Tag Archives: kritiek op vrouwen

Vrouwen krijgen minder kansen en hardere straffen

Mannelijke financiële adviseurs gaan twee keer zo vaak de fout in als hun vrouwelijke collega’s. Maar als vrouwen de fout in gaan, lopen ze een 20% groter risico op ontslag. Vervolgens krijgen ze ook nog eens minder vaak dan mannelijke ‘daders’ een tweede kans in hun bedrijfstak. Dat blijkt uit een jarenlange studie naar de personeelsrapporten van 1,2 miljoen Amerikaanse adviseurs en aandelenhandelaren, die een disciplinaire maatregel opgelegd kregen.

 

Waarom zijn vrouwen toch zo perfectionistisch? Als ze ‘gewoon’ eens durfden, ‘gewoon’ genoegen namen met een zesje, komt alles goed. Zo luidt de gebruikelijke riedel in Nederlandse media. Deze riedel heet framing – de bril waardoor veel auteurs problemen bekijken. Let maar eens op hoe vaak een opinieschrijver een situatie op deze manier voorstelt. Het ligt aan vrouwen zelf. Zo ook met perfectionisme. Vrouwen, stop met alles perfect willen doen! Je verpest het voor iedereen en vooral ook voor jezelf! Geen wonder dat je loopbaan stagneert, enz.

Wat deze verhalen echter weglaten, is dat vrouwen onder zware druk staan om het perfect te doen. Wij mensen geven vrouwen namelijk veel minder kansen dan mannen, en straffen vrouwen behoorlijk hardvochtig als ze fouten maken. Zoals uit het Amerikaanse onderzoek naar financiële professionals blijkt. De wetenschappers die de 1,2 miljoen disciplinaire rapporten doorploegden, concluderen:

The authors, who teach at the University of Chicago, Stanford University and the University of Minnesota, suggested the difference represented “taste-based discrimination” in the industry.“The financial advisory industry is willing to give male advisers a second chance, while female advisers are likely to be cast from the industry,” they wrote.

Als een misstap meteen einde oefening betekent, kijk je als vrouw wel linker uit om risico’s te nemen of het rustig aan te doen.  Je ziet deze bestraffende houding overal terug. Neem de filmindustrie. Gemiddeld krijgt een ervaren, bekende regisseuse eens in de tien jaar de kans aan het roer van een grote film te staan. De banen gaan vooral naar blanke mannen, waaronder mannen met een flop op hun naam.

Geen probleem, voor een man. Krijg je als vrouw echter die ene kans en mislukt het, dan gooit Hollywood de deur dicht. Dat heet het Ishtar-effect, naar de gelijknamige film die flopte. Ishtar betekende het einde van de loopbaan van Elaine May. Warren Beatty en Dustin Hoffman waren medeverantwoordelijk voor de flop, maar zij hadden geen enkel probleem daarna nieuw werk te vinden.

Hetzelfde patroon duikt op in het bedrijfsleven. Als het minder gaat met een bedrijf, krijgt een vrouwelijke directeur (CEO) in vergelijkbare omstandigheden veel meer kritiek te verduren dan een mannelijke directeur. Leidde een vrouw het noodlijdende bedrijf, dan kreeg zij de schuld van de malaise in 80% van de nieuwsartikelen over de situatie. Bij een man gebeurde dat in slechts 31% van de gevallen.

De lijst onderzoeken is eindeloos lang. Overal hetzelfde meten met twee maten. Overal hogere eisen aan vrouwen, en zwaardere straffen als ze niet supergoed zijn. Dat gebeurt ook in Nederland. Mannelijke voetballers maken er een puinbak van en de enige vraag is ‘welke coach helpt hen er weer bovenop.’ Als de resultaten van voetbalsters tegenvallen, of een voetbalclub zit financieel krap, heet het meteen ‘hef vrouwenvoetbal maar op‘.

