Tag Archives: kindbruiden

Meisjes sterven door zwangerschap, jongens door verkeersongelukken

Feministen zeggen wel eens dat mannen en vrouwen eigenlijk ieder in een andere wereld leven. Dat werd weer eens grimmig duidelijk uit cijfers van de World Health Organization (WHO)  naar de doodsoorzaak bij 15 tot 19-jarigen. Meisjes in die leeftijdscategorie sterven vooral door zwangerschap. Het gaat naar schatting om tien op de 100.000 meisjes. De tieners bloeden dood, sterven omdat de baby er niet uit wil komen, of bezwijken aan de gevolgen van een onveilige abortus. Ondertussen leggen jongens uit die leeftijdscategorie vooral het loodje door verkeersongevallen.

Meisjes van 15-19 jaar raken niet in hun uppie zwanger…. Foto: National Geographic

Verkeersongevallen, ja, het is natuurlijk heel verdrietig als je door zoiets om het leven komt. Maar het gaat om ‘onpersoonlijke’ ellende. Meestal zijn weggebruikers er niet op uit om één bepaalde persoon gericht dood te rijden. Het gaat om onoplettendheid, toeval, een ongeluk.

Hoe anders ligt dat bij de meisjes. Hun zwangerschap is het resultaat van een situatie, waarbij de ene persoon gericht aan de gang is gegaan met een specifieke ander. Bij meiden in de leeftijdscategorie 15-19 jaar is daarbij vaak dwang in het spel.  Seksueel geweld en kindhuwelijken brengen tienermeiden in situaties waarbij ze niet kunnen ontkomen aan een man en zijn penis. Eigenlijk sterven ze niet door de zwangerschap, maar door de acties van een man in een context (geweld, huwelijkscontract) waarbij de meisjes zelf geen zeggenschap hebben over wat er met hun leven en hun lijf gebeurt. Bovendien gaat het vaak om landen waarbij er een sterke taboesfeer hangt om vrouwen en hun reproductieve rechten. Dat uit zich onder andere in een slechte verkrijgbaarheid van voorbehoedsmiddelen en overheden abortus illegaal maakten.

Het gaat al met al om enorme aantallen. Uit onderzoek van de Verenigde Naties bleek een paar jaar geleden dat een op de tien mannen uit China, Bangladesh, Sri Lanka, Cambodja, Indonesië en Papua-Nieuw Guinea zelf toegaf dat ze seks hadden gehad met een vrouw die niet wilde. Rekende je de echtgenoten mee – verkrachting binnen het huwelijk – dan steeg het percentage verkrachtende mannen naar 25%. Uit dit en andere onderzoeken kwamen steeds dezelfde drie motieven naar voren. De mannen verkrachten omdat ze vinden dat ze het recht hebben om een vrouw seksueel te bezitten, omdat ze boos zijn op een specifieke vrouw, of omdat ze zich vervelen.

Als het gaat om kindhuwelijken berekent Plan Nederland dat 27 meisjes per minuut moeten trouwen met een vaak veel oudere man. Het gaat om meisjes onder de achttien. Volgens de dominante opvattingen van landen waar dit gebeurt, is seks daarna legaal. Maar het meisje kan geen nee zeggen. Doet ze dat wel, dan zijn een sociale dood of verder geweld (eerwraak enz.) haar deel. Kindhuwelijken en de activiteiten van hun echtgenoot zorgen er vervolgens voor dat meisjes veel te jong zwanger raken. Dat heeft ernstige medische gevolgen. De sterfgevallen zijn slechts het topje van de ijsberg. Nog veel meer meisjes raken verminkt tijdens de bevalling, of kampen algemeen met een slechte gezondheid door teveel zwangerschappen op een te jonge leeftijd, of omdat hun echtgenoot ze AIDS bezorgt.

Kortom, de misere van de meisjes tussen 15 en 19 jaar is overduidelijk het gevolg van gericht menselijk handelen en culturen waarin het leven van een meisje weinig waard is. Wát een verschil met de verkeersongelukken van de jongens…..

