Tag Archives: kamermeisje

Strauss-Kahn maakt nieuw slachtoffer

Ex-IMF topman Strauss-Kahn heeft met zijn gedrag een nieuw slachtoffer gemaakt. Zijn echtgenote, Anne Sinclair, zal niet meewerken aan een officiële uitzending over de Franse presidentsverkiezingen bij BFM TV, op 6 mei. Sinclair, onder andere hoofd van de Franse editie van de Huffington Post, speelde tot nu toe altijd een belangrijke rol bij politieke programma’s. Dat dit nu niet gebeurt is een rechtstreeks gevolg van diverse aanrandings- en prostitutieschandalen waar haar man bij betrokken is. UPDATE: Strauss-Kahn wordt nu ook verdacht van deelname aan een groepsverkrachting.

Anne Sinclair

Franstalige kranten verwoordden de ontwikkeling als volgt:

La journaliste française Anne Sinclair, épouse de l’ancien directeur général du FMI Dominique Strauss-Kahn, ne participera pas à la soirée électorale de la chaîne BFMTV pour le second tour de la présidentielle, après les derniers rebondissements de l’affaire DSK.  “La sérénité n’était plus là, avec l’affaire qui est repartie ce week-end. Il était mieux pour tout le monde qu’elle ne soit pas présente dimanche soir, dans l’intérêt des deux parties”, a déclaré à l’AFP le directeur général de BFMTV, Guillaume Dubois.

Oftewel, het is voor alle partijen beter als Sinclair even niet op de voorgrond treedt. De gezaghebbende krant Le Monde legt een direct verband tussen de media aandacht rondom Strauss-Kahn, en het opzij zetten van Sinclair:

La décision intervient après la publication par le quotidien britannique The Guardian d’un entretien – présenté comme tel mais démenti par l’entourage – de Dominique Strauss-Kahn par Edward Epstein dans lequel l’ex-directeur du FMI accusait ses adversaires politiques de s’être servi du scandale pour faire échouer sa candidature à la présidentielle. Cette publication a convaincu la chaîne que la présence de Mme Sinclair au soir de l’élection n’était pas souhaitable, explique la direction. L’épouse de “DSK” “ne pouvait garder l’objectivité nécessaire pour commenter l’élection”, explique BFM-TV.

 Sinclair zou dus niet objectief genoeg meer zijn om op een goede manier verslag te doen van de Franse presidentsverkiezingen, omdat Strauss-Kahn de beschuldigingen aan zijn adres nog steeds uitlegt als een politieke aanval, bedoeld om hem buiten diezelfde verkiezingen te houden.

Toen Strauss-Kahn vorig jaar onder vuur kwam te liggen, verdedigde Sinclair hem direct.  Ze betaalde dure advocaten, regelde allerhande hulp voor Strauss-Kahn, en vertelde wie het maar wilde weten dat Strauss-Kahn Goed was en de rest Slecht.  De ex IMF-topman kon haar hulp goed gebruiken. Na beschuldigingen van aanranding van een kamermeisje uit zijn hotel in New York, volgde namelijk een schandaal rondom een journaliste die Strauss-Kahn beschuldigde van seksuele intimidatie.

Op dit moment wordt de ex IMF topman ook verdacht van het leveren van prostituees ten behoeve van seksfeestjes. Een Franse rechtbank in Lille hoorde getuigen, waaronder prostituees die aanwezig waren op dit soort feestjes. Eén van hen verklaarde dat Strauss-Kahn tegen haar wil doorging met bepaalde handelingen, en hulp kreeg van andere mannelijke gasten – ze hielden haar vast zodat Strauss-Kahn door kon gaan. Dat heet groepsverkrachting, en ja, prostituees kunnen ook verkracht worden.

Net rond Strauss-Kahn sluit zich

Kijk eens aan. Ex-IMF topman Strauss-Kahn is formeel in staat van beschuldiging gesteld wegens medeplichtigheid van pooierschap in een georganiseerde bende. Een al langer slepende affaire rondom zijn deelname aan seksfeestjes met prostituees bereikt hiermee een voorlopig hoogtepunt (ja, de Zesde Clan kiest haar woorden met zorg).

Strauss-Kahn weet van niks!

