Tag Archives: internet trollen

Samenleving worstelt met seksistische haat

De ene vrouw noemt het ‘Misogyny Monday’. De andere vrouw Perv Magnet. Maar het gaat over allemaal over hetzelfde. Zodra vrouwen in het openbaar verschijnen of zelfs een mening uiten, krijg je voordat je het weet 157 haat-tweets per week. Steeds meer vrouwen zwijgen niet langer als ze geconfronteerd worden met seksistische reacties. Ze verzamelen de hatelijke berichten en maken ze openbaar. De reacties op die nieuwe openheid zijn al even veelzeggend als de haat.

Wat doet de gemiddelde lezer die geconfronteerd wordt met de haatboodschappen die vrouwen ontvangen? Dit:

A depressingly large number of comments offer some variation of 1) she’s not hot enough for men to send her pornographic declarations of love, so she’s making them up for attention, 2) she’s super hot so of course men send her obscene messages and she’s posting them to get more attention, 3) if the men sending her violent pervy messages were handsome/rich/famous, she would feel complimented instead of violated.

Daarnaast zoeken mensen naar de manieren waarop vrouwen de ongewenste bedreigingen, verkrachtingsfantasieen en andere haat over zichzelf afroepen. Wat zei ze precies, wat had ze aan, op welke manieren lokte ze het uit? Wat had ze anders of beter of slimmer kunnen doen om zulke reacties te voorkomen?

Ik denk dat het goed is dat we dit soort reacties op haat terug kunnen lezen of horen. De hatelijke berichten zelf vormen een wake up call. De volautomatische afweerreacties op de openbaarmakingen laten vervolgens goed zien hoe wij mensen het liefst wegkijken. En als dat niet kan, de situatie zodanig herformuleren dat we er alsnog niets mee hoeven.

De confrontatie met dat wegkijken geeft ons een nieuwe kans om onszelf bewust te worden van de wereld waarin vrouwen leven. En geeft ons de kans om te bedenken wat we wél kunnen doen. Gewapend met het hoe en wat van vrouwenhaat kun je bijvoorbeeld beginnen hatelijke commentaren te ontmantelen.

Daarnaast kun je de positie van vrouwen versterken. De Verenigde Naties nam het voortouw en luisterden naar verklaringen van vrouwen die het doelwit werden van haters. Naast respectvol luisteren als vrouwen vertellen wat hen overkomt, kun je tegengas te geven in een forum. Of vrouwen bewust een welgemeend compliment te geven, bij wijze van tegenwicht.

Het helpt ook om in het dagelijks leven minachting voor vrouwen aan te pakken. Gewoon, in gesprekken of interviews. Door je eigen standpunt duidelijk te maken. Zoals Daniel Craig deed naar aanleiding van gezever over Monica Bellucci, die ‘te oud’ en lelijk zou zijn om in een film een Bondliefje te spelen:

When asked about Bond “succumbing to the charms of an older woman,” in reference to his “Spectre” love interest, bombshell Italian film star Monica Bellucci, Craig didn’t hesitate to snap at the absurd question. “I think you mean the charms of a woman his own age. We’re talking about Monica Bellucci, for heaven’s sake. When someone like that wants to be a Bond girl, you just count yourself lucky!”

Zo, die zit.

Meer lezen? Neem eens een kijkje bij sites die documenteren wat mensen zeggen tegen vrouwelijke wetenschappers, filmmakers , journalisten en andere professionals. Of wat er gebeurt als vrouwen een man iets weigeren – Bye Felipe staat vol boodschappen van vrouwen die agressie ondervonden na het trekken van een grens. Of dit artikel, over de problemen om online bedreigingen effectief aan te pakken.  En het effect van vrouwen bedreigen – wat Wikipedia bijvoorbeeld wel en niet publiceert, hangt deels samen met intimidatie van vrouwelijke redacteuren.

Vrijheid van meningsuiting

De Zesde Clan begon in augustus 2010. Al die jaren vermeed ik de ik-vorm. Het was in mijn stukken altijd ‘De Zesde Clan vindt, De Zesde Clan ziet’.  Nooit ‘ik vind, ik zie’. Ik bleef liever verscholen achter een lichte sluier van anonimiteit – een lichte, want iedereen die echt moeite deed kon mij heus wel achterhalen.

Dat deed ik destijds omdat ik wist dat feministen kunnen rekenen op bakken met haat. Ik wilde geen gedoe. En ik was bang dat ik ook hoon en verwijten over me heen zou krijgen. Dat ik bedreigingen zou ontvangen met verkrachting en moord, of eerst moord en dan verkrachting.

Ik begon me echter steeds meer te ergeren aan mijn eigen gedrag. Waarom zo moeilijk doen? Moest ik mij soms schamen? Is feminisme een vies woord? Bovendien ontving ik die bedreigingen toch. Het maakte geen moer uit of ik schreef als ‘De Zesde Clan’ of als ‘ik’. Ik was een vrouw met een mening, op internet, dus reden genoeg voor haat en hoon.

Daarom nam ik per 1 januari 2015 een besluit. Voortaan schrijf ik mijn artikelen in de ik-vorm. Ik kondigde dit niet expliciet aan, maar vaste lezeressen van dit weblog hebben de verandering van toon misschien wel opgemerkt. Hup, vooruit, voortaan zal ik met open vizier, op een persoonlijkere manier, mijn opiniestukken en nieuwtjes de wereld in sturen.

Nauwelijks een week nadat ik mijn schroom had overwonnen, besloten gemaskerde mannen in Parijs de redactie van het blad Charlie Hebdo binnen te vallen en het op een schieten te zetten.

Ooo neeeeee, dacht ik. Charlie Hebdo, met al die dode journalisten en cartoonisten. Oooo neeee, zei ik, en dacht aan mannen die vrouwen dood schieten, anonieme haters die vrouwen op internet bedreigen, de vrouwen die toespraken af moesten zeggen, onder doken, extreme maatregelen namen om hun websites en mailboxen te beveiligen, of actie eisten van hun uitgever omdat trollen de boel plat dreigden te leggen. Oooo neeee…..

Je mening geven? Soms betaal je er een hoge prijs voor. En je weet niet wanneer het jouw beurt is. Wanneer je iets zegt of tekent of schrijft waardoor een ander zo over de rooie gaat, dat hij – meestal een ‘hij’ – over gaat tot dreigen en erger.

Als het gaat om de tragedie rondom Charlie Hebdo laten mensen op dit moment massaal zien dat je je niet kunt laten koeioneren door dit soort agressieve types. Hun duisternis bestrijd je door je stem te verheffen, en door je eigen licht stralender te laten schijnen.

Ik sluit me daar bij aan. Ik zeg expliciet: De Zesde Clan is een feministisch weblog, gemaakt, geschreven en gepubliceerd door Ingrid van Amelsfort. Wie mijn goed onderbouwde opiniestukken wil beantwoorden met ‘lelijke hoer, ik kom je platneuken’ (letterlijk citaat) moet dat vooral doen.

Vergeleken met alle tragedies en moordpartijen, zoals die van dit moment in Parijs, stelt deze ene actie natuurlijk weinig voor. Maar zoals weblog Shakesville dat zo mooi weet te verwoorden: iedere bijdrage telt. Soms lijkt die bijdrage gering, niet meer dan een theelepeltje vol. Maar het is wel mijn theelepeltje. Als slechts 1 meisje of vrouw iets van troost, herkenning en erkenning vindt in deze kleine vrouwvriendelijke kamer van het enorme, meestal vrouwenhatende internet, ben ik al tevreden.

Vrouwen zijn niet gek. Wij zijn mensen, met gevoel en verstand. We Wéten het, diep van binnen, als we belazerd en gekleineerd worden. Dat Weten kun je niet tegen houden met hoon, haat, de sprookjes van damesbladen, seksuele intimidatie of moord. Dat Weten is krachtig als de zonsopgang.

Vrouw maakt kunst van haat

Amy Davis Roth durft vrouw te zijn en publiekelijk een mening te hebben, dus net als veel andere vrouwen overspoelen wildvreemden haar met hatelijke boodschappen. Wat te doen? Welnu, Roth is kunstenares, en de haar toegebeten verwensingen vormen fantastisch materiaal om kunstwerken te maken. Haar installatie heet A Woman’s Room online en toont een kantooromgeving, opgetrokken uit haatboodschappen. Te zien tot 13 oktober 2014, in het Center for Inquiry in Los Angeles.

Iedere vrouw reageert anders op de bedreigingen met dood en verkrachting, die routinematig in digitale postbussen rollen zodra ze een mening uit. De feministische journaliste Amanda Marcotte besloot bepaalde functies van Twitter af te sluiten voor eigen gebruik, om zichzelf te beschermen tegen de haat. Andere vrouwen trekken zich volledig terug. Ze stoppen bijvoorbeeld met bloggen.

Iedere keer dat een vrouw zoiets toegeeft reageren internettrollen met vreugde: ,,de dominostenen vallen. We zijn aan het winnen. Het is super!” (vrije vertaling van De Zesde Clan.) Dat maakt het lastig om niet naar de vrouwen te kijken die afhaken, en met het vingertje naar hen te wijzen – waarom laat je de trollen winnen? Blijf! Laat je niet wegjagen!