Advertenties

Vrouwen zijn niet meer de helft van de bevolking

Vrouwen zijn niet meer de helft van de wereldbevolking. Dat blijkt uit cijfers van de Verenigde Naties. Mondiaal leven er 57 miljoen meer mannen dan vrouwen op aarde. Feministen zoals Gloria Steinem willen dat deze situatie meer aandacht krijgt. Ze lanceerde project Women op Viceland, een serie documentaires. Want geweld tegen vrouwen is de voornaamste oorzaak van de huidige onbalans, concludeert ze. Daar moet een einde aan komen.

vrouwen Keulen protest

Vrouwen verliezen op allerlei manieren het leven. De gevolgen van verkrachting als oorlogswapen hakken erin bij de vrouwelijke sekse, evenals huiselijk geweld, het ingrijpend besnijden van meisjes, en diverse vormen van femicide. Denk aan het laten sterven van meisjesbaby’s en de massale verdwijning van vrouwen in landen zoals Mexico. Concrete voorbeelden: bij zwangere vrouwen is vermoord worden door een man doodsoorzaak nummer 1. In Mexico vermoorden onbekenden gemiddeld 7 vrouwen per dag. De VN schatten in 2012 het aantal ”vermiste” meisjesbaby’s op circa 200 miljoen.

Ook indirect geweld levert schade op. Zo moeten meisjes op een veel te jonge leeftijd trouwen. Meestal hebben ze niets te zeggen over of in dat huwelijk. Daarna sterven veel teveel kindbruiden aan de gevolgen van verkrachting, zwangerschap en baby’s baren, terwijl hun lichaam nog niet volgroeid is. Het is geen directe moord, maar desalniettemin noemt Unicef zo’n vroeg huwelijk een doodstraf voor meisjes.

Naast het fysieke geweld spelen psychologische factoren een rol. In veel landen hebben vrouwen een tweede- of zelfs derderangs status. Vrouwen leren al jong dat ze niks waard zijn, niks kunnen verwachten van het leven, en niks kunnen doen om aan hun slechte situatie te ontsnappen. Ze internaliseren het seksisme in de samenleving. Seksueel geweld en mishandeling ondermijnen hun gevoel voor eigenwaarde nog verder. Dit alles drijft vrouwen te vaak tot zelfhaat en zelfdoding.

Vreemd genoeg krijgen al deze vormen van dood en geweld nauwelijks structurele aandacht. Zo besteden de media regelmatig aandacht aan de barre situatie op het Indiase platteland. Boeren (mannen) plegen zelfmoord omdat ze schulden, droogte en/of mislukte oogsten niet aankunnen. Waar je echter bijna niemand over hoort is dat Indiase huisvrouwen viermaal zo vaak zelfmoord plegen dan deze boeren. Ze bezwijken onder andere aan huiselijk geweld, perikelen rond de bruidsprijs en een te zware werklast.

Deskundigen denken dat gender een grote rol speelt bij dit wegkijken en negeren:

Kalpana Sharma, a researcher and journalist, says the lack of coverage has to largely do with the “invisibility of gender” in the Indian media.  “This, in some ways, is worse than misogyny. There is a lack of engagement with issues relating to women, and the media is not even aware of the problem,” she says. The story of India’s “desperate housewives”, as Mr Mayer describes them, needs to be urgently researched and told.

Deze vreemde stilte regeert ook bij huiselijk geweld, signaleert onder andere website Jezebel. Het doodschieten van een gorilla in een Amerikaanse dierentuin krijgt op dit moment veel meer aandacht dan de tientallen mannen die hun vriendin of ex-vriendin rond diezelfde tijd doodden. Jezebel scande kleine nieuwsberichtjes op lokale sites en kwam, mede geholpen door lezers die in de commentaren nieuwe gevallen noemden, in een week tijd zonder enige moeite op tientallen vermoorde vrouwen. Niemand windt zich daar over op:

A week like this of any other kind of incident—mass shootings, publicized incidents of bullying, canoeing accidents—would probably occasion some editorials, some discussion on the morning talk shows, maybe even a grim press conference from the president, vowing not to stand for any more. Consider, for example, that we are now on day seven of a news cycle about a dead gorilla. But because this is simply violence, murder, mayhem enacted on women—the same kind as always—we won’t see any of that here.

Broodnodig dus dus dat feministen zoals Steinem en, in Nederland, organisaties zoals We Can de vele vormen van geweld tegen vrouwen hoog op de agenda willen krijgen.

