeneringen maken echter dat die grote minderheid haar kaken stijf op elkaar houdt. Niemand wil voor zeurpiet met slachtoffergedrag neergesabeld worden. Plus je bent een minderheid – maakt niet uit dat bijvoorbeeld 43% van alle Londense vrouwen tussen 18 en 35 jaar een enorme groep is – dus hou je kop.

Zo houden we met elkaar een situatie in stand waarin mensen wegkomen met heel wat minder onschuldig gedrag. Zoals diezelfde Ephimenco wel degelijk opmerkt:

Gisteren nog schreef Volkskrant-columnist Aaf Brandt Corstius hoe ze zag dat een vrouw met een Hema-zomerjurk door een groep ‘kansarme jongeren’ werd nageroepen: “Waarom luister je niet, wijf! Kutwijf! Hoerrrrr!”

Vergeleken daarmee is de onschuldig fluitende bouwvakker inderdaad een ‘toonbeeld van beschaving’. Daarmee praat je de rest niet goed. Maar dat gebeurt in de praktijk wel. Er is niks aan de hand. Echt niet! Die houding is zo gemeengoed dat een columniste van de Observer dit als het belangrijkste probleem aanwijst. Mannen komen weg met hun gedrag omdat iedereen de andere kant opkijkt:

As it is, there seems to be a sense that men are entitled to behave this way that is so ingrained that women are resigned to it and develop coping strategies. Our public spaces are full of women avoiding men they don’t know. Crossing streets, popping into shops unnecessarily, changing train carriages or buses (subtly, they hope), perfecting a placid “zombie stare”, neither encouraging an overture, nor haughtily dismissing one. Rare is the woman who hasn’t resorted to such actions at some point.

Ondertussen wijst onderzoek na onderzoek uit dat veel vrouwen wel degelijk last hebben van het gefluit, geroep en af en toe een ongewenste hand op billen, benen of borsten. Naast de Londense studie kwamen twee Canadese onderzoeken tot 80% vrouwen die zich lastig gevallen voelden in de openbare ruimte. Ook via organisaties als Hollaback komen steeds meer incidenten in de openbaarheid. Vrouwen kunnen hier melding maken van hun aanvaringen op straat. Omdat ze het niet pikken.

Want laten we duidelijk zijn. Het gaat niet alleen om nafluiten. Het gaat om het geheel van starende blikken, nafluiten, opmerkingen, scheldwoorden, overal, niet alleen op klaarlichte dag door gezellige bouwvakkers, maar ook ’s avonds en ’s nachts, zodra je de deur achter je dicht doet en de straat op loopt, door allerlei soorten mannen, vreemden, in allerlei situaties. Bonuspunten als je als vrouw alleen langs een groepje mannen loopt, waarna het geschreeuw los barst. Ook bonuspunten als je ergens alleen bent – de verlaten straat, de lege parkeergarage, een park – en dan een vent achter je aan krijgt.

Dat dit intimiderende en agressieve gedrag (hoerrr!) algemeen gereduceerd wordt tot wat onschuldig geflirt, heeft niet alleen impact op de slachtoffers (die hun mond houden en afzien van actie), maar ook op wat we er van weten:

The true extent of sexual harassment across Britain is difficult to judge. Campaigners say there is an acute shortage of academic studies looking into women’s experiences. But anecdotal evidence and the few studies that exist suggest unwanted sexual attention is frighteningly common. Fiona Elvines, from the Rape Crisis Centre, south London, is one of the few academics researching public sexual harassment for a PhD. “The issue has been trivialised for so long that is hasn’t been seen as a valid subject to study,” she said. “But the effect it has is enormous, from everyday decisions women have to make to avoid such harassment – like pretending to talk on your phone – to longer term effects on how they view their bodies.”

Vandaar dat Ephimenco moet verwijzen naar een dubieuze ‘studie’ van tijdschrift Vrouw, en losse anekdotes. De informatie die er is, wijst er echter op dat de daders zelf ook dondersgoed weten dat ze iets doen wat eigenlijk niet goed is:

In truth, it’s a rare woman who goes actively “cruising” for sexual attention in public spaces or who would respond positively to advances. Men must know this: they must know that staring, leering, shouting, pressing, rubbing and the rest is, if anything, going to give them even less of a chance, so what’s in it for them? Intimidating, scaring, displaying their power to intimidate, their entitlement to scare? […] While some men show off to friends, others wait for the empty carriage or the lonely street. Which makes a twisted kind of sense: the creeps don’t want decent men around who might berate or stop them.