Vrouwen hebben echter het recht om goed voor zichzelf te zorgen en grenzen te stellen. Bovendien is het belachelijk dat vrouwen een metersdikke huid moeten ontwikkelen om deel te nemen aan iets waar de gemiddelde man zonder problemen vrijuit zijn gang kan gaan. Amy Davis Roth heeft daarom grote kritiek op dit anti vrouwen klimaat en wil stelling nemen tegen deze toestanden:

People say to “ignore it” or “grow a thicker skin” or to “just walk away” when online harassment is brought up. But that advice ignores the fact that women have every right to earn a living and to peacefully exist online without being threatened. This is not about  mere critique as the harassers like to frame it, this is about bullying, intimidation and the stripping away of privacy. It is also about silencing and the idea that women are not allowed to have their own space, their own opinions or even the right to their own bodyparticularly when online.

Als antwoord op deze zooi besloot Roth dat te doen waar ze goed in is. Kunst maken. Om invoelbaar te maken wat er gebeurt als je stelselmatig het doelwit bent van persoonlijke, seksuele intimidatie, of zelfs georganiseerde aanvallen. Ze printte de boodschappen uit en verwerkte ze in bloemen, huiskamerplanten, een huisdier op een poef, kantoorartikelen en andere spullen in een huiselijke omgeving.

Op die manier verbindt ze digitale haat met het dagelijkse leven, hier, nu. Zoals Roth zelf verklaart:

My art exhibit is meant to put you, the viewer, in their shoes if only for a moment. See what it is like to be obsessively judged based on “fuck-ability”, “rape-ability”,  as an object, or alternatively as what seems to be a target in a socially accepted (or otherwise ignored) game of online stalking, harassment and silencing techniques. […] I created this installation to educate the public that the harassment and attacks are a serious problem, online life is real, and we as a society need to address these issues.

Mensen zijn vrouwenhatende internettrollen zat

Anita Sarkeesian publiceerde een nieuwe aflevering van haar serie over vrouwelijke personages in computergames. Waarna anonieme internettrollen hierop reageerden door Sarkeesian te bedreigen met moord en verkrachting. De bedreigingen namen zulke ernstige vormen aan dat Sarkeesian haar huis verliet en onderdook. Zomaar één van de vele misdaden tegen vrouwen op en via internet. Maar mensen lijken deze haat zat te worden. Gamers protesteerden tegen de behandeling van Sarkeesian, en internetbedrijven beginnen seksuele intimidatie aan te pakken.

Internettrollen blinken meestal niet uit in rationeel gedrag. Zoals Jezebel samenvat is de haat jegens Sarkeesian bijvoorbeeld de ironie ten top:

These idiot trolls are so angry a woman criticizes video games for normalizing misogyny and violence against women that they… respond by proving her point to a terrifying extent. Great work, idiots.

Helaas staat dit niet op zichzelf. Vrouwenhaters bedreigden Sarkeesian al eerder vanwege haar kritische analyse van genderrollen in de populaire cultuur. Naast scheldkannonades en bedreigingen met dood en verkrachting, ontwierp iemand zelfs een online spel waarbij je haar gezicht bont en blauw kon slaan. Leuk! Origineel!

En Sarkeesian is niet de enige. Internet trollen bedreigen vrouwen routinematig. Vrouwen moeten niet denken dat ze ruimte in kunnen nemen op internet. Vrouwen, rot op of je krijgt er van langs. Dat Anita Sarkeesian zo onder vuur komt te liggen heeft dus een zeer grote betekenis. Het is geen geïsoleerd incident, maar een patroon van uitsluiting, desnoods met geweld. Dat maakt het een kwestie van mensenrechten. Het gaat om vrijheid van meningsuiting van vrouwen, vrije toegang tot internet, en de mogelijkheid voor vrouwen om volwaardig deel te nemen aan het openbare debat.

Om die rechten te beschermen zouden bedrijven en overheden veel krachtiger op moeten treden tegen internettrollen. Want die weten dondersgoed wat ze doen:

I regularly see anti-woman trolls celebrating when they think they’ve successfully driven a woman off the internet. This isn’t a joke or an abstraction—it is a direct politically-motivated action to silence women’s voices.

Daarnaast genieten ze actieve steun van Amerikaanse mannenrechtenactivisten en andere lui die vinden dat vrouwen teveel domineren. Zie onder andere deze analyse van We Hunted the Mammoth, voorheen Man Boobz.

Valt er iets positiefs te zeggen over deze klerezooi? Jawel. Sarkeesian gaat gewoon door. Iedere kritische video die ze maakt, is een teken dat de pestkoppen verliezen. Ook lijkt er een kentering op gang te komen rondom de normen en waarden op internet. Gamers en media zoals New Statesman verdedigen Sarkeesian en maken gehakt van de kritiek op haar. Salon publiceerde een oproep aan internetcommuniteiten om trollen harder aan te pakken en sneller te weren. Verschillende hosts doen dat inmiddels.

Kortom, er hangt verandering in de lucht. Wat dat betreft heeft Sarkeesian het laatste woord:

It is possible to imagine fictional worlds, even of the dark, twisted dystopian variety, where the oppression and exploitation of women is not framed as something expected and inevitable. When we see fictional universes challenging or even transcending systemic gender oppression, it subverts the dominant paradigm within our collective consciousness, and helps make a more just society feel possible, tangible and within reach.

Games-industrie geeft goede voorbeeld bij aanpak seksuele intimidatie

Als gamers je computerspel links laten liggen omdat ze geen zin hebben in seksuele intimidatie en gescheld, kost dat geld. Misschien dat producenten daarom zo actief optreden tegen internettrollen en andere onaangename types die digitale contacten tussen mensen verpesten, speculeren diverse media. Hoe dan ook, juist de makers van games geven de laatste tijd het goede voorbeeld. Wie wil weten hoe je digitale intimidatie effectief aanpakt, kan bij hen terecht.

Vrouwen en games, dat levert terecht veel artikelen op over seksisme, intimidatie, een grote mate van onverschilligheid, en de vele manieren waarop slachtoffers vaak de schuld krijgen. Bonuspunten als je als man vrouwen verwijt dat ze zelf niet krachtig genoeg optreden als ze het mikpunt van seksuele intimidatie worden. Langzamerhand begint de branche echter wakker te worden. Seksuele intimidatie is niet ok. Het is problematisch als de helft van de bevolking je spel niet wil spelen omdat ze de constante intimidatie en bedreigingen met verkrachting zat zijn. Er moet iets veranderen.

En dat gebeurt de laatste tijd ook. De omslag begint langzaam zichtbaar te worden bij de spelletjes zelf, en bij de maatregelen rondom het spelen van de games. Er komen wat meer grote games uit met een vrouw in de hoofdrol. Vorig jaar maakten BioShock InfiniteTomb Raider, en The Last of Us grote indruk. Dit jaar kunnen mensen voor krachtige vrouwelijke personages onder andere terecht bij Alien:Isolation, Transistor, A Hat in Time, The Order: 1886  en Broken Age: Act 2.

Verder doen producenten er alles aan om het gezellig te houden als spelers aan een game beginnen en tijdens het spelen contact met elkaar hebben. Wat werkt? Ten eerste: dat je het probleem zeer serieus neemt, en echt de wil hebt om iets tegen de agressie te doen. Dat klinkt als een open deur, maar het gaat ergens over:

this was far from an isolated incident. In another match, after an opponent asked if she was menstruating and opined that “girls” played videogames only for attention, he left Haniver a voicemail that said, “I’m gonna impregnate you with triplets and then make you have a very late-term abortion.”

Wie niet ingrijpt, geeft de afzender de boodschap dat hij alle ruimte heeft om ongestraft in het rond te kotsen. Wie ondergekotst wordt, moet dat maar incasseren. Of opzouten. Kortom, zonder bewustwording en de integere intentie om te willen veranderen, gebeurt er niks en blijven maatregelen steken in de categorie papieren tijger en/of p.r. stunt. Het begint met een bewust besluit en een stellingname: dit gedrag tolereren we niet. Deze mensen moeten stoppen.

Ten tweede: je hebt de hele spelersgemeenschap nodig. Spelletjesproducenten kwamen erachter dat het niet veel effect had als ze de ergste trollen weerden. Slechts 13 procent van de spelers vertoonde namelijk zoveel wangedrag dat je hen de toegang tot een platform kon verbieden. Maar liefst 87% van de intimidatie kwam van spelers die zich meestal normaal gedroegen, maar af en toe uithaalden. Waarna hun negatieve actie zich als een olievlek verspreidde en het klimaat vergiftigde.

Ten derde: technische maatregelen. Riot Games ontwierp software op zo’n manier, dat de chatfunctie standaard open stond. Het bedrijf besloot deze situatie om te keren. De chatfunctie staat uit, tenzij een speler de optie aanvinkt en zelf actief contact zoekt met andere gamers. Prompt nam de mate van gescheld en gedreig met 30% af, terwijl positieve uitwisselingen met 35% toenamen.

Ten vierde: handhaven, en uitleggen waarom je ingrijpt. Riot Games weerde spelers niet alleen, maar begon hen ook in een bericht uit te leggen waarom dat gebeurde. Als gamers na die uitleg en tijdelijke verbanning terugkeerden, was hun gedrag meestal aanzienlijk verbeterd.