 

Nieuwsronde – internationale editie

Nederland is slechts een klein landje. Hoe gaat het er elders aan toe in de wereld? Zeker rond 8 maart een belangrijke vraag. In deze internationale editie van de nieuwsronde zodoende onder andere een kaart met de politieke rechten van vrouwen wereldwijd, Afghaanse meisjes voor wie een huwelijk regelmatig een voorbode van de dood is (sorry als dit dramatisch klinkt, maar de feiten spreken voor zich), journalisten in Sri Lanka, Keniase mannen die nee zeggen tegen meisjesbesnijdenis, en documentaires.

  • Vrouwen komen nauwelijks aan het woord in de media. Problematisch, want als je de helft van de bevolking mist, kun je onmogelijk recht doen aan je verhaal. Nog zeldzamer is het als vrouwen zelf het nieuws halen. Onder andere in Sri Lanka merken journalistes dat ze op eieren moeten lopen. Vanwege het politieke klimaat censureert de pers zichzelf, en krijgen journalisten bedreigingen. Ben je echter een vrouw, dan kan die bedreiging grimmigere vormen aannemen. In plaats van dood, óók bedreiging met verkrachting, bijvoorbeeld.
  • Welke politieke rechten hebben vrouwen wereldwijd? Deze kaart geeft alle informatie. Enkele interessante weetjes: Saudi-Arabië is één van de laatste landen ter wereld waar vrouwen nog steeds geen stemrecht hebben in landelijke verkiezingen, pas sinds 1975 kun je in Angola op een vrouwelijke politicus stemmen, en in China kozen bewoners in 1954 voor het eerst een vrouw in de regering.
  • SheDocs grijpt maart (en internationale vrouwendag 8 maart) aan om mensen een maand lang toegang te geven tot tien documentaires over de situatie van vrouwen in diverse landen. Via je computer kun je gratis kijken naar onder andere Makers, over de Amerikaanse vrouwenbeweging, Solar Mamas, over een vrouw uit Jordanië die naar India gaat voor een training tot zonne energie techneute, Welcome to the World, over moedersterfte, en Women, War and Peace, over de rol van vrouwen tijdens vredesonderhandelingen.
  • Officieel pakt Japan vrouwendiscriminatie aan. Onofficieel gebeurt er niets. Vrouwen botsen tegen allerlei beperkingen aan, alleen wordt het minder zichtbaar omdat de discriminatie subtieler gebeurt dan vroeger. Zonde, want de economie kan niet op één been vooruit komen, signaleert persbureau IPS.
  • Half the Sky, een succesvol Amerikaans boek over het verbeteren van de positie van vrouwen en meisjes wereldwijd, is door Games for Change omgezet naar een computerspel. Via Facebook kan iedereen meeleven met de avonturen van de Indiase vrouw Radhika. Het spel begint als ze in een krot leeft en met haar man moet onderhandelen over medische zorg aan haar zieke dochter. Games for Change wil mensen op die manier bewust maken van de situatie van vrouwen, keuzes die je kunt maken, en de gevolgen van die keuzes.
  • Keniase mannen zeggen steeds vaker nee tegen het besnijden van meisjes. Zij hoeven niet zonodig een ‘pure’ bruid, en beginnen in te zien dat besnijdenis een verminking betreft, met zwaarwegende gevolgen voor de gezondheid van hun beoogde partner. Daarmee valt een van de argumenten voor besnijdenis weg – tot nu toe heette het immers dat een onbesneden meisje nooit aan de man kan komen, en dan heb je als vrouw sociaal gezien een vet probleem. In Senegal nemen grootmoeders het voortouw om de samenleving te veranderen. Deze ontwikkeling past in een bredere trend. Steeds meer mensen zien in dat het verminken van meisjes niet verstandig is, en in steeds meer landen winnen organisaties die deze praktijk willen stoppen, aan kracht.
  • Brazilië kent een levendige feministische beweging. Dat kun je letterlijk zien, want onder andere in Rio de Janeiro verdwijnen grauwe muren onder bonte schilderingen over politieke thema’s, zoals huiselijk geweld, inclusief telefoonnummer van een hulporganisatie. Op die manier vragen feministes aandacht voor problemen in hun land, wijzen ze vrouwen op mogelijkheden om hulp te zoeken, en maken ze moeilijke onderwerpen bespreekbaar. Zodat je ze kunt aanpakken.
  • Nog een nare gewoonte: meisjes veel te jong uithuwelijken. Onder andere in Afghanistan leiden kinderhuwelijken ertoe dat meisjes op  hun dertiende al een kind moeten baren. Ze overleven dat lang niet altijd. In die zin geven meisjes niet alleen hun hand, maar ook hun leven in het huwelijk. In Senegal beginnen families erachter te komen dat het beter is te wachten met trouwen. Het scheelt moedersterfte (meisjessterfte) en verbetert de economische situatie van huishoudens. Onder andere imams spelen een belangrijke rol bij de bestrijding van kindhuwelijken.
  • Slechts drie procent van de parlementariërs in de Pacific is vrouw. Het gebied vormt een negatieve uitzondering in de wereld. Zelfs in zuidoost Azië tellen regeringen rond de 18 procent vrouwen. Daarentegen kon Samoa bij verkiezingen in 2011 slechts bogen op negen vrouwen onder de 158 verkiesbare kandidaten. Fiji heeft helemaal geen vrouwen in de regering. Verandering is moeizaam. Zo pleitte een parlementariër voor een vrouwenquotum van tien procent in de regering van Somoa. Het voorstel haalde het niet.

