Tag Archives: internet

Internet is een machtig wapen voor meer bewustwording

Leve internet. Moesten we eerst beetje bij beetje patronen helder krijgen en konden we inzichten eerst slechts via papier verspreiden, nu hebben we internet. Dat blijkt een machtig wapen voor meer bewustwording. Zo benadrukken mensen bericht na bericht, foto na foto, andere manieren van kijken. Meest recente voorbeeld: #ilooklikeasurgeon, ik zie eruit als een chirurg. Of geven ranglijsten onbedoeld een perfect bewijs voor de dubbele moraal waarbij hij goed is en zij slecht.

We ‘weten’ allemaal dat de chirurg een man is. Want als er ergens in een tijdschrift, televisieserie of  andere media sprake is van een chirurg is dat de beelden die je erbij krijgt. Vrouwen zijn die mannelijke beeldvorming zat en zetten op dit moment foto’s van zichzelf op Twitter. Kijk, deze vrouw is een chirurg. Deze vrouw ook. Zij ook.

Hetzelfde geldt voor ingenieurs. Ook hier stel je jezelf automatisch een man voor, omdat je meestal een foto of filmmateriaal van een man ziet als het gaat over ingenieurs. Een vrouwelijke ingenieur, Isis Wenger, besloot vuur met vuur te bestrijden en via Twitter wereldkundig te maken dat een vrouw dit beroep ook prima kan uitoefenen.

Wenger kwam tot haar actie nadat ze mee had gewerkt aan een reclame voor het bedrijf waar ze werkt Daarop ontving ze vijandige reacties. Veel mensen zouden in het zicht van die haat in elkaar krimpen – een hele menselijke reactie. Wenger wist de haat gelukkig om te buigen tot iets positiefs, te weten de Twittercampagne:

I didn’t want or ask for any of this attention, but if I can use this to put a spotlight on gender issues in tech I consider that to be at least one win. The reality is that most people are well intentioned but genuinely blind to a lot of the crap that those who do not identify as male have to deal with.

De Twittercampagne kreeg ook onverwachtse effecten. Zo surfden veel vrouwen naar de site van Everyday sexism om hun ervaringen tijdens hun studiekeuze, opleiding en werk te beschrijven. Naast een berg ongelofelijk ouderwets seksisme, hebben sommige vrouwen gelukkig ook betere ervaringen. Er vallen bij die voorbeelden eindelijk kwartjes bij omstanders:

Sexism is when two subcontractors walk into the site office and ask for someone from my company. I step up to greet them, but they look straight past me at my (male) boss, to ask him a question. Feminism is when my boss looks at them, looks at me, turns his back and says: ‘Ask Holly, she’s the site engineer.’ Victory is the feeling you get when you see the faces of the two subcontractors, as they realise a woman half their age is the one in charge.

Naast al deze bewuste pogingen tot bijstelling van dominante beelden, kunnen internet ‘producties’ ook onbedoeld een feministisch bewustzijn bevorderen. Een voorbeeld vormen digitale lijsten met de meest gehate sterren. Verrassing, die voor feministen geen verrassing zal zijn: de rangorde maakt duidelijk dat het publiek vrouwelijke sterren veel harder bekritiseert, en hen vermeende wandaden veel langer aanrekent, dan mannelijk sterren. Een ster zoals Bill Cosby kan zoveel vrouwen molesteren dat ze niet allemaal op de voorpagina van de New York Times passen en tóch populairder blijven dan de Kardashians.

Dit lijkt triviaal, maar dit soort discriminatie en haat heeft grote gevolgen. Website Daily Dot noemt actrice Anne Hathaway als voorbeeld. Die gaf in 2013 een paar irritatie opwekkende interviews over haar rol in de musicalfilm Les Miserables en kwam daarna nauwelijks meer aan de bak. Alsof ze melaats was. Pas onlangs kreeg ze weer een bijrolletje, in de SF film Interstellar.