Daarnaast stelde Riot Games een tribunaal in. Via die club konden spelers uitspraken doen over het gedrag van medespelers. Een manier van onderlinge controle en zelfregulering. Vertegenwoordigers van het bedrijf waren het in 80% van de gevallen eens met de oordelen van deze groep. Bovendien leidde deze onderlinge controle tot inkeer bij gamers:

Riot regularly receives apologies from players who have been through the Tribunal system, saying they hadn’t understood how offensive their behavior was until it was pointed out to them. Others have actually asked to be placed in a Restricted Chat Mode, which limits the number of messages they can send in games—forcing a choice to communicate with their teammates instead of harassing others.

Kortom, collectieve actie werkt, en techniek kan daarbij behulpzaam zijn. Game on!

Internet en haat vormen een giftige cocktail

Hoeveel vrouwen zouden zijn afgehaakt op internet, vanwege voortdurende haat? Die vraag komt aan de orde in verschillende artikelen in Engelstalige media. Steeds meer mensen pleiten ervoor online haat serieus te nemen als een probleem rondom mensenrechten. Want als het digitale klimaat zo giftig is dat vrouwen afvallen, heeft dat ingrijpende gevolgen voor werk, inkomen, je sociale leven en het uiten van je creativiteit.

De impact op werk, deel kunnen nemen aan het publieke debat, je veilig voelen, dat alles zijn redenen waarom Amanda Hess internethaat definieert als een mensenrechten-probleem. De haat komt neer op discriminatie en bekrachtigt het beeld van de vrouw als de geminachte Ander, die op moet zouten:

On the Internet, women are overpowered and devalued. […] ..when anonymous harassers come along—saying they would like to rape us, or cut off our heads, or scrutinize our bodies in public, or shame us for our sexual habits—they serve to remind us in ways both big and small that we can’t be at ease online. It is precisely the banality of Internet harassment, University of Miami law professor Mary Anne Franks has argued, that makes it “both so effective and so harmful, especially as a form of discrimination.” The personal and professional costs of that discrimination manifest themselves in very real ways.

De vraag naar de precieze concrete schade blijft een vraag, omdat onderzoek meestal ontbreekt. We moeten het doen met individuele anekdotes. Bestaand onderzoek steunt de teneur van die persoonlijke ervaringen echter. Wie zich bijvoorbeeld met een vrouwennaam op een chatsite meldt, krijgt 25 keer zoveel zooi naar haar hoofd geslingerd dan een als mannelijk geïdentificeerde deelnemer. En in de V.S. blijkt uit onderzoek dat het percentage deelnemers aan discussiefora daalde van 28 naar 17 procent. Die daling kwam bijna geheel voor rekening van vrouwelijke internetgebruikers. Een plus een is….

In het licht van al die feiten is het des te erger, dat allerlei mensen blijven ontkennen dat er een probleem is. Iedereen heeft toegang tot internet, niemand verbied je om iets te publiceren, als je afhaakt was dat omdat je dat zelf wilde, dus waar gaat het over. Bovendien gaat het om een virtuele vorm van intimidatie. Je hebt niet te maken met een verkrachter die zich onder je bed schuil houdt, dus wat is het probleem? Om die reden halen autoriteiten vaak hun schouders op. Agenten weten niet wat ze met zulke situaties aan moeten.

De aard van internetintimidatie maakt dat je pas merkt hoe erg het is, als je het zelf ervaart. Ook Conor Friedersdorf zegt in The Atlantic dat hij in eerste instantie niet snapte waarom vrouwen zich zo druk maakten. Als man kreeg hij ook vanalles over zich heen, inclusief doodsbedreigingen. Hij kon daar tegen, dus wat zeuren die vrouwen? Pas toen hij een tijdje een journalistiek weblog van een vrouwelijke collega bijhield, en de commentaren las die zij dag in dag uit ontving, begreep hij dat vrouwen een speciaal soort reacties over zich heen krijgen.

Friedersdorf schrok van de zeer persoonlijke, hypergeseksualiseerde uitingen van blinde haat. Reacties die, ook als je ze probeert te negeren, een onevenredig grote belasting vormen. Hij had zelf geen idee dat het zo erg was, omdat hij dit type reactie normaal gesproken niet zag. Nu pas begreep hij bepaalt gedrag van vrouwelijke collega’s. De zelfcensuur, bijgestelde ambities en inperkingen, zoals stoppen met een politiek weblog. En kreeg hij een idee van de schade:

This is the very time that people like Matt Yglesias and Ezra Klein were building the personal blogs from which they would become successful national pundits. One wonders how many equally talented women we missed out on reading due to misogynists hurling vile invective at rising female journalists.

Kortom, pas als mensen met privileges zelf ervaren hoe de wereld eruit ziet voor iemand die afwijkt van de norm, krijgen ze door hoe ingrijpend internaathaat is. Dat maakt de aanpak lastig. Keer op keer moeten de ogen van een individueel persoon geopend worden. Tot die tijd krijg je vooral minachting of bagatelliserende opmerkingen over je  heen, als je de haat aan de kaak wil stellen.

Doen alsof er geen probleem is, tovert het probleem niet weg. Doorgaan met een gestructureerde bewustwordingscampagne is het enige wat er op zit. Omdat het gaat om een mensenrechtenprobleem. En omdat de digitale haat samen hangt met praktijken uit de dagelijkse realiteit:

The men screeching at you online to shut up—or condescending to you about how cute it is that you think you have an opinion—aren’t outliers. They reflect reality. They just do so in a way that’s more direct, because the social structures that allow sexism in real life to be more subtle haven’t really taken hold on the internet. The fact of the matter is these kinds of pressuring tactics do work to silence women’s voices, and that alone is reason enough to take them seriously.

Sommige mannen willen blind blijven voor seksuele intimidatie

Sommige mannen willen blind blijven voor seksuele intimidatie tegen vrouwen. Dus als je erop wijst dat er een duidelijk gender-aspect meespeelt, dat het meestal mannen zijn die vrouwen lastig vallen, gaan ze morren. Als je dan ook nog een oproep doet aan mannen om verantwoordelijkheid te nemen, en elkaar aan te spreken op agressie jegens vrouwen, zijn de rapen helemaal gaar. Dan krijg je dit soort reacties op je feministische weblog:

Nieuwe reactie wacht op toestemming door De Zesde Clan

IK commented on Seksuele intimidatie is zaak voor mannenSjongejonge, durf je geen afwijkende meningen te publiceren doos ? Mevrouw de sterke feministe… laat me niet lachen. Waarom zou een man moeten ingrijpen ? Jullie hadden ons toch niet meer nodig ?

Toelaten  Prullenbak | Als spam markeren

More information about IK

IP: 143.177.115.105, 143.177.115.105
E-mailadres: donderop@hotmail.nl
URL:
Whois: http://whois.arin.net/rest/ip/143.177.115.105

‘IK’ was boos omdat dit weblog zijn eerste reactie niet publiceerde. Die reactie kwam neer op een smalend ‘waarom moeten mannen iets doen, moeten we jullie geëmancipeerde vrouwen nog steeds het handje boven het hoofd houden’. Niet alleen draagt dit niks bij aan de discussie, maar toon en inhoud schonden ook de regels van dit weblog. Daarom plaatsten we de eerste reactie niet. Wat leidde tot de tweede mail, hierboven. Met een herhaling van de eerder geventileerde reactie, en nog wat scheldwoorden op de koop toe.

Wat IK niet wil begrijpen is, dat seksuele intimidatie niet alleen een zaak van vrouwen is. Vrouwen kunnen conservatieve kleding dragen, nee zeggen, bepaalde mensen of locaties vermijden, en ga zo maar door. Maar dat haalt niets uit zolang sommige mannen vrouwen blijven behandelen als inferieure wezens, die je ongestraft mag bepotelen en over wiens hoofden heen je pesterige grappen mag maken. Met soms zeer ernstige gevolgen voor de onderwijskansen en loopbaanmogelijkheden van vrouwen.

Het gaat erom dat we het hier hebben over een maatschappelijk probleem, waar mannen ook deel van uitmaken. Het zou mannen sieren als zij meewerken aan een samenleving waarin vrouwen zich veiliger dan nu kunnen voelen. Bijvoorbeeld door zelf af te zien van seksuele intimidatie, en door andere mannen aan te spreken op vervelend gedrag jegens vrouwen.

Dat heeft te maken met menselijk fatsoen. Sommige mannen worden echter blind van woede als je zoiets zegt. Ze kunnen dit alleen uitleggen in termen van ‘zwakke vrouwtjes die een mannelijke beschermer nodig zouden hebben’, en boze, sterke, maar tegelijk zwakke feministen die mannen haten, enz enz. Dit zegt meer over de afzender dan over het artikel of dit weblog of feminisme of wat dan ook. Dit zegt iets over blind willen blijven voor bepaalde nare gedragingen van mannen, geen verantwoordelijkheid willen nemen, en vervallen in jij-bakken – een vorm van instrumentele agressie.