Kortom, gewone, middelmatige vrouwen redden het niet. Gewone, middelmatige mannen wél. Mannen mogen falen en krijgen daarna vaak een tweede kans. Mensen zien mogelijkheden bij mannen en geven hen promoties, terwijl vrouwen aan een plakkende vloer kleven. Vrouwen kunnen er niet van uit gaan dat zij snel kansen krijgen. En ze liggen er verdacht snel uit. Wetenschappelijk bewezen feit.

Maar er heerst een oorverdovende stilte over dit structurele seksisme waardoor vrouwen in de marge verdwijnen. Diverse mensen voeren diverse redenen aan naar het hoe en waarom van die stilte. Vrouwen komen niet vooruit omdat mensen diversiteit onbelangrijk vinden en zich niet oprecht inspannen het speelveld gelijker te maken. Of ze ontkennen dat mannen veel meer kansen krijgen dan vrouwen, omdat dit makkelijk is. Lekker wegkijken en genieten van je privileges, met als bonus dat je kunt neerkijken op al die domme vrouwen die een probleem hebben omdat ze het niet goed doen.

Vrouwen zijn echter niet gek. Wij zien de dubbele moraal wel degelijk, en ervaren de oneerlijkheid:

Why do women have to be exceptional to warrant fair treatment? If I’m a female and am pretty average at my job, I should be afforded the same luxuries as any man who is also pretty average at the same job. My biggest gripe with all of this, is that a Dud Male Boss hardly ever gets called out for being a dud. It’s almost as if being male and “ok” at your job, means that you can get away with being a terrible manager and continue to progress to a decent middle management job. But put a female in that same position and every mistake is highlighted, with the insinuation that she’s a dud because she’s female.

Als je dit stuk hebt gelezen, weet dan dat wij allen geleerd hebben vrouwen minder te vinden dan mannen. Wees je ervan bewust. Geef vrouwen bewust meer kansen. Als een vrouw het gedrag van een bepaalde man vertoonde, zouden we dat accepteren? Zo nee, waarom vinden we hem dan nog steeds ok terwijl we haar zouden uitkotsen? Hoe eerlijk is je kritiek? Op die manier kun je jezelf bijsturen en aangeleerd gedrag afleren. Probeer het maar eens. Wie weet wordt de wereld dan wat vriendelijker voor vrouwen.

De Gereedschapskist: feministen wegmeppen

Twee heerlijke artikelen leggen precies uit wat er gebeurt als ergens een probleem rondom gender opduikt. Na veel discussie komt de conclusie vaak neer op ‘accepteer het onvermijdelijke nou maar’, en volgen teksten die neerkomen op ‘kunnen die verrotte feministen hun kop niet houden’. Dit laatste vuile karweitje wordt opvallend vaak opgeknapt door de Goede Vrouw van dienst. Die wil maar wat graag aantonen dat zij wél begrip heeft voor die arme belaagde mannen.

Catfight! In de serie Dynasty lustten ze er wel pap van.

Amanda Marcotte beschrijft de verschillende fases in het patroon. Het gaat als volgt. Eerst krijg je kritiek op een seksistische praktijk. Op die kritiek volgen defensieve reacties, waarna er kritiek komt op deze defensieve reacties. Vervolgens meldt de Goede Vrouw zich om eens en voor altijd te vertellen hoe het zit. Deze dame volgt meestal de volgende checklist:

  1. het is geklaag van zeurende, danwel agressieve vrouwen, die zoeken naar dingen om zich over op te winden,
  2. het onderwerp is saai, achterhaald, zinloos,
  3. het ging om kwaliteit en mannen hadden die kwaliteit, /het gaat om de beste kandidaat, mannen kunnen dit nou eenmaal goed / mannen hebben de beste eigenschappen voor dit of dat / mannen kunnen iets beter dan vrouwen
  4. maar dit betekent niet dat vrouwen niks kunnen, hoor, echt niet! Noem de uitzondering die de regel bevestigt.
  5. als er al seksisme bestaat, dan is dat positief, omdat het ervoor zorgt dat de vrouwen afvallen die toch al niet goed genoeg waren
  6. afleidingsmanoeuvres. We praten over onderwerp X, maar eigenlijk is Y belangrijker en waarom gaat de discussie dáár niet over
  7. Kijk, ik ben de echte feministe, ik durf taboedoorbrekende dingen te zeggen, kijk mij eens hip en dapper zijn