Vrouwen moeten zwijgen over haat

Oei, wat een ophef over een artikel in het Amerikaanse blad Foreign Policy. Een vrouw schreef in een opiniestuk dat maar eens hardop gezegd moest worden dat Arabische mannen vrouwen haten. En daarbij vaak religie gebruiken als excuus. Prompt kreeg ze er aan alle kanten van langs – het was niet waar, ze zou vrouwen als willoze slachtoffers afschilderen, oooo kijk, de westerse wereld wil weer eens de eigen normen en waarden opleggen aan anderen. Ironisch detail: dit alles gebeurt terwijl het Egyptische parlement een wet bespreekt die het mannen mogelijk maakt seks te hebben tot zes uur NA de dood van hun echtgenote, en te trouwen met meisjes van 14.

Dat waarnemers verwachten dat deze wet niet door het Egyptische parlement heen komt, doet niets af aan de inhoud ervan. De vrouw als gebruiksvoorwerp die tot na haar dood nog de behoeftes van haar man moet bevredigen, het is een onsmakelijk voorstel. Meisjes van veertien moeten bovendien naar school, niet in het bed van volwassen mannen belanden. Vandaar dat Egyptische vrouwen massaal protesteren tegen zulke voorstellen. Je kunt je oprecht afvragen welk beeld van vrouwen de mensen hebben die dit soort wetten in stemming durven te brengen. Het is om die reden dat de auteur van het stuk in Foreign Policy, Mona ElTahawy, het volgende schrijft:

Name me an Arab country, and I’ll recite a litany of abuses fueled by a toxic mix of culture and religion that few seem willing or able to disentangle lest they blaspheme or offend.

En zie, de inkt van deze zinnen was nog niet droog, of mensen verwijten haar al dat ze zich schuldig maakt aan blasfemie en mensen beledigen. Ook in Arabische landen reageren mensen zeer verdeeld op haar analyse. Ook hier wemelt het van de excuses – vrouwen onderdrukken zichzelf, het ligt niet aan de mannen maar aan de religie, je moet het zien in de context van autoritaire regimes die mensen eronder houden, ze heeft misschien wel gelijk, maar…… Zelfs in een aantal kritieken op het stuk klinkt echter een oproep tot een seksuele revolutie door:

“The problem with our societies is that the women are in love with their sons instead of their husbands, and the men are in love with their mothers instead of with their wives,” she adds. “Men and women don’t understand one another due to the fact that their dealings are not at all clear, as they don’t spend enough time together or don’t engage with each other enough.”

Zo heeft iedereen z’n eigen  mening. De Zesde Clan denkt het volgende. Wij zouden zeggen: waarom beperk je je tot de Arabische wereld. Overal tref je mannen aan die vrouwen haten, en maar al te vaak gebruikt dit type mannen godsdienst als excuus. Niet de minsten gingen Mona ElTahawy voor. Onder andere Hillary Clinton wees op het verschijnsel van fundamentalistische mannen, die vrouwen van hun vrijheid beroven met een heilige boek als excuus:

Why extremists always focus on women remains a mystery to me. But they all seem to. It doesn’t matter what country they’re in or what religion they claim. They want to control women. They want to control how we dress, they want to control how we act, they even want to control the decisions we make about our own health and bodies.