De Zesde Clan ontvangt regelmatig haatmails zoals bovenstaande. Zulke hatelijke boodschappen maken zichtbaar wat er speelt in de krochten van de samenleving. IK maakt onderdeel uit van het probleem. De woede die je routinematig opwekt, zodra je iets zegt wat vaag feministisch klinkt, maakt onderdeel uit van het probleem. Hetzelfde geldt voor zwijgen over de agressie die woedende mannen over je uitstorten – de ‘don’t feed the trolls’ politiek waar met name feministische weblogs nog wel eens mee worstelen (en langzamerhand van terugkomen, want het helpt niet om haat tegen te gaan).

Niet hier. Dit is, in een zee van websites en ontelbare publicaties, één van de weinige expliciet feministische ruimtes op internet. Je kunt wel vuilbekkende reacties sturen, maar je loopt dan het risico dat De Zesde Clan die haat openbaar maakt. Als IK op een fatsoenlijke manier deel kan nemen aan een discussie, en als hij zich aan het beleid voor commentaren houdt, is hij van harte welkom. Anders zijn er genoeg andere plekken op internet waar hij zijn hatelijkheden kan spuien.

(NB: gezien de woordkeuze van de mail – waarom zou een MAN moeten ingrijpen, jullie hadden ONS toch niet nodig – gaat De Zesde Clan uit van een mannelijke mailer. We houden echter de mogelijkheid open dat IK een vrouw kan zijn.)

Engelsen debatteren over problematische dreigtweets

Waarom zijn het steeds opnieuw bedreigingen met verkrachting? Welke typische reacties ontvangen vrouwen die aangeven dreigtweets niet zo leuk te vinden? Wat zegt dat over de algemene houding in de samenleving? Hoe zit het met de vrijheid van meningsuiting? Deze kwesties – en meer – komen allemaal aan bod nu in Engeland een breed debat ontstaat over de dreigementen die vrouwen ontvangen als ze in het openbaar hun opinie geven of succesvol bezig zijn.

Politici, een historica, journalisten en feministen, allemaal ontvingen ze de afgelopen tijd dreigementen met verkrachting, bomaanslagen, en nog meer verkrachting. Activiste Criado-Perez werd het eerste doelwit in de huidige haatcampagne, toevallig vlak nadat ze succes had met een actie om een vrouwengezicht op Engelse bankbiljetten te behouden. Nadat invloedrijke vrouwen hun steun uitspraken voor Criado-Perez, en de dreigementen veroordeelden, ontvingen zij op hun beurt ook dreigtweets. Opnieuw voerden aankondigingen van verkrachting de boventoon.

Waarom steeds verkrachting? Opinieblad The New Statesman stelde die vraag en speculeert over de antwoorden. Ten eerste omdat het makkelijk is. In plaats van argumenten te beantwoorden met argumenten, en je dus te richten op het intellect van een vrouw, is het volgens dit blad veel makkelijker om je te richten op het lijf. Hoe genuanceerd een vrouw ook spreekt, hoe sterk haar acties en redeneringen ook, het maakt niet uit. Ze heeft een vagina en dus kan een man haar penetreren, klaar.

Behalve makkelijk is het bovendien een zeer effectieve manier om vrouwen naar beneden te halen:

It’s a way of reminding people who thought they were campaigners or commentators or journalists or activists that actually, they’re just women. Their genitals mean that they’re actually receptacles getting ideas above their station.

Maar, vragen mensen zich af, hoe zit het met de vrijheid van meningsuiting? Iedereen mag toch twitteren wat hij of zij wil? Dat valt nog te bezien. Het gaat hier om dreigen met bomaanslagen en seksueel geweld. Zulke dreigementen zijn strafbaar in Engeland. Mensen die zulke berichten verzenden, overtreden de wet. Ze overtreden ook de huisregels van Twitter, die dreigen met geweld verbieden. Kortom, vrijheid van meningsuiting heeft hier niks meer mee te maken. Het gaat om vormen van crimineel gedrag.

Gezien de strafbaarheid van de dreigementen zou je collectieve actie verwachten. Dat gebeurt gelukkig. De politie arresteerde inmiddels enkele verdachten, en Twitter zelf nam maatregelen om het rapporteren van strafbaar gedrag makkelijker te maken. De hoogste baas van de Engelse afdeling van Twitter bood bovendien zijn excuses aan voor de haatcampagne via het platform van zijn organisatie.

Een feministe zoals Caitlin Moran merkt echter dat er daarnaast ook iets anders in de samenleving speelt. Ze hoort mensen verdacht vaak zeggen dat er nou eenmaal niks kan veranderen. Het internet is het internet. Je hebt nou eenmaal trollen. Vrouwen moeten zelf een individuele oplossing vinden om het voor henzelf leefbaar te houden. Dus,  ‘slachtoffer, zoek het zelf maar uit’. Wow.

Haar valt ook op wie zeggen dat er nou eenmaal niks aan te doen is:

It is a particular quirk of egotism/a lack of any sense of history or perspective to say, confidently and crushingly, “Things cannot change.” What someone who says “Things cannot change” means, more often that not, is “I do not want things to change.” There is a neat squaring of the circle when you notice that, on this issue, those who say “Things cannot change” are, in the overwhelming majority, men – and that the people they are trying to shut down who are saying, repeatedly, “Things must change,” are women.

Volgens Amanda Marcotte van de website Pandagon is er nog iets anders aan de hand. Dat zulke vrouwenhaat bestaat geeft mensen een slecht gevoel. Eén van de manieren om oogkleppen op te houden is om aan vrouwen te vragen asjeblieft niet teveel te protesteren, en te verdoezelen wat er aan de hand is:

I would argue that people who are dogmatic on the “ignore the trolls” front—who are far disproportionately men, in my experience—have ulterior motives a lot of the time. Not that they support misogyny! On the contrary, I think misogyny makes a lot of men uncomfortable, and so they try to fix their discomfort by pressuring women being attacked by trolls to conceal what’s happening. […] Every time a man condescendingly tells me, “You are giving them attention! Just ignore and block them!”, I hear, “Being exposed to the brutal misogyny you get aimed at you every day is uncomfortable. It would be so much better for me if I didn’t have to know this is what’s going on.”

De Volkskrant lijkt een beetje in deze ontkennende houding mee te gaan, door de mensen die zulke dreigberichten versturen, te omschrijven als ‘onbesuisd’. In de context van een gerichte haatcampagne is dat een totaal misplaatst woord.

UPDATE: Gelukkig beginnen steeds meer mensen dit in te zien. In Vrij Nederland van 10 augustus gaf columniste Elma Drayer ruiterlijk toe dat ze zich vergiste, toen ze de online haat af wilde doen als iets wat je maar moet accepteren. En in Engeland  roepen mannen hun seksegenoten op om stelling te nemen tegen die agressie:

In order to tackle misogyny, we must confront the ideas, discourses and norms that underpin it, and which legitimise and justify it in the eyes of its perpetrators. We have to put forward alternative discourses which illustrate that sexism and misogyny are never legitimate or justifiable. We have to demonstrate that different forms of masculinity are possible, and are not oppressive to either women or ourselves. I believe that our society’s idea of masculinity holds men back, inhibits and limits us from being the best we can be, leaving many of us alienated, disempowered and insecure. How can any perpetrator of misogynist abuse truly feel proud of their behaviour? All the loathing wrapped up in this abuse gives a poignant insight into where this society’s masculinity leaves so many men: hateful of women, and hateful of themselves.

Dat zijn positieve signalen dat er misschien op termijn iets zal veranderen.

‘Onbesuisde dreigtwitteraars’. Pardon? Het zijn geen kinderen, hoor!

Taal is één van de belangrijkste manieren waarop mensen de wereld vormgeven. Het is een lens waar we doorheen kijken. Te vaak echter laat die lens vrouwen buiten beschouwing, of marginaliseert taalgebruik de ervaring van vrouwen. De Volkskrant biedt wat dat betreft de laatste tijd zeer interessant leesvoer. Na een kop over een tweede revolutie in Egypte, terwijl voor vrouwen de eerste revolutie nog niet eens begon (vrouwen verdwijnen uit beeld), praat de krant nu van ‘onbesuisde’ dreigtwitteraars. Die woordkeuze bagatelliseert de ernst van wat er eigenlijk gebeurt.

Aan de ene kant moeten we blij zijn dat Nederlandse media eindelijk aandacht besteden aan de gebeurtenissen in Engeland. Verschillende Engelse politici, journalisten en feministen ontvingen via Twitter dreigementen met verkrachting, bomaanslagen en moord. Het heeft alle kenmerken van een gerichte campagne. Dat leidde tot veel discussie over online haat en de verantwoordelijkheid van het medium, in dit geval dus Twitter.

Jammer alleen van de kop die de Volkskrant gebruikte en die andere media overnamen. Maatregelen aangekondigd tegen onbesuisde dreigtwitteraars. Wat is dat voor term om in deze context te gebruiken?

De Van Dale zegt het volgende bij het woord ‘onbesuisd’: onbeheerst. Onstuimig. Onbesuisd wordt opvallend vaak in verband gebracht met kinderen. Het is ‘jeugdig onbesuisd elan’. Artsennet gebruikte het woord in een artikel over pubers, die onbesuisder zouden zijn naarmate ze als kind meer tijd in een kinderdagverblijf doorgebracht hadden. Meisjes als Laura zijn nu eenmaal onbesuisd, schreef NRC Next over de 13-jarige die alleen de wereld over wilde zeilen. Of deze vraag aan een coach, ‘mijn zoon van zes is vaak onbesuisd in zijn gedrag‘.