De Zesde Clan zou hier voor de Nederlandse situatie aan toe willen voegen dat de vrijwilligsters van dienst graag een beroep doen op neuroseksistische Mars en Venus theorieën. Blijkbaar slaat dit gedachtengoed aan in ons land, omdat het past bij onze conservatieve huisvrouwencultuur. Vanuit dat jaren vijftig rollenpatroon krijg je vreemde verhalen over mannen zijn nu eenmaal zus, en vrouwen zo, en dat is goed, en daarom moeten we bijvoorbeeld voorkomen dat zielige jongens beschadigd worden door incapabele juffen, en waar o waar is de echte man waar je je als single vrouw verliefd op kunt worden, boehoehoe, die agressieve, veel te ver doorgeslagen feministen hebben de mannen gecasteerd!

Zulke vrouwen opereren vanuit een soort heilige missie. Wij stellen het echte onrecht aan de kaak! Wij begrijpen onze jongens en onze mannen tenminste! Wij weten hoe het hoort! Vrouwen, blijf bij je leest en geef mannen alle ruimte om hun unieke mannelijke kwaliteiten breeduit te etaleren, want zij kunnen dit en dit en dit het beste! Het NRC Handelsblad is de laatste tijd grootleverancier van dit soort artikelen. Turf de onbewezen stellingen en vooroordelen, en je houdt nauwelijks een regel tekst over die gebaseerd is op logica of een wetenschappelijk bewezen feit.

Gelukkig zijn er altijd stemmen die oproepen tot nuchterheid. Zoals die van hoogleraar Evelien Tonkens:

hoe toevallig is het dat alle vermeend wetenschappelijke kennis over sekse en hersenen een echo is van eeuwenoude maatschappelijke stereotiepen? Vrouwen zijn ongeschikt voor rechten en politiek, aldus een bestseller uit 1797. Vrouwen zijn ‘qua temparament en fysieke aanleg’ ongeschikt voor huisarts of medisch specialist, aldus een hoogleraar geneeskunde in 1915. Het is stomtoevallig altijd kennis die vrouwen op hun plaats houdt. Nooit kennis die hen uitdaagt en hun wereld vergroot. Waarom omarmen mensen dit massaal als waarheid, terwijl ze wetenschappelijk onderzoek naar klimaatverandering of het nut van inenting tegen baarmoederhalskanker massaal verwerpen? Vanwege lust tot sekseverschil (en afkeer van treinrijden en inenten). Veel mensen willen dolgraag horen dat de seksen wezenlijk verschillend zijn. Graag in onbegrijpelijke toverformules over cortexen die geen tegenspraak oproepen.

Gelukkig weten feministen zelf dondersgoed hoe het zit. Meestal slagen ze erin de pogingen om hen, voor de zoveelste keer, af te schilderen als agressieve mannenhaters, van een context te voorzien. Gezien het revolutionaire karakter van de beweging kun je bijna niet anders verwachten:

The stereotype of the ugly, unfuckable feminist exists for a reason – because it’s still the last, best line of defence against any woman who is a little too loud, a little too political. Just tell her that if she goes on as she is, nobody will love her. Correct me if I’m wrong, but I’ve always believed that part of the point of feminist politics – part of the point of any sort of radical politics – is that some principles are more important than being universally adored, particularly by the sort of men who would prefer women to smile quietly and grow our hair out.

Het besef van achterliggende mechanismen maakt de praktijk echter niet minder tenenkrommend. Meer mensen – ja, vrouwen zijn ook mensen – zouden er goed aan doen eens een bezoekje te brengen aan sites als Feminism 101. Het zou de publieke discussie naar een flink hoger niveau tillen.