Tag Archives: Ingeborg Beugel

Overgangsperikelen

Ophef in medialand. Ingeborg Beugel maakte een documentaire, Uitgebloe(i)d, over de overgang. Eerder zette ze het thema ook al op de agenda met een theaterstuk, de Hormonologen. Volgens haar negeren mensen het onderwerp, terwijl vele vrouwen last krijgen van overgangsklachten.

Beugel vindt dat het tijd wordt voor wat meer aandacht. Ruim 1,3 miljoen vrouwen zitten in de overgang, en kampen met een dubbel taboe:

het traditionele, nooit opgeloste taboe en het nieuwe, namelijk het doodvermoeiende huidige schoonheidsideaal van jong, strak, en – gaap, gaap – dat alles altijd vooral sexy moet zijn.

Kan er wat meer openheid en begrip komen over de overgang? Asjeblieft?

Die oproep had ze niet moeten doen. Net als in 2011 slijpen allerlei mensen hun messen. Youp van ’t Hek was er als de kippen bij om persoon en film allebei tegelijkertijd in de pan te hakken. Elma Drayer riep ook al ‘tut tut’. Volgens haar is de overgang een taboe wat niet bestaat. Beugel trotseert de haat, signaleert het NRC, maar waar komt die haat vandaan, en waarom roept iedereen zo hard dat er niks bijzonders is aan de overgang, dus wat zeurt ze?

Er was een columniste van Joop.nl voor nodig om de ingezette lijn door te trekken naar de logische conclusie. Vrouwen verpesten alles:

 Ze zijn de omgekeerde Midas: alles wat ze aanraken verandert in cupcakes, glazuur en placenta, waar het eerst door mannen tot prachtig Olympisch goud was gedoopt. […] Volgens mij is er iets met Cruijff hoor, die heeft een lelijk cadeautje gekregen, daar was Jan Mulder boos over. Kunnen we het daar niet over hebben? Of die brulkikkercoach die kwaad wordt in talen die hij niet spreekt. Daar is net een boek over verschenen van een man die had gewild dat het zijn vader was. Dat zijn de keiharde topics! Geen theekransjes op mijn TV graag.

Meten met twee maten dus. Ook de groep waar het om gaat gebruikt internet als platform voor een tegengeluid. Zoals de Overgangstergirls. Die presenteren Beugel’s documentaire als een geheimtip. Een ontwapenende en persoonlijke film, niet te missen. Zullen we het daar dan maar op houden?

Tijdschrift Lover ontdekt vrouwenhaat

Tijdschrift Lover ontdekt vrouwenhaat en besteedt in een analyse aandacht aan seksisme in de gamecultuur. Het is heel goed dat het magazine dit doet. Want het is een lastig onderwerp en veel mensen twijfelen of ze er wel aandacht aan moeten besteden. Je zou mensen juist kunnen aanmoedigen om anoniem vuil te spuiten op internet. En omdat het anoniem gebeurt weet je niet wie erachter zit en hoe serieus de reacties zijn. Lover doorbreekt met dit stuk het stilzwijgen en zwengelt de discussie aan.

Dat is broodnodig. Het magazine publiceert het artikel vanwege de ellende die Anita Sarkeesian in 2012 over zich heen kreeg toen ze het idee opvatte stereotypen in videospelletjes aan de kaak te stellen. (Op dit weblog kon u daar in juni vorig jaar al het een en ander over lezen, met de kop ‘Vrouw plus mening op internet is loslopend wild’.) Lover ging te raden bij gamers en kwam reacties tegen die neerkomen op ‘ach ja’:

…wat mij in deze zaak wel heeft geschokt is dat deze haatcampagne wordt afgedaan als het trieste gedrag van een paar ongelukkige trolls (pubers die voor de grap op het internet onzin spuien). Steeds als ik in mijn directe omgeving met gamers praat over dit ‘incident’ krijg ik weer te horen dat het er op internet nou eenmaal zo aan toe gaat, dat het een Wilde Westen is en dat het laatste wat je moet doen is deze trolls serieus nemen door met ze in discussie te gaan.