Het woord komt ook voor in artikelen over mensen die volwassen willen worden. Zo zei de voetballer Conboy in een interview dat hij niet meer zo onbesuisd kon zijn. Zijn gedrag op het veld leverde teveel rode kaarten op en hij moest zijn leven beteren. Ook dieren kunnen onbesuisd zijn: hond Lisa is zo onbesuisd naar andere honden, wat te doen?

In alle gevallen komt onbesuisd voor in de betekenis van roekeloos gedrag, in de context van kinderen, of volwassenen die zich onvoorzichtig gedragen. Die volwassenen gaan dan bijvoorbeeld de fout in door te grof te voetballen, of te snel het ijs op te gaan (onbesuisde schaatsers). Er hangt een sfeer omheen van ‘oeps’. Teveel emotie. Teveel willen. Niet goed kunnen inschatten wat de gevolgen van je daden zijn. Sorry, volgende keer beter!

In de context van dreigtwitteraars is dit taalgebruik volstrekt ongepast. ‘Onbesuisd’ versluiert de ernst van wat er gebeurt. Het trivialiseert de daden van internettrollen en doet afbreuk aan de ervaring van vrouwen. Het gaat ‘maar’ om onvoorzichtig, roekeloos gedrag, dus wat zou je moeilijk doen?

Nou, ten eerste: het gaat niet altijd, maar wel vaak, om volwassen mensen. Niet altijd, maar wel vaak, mannen. Uit alle lagen van de bevolking. Onder de Engelse dreigtwitteraars bevonden zich een 20-jarige universitaire student, een 25-jarige werkloze man, een loodgieter, en een legerinstructeur. Deze volwassen mannen schreven berichten zoals ‘ik ga je om acht uur verkrachten en zet de video op internet’.

Ten tweede: dit zijn geen toevallig gekozen berichtjes, van mensen die per ongeluk een beetje roekeloos doen en gedachteloos iets tikken zonder helemaal door te hebben wat de gevolgen zijn. Dit soort mensen heeft een agenda. Ze geven uiting aan een diepgevoelde haat jegens vrouwen. Desgevraagd geven ze dat ook toe:

“If you put your head above the parapet, like she has, then you deserve this type of abuse. It’s what you get when you are a woman shouting about something,” Peter told me, starting to get a little irate. […]  Gary, a deep-voiced menacing-sounding man, sat in an eerily quiet home, told me in no uncertain terms that “feminists like Caroline were undermining what it is to be a man” and needed “sorting out”. “Men are predators,” he explained calmly. “And this [rape threats] is what we do.”

Uit je als vrouw een mening op internet, dan ben je volgens dit type man vogelvrij. Hetzelfde geldt als je iets doet wat voorbehouden zou zijn aan mannen. Zo heet het dat mannen computerspelletjes spelen. Dé gamer is een man. Waag het niet je als vrouw te identificeren en dan online te gamen. Onderzoek onder 800 gamers wees uit dat vrouwen vier keer meer zooi over zich heen krijgen dan mannen.

De centrale boodschap is steeds: hou je kop, rot op, terug in je hok. Voor de ontvangende partij, in Nederland onder andere de uitgesproken feministische journalist Asha ten Broeke, is die boodschap volkomen duidelijk. Het gaat om vrouwenhaat, en dat is ontoelaatbaar:

Van collega’s en vrienden kreeg ik na het GeenStijl-bericht het advies om me voorlopig maar even gedeisd te houden. Reacties en e-mails als “Ik kom naar je huis en ik neuk je zo hard in al je gaten dat je niets meer kunt zeggen al zou je het willen jij oliedom moddervet wijf” moet ik me maar laten welgevallen, uit angst voor meer. Dat klinkt verstandig, ware het niet dat onze moeders natuurlijk niet die hele tweede feministische golf op poten hebben gezet zodat wij ons kunnen laten bangmaken door een stel misogynisten.

Misschien voldoet dit gedrag zelfs wel aan de definitie van terreur. Want de trollen kiezen gericht slachtoffers uit, die voldoen aan een bepaald profiel, en bestoken dit doelwit net zo lang totdat vrouwen bang worden, zich terugtrekken en zwijgen. Zelfs als je echter doet wat de trollen willen, wil dat niet zeggen dat er dús geen haat meer op je afgevuurd wordt. Integendeel, stilte lijkt juist het slechtste in mensen naar boven te brengen.

Het enige wat er voor vrouwen op zit is om enorme moed te tonen en te blijven zeggen wat ze vinden. Ook uiten steeds meer vrouwen openlijk kritiek op de algemene cultuur, die de voedingsbodem vormt voor seksistisch gedrag en (bedreigen met) verkrachting. En laten ze merken dat ze dreigtweets niet pikken.

De Volkskrant zou er goed aan doen beter te letten op vergoelijkend taalgebruik. Noem het beestje maar gewoon bij de naam. Haat. Terreur. Ondemocratisch gedrag waardoor je mensen monddood maakt, en zelfs als je op de grond ligt en om genade hebt geroepen, kun je er nog van langs krijgen. Daar is niks ‘onbesuisd’ aan.

Anonieme haters bedreigen feministen

Anonieme haters misbruikten Twitter om een aantal Engelse journalisten te bedreigen met bomaanslagen. Kort hiervoor kwam een Engelse feministe, Criado-Perez, ook al onder vuur te liggen, waarschijnlijk vanwege haar succesvolle actie om een vrouw op Britste bankbiljetten te houden. Zij ontving via Twitter bedreigingen met verkrachting. Een paar weken geleden brak er ook al brand uit in het Parijse kantoor van de feministische actiegroep FEMEN. De brand ontstond toevallig net na telefonische bedreigingen, waarin gezegd werd dat FEMEN heksen waren die het verdienden om te verbranden.

Het is een verontrustende trend. Steek als vrouw je nek uit, heb in het openbaar een duidelijke mening, en bedreigingen zijn je deel. Het is belangrijk voor ogen te houden dat bedreigingen niet hetzelfde zijn als daden. Enige nuchterheid is op z’n plaats. De Zesde Clan ontvangt ook wel eens bedreigingen met verkrachting, onder andere toen we een oproep deden aan mannen om zich de problematiek van seksueel geweld jegens vrouwen aan te trekken en hun verantwoordelijkheid te nemen. Ironie ten top. Als het te erg wordt zullen we zeker aangifte doen, maar tot nu toe houden we het op internettrollen die hun anonimiteit misbruiken om zich verbaal af te reageren.

FEMEN toont echter aan dat het soms niet bij bedreigingen blijft. Dat maakt de kwestie zo lastig. Heb je te maken met iemand die gewoon effe wil schelden, of heb je te maken met een sinistere hater die je daadwerkelijk, in de praktijk, concrete schade wil berokkenen? Iemand roept dat je als heks op de brandstapel thuis hoort, ok, maar een dag later brandt je kantoor af? Geen toeval, al zegt de Franse politie iets anders (een ongelukje. Oorzaak onbekend.)

Die onzekerheid zorgt ervoor dat ook ‘gewone’ verbale bedreigingen, los van de onsmakelijke inhoud, daar bovenop nog een bepaalde lading krijgen. Het zorgt voor een extra guur klimaat voor vrouwen die hun zegje willen doen. De bedreigingen kunnen bovendien akelig specifiek worden. Journaliste Grace Dent maakte een afdruk van één van de per Twitter ontvangen bedreigingen. De strekking was dat er om 10.47 een bom af zou gaan bij haar huis. Toe maar. Je kunt het lacherig afdoen als een loos dreigement, maar het punt is: dat weet je niet zeker. Ondertussen staat er maar mooi dat die bom jou zal vernietigen. Op een specifiek tijdstip.

Dit soort bedreigingen aanpakken ligt gecompliceerd. Twitter heeft inmiddels aangekondigd dat er een knop komt waarmee je Tweetberichten meteen kunt melden bij een beheerder. Goed idee, maar het heeft een nadeel. Als feministe moet je maar hopen dat het aantal dreigtweets beperkt blijft, anders ben je de hele dag bezig om individuele berichten te melden.

Naast technologische oplossingen helpt het als daders vervolgd worden. Terwijl de Franse politie nog steeds op een dood spoor zit als het gaat om de brand in het FEMEN-kantoor, heeft de Engelse politie inmiddels een man gearresteerd op verdenking van het met verkrachting bedreigen van Criado-Perez. Ook dat zou kunnen helpen. Het maakt duidelijk dat je niet zomaar mensen mag bedreigen.

Daarnaast kunnen de ontvangers van dergelijke haat ook wat doen. De mantra luidde lange tijd ‘don’t feed the trolls’. Oftewel negeer ze, dan houden ze vanzelf op. Voortschrijdend inzicht wijst uit dat dit lang niet altijd klopt. Sommigen haken af, maar voor iedere hater die zwijgt, komen er twee terug die nog ergere berichten plaatsen. De nieuwe boodschap is dan ook de trollen wél voeden, net zolang totdat ze zelf exploderen.

