Tag Archives: hotel

Contractbreuk

Het OM is bezig met een heksenjacht op mannen die in een Limburgs hotel seks hadden met een 16-jarig tienermeisje. Het is hún schuld dat nu al twee mannen zelfmoord pleegden. Justitie had nooit zo hard mogen roepen dat ze de klanten van het meisje rigoureus op zouden sporen, want dat leidt tot een ondraaglijke druk bij deze mannen. Bovendien, dat meisje wilde zelf seks hebben met al die mannen. Dus het is een schande dat Justitie die mannen opeens als criminelen ziet. Erger nog: het is contractbreuk, en dat moet stoppen.

Als samenleving hebben we ongeschreven regels. Regel 1: je moet jongens en mannen accommoderen. Willen ze hun vrouw slaan? Een privé aangelegenheid waar je je niet mee moet bemoeien. Willen ze meisjes en vrouwen naroepen en nafluiten op straat? Geen probleem, gun ze dat lolletje. Willen ze hun ex stalken? Gewoon doen, er kraait geen haan naar:

Hij dreigde haar te verkrachten en dood te maken, soms tientallen keren per week. Haar belager brak tweemaal in in haar huis en vernielde haar woning volledig. De man werd enkele keren opgepakt maar steeds weer op bevel van de rechter-commissaris na een paar uur vrijgelaten. Deze vrouw deed talloze malen aangifte en had in totaal veertig keer contact met de politie. Tot haar verbijstering adviseerde de politie haar al snel om onder te duiken.

Willen jongens en mannen seks? Dan moeten ze seks kunnen hebben. Betaald of onbetaald, maakt niet uit. Vrijwillig of onvrijwillig? Tsja, mensen, communicatie is zó ongelofelijk lastig…  als het gaat om een meisje of vrouw, waar je als man seks mee wilt hebben, dan is het net alsof je met buitenaardse wezens probeert te communiceren. Wanneer is nee echt nee? Hoe moet je herkennen of ze zin heeft of niet? Een mijnenveld, waarbij we mannen altijd het voordeel van de twijfel moeten geven. Komt het onverhoopt toch tot vervolging, dan is 4 tot 6 procent veroordelingen al erg genoeg. Mannen behoren vrijuit te gaan.

Oh, en praat niet over leeftijden. Zo’n sluwe verleidster doet make-up op en knoeit wat met haar kapsel, en ze ziet er opeens meerderjarig uit. Hoe moet je als man dan weten dat ze eigenlijk 16 was, of 14 of 15 jaar? Soms zijn mannen bovendien een beetje dom en naïef. Eigenlijk aandoenlijk. Ze plaatsen geen vraagtekens bij het feit dat er mannen omheen cirkelen. Vage figuren die je met zo’n jonge vrouw in contact brengen, of achteraf het geld komen innen. Niks mis mee, toch?

Kortom, de deal was: je kunt doen wat je wilt. En opeens kan dat niet? Oneerlijk!

Daarom ‘heksenjacht’. Daarom die ondertoon van ‘wat overkomt ons nu’. Daarom uitroepen van het type ‘Justitie is bezig met straffen zonder schuld‘. Daarom die plotselinge paniek over huwelijken, banen, hun sociale aanzien en status in de groep. Stoere taal over boeven vangen is prima, maar het kan niet zo zijn dat zíj opeens als boef gelden. Je ziet waar het toe leidt als het OM opeens deze mannen óók serieus wil vervolgen: zelfmoorden van mannen die hun hele leven in duigen zien vallen. Triest. In- en in triest.

Om dit onrecht goed te maken kan slechts deze actie nog helpen:

Het lijkt mij dat er vooral sprake is van een heksenjacht en dat justitie dit in ieders belang ook buiten de publiciteit had kunnen afwikkelen.

Inderdaad. Buiten de publiciteit. Discreet. In ieders belang. Vooral in het belang van deze goedbedoelende mannen die geen enkele misdaad pleegden. Die gewoon effe lekker van bil wilden met een strak jong ding. Net zoals al die andere mannen eeuwenlang deden. Ongestraft. Uit het zicht. In stilte. Zoals het hoort. Dus: stop Justitie, maak een einde aan deze contractbreuk van het OM, en red de mannen!

Bandopnames bewijzen dat kamermeisje niet om geld vroeg

Weet u nog, de zaak Strauss-Kahn? Zodra de verkrachtingszaak in het nieuws kwam, riepen mensen om het hardst dat de vrouw loog en op geld uit zou zijn. Toevallig lekte een anonieme bron daarna uit dat het kamermeisje gebeld had met een vriend in de gevangenis, en in dat gesprek gezegd zou hebben dat ze op het geld van de IMF-topman uit was. Het nieuws haalde alle media. Wat blijkt nu: die bandopnames bewijzen juist dat het kamermeisje NIET op geld uit was. Op geen enkel moment in de opgenomen telefoongesprekken zei ze iets van dien aard. Oeps!

Diallo zocht zelf de publiciteit om tegenwicht te bieden aan de lastercampagne.

