Tag Archives: IMF-topman

Kamermeisje vertelt haar kant van het verhaal

Nafissatou Diallo werd uitgemaakt voor profiteur, leugenaar en crimineel, voor zaken die niets te maken hebben met het schandaal veroorzaakt door ex IMF-topman Strauss-Kahn. Nu vertelt ze zelf haar verhaal. Diallo gaf onder andere een interview aan Newsweek Magazine. Ze blijft bij de verklaring die ze eerst gaf. Een getuigenis die bevestigd wordt door harde bewijzen, zoals sporen van Strauss-Kahns DNA (in de vorm van sperma) op de grond van de hotelkamer en op het werkuniform van het kamermeisje.

Volgens Diallo moeten kamermeisjes per dag minstens 14 kamers schoonmaken. Omdat Diallo lid is van de vakbond krijgt zij voor dit werk een salaris van 25 dollar per uur plus fooi. Dat uurloon ljikt hoog, maar in een dure stad als New York komt dat bedrag neer op een zeer bescheiden salaris. Diallo had net een etage gekregen. Daar was ze blij mee, want als je losse kamers moet schoonmaken verlies je kostbare tijd met heen en weer lopen en de lift gebruiken.

Kamermeisjes moeten eerst aankloppen voordat ze naar binnen lopen. Dat deed Diallo dus ook bij de kamer die later van Strauss Kahn bleek te zijn. Wat er toen gebeurde neemt de Zesde Clan integraal over, omdat andere media waarschijnlijk alleen een samenvatting of korte soundbite weergeven. Dit is haar verhaal:

“Hello? Housekeeping.” Diallo looked around the living room. She was standing facing the bedroom in the small entrance hall when the naked man with white hair appeared. “Oh, my God,” said Diallo. “I’m so sorry.” And she turned to leave. “You don’t have to be sorry,” he said. But he was like “a crazy man to me.” He clutched at her breasts. He slammed the door of the suite.

Diallo is about 5 feet 10, considerably taller than Strauss-Kahn, and she has a sturdy build. “You’re beautiful,” Strauss-Kahn told her, wrestling her toward the bedroom. “I said, ‘Sir, stop this. I don’t want to lose my job,’” Diallo told NEWSWEEK. “He said, ‘You’re not going to lose your job.’” An ugly incident with a guest—any guest—could threaten everything Diallo had worked for. “I don’t look at him. I was so afraid. I didn’t expect anyone in the room.”

“He pulls me hard to the bed,” she said. He tried to put his penis in her mouth, she said, and as she told the story she tightened her lips and turned her face from side to side to show how she resisted. “I push him. I get up. I wanted to scare him. I said, ‘Look, there is my supervisor right there.’” But the man said there was nobody out there, and nobody was going to hear.

Diallo kept pushing him away: “I don’t want to hurt him,” she told us. “I don’t want to lose my job.” He shoved back, moving her down the hallway from the bedroom toward the bathroom. Diallo’s uniform dress buttoned down the front, but Strauss-Kahn didn’t bother with the buttons, she said. He pulled it up around her thighs and tore down her pantyhose, gripping her crotch so hard that it was still red at the hospital, hours later. He pushed her to her knees, her back to the wall. He forced his penis into her mouth, she said, and he gripped her head on both sides. “He held my head so hard here,” she said, putting her hands to her cranium. “He was moving and making a noise. He was going like ‘uhh, uhh, uhh.’ He said, ‘Suck my’—I don’t want to say.” The report from the hospital where Diallo was taken later for examination notes that “she felt something wet and sour come into her mouth and she spit it out on the carpet.”

“I got up,” Diallo told NEWSWEEK. “I was spitting. I run. I run out of there. I don’t turn back. I run to the hallway. I was so nervous; I was so scared. I didn’t want to lose my job.”

 Nogmaals, het verhaal van Diallo wordt ondersteund door DNA bewijzen. Ook de verdediging geeft toe dat er seksueel contact plaats vond tussen hun cliënt en het kamermeisje. Alleen roepen ze om het hardst dat de seks vrijwillig was, en dat Diallo niet deugt vanwege allerlei zaken uit haar verleden die niets met de gebeurtenissen in het New Yorkse hotel te maken hebben. De tijd zal leren of deze verkrachtingszaak recht zal doen aan alle betrokkenen.

Nieuwsronde

De film Bridesmaids houdt de gemoederen bezig, een Engelse journaliste publiceert een boek over haar ervaringen met het herlezen van feministische klassiekers, en een ongewenste zwangerschap doorzetten om daarna afstand te doen van de baby blijkt enorme trauma’s op te leveren. Dat en meer in deze nieuwsronde:

  • Ongewenst zwanger? Dan laat je de baby toch adopteren? Het is een veel gebruikt argument waarmee anti abortus activisten ongewenst zwangere vrouwen proberen over te halen toch een baby te krijgen. Maar naar nu blijkt kampen vrouwen die afstand deden van hun kind met enorme trauma’s, meldt De Volkskrant. Het is voor het eerst dat hier onderzoek naar gedaan is, door de Radboud Universiteit Nijmegen. Schuldgevoelens en het sociale stigma zijn de grootste veroorzakers van trauma’s bij afstandsmoeders.
  • Recensenten vergelijken de film Bridesmaids met The Hangover. Wat zegt dat over gender in Hollywood? Niet veel goeds, zegt Thompson on Hollywood. In The Hangover II krijgt de aap meer karakterontwikkeling dan de vrouwenfiguren, en een komische film met vrouwen wordt gezien als een chickflick. Thompson ziet het liever zo: ,,Women are funny. Men are funny. Bridesmaids is not The Hangover‘s sister, it’s not the same film dressed up in drag, or any other interpretation of it.”
  • Terwijl Hollywood films blijft maken van en voor mannen, blijkt ook uit een nieuw verschenen rapport dat vrouwen slechts 24% van de schrijversbanen hebben. Dat betekent dat de verhalen op het witte doek in driekwart van de gevallen uit de koker van een man komen.
  • Journalist en auteur Stephanie Staal herlas alle feministische klassiekers, van Betty Friedan’s The Feminine Mystieke tot De Tweede Sekse van Simone de Beauvoir. Haar leeservaringen en de impact van al die feministische theorieën op haar persoonlijke leven leverde een prachtig boek op, ‘Reading Women’.
  • Dagblad De Morgen meldt dat België drie miljoen euro investeert om vrouwelijk wetenschappelijk talent door te laten stromen naar de top. De investering moet over een paar jaar tien hoogleraren opleveren. Volgens de minister van Innovatie, Ingrid Lieten, laat België nu te veel kennis liggen. Zo blijkt het bij veel universiteiten onmogelijk te zijn om een wetenschappelijke loopbaan te combineren met het moederschap. (Mannen die vader worden hebben daarentegen nergens last van.) Moet anders kunnen, vindt Lieten.
  • De zaak rond IMF-topman Strauss-Kahn blaast nieuw leven in de feministische beweging in Frankrijk. De manier waarop Franse media en publiekelijke figuren de topman in bescherming nemen, veroorzaakt zoveel woede dat steeds meer vrouwen wakker schrikken en in actie komen. ,,Het voelt aan alsof Frankrijk net achter het concept van ongewenste intimiteiten begint te komen”, vertellen feministes aan The Guardian.
  • Vrouwen met overgewicht lijden onder stigma’s, zijn vaker werkloos en verdienen een lager salaris. Mannen met overgewicht daarentegen verdienen een hoger salaris. Dat blijkt uit een onderzoek van het World Economic Forum. De Universiteit van Florida kwam vorig jaar met een eigen studie tot hetzelfde resultaat. Met andere woorden: de samenleving straft vrouwen voor overgewicht. Heel fijn…

DSK hield zich alleen bezig met ‘stevig flirten’

Arme IMF-topman Dominique Strauss-Kahn. Als een gevangenisboef behandeld, terwijl hij toch zeker niet meer deed dan ‘stevig flirten’? Dit standpunt borrelde op tijdens een Frans televisieprogramma, afgelopen week. De Franse uitspraak komt nog geen week nadat een Engelse politicus in het openbaar zei dat je verkrachting en verkrachting hebt – het ene is echt verkrachting, en het andere is waarschijnlijk dat wat de Fransen ‘stevig flirten’ willen noemen.

The Guardian, die het Franse televisieprogramma gisteren besprak, signaleert dat termen als stevig flirten allemaal manieren zijn om wat er gebeurt te reduceren tot iets onschuldigs:

And then David Pujadas, the host, comes up with this: “We talk about harassment, not heavy flirting – surely there’s a difference.” Oh. And what is this subtle yet crucial nuance? There: “heavy flirting” doesn’t matter. In the workplace, in the street, in a nightclub – it’s tolerable. Except, why would it be something that anyone should have to endure? Does Pujadas get heavily flirted with in his job? Does he come home feeling vaguely nauseated by someone else’s desires? Does he sweep sexist jokes under the carpet? What does he know of the lose-lose strategy an unwanted proposal brings: when saying yes means forthcoming retaliation, and saying no means retaliation too. He is a straight man in a world run by straight men and has not the faintest idea of the obstacles “flirting” throws up, and even less of the trouble it can cause.

Die redenering doet bovendien nog iets anders, merkt de Belgische krant De Morgen op. We weten niet wat er gebeurde in die New Yorkse hotelkamer, maar er is genoeg bekend over het algemene gedrag van Strauss-Kahn, en de manier waarop hij tegen vrouwen aankijkt: als een object. De boel afdoen met ‘ach het was maar wat geflirt’ ontneemt mensen het zicht op die seksistische houding.

Het is niet voor niks dat The Guardian en De Morgen stil staan bij ongewenste intimiteiten en wat dat betekent voor vrouwen op kantoor.  In veel organisaties vormen vrouwen, zeker in de hogere regionen, een minderheid. Bij gebrek aan vrouwelijke mentoren moeten ze het vak leren van mannen. Daarvoor is het nodig in hun gezelschap te verkeren, ook één op één in een kamer. Als dat niet kan omdat sommige mannen hun poten niet thuis kunnen houden, stokt hun loopbaan. Vanwege de kans op schandalen worden vrouwelijke managers in dat geval nog erger buitengesloten dan nu vaak al het geval is. Seks op kantoor schaadt zodoende vooral vrouwen, concludeerde de Harvard Business Review vorig jaar.