Als die er al zijn. Op Ephimenco hoeven we in ieder geval niet meer te rekenen.

Wetenschapsmuseum eert muziekpionier Daphne Oram

Techno muziek heeft veel, zeer veel te danken aan Daphne Oram. De tweede wereldoorlog gaf haar als vrouw de kans om vanaf 1943 te werken in een geluidsstudio van de BBC. Vanuit die basis kon ze haar interesse voor muziek verder ontwikkelen. Ze ontwikkelde onder andere de Oramics machine, een apparaat met een techniek om sporen op een film om te zetten naar geluiden. Later begon ze een eigen muziekstudio in Kent. Het Londense Science Museum brengt een tentoonstelling over haar leven en werk.

Daphne Oram, pionier in de techno muziek.

Oram stierf in 2003 en was tegen die tijd een beetje vergeten, blijkt uit het persbericht over de expositie:

Mick Grierson, Director of the Daphne Oram Collection, Goldsmiths,  University of London, said: “The Oramics machine is a device of great importance to the development of British electronic music. It’s a great shame that Daphne’s contribution has never been fully recognised, but now that we have the machine at the Science Museum, it’s clear for all to see that she knew exactly how music was going to be made in the future, and created the machine to do it.”

De laatste jaren herontdekken muziekliefhebbers haar baanbrekende werk. De expositie in het Science Museum, met een Oramics machine als stralend middelpunt, is één van de bewijzen voor die hernieuwde belangstelling. De tentoonstelling begon in juli en loopt door tot en met december 2012.

Slutwalk Amsterdam trekt enthousiaste menigte

Amsterdam was gisteren het toneel van de eerste Slutwalk in Europa. De toeloop was zo groot, dat de organisatie het vertrekpunt op aanraden van de gemeente verplaatste van de Dam naar het Homomonument.  In een feestelijke optocht liepen de mensen vervolgens naar het Spui – zie dit filmpje op de site van de NOS.

Bron: Indymedia.nl

De Slutwalk ontstond in Toronto, nadat een Canadese politieagent tijdens een openbare lezing zei dat vrouwen die niet verkracht willen worden, zich niet moeten kleden als een slet. Canadezen pikten het niet dat een vertegenwoordiger van de politie op die manier het slachtoffer de schuld gaf. Ze organiseerden de eerste Slutwalk, een demonstratieve optocht van mannen en vrouwen, om duidelijk te maken dat de dader verantwoordelijk is voor seksueel geweld, niet het slachtoffer. En dat mensen vrij moeten kunnen zijn om te dragen en zeggen wat ze willen.

In Amsterdam meldden meer dan duizend mensen zich aan via Facebook. De NOS schat in dat uiteindelijk honderden deelnemers verzamelden bij het Homomonument en meeliepen. Het fenomeen Slutwalk is inmiddels ook overgeslagen op andere steden. Zo maakt Londen zich op voor een Slutwalk op 11 juni aanstaande. De deelnemers verzamelen op Trafalgar Square. Net als bij de Slutwalk Amsterdam kunnen mensen zich alvast aanmelden via een speciale pagina op Facebook. Volgens de BBC hebben circa 3500 Engelsen dat al gedaan.

Amerikaanse tactieken bereiken Engeland

Wakes houden bij abortus klinieken. Patiënten hinderlijk aanspreken en filmen terwijl ze naar de kliniek willen lopen. In Nederland kennen we dit soort verschijnselen sinds de jaren zestig nauwelijks meer. Het leek een ver van mijn bed show, iets geks voor in het verre Amerika, waar anti abortus fanaten artsen vermoorden, mensen molesteren en leugens over abortus verkondigen. Maar nee, het is officieel: dit soort Amerikaanse tactieken hebben Engeland bereikt.

Wakes Amerikaanse stijl net buiten de Marie Stopes kliniek in Londen.