De Franse justitie heeft voldoende aanwijzingen dat Strauss-Kahn betrokken was bij het leveren van prostituees ter gelegenheid van seksfeestjes in onder andere Washington en Parijs. Hijzelf ontkent natuurlijk:

…hoewel prostitutie in Frankrijk niet strafbaar is, is het souteneurschap dat wel. DSK speelt opnieuw de vermoorde onschuld en heeft opnieuw zijn team advocaten ingezet. DSK ontkent niet deel te hebben genomen aan de ‘libertijnse avondjes’, hij ontkent echter geweten te hebben dat de vrouwen betaald werden voor hun diensten, en zegt te geloven hen zelf verleid te hebben.

Op die manier ontkent de ex-topman wel meer. Zijn tactiek is simpel: stuur je advocaten af op de vrouw die het waagt kritiek te uiten, en maak haar ongeloofwaardig door haar persoonlijk aan te vallen. Zo zou hij een Franse journaliste helemaal niet aangerand hebben. Welnee, hij raakte haar alleen maar even aan, omdat hij nou eenmaal een viriele man is en zij een knappe vrouw, mannen blijven mannen, weet je wel, en o gut,  toen ging zij hysterisch gillen en wilde beschuldigingen uiten. Ja, je weet hoe vrouwen zijn. Labiele leugenaars, allemaal.

Strauss-Kahn heeft ook helemaal geen kamermeisje verkracht in zijn hotel in New York. Nee, zij vond het juist wel best dat hij aan haar zat. Pas toen ze doorkreeg hoe rijk hij was ging ze hysterisch gillen en wilde beschuldigingen uiten. Ja, je weet hoe vrouwen zijn, losbandige leugenaars, allemaal. Geen wonder dat de rechtbank deze zaak uiteindelijk liet vallen. Want zij was onbetrouwbaar, maar hij niet. Sterker nog, Strauss-Kahn was eigenlijk het slachtoffer, niet het kamermeisje. Hij raakte immers zijn baan bij het IMF kwijt en had geen kans meer in de politiek, boehoehoe…

Maar niet heus. De ontwikkelingen in Frankrijk versterken de zaak van het New Yorkse kamermeisje. Ondanks de openbare karaktermoord op haar persoon bleef ze doorvechten. Na het wegvallen van de strafzaak spande ze een civiele zaak aan tegen Strauss-Kahn. De zaak komt deze week weer voor, allereerst om te bekijken of de ex-IMF topman een beroep kan doen op diplomatieke immuniteit. Is dat het geval dan zal ook deze zaak stoppen, op een technisch punt. Is dat niet zo, dan gaat het door. En deze keer zouden Strauss-Kahn’s protesten en beschuldigingen wel eens heel wat minder overtuigend kunnen zijn.

Het is te triest voor woorden dat iemand met veel geld, macht en privileges zo lang wegkomt met zulk discutabel gedrag.  Maar zoals een correspondent van NRC Handelsblad schrijft:

Vandenberghe vertelt dat de hoorzitting in Lille eigenlijk voor die dag gepland was, maar naar voren geschoven werd. Vandenberghe: “Misschien om er zeker van te zijn dat DSK terugkomt uit New York. Ondanks het gerechtelijk toezicht zal hij waarschijnlijk wel naar de VS mogen vliegen. Maar ik krijg de indruk dat het net rond deze man begint te sluiten.”

Verkrachtingsmythen en de status van het slachtoffer

Onderzoekster Helen Bendict schreef het boek Maagd of Hoer , een studie over de manieren waarop de media seksuele misdaden verslaan. Het boek verscheen in 1992. De verkrachtingscultuur is echter zo stabiel en duidelijk dat wat Benedict destijds schreef, nu nog steeds akelig actueel is. Ze zette op een rij welke factoren steeds weer een rol spelen als de media verslag doen van verkrachtingszaken.