Zowel techniek als vervolging als zelf actie ondernemen, kunnen het fundamentele probleem echter niet oplossen. Dat is dat anonieme mensen dit soort berichten typen. Ze geven blijk van een diepgewortelde vrouwenhaat, en weten zich gesteund door een cultuur die zich bijzonder tolerant opstelt jegens mensen die vrouwen intimideren. De dader moet stoppen, en zo lang hij (of zij) doorgaat, zitten we met dit probleem.

Wat we nodig hebben is dat dit gedrag stopt. Daarvoor hebben we een cultuuromslag nodig, zoals voorgesteld in het boek The Honor Code. Voortaan zou iedereen die een ander aanvalt op grond van sekse, huidskleur of seksuele geaardheid, zichzelf onsterfelijk belachelijk maken en weggehoond moeten worden. Dan loont het op geen enkele manier om je aan dit soort wangedrag schuldig te maken. Het is niet stoer, het geeft geen status, en het heeft nadelige gevolgen voor de dader, in de zin van sociale uitsluiting en waar nodig strafrechtelijke vervolging.

Tot die tijd doen organisaties zoals Twitter er goed aan zoveel mogelijk te doen om te voorkomen dat ze een instrument worden in het verspreiden van haat. En moet de politie vooral haar werk blijven doen.

UPDATE: de identiteit van sommige trollen, die Twitter misbruikten om Engelse journalisten en parlementsleden te bedreigen, is inmiddels bekend geworden.  Het gaat onder andere om een gerespecteerde militair, een loodgieter, en een automonteur. Wat ze delen is hun sekse (man) en vrouwenhaat. De politie ontdekte hun activiteiten in de loop van hun onderzoek naar de bedreigingen die activiste Criado-Perez ontving, nadat het haar gelukt was het portret van één vrouw op Britse bankbiljetten te behouden.

Nieuwsronde

Waar vrouwen ter wereld ook politiek actief zijn, een ding weet je zeker: ze krijgen seksistische opmerkingen naar hun hoofd geslingerd over hun seksualiteit, kleding, kapsel en nare karakter. Zonder enige moeite kon The Guardian een top tien samenstellen met tenenkrommende minachting voor politici. Ondertussen bestaat het nieuwe klasje astronauten dat namens NASA de ruimte in gaat, voor het eerst in de geschiedenis voor de helft uit vrouwen. Dat en meer in deze nieuwsronde.

Deze vier vrouwen gaan via de NASA op ruimtemissie

  • Kapsels! Jurken! Mannen die niet met je willen debatteren want je bent niemand! En als je bewust geen kinderen hebt gekregen, moet je helemaal opzouten. Dat en meer kregen politici naar hun hoofd geslingerd in landen als Engeland, Australië, Zuid-Afrika, Zuid-Korea, Frankrijk, Chili…. Noem maar op. De Engelse krant The Guardian stelde een top tien van seksistische incidenten samen, die allemaal wijzen op een patroon: de vrouw als geminachte Ander die niets te zoeken heeft in de politiek, en terug de keuken in moet.
  • Tijdschrift Opzij vraagt om reacties. Alledaags seksisme meegemaakt? Laat het weten en meld je ervaringen bij dit blad. Opzij publiceert een deel van de reacties in het septembernummer. Dat wordt namelijk een special over seksisme. Als voorbeeld noemt het magazine onder andere de roze klusvrouwen in de campagne Stoerebouwers.nl, of ”die goeie ouwe Hema die in de folder vindt dat meisjes met taartjes spelen en jongens met knikkers.”
  • Ondertussen goed nieuws over internettrollen. Terwijl feministen zich met reële problemen bezig houden, zoals de hardnekkige loonkloof, zijn er mensen die niets anders doen dan hun werk volgen om deze feministen te vertellen hoe naar, dom en vervelend ze wel niet zijn. Voor mensen die feministen haten, lezen deze internettrollen ontzettend veel feministische teksten. Ironie!
  • Ondertussen heeft al die haat helaas ook een negatief effect. Zo kwamen meiden van 16, 17 en 18 jaar erachter dat alleen al praten over feminisme leidt tot bedreigingen van hun mannelijke leeftijdsgenoten. De school greep in, alleen niet zoals je zou verwachten. In plaats van de haat aan te pakken, adviseerden ze de meisjes om in te binden.
  • Gyneacologe Diana Greene Foster kwam erachter dat er nauwelijks goed onderzoek bestaat om te kijken wat er gebeurt met vrouwen die tegen hun wil moeder worden. Amerikaanse vrouwen die een ongewenste zwangerschap niet konden afbreken, blijken op allerlei manieren schade te lijden. Zo zijn ze financieel veel slechter af dan vrouwen die nog net op tijd een abortus kregen. Ook hebben ze meer gezondheidsklachten.
  • Tegenover iedere Mars en Venusdenker staat gelukkig ook iemand die beseft dat mannen en vrouwen van de aarde afkomstig zijn, deal with it. Tijdschrift Lover neemt het neurobiologische gedachtengoed kritisch onder de loep en prikt heel wat mythes door.
  • Seksisme hield Russische vrouwen uit de ruimte, meldt de Belgische krant De Morgen. De uitspraak komt van ex-kosmonaute Jelena Dobrokvasjina, ter gelegenheid van het feit dat vijftig jaar geleden de eerste vrouw eindelijk het heelal mocht verkennen. Dobrokvasjina zelf werd wel geselecteerd, maar mocht niet mee op ruimtemissies.
  • In de Verenigde Staten gaat het een stuk beter. De nieuwste lichting astronauten bestaat voor de helft uit vrouwen. NASA selecteerde vier vrouwen en vier mannen uit een groep van zesduizend sollicitanten.
  • Verkrachting goedpraten? Iedereen kan het leren. Na weer nieuwe schandalen in de V.S. kon Salon zeer eenvoudig een handleiding maken met vijf eenvoudige stappen. Iedereen die deze tactieken gebruikt, wéét nu dat hij/zij aan de foute kant van de mensenrechten lijn zit.
  • Elders ferme taal tegen seksisme. Wen er maar aan dat vrouwen in het leger dienen, of ga weg, aldus David Morrison, hoofd van het Austeralische leger. Geestelijk leider de Dalai Lama sluit niet uit dat een vrouw hem kan opvolgen, en in Spanje opende een fototentoonstelling over de tweede feministische golf.

Onderzoekers verkennen Canadese feministische blogs

Weblogs die zichzelf expliciet als feministisch presenteren, ontvangen de meeste hatelijke reacties. Weblogs waar een groep achter zit, houden het langer vol dan weblogs van eenlingen. En er bestaan meer feministische weblogs dan je zou denken, alleen zeggen die dat niet openlijk. Ze besteden gewoon ‘verdacht’ vaak aandacht aan onderwerpen die ook prima passen bij openlijk feministische weblogs. Dat blijkt uit onderzoek naar de feministische blogosphere in Canada, uitgevoerd in opdracht van WAM Vancouver.

Feministische weblogs komen er tot nu toe karig vanaf, als het gaat om onderzoek, dus De Zesde Clan veert op als ergens op de wereld kennis is verzameld over dit onderwerp. Canada kent sinds 2011 de organisatie Women, Action & The Media, en deze organisatie leek het erg nuttig te kijken wat er zoal speelt in de wereld van feministische weblogs. Het land telt op dit moment circa honderd weblogs. De onderzoeker, Candace Coulson, kwam er echter achter dat ze lastig te vinden zijn op internet. Tot op de laatste dag van haar onderzoeksperiode wezen mensen haar op nieuwe blogs die ze niet eerder was tegengekomen.

De belangrijkste uitkomsten rond deze weblogs:

  • 38 procent van de weblogs die over duidelijk feministische onderwerpen schreven, noemden zichzelf niet feministisch
  • Een groepsweblog heeft een grotere overlevingskans (42%) dan een weblog van één persoon (18%)
  •  Weblogs die zichzelf niet openlijk presenteren als feministisch hebben een grotere overlevingskans (73%) dan expliciet feministische blogs (43%)
  • Weblogs van 1 persoon, die zich duidelijk als feministisch identificeert, krijgen de meeste reacties van lezers
  • Feministische weblogs vormen een recent fenomeen, in de zin van: het oudste weblog ontstond elf jaar geleden. De meeste weblogs begonnen met publiceren in 2010.

Het rapport plaatst deze uitkomsten in een context. Zo blijkt ‘feminisme’ een omstreden begrip. Wie zich expliciet presenteert als feministisch, zeker de eenlingen, krijgt inderdaad de meeste reacties van lezers. Dat klinkt op zich prima, maar in de praktijk gaat het helaas vaak om vijandige haat.

Dat heeft gevolgen voor de auteur(s) van weblogs. Sommigen haken af:

this may be a result of burnout on the part of feminist-identified bloggers, especially those blogging alone, who seemed to expend a great deal of energy managing blog trolling and derailing within comment threads. She suggests this is likely more common on feminist blogs than less controversial blogs (i.e. parenting blog sites), because the very nature of feminist blogs is to “resist the status quo.”

Met hun vijandigheid schaden internettrollen zodoende de democratie en de vrijheid van meningsuiting. Dit aspect speelt ook een rol bij de hogere overlevingskans van collectieve blogs. Je kunt als groep taken verdelen, zodat je als persoon minder zwaar belast wordt. Als de een hatelijke commentaren niet meer kan zien, kan een ander het overnemen. Gedeelde smart is halve smart.

