Tag Archives: kostwinner

Anderhalf verdienersmodel legt alle economische risico’s bij vrouwen

Wow. Als er voor mij één ding duidelijk wordt uit de Emancipatiemonitor 2016 is het dit: het schiet niet op met de emancipatie, en uit keiharde cijfers en representatieve uitslagen van enquêtes blijkt dat ‘wij’ in Nederland, met ons anderhalf verdienersmodel, alle risico’s van die relatievorm bij de vrouw neerleggen. Naar eigen zeggen in goed vertrouwen leveren vrouwen in, maar als de relatie stuk loopt onttrekt 50% van de mannen zich aan de (financiële) gevolgen van deze manier van samenleven.

Het anderhalf verdienersmodel houdt in dat zodra er kinderen komen, de ene partner het betaalde werk drastisch inperkt, terwijl de ander de hoofdkostwinner wordt of blijft. Als samenleving zetten we vrouwen onder grote sociale druk om degene te zijn die inschikt en de onbetaalde zorgtaken in huis op zich neemt. Daardoor wordt het iets waar je niet over praat omdat het vanzelfsprekend zo hoort. Nog voordat ze een serieuze relatie krijgen zijn jongeren al diep doordrongen van deze norm, ziet het CBS.

Gegeven deze ongeschreven wet vindt er zelden een kritisch gesprek plaats over de praktische gevolgen van deze gang van zaken. In plaats daarvan signaleert de monitor automatische aannames van het type ‘als haar inkomen op gaat aan kinderopvang, kan ze net zo goed meteen stoppen met betaald werk’. En wensdenken: ”Twee op de drie vrouwen menen dat financiële afhankelijkheid niet erg is, zolang er maar goede afspraken zijn gemaakt. Nog meer vrouwen vinden dat het in een goede relatie niet uitmaakt wie het meeste geld binnenbrengt en wie het meeste doet in het huishouden.”

Zodoende houdt zij hooguit een baantje en houdt hij De Baan. Zodoende schrobt zij thuis de badkamer terwijl hij domineert op krantenredacties, in de politiek, in de top van bedrijven enz. enz. Kinderen observeren deze ouderwetse rolpatronen en leren al jong hoe het hoort. Voilà, een vicieuze cirkel.

Als het mis gaat met de relatie – het CBS becijfert dat het aantal echtscheidingen nog steeds stijgt – komen alle negatieve gevolgen bij de vrouw terecht. Cijfers staan verdeeld over pagina’s 148 tot en met 166, maar geven samengevat dit duidelijke beeld:

  • Van de mannen meent de helft dat beide ex-partners na een scheiding financieel op eigen benen moeten staan, zonder partneralimentatie. Laat dit even op je inwerken, dames. De helft. Deze mannen profiteren graag van jouw gratis werk, zodat hij ongestoord salaris kan blijven verdienen, maar als de relatie stuk loopt moet je niet bij hem aankloppen
  • Bij degenen zonder kinderen: bij mannen 11% inkomstendaling en bij vrouwen bijna 28%
  • Zijn er wel kinderen en wonen die bij de moeder, dan gaan mannen er ruim 10% in koopkracht op vooruit, terwijl vrouwen 23% verlies hebben
  • Wonen de kinderen bij de vader, dan gaan deze vaders er 1% op achteruit en moeders bijna 27%
  • Vrouwen die na de scheiding partneralimentatie ontvingen, moesten een koopkrachtverlies van 38% incasseren, tegenover 22% verlies voor vrouwen zonder partneralimentatie. Ook met kinderalimentatie blijft dit beeld overeind
  • Voor mannen die partneralimentatie gingen betalen na de scheiding, ontwikkelde de koopkracht zich met 6,4% stijging positief
  • Nieuwe relatie: zonder kinderen gingen mannen met een nieuwe partner er 1% in koopkracht op achteruit, terwijl vrouwen ruim 1% vooruitgang hadden. Met kinderen hadden beide seksen te maken met een koopkrachtwinst: mannen 13% en vrouwen 4%

Denk daar even aan als mannen weer lawaai gaan maken over alimentatie: zijn inkomen gaat er nog steeds op vooruit, als hij partneralimentatie betaalt.

Gezien de voordelige positie van mannen hoeven vrouwen van hem geen urgentie te verwachten om iets te veranderen. Hij vaart wel bij deze gang van zaken. Hij heeft geen probleem. Voor vrouwen is de urgentie daarentegen hoog. Als vrouwen niet kritisch nadenken, denkfouten ontmaskeren en hun economische zelfstandigheid bevechten, blijven ze in een systeem rollen waarbij ze uiteindelijk in armoede vervallen als het mis gaat met de relatie.

Vrouwen vinden dat kritische gesprek met een wellicht tegenstribbelende geliefde erg lastig. Slechts zelden durven vrouwen die andere dwingende norm te doorbreken, namelijk dat vrouwen vriendelijk moeten zijn, moeten zorgen, aan de ander moeten denken, de harmonie in huis moeten bewaren. Het doet zeer in jezelf als je daar tegenin gaat. Anderen kunnen je een bitch noemen. Bovendien kun je een beerput openen vol onuitgesproken verwachtingen, ingesleten gedragspatronen of onwil die niet langer verborgen kan blijven als jij als vrouw duidelijkheid eist.

