Tag Archives: kandidaten

Uitslag verkiezingen wisselend voor vrouwen

Een vrouw, Edith Schippers, mag namens de VVD als verkenner onderzoeken welke formaties een kans maken. Maar de voorlopige uitslag betekent helaas dat het aantal vrouwen in de Tweede Kamer daalt. We krijgen een onervaren, nogal mannelijke kamer, vatte het Montesquieu-instituut samen. Toch zijn er ook hier lichtpuntjes. Zo haalde PvdA-ster Lilianne Ploumen, nummer tien op de kandidatenlijst, dankzij voorkeursstemmen tóch de Tweede Kamer.

Beeld: nos.nl

Hopelijk leveren de laatste bijstellingen van de uitslag, en de voorkeursstemmen, nóg meer vrouwelijke kamerleden op.

UPDATE: voorkeursstemmen brachten drie vrouwen extra in de tweede kamer. Naast Ploumen kregen twee GroenLinks vrouwen een plek, te weten Isabelle Diks en Lisa Westerveld.

Da’s hard nodig. Niet alleen werd een mannenpartij als de PVV tweede, maar daarnaast kregen vrouwenhatende clubjes zoals de SGP versterking van nieuwkomer Thierry Baudet. Deze gefrustreerde seksist praat seksueel geweld tegen vrouwen goed. Ondanks zijn seksistische en racistische praat wist hij toch een zetel te veroveren. Voor hemzelf en zijn maatje advocaat Theo Hiddema, die Wilders een echte krijger noemt en een reddingsboei wil zijn voor kiezers die stemmen op de PVV een beetje té vinden. Brrrrrrrr. O ja, Baudet probeert zijn vrouwenhaat inmiddels af te zwakken, maar wie trapt daar in?

Tegenwicht is dus broodnodig. Dat begint hopelijk met het feit dat we voor het eerst in tijden weer een vrouw krijgen als verkenner naar mogelijke formaties. Minister Edith Schippers. Zij geniet het vertrouwen van de gekozen fractieleiders. Het was ook gaaf dat een andere vrouw dit nieuws bekend maakte, namelijk kamervoorzitster Khadija Arib.

Hiervoor waren meestal mannen aan zet. Zo was Henk Kamp in 2012 de verkenner. Daarnaast lieten mannelijke partijleiders bij voorgaande formaties meestal hun vrouwelijke nummer twee thuis. Ze gingen de onderhandelingen liever in met een op henzelf lijkend maatje. Neem 2012, toen Edith en Jetta niet naast Mark en Diederik zaten. Rutte nam liever zijn nummer 3 mee, Stef Blok, degene die daarna als minister huurders financieel uitkleedde en de woningmarkt opblies.

Terug naar positievere ontwikkelingen. De enige zittende partij met een vrouw aan het roer, de Partij voor de Dieren, vond meer vrouwelijke dan mannelijke kandidaten en verdubbelde in omvang. Sterker nog, de PvdD kreeg daarna ook nog een restzetel. Van twee naar vijf plekken dus. De ploeg zal nu twee mannen en drie vrouwen afvaardigen naar de tweede kamer.

Tot slot boekte GroenLinks de grootste overwinning uit haar geschiedenis. Daarmee laten vrouwen hun stem horen, want uit onderzoek blijkt dat bijna tweederde van de GroenLinks stemmers vrouw is. De partij hecht aan feministische standpunten zoals baas in eigen buik. Daarnaast benutte partijleider Klaver zijn podium tijdens de verkiezingen om te pleiten voor een nieuw kabinet met 50% vrouwen:

Volgens hem wordt daarmee niet alleen recht gedaan aan het talent van vrouwen. Klaver vindt dat zulke afspraken ook een signaal naar de samenleving zijn dat uitsluiting en achterstelling niet worden geaccepteerd. “Je moet ervoor zorgen dat iedereen gelijke kansen heeft en je moet als politiek het goede voorbeeld geven.”