Nederland kent ook mannen die dit doen. Ze zijn lid van de SGP en met de hand op de bijbel ontnemen ze vrouwen democratische rechten. Ze eisen met religie als onderbouwing dat vrouwen gehoorzaam zijn aan mannen. Vrouwen mogen geen baas in eigen buik zijn van de SGP, want dat is moord, maar de doodstraf is ok. De Nederlandse regering staat erbij, kijkt ernaar, en doet ondanks een uitspraak van de Hoge Raad niets om een einde te maken aan deze praktijken. Dan zwijgen we nog maar van de katholieke kerk, die al eeuwenlang religie gebruikt om vrouwen een tweederangs status te geven.

Als religie faalt, bijvoorbeeld omdat mensen ontkerkelijken, kun je altijd nog de wetenschap inzetten. Talloze heren en een enkele dame hameren er al eeuwenlang op dat vrouwen inferieur zijn vanwege de fysieke eigenschappen van hun lichaam, of omdat de hersenen van vrouwen anders zouden zijn dan van mannen – het zogenaamde neuroseksisme. Waarna de cliché’s over de man als krijger en de vrouw als huisvrouw over elkaar heen buitelen.

Vrouwenhaat is, kortom, zo’n fundamenteel en alomvattend probleem, dat het broodnodig is het thema bespreekbaar te maken. De heftige reacties op mensen die dit proberen zijn logisch. De meeste taboe onderwerpen kenmerken zich als een taboe onderwerp omdat zoveel mensen over je heen kotsen zodra je het erover wil hebben. De emoties lopen al snel op. En ook dat is logisch. Want de feiten zijn spijkerhard, en overal te vinden, dus emotie is al wat een vrouwenhater rest. Door heel hard te schreeuwen gaan de feiten echter niet weg, mensen. Vroeger of later zul je de discussie aan moeten gaan.

National Geographic duikt in de wereld van kindbruiden

National Geographic dook in de wereld van kindbruiden. In een indringend essay, begeleidt door een fotoserie, schetst auteur Cynthia Gorney een ontluisterend beeld van de situatie. Meisjes, soms nog geen 12, moeten trouwen met veel oudere mannen en krijgen op hun dertiende of veertiende al hun eerste kind. Ze kunnen geen opleiding meer volgen. Hun leven ligt vast: ze moeten zich schikken in een bestaan als onmondige vrouw van.

Nujood, een meisje uit Jemen, wilde geen kindbruid zijn en stapte op haar tiende naar de rechter om haar huwelijk te ontbinden.

Het tijdschrift geeft daarmee een gezicht aan de anonieme cijfers uit allerlei onderzoeken naar kindbruiden. Het op jonge leeftijd uithuwelijken van dochters treft ieder jaar honderdduizenden meisjes. Ook al is het in veel landen illegaal, families uit India, Ethiopië, Jemen of Nepal doen het toch. Dochters leveren niets op, maar kunnen wel je familie eer verpesten als ze verliefd worden op de verkeerde jongen, of ontvoerd of verkracht worden. Het is veiliger en rendabeler als ze al jong overgaan naar de familie van de bruidegom.

Voor de meisjes betekent een vroeg huwelijk vooral veel ellende, zoals uit allerlei onderzoeken blijkt. Op te jonge leeftijd kinderen krijgen is funest. Veel meisjes sterven tijdens de bevalling of raken verminkt. Daarnaast hebben de meisjes geen kans gekregen een opleiding te volgen. Gezinnen met een kindbruid zijn daardoor in de regel armer. De kinderen krijgen zodoende minder kansen, want er is te weinig geld om goed voor ze te zorgen als ze ziek zijn, of ze langer naar school te laten gaan dan strikt noodzakelijk is. Op die manier zijn kindbruiden slecht nieuws voor iedereen.

Het is daarom niet zo vreemd dat steeds meer mensen wakker schrikken en zich beginnen te verzetten tegen de praktijk van het jong uithuwelijken van meisjes. Zo kent een arme regio in Ethiopië sinds een paar jaar het project ‘Berhane Hewan’. Met steun van mensen alsde Zuid-Afrikaanse bisschop Desmond Tutu en Mary Robinson, voormalig presidente van Ierland, leren meisjes een vak en krijgen ze voorlichting over hun gezondheid en hun rechten.