Dit terwijl de gamecultuur bol staat van de seksistische ‘incidenten’, die tezamen blijk geven van een problematische cultuur. Dit terwijl Sarkeesian bedreigingen met de dood en met verkrachting ontving. Anonieme lui probeerden haar site te hacken. Haar gezicht werd op foto’s van naakte vrouwen in ranzige posities geplakt. Iemand maakte zelfs een spelletje waarin je Sarkeesian in het gezicht kon meppen. Hoezo ‘voor de grap’. Het was een systematische, gerichte campagne, gericht tegen iemand die alleen publiekelijk liet weten iets van plan te zijn. Ze had nog niks concreets gedaan.

Lover zelf aarzelde om aandacht te besteden aan dit soort hatelijkheden. Het blad noemt een Nederlands voorbeeld waar de redactie ernstig mee in haar maag zat:

Een aantal maanden geleden hebben we binnen de redactie van LOVER besproken of we een artikel zouden wijden aan de vervelende en seksistische opmerkingen via social media waarmee Ingeborg Beugel te maken kreeg naar aanleiding van haar aanwezigheid bij Pauw&Witteman. […]  Het kwam er op neer dat die feeks haar mond maar moest houden. Uiteindelijk heeft de redactie besloten hier (nog) geen artikel aan te wijden, omdat we nog onvoldoende mogelijkheden zagen om deze gebeurtenis te duiden.

Dat laatste vindt de Zesde Clan een beetje vreemd, want er valt genoeg te lezen over de manieren waarop mensen vrouwen het zwijgen op willen leggen zodra ze iets doen wat de dominante groep niet zint. Wetenschapsjournaliste Asha ten Broeke werd het doelwit van trollen en schreef daar een prima column over. Ook Sarkeesian kwam zelf met een heldere duiding van de haat. Daar had de redactie haar voordeel mee kunnen doen.

Er zijn ook zat buitenlandse voorbeelden. Een Amerikaanse feministe stelde een sexism watch in om hatelijke opmerkingen over presidentskandidaat Hillary Clinton in kaart te brengen. Die haat gaf ook de aanzet voor het oprichten van de campagne Name It, Shame it. Met als veelzeggende slogan: als je één vrouw aanvalt, val je alle vrouwen aan.

Lover heeft in ieder geval doorgekregen waar het om draait:

Het is niet een bijeffect dat de inhoudelijke discussie kapot gaat, dat is precies waar het de trolls, of liever gezegd de vrouwenhaters, om gaat. Het doel van hun keiharde en seksistische opmerkingen is om hun slachtoffer monddood te maken. Dat Ingeborg niet meer verschijnt bij P&W en dat Sarkeesian haar video’s niet meer post, dat is hun doel.

Beter wat aan de late kant dan helemaal niet, zou de Zesde Clan zeggen. Daarom besteden we aandacht aan de berichtgeving. We hopen dat Lover de volgende keer niet meer zo aarzelt, vrouwenhaat sneller kan duiden, en er dit jaar vaak en veel over schrijft.

Leestips: blogsters krijgen standaard bedreiging met verkrachting,  positief omgaan met haat, mannen en hun angst voor een feministische dialoog, internet brengt seksisme in kaart,  en, ter inspiratie, de manier waarop de Australische minister-president Julia Gillard na maandenlang de andere kant opkijken stelling nam tegen de mannen die haar door het slijk haalden vanwege haar vrouwzijn.

UPDATE: de Engelse wetenschapster Mary Beard waagde het om op de televisie te verschijnen en kreeg bergen seksistische haat naar haar hoofd geslingerd. Ze zweeg niet maar zocht de publiciteit om deze agressie in de schijnwerpers te zetten:

She continued: “But is it just a kind of rugby club joke misfired? Reading through it…it is absolutely plain as day that it is meant to hurt and wound. […] …the misogyny here is truly gobsmacking. The whole site is pretty hateful[…] but the whole “cunt” talk and the kind of stuff represented by the photo on right is more than a few steps into sadism.  It would be quite enough to put many women off appearing in public, contributing to political debate, especially as all of this comes up on google..