Op nog geen half uurtje van Nederland zet de 40 Days For Life beweging de strategie van de V.S. door in Londen, onder andere bij de Marie Stopes kliniek. De groep laat zich adviseren door geharde veteranen uit de V.S., heeft grote protestborden pal tegenover de kliniek neergezet en roept vrouwen na die bij de insteling Marie Stopes naar binnen willen. Ook filmen ze de vrouwen. Met als smoes dat ze alleen filmen om zichzelf te beschermen tegen eventuele agressie van anderen. Huh?

Wat moet je aan met zo’n situatie? De Guardian geeft een mooi beeld van de verschillende reacties.

Allereerst de demonstranten zelf. Die vinden dat ieder middel geoorloofd is. Leden van deze beweging ijveren actief om abortusklinieken te laten sluiten, zodat ongewenst zwangere vrouwen geen keuze meer hebben. Ze zamelen geld in, proberen artsen en verpleegkundigen over te halen met hun werk te stoppen, en malen er niet om als vrouwen die ze aanspreken, daarop reageren met verdriet of angst. Ene Monsignor Philip Reilly, aanvoerder van het stel:

“If you are upset because you are about to kill your child, because someone is outside praying, well thanks be to God that they are upset because maybe they will change their mind, keep their child and thank us later,” he told the Guardian.

Duidelijk. Omstanders dan? Die probeerden de situatie op straat te negeren en liepen door. Maar er waren ook omstanders die naar de fanaten begonnen te schreeuwen dat ze zich moesten schamen en de vrouwen met rust moesten laten.

Overheid? Gemengd beeld hier. De politie greep uiteindelijk in toen de anti abortus activisten te dicht bij de kliniek bleven staan. Ze moesten zich terugtrekken naar de overkant van de straat. Tegelijkertijd waait er een conservatieve wind in de Engelse regering. Politici dreigen strengere en meer beperkende regels rondom abortus aan te nemen, en stonden toe dat een anti abortus groepering deelnam aan een adviesraad voor de seksuele gezondheidszorg. Terwijl hun enige advies op dat gebied is: voorbehoedsmiddelen zijn fout, onthoud je van seks, je mag pas met elkaar naar bed gaan na het huwelijk.

De pro choice beweging dan? Die stelt zich tot nu toe terughoudend op. Tegendemonstraties organiseren ziet iemand als Darinka Aleksic, campagne coördinator van Abortion Rights, niet zitten:

“We don’t stage counter-protests because we don’t want to give them more publicity and/or turn the street into a battleground. But anything that makes it more distressing for women who have to walk past is very worrying.”

Onnodig te zeggen dat de kerk in Engeland, waaronder ook drie katholieke bisschoppen, de activiteiten van de anti abortus activisten toejuichen. Dit komt voort uit dezelfde mentaliteit die het prima vindt dat een kinderverkrachter binnen de kerk blijft, zelfs nadat hij een negen jarig meisje zwanger maakte. Van een tweeling. Ze zou de bevalling nooit hebben overleefd. De arts en het vrouwelijke familielid die een abortus regelden voor het meisje, en daarmee haar leven redden, werden echter geëxcommuniceerd.

De werknemers van de kliniek proberen ondertussen het hoofd koel te houden. The Guardian:

Inside Maidstone’s Marie Stopes centre, the manager, Julie Wilson, said: “The clinic has been here for 11 years and we have had protesters outside the building on a regular basis. “Usually they are peaceful although, on occasions, they can be more intrusive and clients can be upset and decide not to go ahead with their appointment on the day. Generally though, we find these clients come back.

Ze komen terug, want de nood is hoog en vrouwen willen graag een keuze kunnen maken. Baas in eigen buik en zo. De Zesde Clan besluit deze deprimerende ontwikkeling graag met een pro choice slogan uit de V.S.:

Bumpersticker. De Zesde Clan wil er ook een!

Dichteres wint Costaprijs

Jo Shapcott won de Costaprijs voor het beste Engelstalige werk van 2010. Ze kreeg deze prestigieuze onderscheiding voor een dichtbundel, Of Mutability. Op deze video draagt ze een gedicht uit deze bundel voor. Ze verwerkte in dit boek onder andere haar ervaringen met borstkanker. Behalve de eer is er ook een leuk geldbedrag aan de Costa prijs verbonden: 35.000 pond. Met die financiële ondersteuning kan ze weer een tijdje vooruit en rustig verder schrijven.