Of een slachtoffer wel of niet publiekelijk door de mangel wordt gehaald, hangt volgens Benedict af van de volgende factoren:

  1. Kende de dader het slachtoffer, ja of nee. Hoe onbekender de dader, hoe groter de kans dat een vrouw op sympathie kan rekenen. Onderliggende mythe: we ‘weten’ allemaal dat verkrachters enge mannen zijn die uit de bosjes springen. Feit: vaak kennen dader en slachtoffer elkaar, al is het soms maar kort van tevoren. Zodra ze elkaar kennen wordt het meteen dubieus: zij zal het wel gewild hebben, hij is onschuldig.
  2. Gebruikte de dader een wapen ja of nee. Hoe meer geweld, hoe groter de kans dat het publiek het slachtoffer zal geloven.
  3. Zijn dader en slachtoffer van hetzelfde ras, of niet. Een blanke die een zwarte verkracht genereert de meeste pers. Als allochtonen onderling elkaar verkrachten besteden de media daar de minste aandacht aan.
  4. Zijn ze van dezelfde sociale klasse, ja of nee. Een slachtoffer kan op iets meer sympathie rekenen als zij welvarender is dan de dader.
  5. Hebben ze dezelfde nationaliteit ja of nee. Het helpt een blank slachtoffer als je over de dader racistische stereotypen kunt gebruiken om hem zwart te maken.
  6. Is ze jong? Hoe jonger, hoe meer sympathie voor het slachtoffer. Oudere vrouwen zouden minder snel lust opwekken bij een dader en zijn dus verdachter.
  7. Zijn ze knap? Als het slachtoffer een schoonheid is zal ze wel hebben geflirt met de dader. En een knappe man hoeft niet te verkrachten want hij kan de vrouwtjes zo ook wel om zijn vinger winden.
  8. Week het slachtoffer af van traditioneel vrouwelijk gedrag? Zat ze thuis met de kinderen dan vinden mensen het erg dat ze verkracht werd. Bevond ze zich echter in een kroeg, was ze aan het liften, of bevond ze zich buiten op straat, dan wordt het een heel ander verhaal. Goede meisjes doen dat soort dingen niet en vragen erom dat ze verkracht worden.

Leuk om te analyseren hoe al deze factoren een rol hebben gespeeld in de zaak Strauss-Kahn. Hij: blanke man, machtig, welvarend, bevindt zich aan de top van de sociale piramide. Zij: Afrikaanse vrouw, laag inkomen, levend aan de onderkant van de samenleving. En wat blijkt? Aan het einde van de rit gaat het vooral om die arme Strauss-Kahn, wat hij allemaal verloren heeft en of het voor hem toch niet beter zou zijn geweest als een rechtszaak definitief zijn onschuld kon aantonen. Toch? Onschuld? Terwijl het slachtoffer wordt weggezet als een seksslet die uit was op geld. Terwijl zulke beschuldigingen nergens op gebaseerd waren.

De cultus van beroemdheid en glamour heeft de situatie, zoals Benedict die analyseerde, alleen maar versterkt. Zelfs als je uit dezelfde sociale klasse komt en dezelfde huidskleur hebt, kun je het als vrouw wel vergeten. Zodra een beroemdheid je verkracht, heb je het nakijken. De media blijven positief over de mannelijke ster schrijven en schilderen het slachtoffer af als een wraakzuchtige trut die zijn loopbaan wil vernietigen met valse beschuldigingen. Dat patroon herhaalt zich zo vaak dat het echt op begint te vallen.

Wat je in het echte leven steeds opnieuw ziet is dat vrouwen die verkracht zijn, daar vaak niets over durven te zeggen. Na iedere mislukte rechtszaak zie je ook dat steeds minder vrouwen aangifte durven te doen. Hoe dat komt is ook duidelijk. Feministisch auteur Ray Filar vat het als volgt samen:

I have lost count of the amount of conversations I have had about rape which have not been about how thousands of people get raped and don’t bring convictions, but that instead centre around the tiny minority of cases where a false allegation is brought. Conversations about rape should not start with me having to reassure your fragile ego that in general, *women don’t lie about rape*. Any woman (and I’m focusing on woman because men do not face the same kinds of prejudices) who makes a false rape accusation, and who has half a brain cell, knows what she is getting into. She will be disbelieved, mocked, denigrated, shamed and shamed and shamed. People will simply not believe her. People will sympathise with her rapist, not with her. There is nothing so stigmatising as being a rape survivor; except maybe talking about it.