Wat zijn in hemelsnaam de misdaden van deze vrouwen, kun je je afvragen. Nou, het patroon komt duidelijk naar voren:

across the list, a familiar pattern emerged: 14 of the 21 entries were women, whose descriptions were peppered with adjectives like “difficult,” “intolerable,” and “bratty.” Across the Internet, it’s actually hard to find a case where a man ranks in first all by himself. On BuzzLamp’s most-hated list, Kris Jenner and Kardashian come out on top, and hating them more than criminals, abusers, or alleged rapists isn’t even all that culturally specific: They also are the “winners” of South Africa’s Channel 24’s unlikability survey as well.

Dat roept terecht vragen op. Je kunt dit soort bewijs moeilijk ontkennen: het staat er, je kunt turven, je kunt lezen wat er staat. Met een grimmig plaatje tot gevolg. Dat kan de aanzet geven tot meer bewustwording. Zo werkt het dus… Het valt te hopen dat mensen, die dit eenmaal een keer door kregen, zichzelf wat vaker achter de oren krabben nadat ze zonder na te denken een vrouw hebben uitgemaakt voor moeilijk kreng. En zich afvragen: waarom doe ik dit, en kan het anders? Leve internet!

Internet brengt seksisme in kaart

Het is snel, wereldwijd toegankelijk en iedereen kan een bijdrage leveren. Geen wonder dat internet steeds vaker een rol speelt bij het documenteren van seksisme. In korte tijd is het aantal plaatsen waar mensen hun ervaringen bundelen, enorm toegenomen. Van een site van de Commissie Gelijke Behandelingen waar vrouwen discriminatie op het werk vast kunnen leggen, tot een enorme stapel Twitterberichten met ervaringen van alledaags seksisme, het biedt geweldig studiemateriaal.

Meestal zorgen incidenten of inzichten ervoor dat zo’n site tot stand komt. De Commissie Gelijke Behandeling zette bijvoorbeeld de site flauwekulexcuus.nl op, omdat deze instantie veel oordelen moet uitspreken over discriminatie op basis van geslacht. Het gaat dan onder andere om vrouwen die om onduidelijke redenen te weinig betaald krijgen, werkgevers die vrouwen ontslaan zodra ze aangeven dat ze zwanger zijn, of werkgevers die onvoldoende doen om een veilige werkomgeving in stand te houden.

In een ander geval leidde een los Twitterbericht tot een site vol ervaringen met seksisme. Het bericht was van columniste en journalist Linda Grant. Ze twitterde dat vrouwen veel te danken hebben aan feministes van het eerste uur. Want deze eerste golf zorgde ervoor dat vrouwen anno 2012 vrij voorbehoedsmiddelen kunnen gebruiken, het recht hebben om een ongewenste zwangerschap af te breken, en het recht kregen om een inkomen te verdienen en ook na hun huwelijk betaald werk te houden.

Die losse opmerking leidde tot een enorme hoeveelheid berichten van vrouwen die eigen voorbeelden van vooruitgang gaven, of juist hun confrontaties met alledaags seksisme anno 2012 opschreven en de wereld instuurden. Toen Grant deze berg Twitterberichten zag, besefte ze dat ze een goudmijn in handen had:

I realised I was curating, in real time, the on-going collective experience of the ways in which some men have tried to diminish women’s importance or deny us control over our own lives. […] Some began to suggest that there should be a permanent record of the tweets, before Twitter sent them into timeline oblivion.

Uiteindelijk zorgde een mannelijke Ierse software specialist ervoor dat de berg Tweets een permanent onderkomen kreeg op Duizend Redenen, in de zin van duizend redenen om feminisme in ere te houden.  Grant:

I hope that athousandreasons.com will serve as a free resource for students, academics, teenagers, mothers and fathers, to examine everyday experience, not rhetoric or theory, but the very air we breathe, the way we live, yesterday and today: the small indignities, the opportunities denied, the insults, the patronage, the dismissal, the ignoring, the diminishing, the low expectations, the whole indignity of sexism, including the relentless jokes about it, jokes that are rarely made in relation to racism.