Vrouwen regeerden in Londense onderwereld

De Veertig Olifanten, een strak georganiseerd, door vrouwen geleid misdaadsyndicaat, regeerde eeuwenlang met ijzeren hand in de Londense onderwereld. Tussen 1870 en 1950 hadden de vrouwen het monopolie op de grootste winkeldiefstal operatie die Engeland ooit heeft gekend. Dat blijkt uit nieuw geschiedkundig onderzoek naar misdaad in Londen.

Maggie Hughes, een notoir lid van de Veertig Olifanten.

Historicus Brian McDonald kwam de vrouwen op het spoor via nagelaten politierapporten, krantenartikelen, brieven, foto’s en juridische documenten. Er zijn aanwijzingen dat een voorloper van de bende al actief was in 1700. Maar pas vanaf 1873 komen hun activiteiten in het nieuws en is er hard bewijsmateriaal.

De bende specialiseerde zich in winkeldiefstal, maar had nevenactiviteiten. Zo was het een vaste werkwijze om mannen te verleiden en vervolgens te chanteren. Ook lieten ze zich in dienst nemen van rijke families, als huishoudelijke hulp, om vervolgens de huizen leeg te halen. De vrouwen namen het andere bendes niet in dank af als die aan de slag gingen in winkels die de Veertig Olifanten beschouwden als hun territorium. De veelal mannelijke leden van die bendes moesten een percentage afstaan. Deden ze dat niet, dan gingen de vrouwen rustig over tot ontvoering en aanslagen totdat ze hun deel kregen.

Als de omstandigheden veranderden, pasten de vrouwen hun tactieken aan. McDonald:

The girls benefited from prudish attitudes of the time by taking shelter behind the privacy afforded to women in large stores,” said McDonald. They became so well known in London that panic erupted when they were seen near high-class shops. The gang’s response was to branch out, expanding their enterprise to country and seaside towns. In the 20th century, they used high-powered cars to outrun the police. If they were stopped, they were found to be clean: the goods were spirited away to cars driven by male members of the team.

Eén van de belangrijkste leiders van de bende was Annie Diamond. Ze werd zo genoemd omdat ze geweldige meppen kon uitdelen, waarbij de diamanten ringen aan haar vingers dienst deden als extra wapen. Ada MacDonald, een lid van de bende, werd in haar tijd beroemd omdat de politie haar niet kon pakken. Ze werd ervan verdacht gestolen goederen te helen, maar kon zulke overtuigende kasboeken produceren dat justitie wel moest aannemen dat ze de spullen gewoon had gekocht. Maggie Hughes had minder geluk. Ze liep tegen de lamp tijdens een juwelenroof en draaide de bak in.

Historicus Brian McDonald concludeert:

Hidden in Britain’s underworld are characters and little known gangsters who have received only fleeting comments on their careers,” he said. “Far from being side men and women, some of these villains – especially the women – deserved starring roles.”

Canada eert voorvechter voor veilige abortus

Een jury in Canada is op dit moment druk bezig om de 25 Canadezen te kiezen die de meeste invloed hebben gehad op de samenleving. Dagblad Globe and Mail maakte vandaag bekend dat één van die 25 mensen Henry Morgentaler is. Deze Joodse arts overleefde Auschwitz, emigreerde naar Montreal, en begon in de jaren zestig te vechten voor het recht van vrouwen om baas te zijn in eigen buik.

Het kwam hem te staan op bedreigingen en gevangenisstraffen, maar gesteund door talloze vrouwen kreeg Morgentaler het voor elkaar dat vrouwen tegenwoordig zonder angst voor gevangenisstraf en vervolging kunnen kiezen voor een professioneel uitgevoerde abortus. Op 87-jarige leeftijd is hij daar nog even fel over als vroeger. In een interview met de Globe and Mail zegt hij:

As for his foes in the pro-life camp, he gives them no quarter. “I have nothing but contempt for people who wish to deny women one of the fundamental rights to control their reproduction,” says the 2008 Order of Canada recipient.