Om uitsluiting en achterstelling aan te pakken moet je ergens beginnen. Beginnen met en in de politiek: prima. Dat mogen meer partijen doen!

Nederland stuurt vrouwelijke kandidaten naar huis

Laten we eens een paar zinnen proberen. De eerste, geparafraseerd: Tsja, weet je, binnen de PvdA bestaat er een traditie dat mannen op mannen stemmen. Dus dan heeft Diederik Samsom wel een winstkans. Maar dat gebeurt dus puur op het uiterlijk, niet op de inhoud. Pardon? Wat is dit? Of deze: ”Diederik, ga toch naar huis. Dacht je nou echt dat je voorzitter wordt? Daar ben je tè man en tè autochtoon voor.”Huh? Wat staat hier?

Nou, dit zijn uitspraken die Nebahat Albayrak te horen krijgt nu  ze zich kandidaat heeft gesteld voor het partijleiderschap van de PvdA. Alleen heeft de Zesde Clan alle aanduidingen voor vrouw vervangen door man, en van vrouw en allochtoon man en autochtoon gemaakt. De eerste uitspraak komt van ‘mediastrateeg’ Kay van de Linde, die op EenVandaag de kandidatuur van onder andere Albayrak beoordeelde. De andere is van een columniste van gratis krantje Spits.

Het ergste is nog dat dit soort seksistische praat zonder met de ogen te knipperen de samenleving in gaat. EenVandaag liet bijvoorbeeld die mediastrateeg aan het woord, samen met nog een paar andere mensen, toevallig allemaal blanke mannen van zekere leeftijd. Niemand die even aan Van de Linde doorvroeg van pardon, waar baseert u dit op? En wat bedoelt u eigenlijk? Dat vrouwelijke leden van de PvdA puur op basis van anatomie op iemand stemmen? Of dat Albayrak geen inhoud zou hebben? Heeft u haar cv wel eens bekeken?

Nog bonter maakten Pauw en Witteman het. Zij ontvingen Albayrak als gast en wilden het maar over twee dingen hebben: haar vrouwzijn en haar Turkse afkomst. Stel dat Samsom daar had gezeten. Zouden Pauw en Witteman zoiets bij een man flikken? Zeg Diederik, fijn dat je er bent, maar we gaan het niet over je plannen hebben. Hoe is dat nou voor jou, dat je een man bent en een autochtoon? Volslagen absurd. Albayrak overkomt het echter, en als ze er wat van zegt krijgt ze van Pauw te horen dat ze vervelend doet.

Albayrak is niet de enige vrouwelijke gast die een bijzonder onaangename en seksistische behandeling krijgt van Pauw en Witteman. Het duo kampt al lange tijd met een vrouwenprobleem. En zij niet alleen. Taalgebruik en symboliek in het mediacircus rondom het partijleiderschap van de PvdA zijn doordrenkt van de man als norm.

Wat krijgt een vrouwelijke kandidaat impliciet en expliciet te horen? Nederland laat haar weten dat ze niet past in het beeld van een partijleider. We vertellen haar op de landelijke televisie, dat we haar plannen onbelangrijk vinden en dat ze alleen stemmen krijgt op basis van uiterlijkheden. Sterker nog, ze kan maar beter naar huis gaan. En dan nog vragen waar de vrouwen blijven? Ze zijn er wel, maar wij sturen ze weer weg. Daar zouden we eens wat aan moeten doen.

Seksisme waakhonden maken zich op voor verkiezingen 2012

Het is weer zover. Vrouwen stellen zich kandidaat voor verkiezingen en het seksisme barst los. In dit geval gaat het om de Verenigde Staten, waar volgend jaar de presidentsverkiezingen plaats vinden. Tot nu toe al gespot: het beeld van de waanzinnige vrouw met rollende ogen, ook gebruikt tegen Hillary Clinton, de ‘vrouwen zijn niet geschikt voor het ambt’ – tactiek (want ze hebben migraine of ze menstrueren) en zodra er twee vrouwen zijn krijg je natúúrlijk een catfight.