Er zijn nog veel meer archieven van seksisme ontstaan. Alleen al in de afgelopen tijd de verzameling van Men Call Me Things, waarin vrouwen aangaven welke vloedgolf aan haat en bedreigingen met verkrachting ze ontvangen zodra ze op internet een opinie uiten. Of I did not report, over vrouwen en verkrachting, of deze site, waarin vrouwen (en een enkele man) vertellen hoe het is om te functioneren in en rondom faculteiten Filosofie op Amerikaanse universiteiten. Met ervaringen zoals deze, waarin een studente terecht komt in een klassieke confrontatie met een mansplainer:

A male peer, who I also count as a good friend, never engages me in any academic conversation. Whilst he asks the men for their academic opinions on a talk we all attended together, he quizes me only on my love-life and my attitude towards sex. When I initiate a philosophical discussion, he patronises me and quotes Aristotle (for example) at me, even if we are discussing a subject that I specialise in, and he does not.

Internet zorgt ervoor dat al dit soort ervaringen bij elkaar komen. Stuk voor stuk lijken het triviale gebeurtenissen, maar als je ze bij elkaar legt worden er patronen zichtbaar. Die kunnen duiden op een bepaalde cultuur, zoals de verkrachtingscultuur. Of standaard reacties van mannen op de ervaringen van vrouwen:

Male responses to the tweets fell into four categories. First, inevitably, the sexist banter (bet you wish your hubby had had to sign when you got your bill for your shopping spree ha ha). Some men tweeted me that they were cringing in shame at what they were reading; others dismissed my original tweet about the credit card application as an example of long ago, completely missing the point that the intention was to demonstrate that women’s equality has not always existed like grass and trees and had to be fought for. Others asked when was there going to be an International Men’s Day? There is one, it’s November 19, feel free to raise your own hell on it.

Op die manier zie je hoe al die ‘losse incidenten’ stukjes van een puzzel zijn. Dan ga je zien hoe alomtegenwoordig de minachting voor vrouwen is. Dan weet je dat het feminisme inderdaad nog steeds broodnodig is en actueler dan ooit. Het zou goed zijn als meer mensen dat door krijgen, zoals deze scholier.

De duistere krochten van internet

Internet biedt alles aan iedereen. Recepten voor appeltaart? Check. Plaatjes van kittens? Check. Spelletjes? In overvloed. Sadistische filmpjes waarin vrouwen op pijnlijke wijze dood gaan? Tuurlijk! Alleen is dit laatste genre iets moeilijker te consumeren, want veel sites bieden de écht ziekelijke zooi alleen aan met een wachtwoord en als mensen maandelijks betalen. Vanwege dit ietwat minder toegankelijke karakter gebeurt het niet vaak dat een breed gelezen online tijdschrift aandacht besteedt aan deze agressieve onderwereld op internet.

Een Amerikaanse verslaggeefster kwam per toeval in aanraking met deze duistere krochten van internet toen ze onderzoek deed naar Amazones. Naast allerlei historisch verantwoorde studies vond ze ook sites met namen als Deadly Amazons of Sexy Amazons. Het bleek hier niet te gaan om wetenschap, maar om pornografische filmpjes waarin vrouwen elkaar te lijf gaan. De camera blijft verdacht lang hangen op van pijn kronkelende vrouwenlichamen.

Al verder zoekend openbaarde zich een wereld waarin mannen betalen om te kunnen kijken naar sites met reclameslogans als ‘haar pijn, uw plezier’. Dat maakt meteen duidelijk waar de kick ‘m in zit. Vrouwen die pijn lijden. Vrouwen die dood gaan. Lekker!! De verkrachtingspagina’s van Facebook zijn er niks bij.