Het is goed nieuws dat een voorvechter voor veilige abortussen en vrouwenrechten zo geëerd wordt. Want eerder deze week kwamen er verontrustende berichten uit Engeland. Voorheen moest je helemaal naar de Verenigde Staten reizen om fanatieke fundamentalisten tegen te komen die wakes uitvoeren bij abortusklinieken, maar nu begint dit al op een half uur vliegen van Nederland vandaan. Volgens dagblad The Independent heeft een Amerikaanse anti-abortus groepering z’n activiteiten uitgebreid naar Engeland.

Volgens Engelse kranten zou het gaan om een organisatie uit Texas, genaamd ’40 days for life’.  Engelse leden van deze groep kamperen nu rond de Marie Stopes kliniek in hartje Londen, om daar dezelfde tactieken in te zetten als in de Verenigde Staten. Wat de activisten zelf omschrijven als wake klinkt erg onschuldig: ze zouden alleen willen bidden voor het welzijn van moeder en kind. Prima, maar waarom moet je dat doen voor de deur van een abortuskliniek in plaats van in je eigen huis of in een kerk?

Nou, omdat de activisten wel degelijk méér doen dan bidden. Ze roepen naar de vrouwen die de kliniek binnen willen gaan, en delen folders uit met misleidende informatie waar medisch gezien niks van klopt. Informatie van het niveau ‘van masturberen krijg je het aan je ruggemerg’. Medewerkers van de Marie Stopes kliniek vertelden The Independent dat zij zagen dat de activisten vrouwen tegen probeerden te houden als ze naar binnen wilden lopen. Ze zagen ook dat activisten de vrouwen en personeel van de kliniek filmden.

Volgens mensen betrokken bij het behoud van veilig uitgevoerde abortussen is dit nog maar het begin:

Darinka Aleksic, campaign co-ordinator at Abortion Rights, said she had been tracking a significant recent upswing in anti-abortion protests. “American-style tactics are being increasingly used in Britain, not just with pickets but with internet campaigns and the use of misleading leafleting,” she said. “We are strongly in favour of women receiving as much support, counselling and information about abortion as possible. But we’re worried about the tenor of a lot of the advice being given out by these pickets. There’s a lot of emphasis on guilt and misleading scientific information.”

De Zesde Clan verwijst graag terug naar een eerder artikel over Amerikaanse tactieken om vrouwen te weerhouden van het uitoefenen van hun recht op zelfbeschikking. Uit onderzoek blijkt dat vrouwen niet in de psychologische problemen komen vanwege een abortus, maar vanwege de emotionele druk die op hen wordt uitgeoefend terwijl ze overwegen wat te doen. Hoe meer mensen hen schuldgevoelens aanpraten, misleidende informatie geven en druk uitoefenen, hoe groter het trauma. Het zijn niet alleen wetenschappers die hier op wijzen: een man die regelmatig schrijft voor het Good Men Project ondervond zelf hoe erg de acties van zulke fanatici mensen raken, toen hij met zijn vrouw naar een abortuskliniek moest. Lees zijn verhaal hier.

Naast dit type terreur richten anti abortus bewegingen hun eigen klinieken op. Die lijken precies op de ‘gewone’, maar alles staat in het teken van het behoud van het ongeboren leven. De moeder is slechts de envelop waar dat kind ongeschonden uit moet komen. Ms Magazine wijdde er onlangs een heel artikel aan. Ook hier gebruiken christenen allerlei psychologische manipulatietechnieken en foutieve medische informatie om vrouwen met een combinatie van angst en schuldgevoel te dwingen hun zwangerschap door te zetten.

Daarom is het zo erg dat deze gedwongen zwangerschapsbeweging nu ook in Engeland steeds actiever wordt. Het is te hopen dat de pro choice krachten het blijven winnen van de Texanen. En dat vrouwen baas in eigen buik kunnen blijven.

Londense politie pakt huiselijk geweld aan

Je zit ’s avonds rustig op de bank een boek te lezen of CSI te kijken op televisie. Opeens hoor je geschreeuw en gedoe bij de buren. Een man en een vrouw maken ruzie. Langzaam escaleert de situatie. Wat doe je, bel je de politie of blijf je zitten waar je zit?

De politie in Londen plaatst mensen voor dit dilemma in een nieuwe campagne om huiselijk geweld aan te pakken. Bekijk vooral het filmpje, maar wees gewaarschuwd: je moet snel zijn, en niks doen kan traumatische gevolgen hebben….