Met succes. Het aantal deelneemsters groeide van 700 naar meer dan 12.000. Allemaal meiden die hun opleiding af kunnen maken en zelf beslissingen mogen nemen. Sinds het programma begon loopt het aantal gevallen van kindbruiden terug en worden er ook minder meisjes verminkt door een besnijdenis, meldt de BBC. Tot vreugde van hun moeders. Die zien nu wat ze allemaal gemist hebben doordat ze op hun veertiende moesten trouwen en zich moesten wijden aan man en kinderen. En zijn blij dat hun dochters meer keuze hebben. Goed nieuws!

Fenomeen van kindbruidjes is slecht nieuws voor iedereen

Trouwen op je veertiende? Geen probleem in grote delen van de wereld. In zuidelijk Azië en delen van Afrika heeft bijna veertig procent van de meisjes een trouwring om voordat ze 18 jaar zijn. De nieuwste cijfers van Unicef tonen aan dat die culturele praktijk schadelijke gevolgen heeft: zodra een meisje trouwt komt haar opleiding op de laatste plaats. Ze moet zich wijden aan man en kinderen. De gevolgen: veel analfabetisme, armoede, te jonge moeders die hun kind te weinig eten kunnen geven, waarna allerlei vicieuze cirkels ontstaan.

Ook in Afghanistan is het nog heel gewoon dat een oudere man met een minderjarig meisje trouwt.

Onder andere het blad The Economist publiceerde de bevindingen van Unicef. Deze grafiek uit het rapport haalde de rubriek ‘Grafiek van de dag’ en laat zien dat vroeg trouwen directe negatieve gevolgen heeft voor de schoolopleiding van meisjes. Hoe hoger het percentage kindbruiden, hoe hoger het percentage analfabete meisjes en vrouwen.

Maar jong trouwen heeft voor een meisje nog meer gevolgen naast een verbroken opleiding. Het International Center for Research on Women verzamelde de belangrijkste feiten over kindbruiden. Meisjes jonger dan vijftien jaar sterven vijf keer zo vaak in het kraambed als volwassen vrouwen. Voor meisjes en vrouwen van 15 tot 19 jaar is zwangerschap de belangrijkste doodsoorzaak: hun lichaam kan die zware belasting niet aan, met alle gevolgen van dien. Wie jong trouwt loopt ook een groter risico dat de kersverse echtgenoot hen slaat, seksueel misbruikt of op andere manieren slecht behandeld.

Goed dat organisaties als Unicef en ICRW de harde feiten op een rijtje zetten, maar wat vinden mensen er zelf van? Nou, die beginnen ook steeds meer in te zien dat zo jong trouwen op z’n zachts gezegd niet handig is. Zo gingen vorig jaar vrouwen de straat op in Yemen om te betogen tegen het bestaan van kindbruidjes en voor het instellen van een redelijke minimum leeftijd voor een huwelijk. In Nigeria zorgden vrouwenorganisaties ervoor dat er een officieel onderzoek plaats vond naar de handel en wandel van een 49-jarige senator, die een 13-jarig Egyptisch meisje trouwde. In India zijn vrouwengroepen actief, onder andere in Punjab, om de traditie van kindbruidjes te bestrijden.

Zelfs de kindbruidjes lukt het hier en daar genoeg moed op te brengen om naar de rechter te stappen voor een echtscheiding. Zo spanden twee meisjes van 11 en 16 jaar in Saudi Arabië een rechtszaak aan om te ontkomen aan een huwelijk met 70-jarigen. En opnieuw in Yemen wist een meisje van 10 een echtscheiding te krijgen. Ze wilde gewoon naar school kunnen en had geen zin in een huwelijk met een onbekende man van dik in de dertig, die haar ook nog eens mishandelde.

Kindbruidjes maken deel uit van taaie tradities. Met name religieuze leiders en conservatieve politici hebben de neiging alles bij het oude te willen laten, zoals het magazine Foreign Policy signaleert. Maar overal groeit het verzet. Dat is een hoopvol teken voor de toekomst.