Filar citeert tot slot feministe Andrea Dworking. Ook zij schreef deze woorden jaren geleden. Maar ook in haar geval is de boodschap nog steeds ijzingwekkend actueel:

…we are inside a system of humiliation from which there is no escape for us. We use statistics not to try to quantify the injuries, but to convince the world that those injuries even exist. Those statistics are not abstractions. It is easy to say, Ah, the statistics, somebody writes them up one way and somebody writes them up another way. That’s true. But I hear about the rapes one by one by one by one by one, which is also how they happen. Those statistics are not abstract to me. Every three minutes a woman is being raped. Every eighteen seconds a woman is being beaten. There is nothing abstract about it. It is happening right now as I am speaking.

Bandopnames bewijzen dat kamermeisje niet om geld vroeg

Weet u nog, de zaak Strauss-Kahn? Zodra de verkrachtingszaak in het nieuws kwam, riepen mensen om het hardst dat de vrouw loog en op geld uit zou zijn. Toevallig lekte een anonieme bron daarna uit dat het kamermeisje gebeld had met een vriend in de gevangenis, en in dat gesprek gezegd zou hebben dat ze op het geld van de IMF-topman uit was. Het nieuws haalde alle media. Wat blijkt nu: die bandopnames bewijzen juist dat het kamermeisje NIET op geld uit was. Op geen enkel moment in de opgenomen telefoongesprekken zei ze iets van dien aard. Oeps!

Diallo zocht zelf de publiciteit om tegenwicht te bieden aan de lastercampagne.

Wat zei ze dan wel? Nou, het volgende:

the recordings prove that in the first conversation, Diallo describes the attack and makes no mention of Strauss-Kahn’s wealth. In the second conversation she does mention that he’s “powerful and rich,” but only to convey that her attacker is influential. She says, “I know what to do” much earlier in the discussion, meaning that she’d gone to the authorities and hired a lawyer.

Kortom, de anonieme bron, die de New York Times haalde en alle vooroordelen over slachtoffers van verkrachting bevestigde, verkondigde onzin. Er klopte niets van. De woorden va het kamermeisje werden verdraaid. Internetmagazine Jezebel signaleert dat de advocaten van Strauss-Kahn opeens niks meer willen zeggen, nu dit hele verhaal op leugens gebaseerd blijkt te zijn. Ja ja!

Kamermeisje vertelt haar kant van het verhaal

Nafissatou Diallo werd uitgemaakt voor profiteur, leugenaar en crimineel, voor zaken die niets te maken hebben met het schandaal veroorzaakt door ex IMF-topman Strauss-Kahn. Nu vertelt ze zelf haar verhaal. Diallo gaf onder andere een interview aan Newsweek Magazine. Ze blijft bij de verklaring die ze eerst gaf. Een getuigenis die bevestigd wordt door harde bewijzen, zoals sporen van Strauss-Kahns DNA (in de vorm van sperma) op de grond van de hotelkamer en op het werkuniform van het kamermeisje.

Volgens Diallo moeten kamermeisjes per dag minstens 14 kamers schoonmaken. Omdat Diallo lid is van de vakbond krijgt zij voor dit werk een salaris van 25 dollar per uur plus fooi. Dat uurloon ljikt hoog, maar in een dure stad als New York komt dat bedrag neer op een zeer bescheiden salaris. Diallo had net een etage gekregen. Daar was ze blij mee, want als je losse kamers moet schoonmaken verlies je kostbare tijd met heen en weer lopen en de lift gebruiken.

Kamermeisjes moeten eerst aankloppen voordat ze naar binnen lopen. Dat deed Diallo dus ook bij de kamer die later van Strauss Kahn bleek te zijn. Wat er toen gebeurde neemt de Zesde Clan integraal over, omdat andere media waarschijnlijk alleen een samenvatting of korte soundbite weergeven. Dit is haar verhaal:

“Hello? Housekeeping.” Diallo looked around the living room. She was standing facing the bedroom in the small entrance hall when the naked man with white hair appeared. “Oh, my God,” said Diallo. “I’m so sorry.” And she turned to leave. “You don’t have to be sorry,” he said. But he was like “a crazy man to me.” He clutched at her breasts. He slammed the door of the suite.

Diallo is about 5 feet 10, considerably taller than Strauss-Kahn, and she has a sturdy build. “You’re beautiful,” Strauss-Kahn told her, wrestling her toward the bedroom. “I said, ‘Sir, stop this. I don’t want to lose my job,’” Diallo told NEWSWEEK. “He said, ‘You’re not going to lose your job.’” An ugly incident with a guest—any guest—could threaten everything Diallo had worked for. “I don’t look at him. I was so afraid. I didn’t expect anyone in the room.”

