Tag Archives: kinderen

Zonder titel

Nederland stopt migranten in huishoudklasje

De Apartheid van migrantenvrouwen begint bij de inburgering, merkte kenniscentrum E-quality. Zelfs als ze aangaven dat ze dat niet wilden, deelden gemeenten vrouwen in voor het OGO-traject. Jargon voor Opvoeding, Gezondheid en Onderwijs. Bijna geen enkele man kreeg dit type traject. Niet zo vreemd, want het bereid je voor om thuis voor de kinderen te zorgen en hooguit wat vrijwilligerswerk te doen. E-quality adviseert de Nederlandse regering te stoppen met het verspillen van talent en migrantenvrouwen meer keuze te geven bij de inburgering.

Het indelen van voornamelijk vrouwen bij OGO-trajecten komt volgens E-quality voort uit onbekendheid met de doelgroep. Het kenniscentrum:

E-Quality heeft signalen uit de praktijk gekregen dat vrouwen bij hun intakegesprek (waar wordt bepaald of en welk traject iemand krijgt aangeboden) nogal eens tegen beeldvorming oplopen. Er wordt vaak gedacht dat vrouwelijke migranten zich in een gearrangeerd huwelijk hebben laten manoeuvreren,volgzaam zijn aan hun echtgenoot en weinig ambitie en vooropleidingen hebben. […] Uit onderzoek blijkt echter dat veel van deze vrouwen in de toekomst juist wel willen werken. Ook gaven veel vrouwen aan dat het OGO-traject hen was opgedrongen en dat zij liever een cursus volgden die erop was gericht betaald (deeltijd) werk te vinden.

Naast vooroordelen en de automatische reflex vrouwen op te voeden tot moeder en huisvrouw, ongeacht hun leeftijd, lopen vrouwen meer dan mannen tegen obstakels aan. Zo weigeren relatief veel gemeenten vrouwen een inburgeringstraject aan te bieden als ze zwanger zijn. Ze kunnen daardoor niet beginnen maar moeten maanden wachten. Daarnaast raakt gebrek aan goede kinderopvang vrouwen harder dan mannen. In veel culturen zijn zij namelijk verantwoordelijk voor de zorg voor kinderen. Is er geen opvang, dan gaat de man inburgeren terwijl zijn vrouw thuis blijft.

E-quality pleit er daarom voor te zorgen voor goede kinderopvang, het inburgeringstraject beter aan te laten sluiten bij de wensen en ambities van migrantenvrouwen, en de cursustermijn indien nodig te verlengen met zestien weken. Dan kunnen vrouwen bevallen, opstaan en doorgaan, zonder eerst een jaar te moeten wachten. E-quality hoopt ook dat Nederland het vrouwenghetto van het OGO-traject gewoon afschaft. In plaats daarvan zou de inburgering in het teken moeten staan van meedoen, participeren, in de brede zin van het woord. Dus ook met inachtneming van de mogelijkheid betaald werk te verrichten.

De lezing van: Sarah B. Hrdy

Geen link naar een tekst deze keer, maar naar een videofilm op de site van de universiteit van Leiden. Daar hield professor Sarah B. Hrdy afgelopen november de Niko Tinbergenlezing 2010. De inleiding vindt nog plaats in het Nederlands, maar daarna wordt de voertaal Engels.

Hrdy maakte naam met boeken over het moederschap en de socialisatie van kinderen. Door inzichten uit de genetica, biologie en andere takken van wetenschap te combineren, weet ze keer op keer met verrassende stellingen te komen, die ze stelselmatig en deskundig van een solide onderbouwing voorziet. Lees onder andere eens Moederschap, een natuurlijke geschiedenis. Of haar nieuwste, een kind heeft vele moeders. Vanwege dit laatste boek nodigde de universiteit van Leiden haar uit en hield ze haar lezing.