Kortom, gezien bovenstaande snap je waarom de emancipatie zo hemeltergend traag verloopt. Het gaat om een taaie mentaliteit en vastgeroeste maatschappelijke normen die, hoewel ongeschreven, daarom niet minder dwingend zijn. De emancipatiemonitor maakt dat weer eens pijnlijk zichtbaar.

Max Pam vindt het prima dat vrouwen kanker krijgen

Goed dat steeds meer vrouwen kanker krijgen van het roken. Dan gaan ze misschien net zo kort leven als mannen. En dat is niet meer dan rechtvaardig, want de dames nemen het ervan terwijl de mannen moeten zwoegen en de rekening in het restaurant betalen. De bron van deze wijsheid? Max Pam, prominent in de rubriek Banen van de Volkskrant.

Max Pam vindt dat de moderne man lijdt, en dús moeten vrouwen minstens zo erg lijden.

Max schrijft voor allerlei kranten en tijdschriften, waaronder Binnenlands Bestuur. Als columnist/journalist schopt hij regelmatig tegen schenen aan, en dat mag in Nederland. Wat vervolgens ook mag, is zijn redeneringen analyseren en er waar nodig commentaar op leveren. Aangezien De Zesde Clan scherp en kritisch is, moet Pam zijn borst maar even nat maken, zeker als het niet gaat om een grappige column maar een ietwat serieuzer stukje voor het Banen-katern.

Pam gebruikt als aanleiding een wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat ‘men’ van de man nog steeds verwacht dat hij kostwinnaar is. Vrouwen daarentegen moeten zorgen, maar mogen daarnaast ook best wat werken. So far, so good. Maar dan volgt er een stuk tekst waar het zuur vanaf druipt. Max Pam schetst een beeld van een man die kostwinner moet zijn, overal voor vrouwen deuren moet openhouden en rekeningen moet betalen, om vervolgens thuis stank voor dank te krijgen.

De vrouwen daarentegen hebben het perfect voor elkaar. Ze leven langer dan mannen en dat is niet zo gek als je kijkt naar hun leventje. Beetje werken, beetje lummelen, beetje klagen over het glazen plafond, terwijl ze ondertussen de man aan alle kanten de baas zijn. Daarna komt er dit:

Is er nog hoop voor de man? Weinig, maar ik zie een paar lichtpuntjes. Ten eerste blijkt dat het roken onder vrouwen nog altijd toeneemt. Dat betekent dat vrouwen gevoeliger worden voor longkanker en andere ziekten. Daarnaast heeft een onderzoek van de VU aangetoond dat criminaliteit onder meisjes ernstig is gestegen. Ook hier vindt een nivellering plaats. Overigens is in deze groep meisjes ook een toename van risicovol seksueel gedrag vastgesteld. De meisjes zijn onblusbaar in hun verlangens. En dan heb ik het nog niet over de aandrang van veel vrouwen om verliefd te worden op zware criminelen, en dan speciaal op moordenaars. […] Wellicht kijkt u na dit stukje met andere ogen naar Dominique Strauss-Kahn en zijn vrouw Anne Sinclair.

Wat uit dit stukje vooral spreekt is angst. Wat zijn de mannen toch zielig, en wat zijn die vrouwen machtig en superieur. Gelukkig deugen ze van geen kanten (want: ‘onblusbaar in hun verlangens’ en een aandrang verliefd te worden op criminelen) en krijgen ze kanker van het roken. Echt een lichtpuntje, inderdaad.

Waarom krijgt Max Pam van de Volkskrant zoveel ruimte om zoveel onsamenhangend opgeschreven haat te spuien? Zijn tirade is niet eens origineel. Vele, vele mannen gingen hem voor. Lees voor de historische context bijvoorbeeld het boek In Her Place, vol geleerden die ‘wetenschappelijke’ theoriën misbruikten om vrouwen terug in hun hok te knuppelen.

Of pak het jubileumnummer van het Historisch Nieuwsblad erbij. Historicus Herman Pleij schrijft hier een interessant stukje over pamfletten uit de zestiende eeuw, vol voorspellingen. De schrijvers van die pamfletten gebruikten ze onder andere om vrouwen verdacht te maken, omdat ze bang waren geworden. In de ogen van de zestiende-eeuwse mannen leken vrouwen zich meer en meer meester te maken van de openbare ruimte en het stadsbestuur. Ze namen de macht over!!! Nog even en mannen hadden niets meer in te brengen! Dus kwamen er als de wiedeweerga allerlei verordeningen om vrouwen te weren uit diverse beroepen en hun uitgaansleven aan banden te leggen, signaleert Pleij.

Stel je voor dat vrouwen meer mogelijkheden krijgen, een keer uit de band springen en – getverdemme – seks hebben. Huuuuuh. Max Pam, en met hem door de hele geschiedenis heen een enorme stoet theologen, psychologen, journalisten, wetenschappers, politici en zakenmannen, gruwt ervan. In die context is het inderdaad een lichtpuntje als die machtige vrouwen kanker krijgen van het roken. De man armzalig, dan de vrouw ook armzalig.

Wat een rancune, wat een angst, wat een haat. En wat zal Pam het moderne leven moeilijk vinden. De Zesde Clan wenst hem veel sterkte.