“He pulls me hard to the bed,” she said. He tried to put his penis in her mouth, she said, and as she told the story she tightened her lips and turned her face from side to side to show how she resisted. “I push him. I get up. I wanted to scare him. I said, ‘Look, there is my supervisor right there.’” But the man said there was nobody out there, and nobody was going to hear.

Diallo kept pushing him away: “I don’t want to hurt him,” she told us. “I don’t want to lose my job.” He shoved back, moving her down the hallway from the bedroom toward the bathroom. Diallo’s uniform dress buttoned down the front, but Strauss-Kahn didn’t bother with the buttons, she said. He pulled it up around her thighs and tore down her pantyhose, gripping her crotch so hard that it was still red at the hospital, hours later. He pushed her to her knees, her back to the wall. He forced his penis into her mouth, she said, and he gripped her head on both sides. “He held my head so hard here,” she said, putting her hands to her cranium. “He was moving and making a noise. He was going like ‘uhh, uhh, uhh.’ He said, ‘Suck my’—I don’t want to say.” The report from the hospital where Diallo was taken later for examination notes that “she felt something wet and sour come into her mouth and she spit it out on the carpet.”

“I got up,” Diallo told NEWSWEEK. “I was spitting. I run. I run out of there. I don’t turn back. I run to the hallway. I was so nervous; I was so scared. I didn’t want to lose my job.”

 Nogmaals, het verhaal van Diallo wordt ondersteund door DNA bewijzen. Ook de verdediging geeft toe dat er seksueel contact plaats vond tussen hun cliënt en het kamermeisje. Alleen roepen ze om het hardst dat de seks vrijwillig was, en dat Diallo niet deugt vanwege allerlei zaken uit haar verleden die niets met de gebeurtenissen in het New Yorkse hotel te maken hebben. De tijd zal leren of deze verkrachtingszaak recht zal doen aan alle betrokkenen.

Vrouwen die aangifte doen van verkrachting kunnen maar beter een heilige zijn

De Zesde Clan heeft tot nu toe weinig aandacht besteed aan de zaak Strauss-Kahn. Dat heeft een reden: wij waren er niet bij, in die New Yorkse hotelkamer. Nu echter alle krantenkoppen schreeuwen dat de zaak tegen Strauss-Kahn uit elkaar valt, willen we het volgende opmerken. Feministen, die zich al jaren bezig houden met de westerse verkrachtingscultuur, zagen dit allang aankomen.

Strauss-Kahn.

Website I Blame the Patriarchy schreef bijvoorbeeld al op 17 mei 2011 het volgende, te beginnen met eerdere toestanden rondom Strauss-Kahns grijpgrage handjes:

The woman didn’t press charges at the time. She didn’t want her career to be permanently stained with “she’s the girl who accused Strauss-Kahn of rape.” Which is exactly how rapists get away with it: fear, humiliation, and shame are superb silencers. Dominique Strauss-Kahn will undoubtedly get away with it, too. He has retained Michael Jackson’s lawyer.

Voor Joanna Bourke was het feit dat daders zo vaak wegkomen met verkrachting de aanleiding om haar boek Rape te schrijven. Ze wijst erop dat dit type misdrijf vaak gebeurt tussen twee mensen, zonder dat er anderen bij zijn. Het is vaak haar woord tegen het zijne. In een rechtszaak draait het dan al snel om de betrouwbaarheid van de betrokken personen. Hoe betrouwbaarder je lijkt, hoe eerder je gelijk krijgt – en degene die gelijk krijgt is dan opvallend vaak een man. Zo noemde een Canadese rechter een dader onlangs een onhandige Don Juan. De man hoefde alleen een excuusbriefje te schrijven en dat was dat. Woedende Canadezen protesteerden tegen deze gang van zaken, maar ondertussen bleef dit vonnis wel staan.