Ga overhemden strijken, bitch, kreeg presidentskandidaat Hillary Clinton te horen.

Deze houding ten opzichte van vrouwelijke politici is zeker niet voorbehouden aan de Verenigde Staten. In Nederland heerst dezelfde sfeer, scherp opgetekend in een ironische column in Vrij Nederland:

Als er straks in de Kamer een debat gehouden wordt over women on top, zullen er altijd mannelijke politici zijn die elkaar een veelbetekenende knipoog geven, of opmerken: ‘Dat zei mijn vrouw ook vannacht.’ Zijn twee vrouwelijke kamerleden héél aardig voor elkaar? Lekker! Vliegen ze elkaar in de haren? Catfight! Journaliste Myr­the Hylkens mag dan bij de Pvda zijn beland dankzij haar strijd tegen de ‘pornoficatie van de samenleving’, sommigen van haar partijgenoten zullen het diep van binnen vast niet onprettig vinden, zo’n blondine die voortdurend het woord ‘porno’ in de mond neemt.

Wat in de V.S. echter anders is, is dat allerlei organisaties zo gericht aandacht besteden aan seksisme tijdens verkiezingen. Dit is een direct gevolg van de verkiezingscampagnes in 2008. Omdat er toen een zwarte (iek!!) en een vrouw (iek!!) meededen, barstte er een hele nare racistische en seksistische onderstroom door naar de oppervlakte en de openbaarheid. Niemand kon meer om die vijandige sfeer heen. Met name de manier waarop Hillary Clinton werd behandeld werd zo erg dat zelfs haar politieke vijanden zich ongemakkelijk begonnen te voelen bij al die haat.

In reactie op het vrouwvijandige klimaat richtten diverse organisaties, waaronder het women’s media center, een campagneteam op. Name It Change It begon vanaf 2010 seksisme in de media aan de kaak te stellen. Te beginnen met Clinton, maar nu de verkiezingen van 2012 beginnen te spelen gaat het vrolijk verder met de volgende vrouwelijke kandidaten, zoals Michelle Bachmann. Onder andere Weblog Sociological Images heeft zich hier nu bij aangesloten.

Minachting voor vrouwen is overal aanwezig, maar mensen komen er dankzij dit soort waakhonden steeds minder makkelijk mee weg. Zeker niet meer in de politiek. Je wordt in de gaten gehouden, vriend!

Nieuw jaar biedt nieuwe kansen voor vrouwelijk talent

De Vrije Universiteit Amsterdam maakt op de nieuwjaarsbijeenkomst bekend welke talentvolle wetenschapster in aanmerking komt voor een Jenny Gierveld Fellowship. Een plaats in dit programma geeft een universitair docente twee jaar lang de kans als hoofddocente haar vaardigheden en kennis uit te breiden en zich te profileren in de wetenschap. Het is de eerste keer dat iemand aanspraak kan maken op een plaats als Fellow. De Vrije Universiteit heeft zeven kandidaten genomineerd voor het programma.

De Fellowship is genoemd naar Jenny Gierveld, hoogleraar sociologie. Ze is inmiddels met emiraat. Gierveld heeft een indrukwekkende staat van dienst. Ze deed onder andere veel onderzoek naar eenzaamheid onder ouderen en publiceerde talloze boeken en artikelen. Daarnaast was ze zich zeer bewust van de positie van vrouwen in de wetenschap. Haar hele loopbaan lang bleef ze zich inzetten voor een grotere rol voor vrouwen en een verbetering van hun situatie. Die voorvechtersrol was voor de Vrije Universiteit de reden om het speciale programma voor vrouwelijk talent naar haar te vernoemen.