Maar ook zonder ambities op een topbaan vergiftigen seksuele avances de werksfeer voor vrouwen. Neem het IMF, de organisatie van Strauss-Kahn. Vrouwen daar waren compleet de klos als een man zijn oog op hen liet vallen. Een uitgelekte studie naar de werkcultuur bij het IMF toonde aan dat het instituut grensoverschrijdend gedrag van managers niet aanpakte. Vrouwen die een klacht indienden over het gedrag van een superieur kregen te horen dat ze geduld moesten hebben – de man zou met pensioen gaan, of de lastigvallerij zou vanzelf ophouden.

Werkneemsters zijn deze organisatiecultuur zo zat dat ze luidkeels roepen om een vrouw aan het roer. Die roept al die hitsige alfamannetjes hopelijk een halt toe. Wie weet lukt dat. Inmiddels is bekend geworden dat Christine Lagarde zich kandidaat stelt als opvolgster van DSK.

UPDATE: Strauss-Kahn’s advocatenteam gooit het er inmiddels op dat het kamermeisje zelf wel zin had in een potje ‘stevig flirten’. Columniste Elma Drayer maakt in Trouw korte metten met die smoes.

Verkrachtingsmythes blijken springlevend

‘Die zal flink cashen!’ Het is het eerste commentaar op een forum van fok.nl over de IMF topman die beschuldigd is van het aanranden van een kamermeisje in zijn hotel in New York. Advocaten van de man, Strauss-Kahn, roepen op hem te beschouwen als onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Maar in de volksmond roepen allerlei mensen al dat het slachtoffer niet deugt.

Dominique Strauss-Kahn.

Zeggen dat het slachtoffer niet deugt is een klassiek voorbeeld van verkrachtingsmythes: verhalen die we elkaar vertellen terwijl we de feiten nog niet kennen. Toevallig pleiten die mythes de dader vrij door het slachtoffer, meestal een vrouw, af te kraken en verdacht te maken. Hij zat misschien fout, maar zíj is de echte dader. In het geval van het kamermeisje: ze zou valse verklaringen afleggen om hoge schadeclaims te kunnen eisen, of een instrument zijn voor anderen om de IMF topman te beschadigen. (zijsprong: Google Strauss-Kahn en google genereert automatisch ‘complot’)

Er zijn nog meer verkachtingsmythes actief. Zoals het veel gebruikt excuus van de oerdriften. Mensen kunnen zich niet altijd beheersen, heet het volgens deze mythe. De oerdriften beperken de vrije wil, daar moeten we vooral begrip voor hebben, want de arme stakker kan er niks aan doen.

Een derde mechanisme is dat mensen en de media de gevolgen van een actie onterecht bij het slachtoffer leggen. Zo kopt NRC Handelsblad met ‘Strauss-Kahn en het kamermeisje dat de eurokoers liet dalen’. Nee, niet het kamermeisje deed dat, Strauss-Kahn zorgde voor ophef door weg te vluchten en uit het vliegtuig gehaald te worden door de politie. Vanwege het door hém veroorzaakte schandaal daalt de koers van de euro.

Verder gaat dit NRC-artikel met nadruk in op de persoonlijke gevolgen voor de topman. Zelfs als er niks klopt en de rechter hem vrijspreekt, speculeren gezaghebbende Amerikaanse bladen en kranten dat zijn carrière voorbij is. Heeeeeel zielig. Over de persoonlijke gevolgen voor het kamermeisje ondertussen geen woord. Hoe voelt zij zich? Wat betekent het voor haar als Strauss-Kahn, met al zijn connecties, invloed en rijkdom, laat weten dat hij onschuldig is en zich met hand en tand zal verdedigen?

Wat er ook verder gebeurt in deze zaak, het is goed voor ogen te houden dat we leven in een cultuur waarin machtige mannen met veel misstappen wegkomen. Laten we vooral verdachten als onschuldig beschouwen totdat het tegendeel bewezen is. Maar laten we diezelfde respectvolle houding astublieft ook aannemen ten opzichte van vrouwen die zo’n machtige man beschuldigen van aanranding of verkrachting. En als er inderdaad sprake is van aanranding of verkrachting, laten we dan helder zijn over wie verantwoordelijk is: de dader.

UPDATE: buiten de rechtszaal zijn advocaten van de IMF-topman inmiddels druk bezig om uit te laten lekken dat het niet om aanranding zou gaan, maar om vrijwillige seks. Nog zo’n verkrachtingsmythe: ze vroeg erom, zíj wilde zo graag. Andere invloedrijke blanke mannen beginnen het inmiddels ook op te nemen voor Strauss-Kahn. Jezebel fileert deze defensieve verhalen met een scherp mes, want er klopt niks van. Het is er echt eentje in de categorie ‘You there, yes you, with the logic gun. Do you have a permit for that thing?’