Dit gebeurt zo vaak omdat er in het vraagstuk van betrouwbaarheid iets vreemds gebeurt zodra een zaak voor de rechter komt. De vermoedelijke dader verdwijnt uit het zicht en het slachtoffer belandt opeens in de beklaagdenbank. Waarom deed ze aangifte? Wat had ze aan? Waarom was ze op die tijd op die plek? Hoe gedroeg ze zich? Had ze eerder vriendjes? Dronk ze, gebruikte ze wel eens drugs, hoe zit het met haar reputatie? Zulke onderzoeken gaan ver, bericht Katrin Axeslsson in The Guardian:

Several women we work with who reported rape have been put under covert surveillance, with hidden cameras and phone tapping, their sex lives scrutinised. Some were accused of being bad mothers, of being either promiscuous or loners looking for attention, of hating men or being desperate to catch one. Most were working class and/or women of colour.

Voordat je het weet komt het verhaal uit op: zie je wel, ze deugt niet. Ze had alcohol op, wat deed ze ook op die locatie, ze heeft het er naar gemaakt. Zelfs 11-jarige meisjes krijgen zodoende de schuld van hun verkrachting. Zie onder andere hier en hier. En als een vrouw zich eerder ook al ‘hoerig’ gedroeg, of dronk, of ergens over loog, dan zal er sowieso wel niks kloppen van haar verhaal. Arme man, hij is onschuldig, hij mag gaan omdat het slachtoffer niet geloofwaardig is.

Dit mechanisme dook recent nog op in de vorige verkrachtingszaak die heel New York bezig hield. Twee agenten brachten een dronken vrouw naar huis, maar kwamen terug, waarna volgens het slachtoffer de ene politieman haar verkrachtte en de andere op de uitkijk stond. Er waren camerabeelden, bandopnames, en aantoonbare verwondingen. Maar een jury sprak de agenten vorige maand vrij van verkrachting. Alleen een minder ernstige beschuldiging, wangedrag, bleef staan.

Magazine Jezebel wist één van de juryleden te interviewen over de motivatie. Wat bleek? In deze zaak vond de jury de vrouw nuchter genoeg om te kunnen bepalen of ze wel of geen seks wilde. Toen het antwoord echter nee was en ze aangifte deed, vonden diezelfde juryleden haar te dronken om een geloofwaardige verklaring te kunnen geven. Huh? Het slachtoffer bleef publiekelijk vernederd achter als dronkelap en leugenaarster. In een ontroerende verklaring bedankte ze de mensen die haar bleven steunen, en gaf aan dat de zaak haar bijna gebroken had.

De Zesde Clan zegt niet dat Strauss-Kahn in dit specifieke geval schuldig of onschuldig is. Wij willen er alleen op wijzen dat het in deze zaak op precies dezelfde manier gaat zoals in talloze andere zaken. Zoals The Atlantic uitlegt is ook in dit geval de reputatie van het slachtoffer kapot maken een garantie voor succes. Het maakt niet uit wat de concrete feiten zijn. Als er in het verleden van het kamermeisje iets mis is,  dan is ze ongeloofwaardig geworden en zal een jury van gewone Amerikanen de ex-IMF topman vrij spreken, stelt The Atlantic.

The Globe and Mail wees in een grote kop op het feit dat onschuldig totdat het tegendeel bewezen is, ook geldt voor het kamermeisje. Dat wordt namelijk uit het oog verloren bij het meten met twee maten. Wil een vrouw geloofwaardig blijven, dan kan ze maar beter een heilige zijn. Strauss-Kahn daarentegen blijft blijkbaar geloofwaardig en overtuigend als hij zegt dat hij niets heeft gedaan. Dat zijn DNA op de kleding van het kamermeisje zat, dat de man al meerdere keren beschuldigd is van seksuele intimidatie, en de reputatie heeft van een arrogante rokkenjager, het maakt allemaal niets uit.

Net zo min als het in voorgaande jaren in Frankrijk iets uitmaakte. Women’s Issues:

What’s hard for American journalists (and readers) to comprehend is that Strauss-Kahn’s predilections were well-known in France. Although many claim not to have known the violent nature of his “interest,” he was euphemistically called a skirt-chaser, seducer, and womanizer by the French press, and his actions were either ignored, downplayed, or accommodated. Examples of this — recounted below — are chilling.

The Atlantic voorspelt dat het enige gevolg van de aangifte waarschijnlijk zal zijn dat het kamermeisje vervolgd wordt:

Just as there was the typical rush to judgment against Strauss-Kahn, a deplorable but now sadly routine part of the American criminal process, there will now likely be a rush to judgment against the woman. […] If the case against Strauss-Kahn indeed crumbles, don’t be surprised if prosecutors end up charging the alleged victim and the man who has reportedly deposited all that money into her account over the years. New York officials would do this partially to save face– the whole episode teeters now on the edge of world-wide embarrassment– but also to make an example of the pair.