Onder de genomineerde kandidaten bevinden zich onder andere Sonja Cutz, cum laude afgestudeerd en inmiddels helemaal thuis in onderzoek naar nieuwe media, Barbara Vis, gepromoveerd in de politicologie, en Karin Lasthuizen van de afdeling Bestuurswetenschappen. In januari wordt duidelijk wie van hen als eerste een plek onder de zon krijgt met een Jenny Gierveld Fellowship.

Ms Magazine maakt de balans op van verkiezingen V.S.

Er zijn nog vijf onbesliste races voor een zetel in Senaat of Huis van Afgevaardigden. Toch kan het Amerikaanse blad Ms Magazine langzamerhand de balans opmaken van de tussentijdse verkiezingen in de Verenigde Staten. Hoe ziet het plaatje eruit voor vrouwen?

Senaat van de Verenigde Staten.

Het hele artikel bereik je via deze link. Voor wie niet door wil klikken hier de korte samenvatting: 85 vrouwen met stemrecht in de Senaat, en 12 vrouwen erbij in het Huis van Afgevaardigden. Daarvan 8 Republikeins en 4 Democraat. Vrouwen maken tussen de veertien en zeventien procent uit van beide overheidsorganen, dus ze bevinden zich zwaar in de minderheid. In het Huis van Afgevaardigden vielen acht Democratische vrouwen weg die sterk voor baas in eigen buik waren. In de Senaat viel één pro choice vrouw af en kwam er een anti-abortus Republikeinse bij.

 Al met al hebben vrouwelijke politici als groep minder schade geleden dan eerst gevreesd werd: zelfs in de Senaat blijft het aantal vrouwen bijna gelijk. En een zeer conservatieve groep binnen de Democraten kreeg klop van de kiezer, dus dat scheelt. Met de komst van zoveel nieuwe Republikeinen heeft het anti-abortus kamp echter behoorlijk versterking gekregen. Dat beloofd niet zoveel goeds voor de situatie van vrouwen, want als je niet eens je eigen vruchtbaarheid kunt beheersen heb je pech als er mis gaat – of dat nou een geklapt condoom is of iets traumatisch zoals een verkrachting.

Houd voor meer analyses van de tussentijdse verkiezingen het weblog van Ms Magazine in de gaten.

Bewezen kwaliteit en veilige keuzes = mannen?

Bewezen kwaliteit. Geen verrassingen. Veilige keuzes. Dat waren woorden die steeds terugkwamen als het ging om de selectie voor ministers, of het nou ging om het RTL4 journaal of de berichtgeving in de Volkskrant. En wat blijkt? Gezien de namenlijst van beoogde ministers worden die begrippen vooral geassocieerd met blanke mannen, de incrowd van het old boys network.

Het is tot nu toe een treurig makend lijstje. Bij de officiele kandidaatstellingen regent het mannennamen. Piet Donner, Ivo Opstelten, Henk Knaap, Maxine Verhagen, de ene man na de andere. En als de vrouwen aan bod komen is bijvoorbeeld de Volkskrant er als de kippen bij om bij Melanie Schultz van Haegen uitgebreid te memoreren aan het feit dat de oppositie een keer het vertrouwen in haar dreigde op te zeggen. Maar bij een man, Piet Donner, geen woord. Het blijft bij een korte zin dat hij het veld moest ruimen na de Schipholbrand. Verder niks, terwijl de man zoveel moties van wantrouwen om zijn oren kreeg dat ze bijna niet meer te tellen zijn.

Kortom, het is tot nu toe voornamelijk een mannenkabinet, volgend op een formatieproces waarbij je de vrouwen met een lantaarntje moet zoeken, volgend op de roep om een kabinet met zwaargewichten. En dat begrip, net als ‘vakmanschap’ en ‘bewezen kwaliteit’ slaat blijkbaar nauwelijks op vrouwen. De heren worden bedankt.