Het zou interessant zijn om te onderzoeken hoe de Canadese situatie zich verhoudt tot Nederlandstalige weblogs. Dus, lees je dit en zoek je een onderwerp voor een scriptie of een wetenschappelijke studie, grijp je kans….

Ten Broeke opent debat over Nederlandse verkrachtingscultuur

Dankzij campagnes zoals One Billion Rising, en de dodelijke verkrachtingszaak in India, staat seksueel geweld tegen vrouwen hoog op de agenda. Onder andere wetenschapsjournaliste en columniste Asha ten Broeke probeert de kwestie minder een ver van mijn bed show te laten zijn. Ze opende een debat over de Nederlandse verkrachtingscultuur, door haar eigen ervaring met seksueel geweld te delen. En door op te tekenen welke beschuldigingen ze over zich heen kreeg naar aanleiding van haar openheid.

Asha ten Broeke.

Het is een klassiek geval. Het slachtoffer kent de dader, zoals meestal het geval (de anonieme man die uit de bosjes springt komt zelden voor). Dader en slachtoffer zitten samen in een kroeg. Dader grijpt zijn kans bij het verlaten van de kroeg. Zodra hij min of meer uit het zicht is van omstanders, begint hij het slachtoffer te bepotelen, eindigend in verkrachting. Niemand praat er verder over. Hij niet, zij niet. We weten meer over de Indiase vrouw die in een bus verkracht werd en later stierf, dan van de meeste vrouwen die in Nederland slachtoffer werden van deze vorm van geweld, merkt ze op.

Ten Broeke kreeg naar aanleiding van haar column veel hartverwarmende ondersteunende reacties. Maar daarnaast helaas ook opmerkingen die neerkomen op het slachtoffer de schuld geven. Te beginnen met de feiten. Ten Broeke haalde aan dat 11,7 procent van de Nederlandse vrouwen te maken heeft gekregen met verkrachting. Kon niet waar zijn. Helaas, klopt wel, en het zijn respectabele instituten zoals het RIVM en Rutgers WPF die dit wetenschappelijk verantwoord uitzochten.

Daarnaast wemelde het van de opmerkingen die de ernst van de zaak in twijfel trekken en Ten Broeke aanspraken op haar gedrag:

Bijvoorbeeld toen Sylvia Witteman – een columniste die ik tot voor kort bewonderde om haar geestigheid – ervaringen als de mijne ‘alledaags’ noemde en bagatelliserend twitterde: “Ja, verkracht worden is heel erg. Een dronken vent van je af meppen is ook niet leuk, maar niet daarmee te vergelijken.” Of toen een reageerder wat mij was overkomen ‘een mislukte vrijpartij’ noemde. Of toen iemand poneerde dat ik, door in eerste instantie niet hard op te treden tegen het dronken gepotel van de vriend van m’n vriendje, de verkrachting zelf had uitgelokt. “De Amerikanen hebben daar een mooi woord voor: een ‘cockteaser’ heet zo’n vrouw daar.”

Daar kon ze het mee doen. Dit zijn stuk voor stuk typische elementen van de verkrachtingscultuur, waarbij slachtoffers zich moeten verantwoorden, grappen over verkrachting leuk zijn, ervaringen van vrouwen niet serieus genomen worden en daders wegkomen met hun wangedrag.

Des te meer reden om vooral te blijven praten over seksueel geweld, concludeert Ten Broeke. Net zoals ze eerder deed met internettrollen die vrouwen de mond proberen te snoeren als ze het wagen in het openbaar aanwezig te zijn en, nog erger, hun mening te geven. Net zoals ze ook eerder deed bij de problematiek van het pesten, nog zoiets waarbij we in Nederland graag de andere kant opkijken.

Tegen stilzwijgen helpt alleen luid en duidelijk zeggen waar het op staat. Ten Broeke en Witteman voeren op dit moment via Twitter een beschaafde discussie over seksueel geweld en het slachtoffer de schuld geven. En naar aanleiding van One Billion Rising komen hopelijk meer vrouwen naar voren met hun ervaringen. Want een ding is zeker. Met 11,7% verkrachte vrouwen in Nederland weet je als individu dat je niet alleen staat!

UPDATE: Ten Broeke sprak bij Radio 1 over het fenomeen vrouwen de schuld geven van hun verkrachting. Hier kun je het interview beluisteren. Plus via Twitter:

Goede blogpost over verkrachtingscultuur nav mijn columns en natuurlijk het prachtige One Billion Risinghttps://dezesdeclan.wordpress.com/2013/01/30/ten-broeke-opent-debat-over-nederlandse-verkrachtingscultuur/ …

Graag gedaan 😉

Tijdschrift Lover ontdekt vrouwenhaat

Tijdschrift Lover ontdekt vrouwenhaat en besteedt in een analyse aandacht aan seksisme in de gamecultuur. Het is heel goed dat het magazine dit doet. Want het is een lastig onderwerp en veel mensen twijfelen of ze er wel aandacht aan moeten besteden. Je zou mensen juist kunnen aanmoedigen om anoniem vuil te spuiten op internet. En omdat het anoniem gebeurt weet je niet wie erachter zit en hoe serieus de reacties zijn. Lover doorbreekt met dit stuk het stilzwijgen en zwengelt de discussie aan.

Dat is broodnodig. Het magazine publiceert het artikel vanwege de ellende die Anita Sarkeesian in 2012 over zich heen kreeg toen ze het idee opvatte stereotypen in videospelletjes aan de kaak te stellen. (Op dit weblog kon u daar in juni vorig jaar al het een en ander over lezen, met de kop ‘Vrouw plus mening op internet is loslopend wild’.) Lover ging te raden bij gamers en kwam reacties tegen die neerkomen op ‘ach ja’:

…wat mij in deze zaak wel heeft geschokt is dat deze haatcampagne wordt afgedaan als het trieste gedrag van een paar ongelukkige trolls (pubers die voor de grap op het internet onzin spuien). Steeds als ik in mijn directe omgeving met gamers praat over dit ‘incident’ krijg ik weer te horen dat het er op internet nou eenmaal zo aan toe gaat, dat het een Wilde Westen is en dat het laatste wat je moet doen is deze trolls serieus nemen door met ze in discussie te gaan.

Dit terwijl de gamecultuur bol staat van de seksistische ‘incidenten’, die tezamen blijk geven van een problematische cultuur. Dit terwijl Sarkeesian bedreigingen met de dood en met verkrachting ontving. Anonieme lui probeerden haar site te hacken. Haar gezicht werd op foto’s van naakte vrouwen in ranzige posities geplakt. Iemand maakte zelfs een spelletje waarin je Sarkeesian in het gezicht kon meppen. Hoezo ‘voor de grap’. Het was een systematische, gerichte campagne, gericht tegen iemand die alleen publiekelijk liet weten iets van plan te zijn. Ze had nog niks concreets gedaan.

Lover zelf aarzelde om aandacht te besteden aan dit soort hatelijkheden. Het blad noemt een Nederlands voorbeeld waar de redactie ernstig mee in haar maag zat:

Een aantal maanden geleden hebben we binnen de redactie van LOVER besproken of we een artikel zouden wijden aan de vervelende en seksistische opmerkingen via social media waarmee Ingeborg Beugel te maken kreeg naar aanleiding van haar aanwezigheid bij Pauw&Witteman. […]  Het kwam er op neer dat die feeks haar mond maar moest houden. Uiteindelijk heeft de redactie besloten hier (nog) geen artikel aan te wijden, omdat we nog onvoldoende mogelijkheden zagen om deze gebeurtenis te duiden.

Dat laatste vindt de Zesde Clan een beetje vreemd, want er valt genoeg te lezen over de manieren waarop mensen vrouwen het zwijgen op willen leggen zodra ze iets doen wat de dominante groep niet zint. Wetenschapsjournaliste Asha ten Broeke werd het doelwit van trollen en schreef daar een prima column over. Ook Sarkeesian kwam zelf met een heldere duiding van de haat. Daar had de redactie haar voordeel mee kunnen doen.

Er zijn ook zat buitenlandse voorbeelden. Een Amerikaanse feministe stelde een sexism watch in om hatelijke opmerkingen over presidentskandidaat Hillary Clinton in kaart te brengen. Die haat gaf ook de aanzet voor het oprichten van de campagne Name It, Shame it. Met als veelzeggende slogan: als je één vrouw aanvalt, val je alle vrouwen aan.

Lover heeft in ieder geval doorgekregen waar het om draait:

Het is niet een bijeffect dat de inhoudelijke discussie kapot gaat, dat is precies waar het de trolls, of liever gezegd de vrouwenhaters, om gaat. Het doel van hun keiharde en seksistische opmerkingen is om hun slachtoffer monddood te maken. Dat Ingeborg niet meer verschijnt bij P&W en dat Sarkeesian haar video’s niet meer post, dat is hun doel.

Beter wat aan de late kant dan helemaal niet, zou de Zesde Clan zeggen. Daarom besteden we aandacht aan de berichtgeving. We hopen dat Lover de volgende keer niet meer zo aarzelt, vrouwenhaat sneller kan duiden, en er dit jaar vaak en veel over schrijft.