Vrouwen zijn niet gek. Ze zien de machtsverhoudingen, zien hoe het meestal afloopt voor de vrouw die aangifte doet. Zij maken in dit klimaat vaak de keuze dat het in stilte verwerken van de gevolgen van verkrachting beter is dan publiekelijk voor de wolven gegooid te worden. Maar het is een keuze van het soort ‘wil je gevierendeeld worden, of onthoofd’. Beide zijn klote.

Verkrachtingsmythes blijken springlevend

‘Die zal flink cashen!’ Het is het eerste commentaar op een forum van fok.nl over de IMF topman die beschuldigd is van het aanranden van een kamermeisje in zijn hotel in New York. Advocaten van de man, Strauss-Kahn, roepen op hem te beschouwen als onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Maar in de volksmond roepen allerlei mensen al dat het slachtoffer niet deugt.

Dominique Strauss-Kahn.

Zeggen dat het slachtoffer niet deugt is een klassiek voorbeeld van verkrachtingsmythes: verhalen die we elkaar vertellen terwijl we de feiten nog niet kennen. Toevallig pleiten die mythes de dader vrij door het slachtoffer, meestal een vrouw, af te kraken en verdacht te maken. Hij zat misschien fout, maar zíj is de echte dader. In het geval van het kamermeisje: ze zou valse verklaringen afleggen om hoge schadeclaims te kunnen eisen, of een instrument zijn voor anderen om de IMF topman te beschadigen. (zijsprong: Google Strauss-Kahn en google genereert automatisch ‘complot’)

Er zijn nog meer verkachtingsmythes actief. Zoals het veel gebruikt excuus van de oerdriften. Mensen kunnen zich niet altijd beheersen, heet het volgens deze mythe. De oerdriften beperken de vrije wil, daar moeten we vooral begrip voor hebben, want de arme stakker kan er niks aan doen.

Een derde mechanisme is dat mensen en de media de gevolgen van een actie onterecht bij het slachtoffer leggen. Zo kopt NRC Handelsblad met ‘Strauss-Kahn en het kamermeisje dat de eurokoers liet dalen’. Nee, niet het kamermeisje deed dat, Strauss-Kahn zorgde voor ophef door weg te vluchten en uit het vliegtuig gehaald te worden door de politie. Vanwege het door hém veroorzaakte schandaal daalt de koers van de euro.

Verder gaat dit NRC-artikel met nadruk in op de persoonlijke gevolgen voor de topman. Zelfs als er niks klopt en de rechter hem vrijspreekt, speculeren gezaghebbende Amerikaanse bladen en kranten dat zijn carrière voorbij is. Heeeeeel zielig. Over de persoonlijke gevolgen voor het kamermeisje ondertussen geen woord. Hoe voelt zij zich? Wat betekent het voor haar als Strauss-Kahn, met al zijn connecties, invloed en rijkdom, laat weten dat hij onschuldig is en zich met hand en tand zal verdedigen?

Wat er ook verder gebeurt in deze zaak, het is goed voor ogen te houden dat we leven in een cultuur waarin machtige mannen met veel misstappen wegkomen. Laten we vooral verdachten als onschuldig beschouwen totdat het tegendeel bewezen is. Maar laten we diezelfde respectvolle houding astublieft ook aannemen ten opzichte van vrouwen die zo’n machtige man beschuldigen van aanranding of verkrachting. En als er inderdaad sprake is van aanranding of verkrachting, laten we dan helder zijn over wie verantwoordelijk is: de dader.

UPDATE: buiten de rechtszaal zijn advocaten van de IMF-topman inmiddels druk bezig om uit te laten lekken dat het niet om aanranding zou gaan, maar om vrijwillige seks. Nog zo’n verkrachtingsmythe: ze vroeg erom, zíj wilde zo graag. Andere invloedrijke blanke mannen beginnen het inmiddels ook op te nemen voor Strauss-Kahn. Jezebel fileert deze defensieve verhalen met een scherp mes, want er klopt niks van. Het is er echt eentje in de categorie ‘You there, yes you, with the logic gun. Do you have a permit for that thing?’