Vele, zich vaak als mannen identificerende bezoekers weten hun weg te vinden naar dit type materiaal. Een site als Dead Skirts telt 28.000 geregistreerde gebruikers, aldus Jezebel. Iedere site biedt honderden filmpjes aan, en de makers verdienen er grof geld mee. Omdat er winst te halen valt ontstond er een hele industrie van producenten, ‘regisseurs’, en ‘acteurs/actrices’ die de gewelddadige scenario’s naspelen.

Jezebel meldt dat een Canadese rechter een aanbieder van dit soort doodsporno al een keer heeft veroordeeld. Die rechter zag een duidelijk verband tussen de getoonde beelden en de algemene beeldvorming rondom vrouwen:

The sentencing judge, Helen Pierce of Ontario Superior Court of Justice, wrote that Dr. Don’s videos had “the potential to change attitudes toward women, cause psychological harm to anyone who had previously been a victim of sexual violence, and could do serious psychological harm to adolescents.” She said his films imply that an attacker “can silence women with his violence, leave them on sexual display, and walk away without consequence.”

Zo’n boodschap heeft extra impact omdat het in de echte wereld ook al te vaak voorkomt dat mannen wegkomen met agressie en geweld. Mannen die huiselijk geweld plegen, kunnen dat in veel landen ongestraft doen. Veel vrouwen die verkracht worden, durven geen aangifte te doen. Ze zijn bang voor represailles. En hoe moeten ze bewijzen dat ze geen seks wilden? Sterker nog, in landen zoals Afghanistan vindt het systeem de vrouw strafbaar. Ze kan kiezen: huiselijk geweld en verkrachting accepteren, of weglopen en dan de bak in draaien wegens ‘Zina’, een morele misdaad.

Privacy is een groot goed. Het lijkt de Zesde Clan buitengewoon onverstandig om een fantasie-politie in te stellen. Maar als het om dit type vrouwvijandig materiaal gaat, moeten we op z’n minst het debat opengooien en onszelf openlijk afvragen wat hier gaande is, wat dit betekent, en hoe je met dit fenomeen om moet gaan. Plus: als de fimpjes in plaats van vrouwen negers of joden zouden tonen, die structureel gepijnigd en vermoord worden om de (veelal mannelijke) kijker te plezieren, voelen de beelden dan anders aan of hetzelfde? Wat zegt dat over deze fantasieën?

Slutwalk Amsterdam: de riolen gaan open

Anonieme commentatoren zijn na de Slutwalk Amsterdam loos gegaan. Op basis van berichtgeving in onder andere Spits kwakten naamloze haters teksten op internet zoals ‘die snollen moeten gewoon is accepteren dat ze een dienstverlenende functie hebben in het leven’. En ‘geef ze een vinger…. Na de emancipatie gaat alles bergafwaarts met die kutten’.

Het is al vaker opgemerkt: de anonimiteit van internet zorgt ervoor dat mensen minder remmingen voelen. Ze lezen iets en zetten er een ongenuanceerd commentaar onder. De ene site heeft daar meer last van dan andere sites. Geen Stijl is ervoor gemaakt – wie daar heen surft weet dat de ene boude opmerking de andere opvolgt. Van neutralere nieuwskanalen zou je iets anders mogen verwachten. Maar helaas. Onder andere Spits geeft deze trollen ruim baan.

Hun reacties op de Slutwalk liegen er niet om. Commentatoren die het netjes houden zijn er zeker wel. Zoals de anonieme bijdrage ‘goed dat dit gedaan wordt, belachelijk dat het nodig is’ of ‘voor mijn part lopen ze in hun nakie rond’. De opmerking ‘leek meer een optocht van potten en poten’? Ook best.

Maar dan gaat het riool open. ‘Napalm op die hele bijeenkomst’, roept een hater. En ‘die sletten laten zich alleen maar nemen voor het geld’. En het hatelijke ‘die wijven gaan nog wel, maar die verklede kerels mogen ze wel afzinken voor de kust. Jeeezus wat een koppen’.