Irritatie over verwende prinsesjes komt te vroeg

Die Nederlandse vrouwen ook. Het zijn verwende prinsesjes, die niet inzien dat ze financieel afhankelijk blijven als ze blijven steken in kleine deeltijdbanen. Het zijn gemakzuchtige mensen, die geen ambities hebben en voor wie een uitdagende loopbaan helemaal niet hoeft. Oh? In zo’n klimaat vol irritatie over de houding van vrouwen is het goed om even terug te kijken naar een onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau uit 2008. Dat toont haarfijn aan dat de deeltijdvrouw het gevolg is van beperkingen, culturele vanzelfsprekendheden en een gebrek aan flexibiliteit op de arbeidsmarkt.

SCP-Onderzoekster Wil Portegijs is er zeer duidelijk over in de conclusies van het rapport uit 2008:  twee generaties geleden behoorden vrouwen nog thuis te zitten. Hun taak was huishouden en moederschap. Die vanzelfsprekendheid is veranderd en vervangen door een nieuwe vanzelfsprekendheid: vrouwen moeten arbeid en zorg combineren, en dan is een deeltijdbaantje ideaal. Het SCP vond die houding overal terug. In de opvattingen van mannen en vrouwen, in de manier waarop werkgevers omgaan met vrouwelijk personeel, in het beleid van de overheid en de manier waarop arbeids- en belastingwetgeving functioneert.

Wil je je als mens losrukken uit dit deeltijd-keurslijf, dit anderhalf verdienersmodel, dan moet je enorme obstakels overwinnen en zeer zelfbewust aan de slag gaan. Dat betekent tegen de stroom in roeien en een probleem maken van iets waar niemand in je omgeving vraagtekes bij zet. Portegijs:

De vrouwen ervaren bij familie, vrienden en ook de partner vrijwel uitsluitend begrip voor het feit dat ze in deeltijd werken. De arbeidsduur van de vrouw lijkt zelden onderwerp van gesprek met de partner en we hebben meer voorbeelden gevonden van vrouwen die door hun man zijn gestimuleerd om minder te gaan werken, dan meer. Het begrip van de partner wekt in zekere zin verbazing, gezien de financiële consequenties voor het  huishouden. Anderzijds is het natuurlijk zo dat de man door de keuzes van de vrouw de ruimte heeft om wel voltijds te werken en wordt gevrijwaard van het uitvoeren van een groot deel van het huishoudelijke werk en de zorg voor kinderen.
  
De meeste mensen willen niet gaan vechten met dierbaren, willen geen moeilijkheden veroorzaken. Onderhandelen over geld, de taakverdeling in huis? Brrrr, nee. Bovendien moet je dan als man opeens ook thuis in onbetaalde zorgarbeid je handen uit je mouwen steken. Heb je als gezin eenmaal alles op een rijtje, dan moet je daarna nog aan de slag met onwillige werkgevers en de belastingdienst. De meeste mensen kiezen voor rust aan hun hoofd, en dat betekent: je mee laten drijven met wat iedereen vanzelfsprekend vindt. Het anderhalf verdienersmodel. Dan ben je weer terug bij af en is de cirkel rond.

Het SCP spreekt in de conclusie dan ook niet voor niets van vicieuze cirkels: je komt er bijna niet uit, en het een houdt het ander in stand. Lekker makkelijk om dan tegen vrouwen aan te schoppen. Dat gaat bijna volautomatisch, terwijl je je ook af kunt vragen waarom we niet tegen de mannen aanschoppen. Die zeggen immers vaker tegen hun vrouw ‘blijf maar thuis’ dan dat ze hen ondersteunen in een fatsoenlijke betaalde baan.

Of beter nog: laten we tegen geen enkel mens aanschoppen. Laten we het in plaats daarvan eens hebben over het systeem, en daar mee aan de slag gaan.  Want zolang we in Nederland te kampen hebben met een systeem waar traditionele rollenpatronen en de macht van de vanzelfsprekendheid hoogtij vieren, zolang de omgeving niet verandert en overheid en werkgevers geen kansen scheppen, komt de irritatie over verwende prinsesjes te vroeg. Zij vormen alleen maar één van de symptomen van de mores in ons oerconservatieve land. En wie naar hen wijst, wijst naar zichzelf.