Leestips: blogsters krijgen standaard bedreiging met verkrachting,  positief omgaan met haat, mannen en hun angst voor een feministische dialoog, internet brengt seksisme in kaart,  en, ter inspiratie, de manier waarop de Australische minister-president Julia Gillard na maandenlang de andere kant opkijken stelling nam tegen de mannen die haar door het slijk haalden vanwege haar vrouwzijn.

UPDATE: de Engelse wetenschapster Mary Beard waagde het om op de televisie te verschijnen en kreeg bergen seksistische haat naar haar hoofd geslingerd. Ze zweeg niet maar zocht de publiciteit om deze agressie in de schijnwerpers te zetten:

She continued: “But is it just a kind of rugby club joke misfired? Reading through it…it is absolutely plain as day that it is meant to hurt and wound. […] …the misogyny here is truly gobsmacking. The whole site is pretty hateful[…] but the whole “cunt” talk and the kind of stuff represented by the photo on right is more than a few steps into sadism.  It would be quite enough to put many women off appearing in public, contributing to political debate, especially as all of this comes up on google..

De gereedschapskist: positief omgaan met haat

O wee als je als vrouw in het openbaar je mening geeft. Mensen m/v zitten daar niet op te wachten. De standaard reactie bestaat uit ‘haat, nijd en bedreigingen met verkrachting’, zoals journaliste Asha ten Broeke signaleerde. Ze schreef erover nadat Engelstalige feministen de haat niet meer pikten en met een Twitter campagne openbaar maakten wat ze allemaal naar hun hoofd geslingerd kregen. Hoe kun je op een positieve manier omgaan met al die haat?

Zeg je iets van deze haat, dan staat er meteen een leger mensen klaar om te roepen dat je niet zo overgevoelig moet reageren, dat je overdrijft, het valt best mee, mannen krijgen ook negatieve reacties, enne, als je het niet aankunt, moet je maar niet op internet actief worden. Stap 1 is dus om jezelf en de naar je hoofd geslingerde haat serieus te nemen. Want, in de woorden van Ten Broeken:

Reacties en e-mails als “Ik kom naar je huis en ik neuk je zo hard in al je gaten dat je niets meer kunt zeggen al zou je het willen jij oliedom moddervet wijf” moet ik me maar laten welgevallen, uit angst voor meer. Dat klinkt verstandig, ware het niet dat onze moeders natuurlijk niet die hele tweede feministische golf op poten hebben gezet zodat wij ons kunnen laten bangmaken door een stel misogynisten.

Stil in een hoekje zitten kan, maar is vooral nuttig om stap 2 uit te voeren: analyseren wat er gaande is, welk type haat je op je afgestuurd krijgt, en tot jezelf laten doordringen wat dit met je doet. Voor meer informatie kunnen we terecht bij Sady Doyle, die een Twittercampagne opzette. Onder de term ‘men call me things’ kon iedereen insturen welke anonieme haat ze opgestuurd kregen, en als je zo’n berg reacties uitpluist blijken er (verrassing) patronen zichtbaar te worden. Doyle voerde die analyse uit en merkte dat reacties uiteen vallen in de volgende groepen:

  1. Vrouwen als het zwakke geslacht
  2. Hoeren die je niet wilt neuken – met twee subcategorieën, namelijk homo/lesbisch en als jij niet seksueel beschikbaar wil zijn zorg ik er wel even voor dat je van mening verandert – oftewel bedreigingen met verkrachting
  3. Jij bent gek
  4. Jouw ideologie is fout (in deze categorie bevinden zich alle beschuldigingen in de zin van feministen zijn nazi’s, totalitaire mannenonderdrukkers, communisten, etc etc etc)
  5. Jij bent een stom klein meisje
  6. Jij bent geen vrouw
  7. Jij hebt geen gevoel voor humor, jij angstaanjagende bitch
Doyle concludeert aan het slot van dit empirische onderzoek:
What matters is that, when you put their statements side-by-side, they all sound like the exact same guy.  And when you look at what they’re saying, how similar these slurs and insults and threats we get actually are, they always sound like they’re speaking to the exact same woman.When men are using the same insults and sentiments to shut down women and “feminine” people, across the board, then we know what’s going on. And we know that it’s not about us; it’s about gender.
Het is dus cruciaal dat vrouwelijke of zich als vrouw manifesterende bloggers zichzelf en de haat serieus nemen. Het is gezien bovenstaande lijst bovendien niet niks wat er op je afkomt. Gevoelens van angst, neerslachtigheid, woede, onzekerheid en onveiligheid zijn allemaal volstrekt normale reacties als anonieme internettrollen je zo behandelen. Het heeft geen zin tegen zulke emoties te vechten. Je kunt alleen maar accepteren dat dit er is, en voor jezelf uitmaken hoe het voor jou het beste is om erop te reageren.
Dat gezegd hebbende zijn er goede voorbeelden van wat in de praktijk werkt. Positieve manieren om met deze haat om te gaan. Er zijn verschillende strategieën: gebruik je woede, zoek lotgenoten op, eigen je scheldwoorden toe, maak grappen.
Ad woede: Woede maakt je sterk, zorgt ervoor dat je opstaat en in actie komt, want het is klaar met het gezeik, je pikt het niet langer. Dat is waarom boze vrouwen zo eng zijn: ze eisen verandering, protesteren, doen niet meer wat anderen willen. Je zou kunnen zeggen dat de hele feministische beweging voortkomt uit woede vanwege de enorme haat en minachting die de omgeving op vrouwen afvuurt. Die woede leidt niet alleen tot democratische bewegingen, maar leidt ook tot het ontstaan van boeken, nieuwe theoretische inzichten, het oprichten van organisaties.
Dat brengt ons bij het zoeken van lotgenoten. Mensen die gemarginaliseerd worden voelen zich vaak alleen. Zij zijn de enigen die een bepaald probleem ondervinden, blijkbaar niet goed genoeg zijn voor bepaalde banen, zich als enige geraakt voelen door iets. Dat klopt niet. Omdat seksisme zo structureel is en verloopt volgens bepaalde patronen, zijn er veel meer mensen die geraakt worden door het seksisme in onze wereld. Eén persoon begon over de internethaat, éen persoon kwam met het idee van de men call me things actie, en prompt stonden overal vrouwen op die zeiden ja, dit herken ik, dit overkwam mij ook, ik voelde dat ook, ik ben ook kwaad. Voordat je het weet ben je een beweging 😉
Eigen je scheldwoorden toe is ook een handige en positieve reactie. Zoals het woord ‘slet’, en dan vooral de functie die dat woord vervult. Vrouwen gereduceerd tot slet, hoer, vrouwen die te horen krijgen kleed je niet als een slet, dan word je ook niet verkracht. Pardon? Mensen werden kwaad, zochten lotgenoten, en eigenden zich het scheldwoord toe door overal op de wereld Slutwalks te houden. Zoals de organisatoren van de Seattle Slutwalk schreven:
Reclaiming, or more accurately, reappropriating the word “slut” is a fundamental cornerstone of the movement, as a brief look at our posters bearing the slogan “reclaim the word slut” would suggest. One of the most effective ways to fight hate is to disarm the derogatory terms employed by haters, embracing them and giving them positive connotations. This also serves to provide a sex-positive term for women (and men), few or none of which currently exist, and allows sluts (individuals of any gender who have and enjoy frequent consensual sex, especially with multiple partners) to identify as part of a cohesive group for political representation.
Dit kan een tweesnijdend zwaard zijn – door het scheldwoord te gebruiken versterk je de negatieve lading van het scheldwoord juist. Dat is een terechte kritiek, en een punt van zorg. Logisch dus dat er discussies ontstonden rondom bijvoorbeeld de Slutwalks. Prima dat dit gebeurde. Het debat leverde veel inzichten en goede argumenten op.
In dat geval kan humor echter helpen. Je een woord toe eigenen en op een grappige manier verdraaien en positiever maken is een bijzonder krachtige techniek. Zo identificeerde Jezebel terugkerende combinaties van krachttermen die vrouwen routinematig naar hun hoofd geslingerd krijgen, en maakte er bandnamen van. Boze Lesbo is in de wereld van Jezebel een ‘Psychedelic screamo act featuring the talents of three Polyphonic Spree alumni who perform wearing footie pajamas‘. En Frigide staat voor ‘chilling, atmospheric electronica created by an autistic Norwegian tween known only as Inge‘. Hahahahahaha!
Enfin, er zijn nog veeeeeel meer manieren om op een sterke manier om te gaan met vrouwenhaat. Het enige wat we niet doen, is de haat accepteren:
also, on #MenCallMeThings, you will learn about the popular name-calling tactic known as
  • STOP TAKING IT SO SERIOUSLY. “Extremist,” “humorless,” “PC,” “whining,” “bitching,” “complaining,” “divisive,” “single-issue,” “feminazi,” &co. You have simply GOT TO STOP IDENTIFYING PROBLEMS! Men can do all that for you! Also, should you accidentally identify a problem, stop acting as if that problem bothers you, or is bad! If you get all riled up about this, you might end up, like, solving something. And we don’t want that, now do we? Therefore, I beg of you, ALL of you: Shut up.
Hmmm. How about we don’t?