Zulke haat levert een probleem op. Veel mensen hebben geen zin daar iets mee te doen. Snel uit je handen laten vallen, die hete aardappel. Met opmerkingen als o, daar moet je de humor van inzien. Of ‘het zijn maar anonieme lui die wat roepen’ kun je de boel de boel laten. Maar dit type haat zet een intolerante toon: napalm erop, afzinken voor de kust. Het schept een voorbeeld: dit mag je blijkbaar ongestoord schreeuwen. En zorgt daarmee voor een verruwing van het debat.

Juist met een gevoelig onderwerp als seksueel geweld, seksuele vrijheid, zou je wensen dat mensen niet meteen vervallen in automatische haatreacties. Helaas. De riolen zijn open en we hebben weer een kans gemist om fatsoenlijk met elkaar om te gaan. Het is duidelijk dat Slutwalks broodnodig blijven. Op naar Londen op 11 juni dan maar…..

Dicebox geeft sfeervol beeld van de toekomst

Voor strips en comics hoef je niet meer naar de winkel te stappen. Steeds meer kunstenaars zetten hun werk online en bieden iedereen de gelegenheid mee te leven met de avonturen van de hoofdpersonen. Dicebox is zo’n internet stripboek, en het biedt een geweldig fantasievolle kijk in de toekomst.

De twee hoofdpersonen van de internetstrip of webcomic Dicebox

Deel 1 is net af. Vergeet alle sf cliché’s of beelden van futuristische computerspelletjes. Dicebox bevat geen helden met spieren van staal die gewapend met plasmageweren groene marsmannetjes neerknallen. Denk liever aan het werk van Octavia Butler, aldus een recensie van Comixtalk. Dicebox, van tekenares Jenn Manley Lee, biedt een originele mix van science fiction, reizen tussen planeten, en wat het is om je als gewone arbeider staande te houden op de intergalactische arbeidsmarkt. Bovendien is soms helemaal niet zeker of de personages mannen zijn, of vrouwen, of iets anders. Kom daar maar eens om in Hollywood.

Omdat Dicebox niet kiest voor de gemakkelijkste weg, is het typisch zo’n werk waar je rustig mee kennis moet maken, even doorlezen, de sfeer op je laten inwerken. En dan opeens merk je dat de strip je bij je lurven heeft gevat en wil je doorlezen. Kortom, heel erg mooi. Nieuwsgierig geworden? Het eerste album begint hier.

Bij de weg: een andere favoriete internetstrip van de Zesde Clan is Book Hunter, waarin een politiedetective in zuivere noir-stijl, met veel geschiet en door ramen heen vallen, de diefstal van boeken uit de bibliotheek oplost. Mooiste plaatje is als het openingstijd is, de deuren van de bibliotheek gaan open, en het ene personage zegt tegen de andere: showtime. Geniaal.

Comic tegen internetseksisme bewijst eigen gelijk

Je tekent een comic om een fenomeen aan de kaak te stellen: zodra je op internet stelt dat vrouwen mensen zijn en dat iedereen vrouwen wel eens met meer respect mogen behandelen, bestoken anonieme commentatoren je met gescheld en dreigementen. En voila, zodra je die comic publiceert,  gaan de remmen los en laten anonieme commentatoren een stortvloed aan gescheld en dreigementen op je los. Kortom, de trolls bewijzen zelf het gelijk van de strip. Rest my case.

Het overkwam de makers van de site Gabby’s Playhouse, waar de Zesde Clan eerder deze week over schreef. Doorlinken naar de strip kon niet toen de Zesde Clan het probeerde, maar zoals je in een reactie op het stuk kunt zien schijnt het inmiddels wel weer te kunnen. De site feministing.com heeft er een stukje over. Daar staan ook links naar de commentaren en de strip zelf.

Als troost voor de makers van de strip hier een leuk plaatje van schattige kittens. Want zoals de mensen van Gabby’s Playhouse stelden: iedere situatie wordt beter van de aanwezigheid van lieve katjes.

Comic rekent af met seksisme op internet

Waag het niet om als mens actief te worden op internet en ergens iets te zeggen over de manier waarop vrouwen behandeld worden in de wereld en op het world wide web. Voordat je het weet struikelen de commentatoren over je heen om te zeggen dat je zeurt, een feminazi bent of overtrokken reageert op een geintje, weet je wel, van die grapjes die erop neerkomen dat je er als vrouw gewoon om vraagt om gepakt te worden door een echte vent, hahaha. Gabby Schultz en Ken Dahl besloten dat je alleen maar met humor kunt reageren op dit soort Neanderthal gedrag en tekenden dus een geniale cartoon.

Veranderen ze er de wereld mee? In hun eigen woorden:

People — straight, male people, in particular — sure can have some strange misconceptions about how the world spins. Also, they are usually loud. Anyway, this cartoon will be of no help at all in changing our stupid, sexist culture of rape, murder, domination and bad tv — in fact, it hardly even qualifies as entertainment (although there is one kitten, scroll down to the bottom to skip straight to it!). But drawing this certainly made me feel better, so it made the cut.

Kortom, geen revolutie. Maar wel een klein kittentje. Want iedere situatie wordt automatisch beter als er schattig katje bij betrokken raakt.

Egypte zet internet in bij strijd tegen overlast op straat

Vrouwenorganisaties in Egypte willen een site lanceren om vrouwen meer grip te laten krijgen op de overlast en intimidatie die ze op straat ondervinden. Volgens de New York Times is het geroep en fysiek aanraken van mannen zo’n overheersend probleem dat vrouwen bijna niet meer buiten durven te komen. Vanaf volgend jaar kunnen vrouwen via Twitter of smsbericht incidenten melden. De meldingen komen op Harassmap, en op die site kunnen vrouwen dan precies zien welke straten en pleinen het ergste zijn.

De mobiele telefoon en internet als wapen tegen mannen die zich op straat misdragen.

De opzet van Harassmap lijkt op soortgelijke initiatieven die al bestaan in onder andere Engeland en de Verenigde Staten. Daar heten de sites Hollaback, en er is al een applicatie voor de I-phone voor. Behalve berichten kunnen vrouwen met hun mobieltje ook foto’s maken en op Hollaback zetten. Dan kan de hele wereld zien welke kerel zich nou weer misdraagt op straat. De opzet voor Harassmap (van harassment, het engelse woord voor lastig gevallen worden), is hetzelfde. Ook hier kunnen Egyptische vrouwen straks informatie doorsturen naar de site, desnoods via hun mobiele telefoon. 

Lastig gevallen worden op straat is in Egypte lange tijd een taboe gebleven. Als het vrouwen overkwam, schaamden ze zich en hielden ze zich stil. Dat veranderde volgens het Egyptische Centrum voor Vrouwenrechten in 2006. Een groep mannen viel toen vrouwen aan bij een bioscoop, en volgens womens news network was de mannelijke agressie zo massaal dat niemand meer vol kon houden dat het wel aan de vrouwen zou liggen.

Vanaf dat moment zette het Egyptische Centrum voor vrouwenrechten diverse acties in. Zo onderzocht het centrum de omvang van het probleem, met als resultaat dat 60 procent van de Egyptische en 98 procent van de buitenlandse vrouwen aangaf dat mannen haar een of meerdere keren hadden lastig gevallen. Het centrum begon te demonstreren, politieke druk uit te oefenen, en er bij de politie op aan te dringen het probleem serieus te nemen.

De Harassmap is een logische vervolgstap. Het geeft vrouwen een plek om stoom af te blazen, en de meldingen laten de omvang van het probleem zien. Dat maakt mensen hopelijk bewust van het feit dat het niet normaal is dat je als vrouw niet rustig over straat kunt lopen.

Volgend jaar meer hierover, als de site werkt.

Zonder titel