Wat zei ze dan wel? Nou, het volgende:

the recordings prove that in the first conversation, Diallo describes the attack and makes no mention of Strauss-Kahn’s wealth. In the second conversation she does mention that he’s “powerful and rich,” but only to convey that her attacker is influential. She says, “I know what to do” much earlier in the discussion, meaning that she’d gone to the authorities and hired a lawyer.

Kortom, de anonieme bron, die de New York Times haalde en alle vooroordelen over slachtoffers van verkrachting bevestigde, verkondigde onzin. Er klopte niets van. De woorden va het kamermeisje werden verdraaid. Internetmagazine Jezebel signaleert dat de advocaten van Strauss-Kahn opeens niks meer willen zeggen, nu dit hele verhaal op leugens gebaseerd blijkt te zijn. Ja ja!

Vrouwen die aangifte doen van verkrachting kunnen maar beter een heilige zijn

De Zesde Clan heeft tot nu toe weinig aandacht besteed aan de zaak Strauss-Kahn. Dat heeft een reden: wij waren er niet bij, in die New Yorkse hotelkamer. Nu echter alle krantenkoppen schreeuwen dat de zaak tegen Strauss-Kahn uit elkaar valt, willen we het volgende opmerken. Feministen, die zich al jaren bezig houden met de westerse verkrachtingscultuur, zagen dit allang aankomen.

Strauss-Kahn.

Website I Blame the Patriarchy schreef bijvoorbeeld al op 17 mei 2011 het volgende, te beginnen met eerdere toestanden rondom Strauss-Kahns grijpgrage handjes:

The woman didn’t press charges at the time. She didn’t want her career to be permanently stained with “she’s the girl who accused Strauss-Kahn of rape.” Which is exactly how rapists get away with it: fear, humiliation, and shame are superb silencers. Dominique Strauss-Kahn will undoubtedly get away with it, too. He has retained Michael Jackson’s lawyer.

Voor Joanna Bourke was het feit dat daders zo vaak wegkomen met verkrachting de aanleiding om haar boek Rape te schrijven. Ze wijst erop dat dit type misdrijf vaak gebeurt tussen twee mensen, zonder dat er anderen bij zijn. Het is vaak haar woord tegen het zijne. In een rechtszaak draait het dan al snel om de betrouwbaarheid van de betrokken personen. Hoe betrouwbaarder je lijkt, hoe eerder je gelijk krijgt – en degene die gelijk krijgt is dan opvallend vaak een man. Zo noemde een Canadese rechter een dader onlangs een onhandige Don Juan. De man hoefde alleen een excuusbriefje te schrijven en dat was dat. Woedende Canadezen protesteerden tegen deze gang van zaken, maar ondertussen bleef dit vonnis wel staan.

Dit gebeurt zo vaak omdat er in het vraagstuk van betrouwbaarheid iets vreemds gebeurt zodra een zaak voor de rechter komt. De vermoedelijke dader verdwijnt uit het zicht en het slachtoffer belandt opeens in de beklaagdenbank. Waarom deed ze aangifte? Wat had ze aan? Waarom was ze op die tijd op die plek? Hoe gedroeg ze zich? Had ze eerder vriendjes? Dronk ze, gebruikte ze wel eens drugs, hoe zit het met haar reputatie? Zulke onderzoeken gaan ver, bericht Katrin Axeslsson in The Guardian:

Several women we work with who reported rape have been put under covert surveillance, with hidden cameras and phone tapping, their sex lives scrutinised. Some were accused of being bad mothers, of being either promiscuous or loners looking for attention, of hating men or being desperate to catch one. Most were working class and/or women of colour.

Voordat je het weet komt het verhaal uit op: zie je wel, ze deugt niet. Ze had alcohol op, wat deed ze ook op die locatie, ze heeft het er naar gemaakt. Zelfs 11-jarige meisjes krijgen zodoende de schuld van hun verkrachting. Zie onder andere hier en hier. En als een vrouw zich eerder ook al ‘hoerig’ gedroeg, of dronk, of ergens over loog, dan zal er sowieso wel niks kloppen van haar verhaal. Arme man, hij is onschuldig, hij mag gaan omdat het slachtoffer niet geloofwaardig is.

Dit mechanisme dook recent nog op in de vorige verkrachtingszaak die heel New York bezig hield. Twee agenten brachten een dronken vrouw naar huis, maar kwamen terug, waarna volgens het slachtoffer de ene politieman haar verkrachtte en de andere op de uitkijk stond. Er waren camerabeelden, bandopnames, en aantoonbare verwondingen. Maar een jury sprak de agenten vorige maand vrij van verkrachting. Alleen een minder ernstige beschuldiging, wangedrag, bleef staan.

Magazine Jezebel wist één van de juryleden te interviewen over de motivatie. Wat bleek? In deze zaak vond de jury de vrouw nuchter genoeg om te kunnen bepalen of ze wel of geen seks wilde. Toen het antwoord echter nee was en ze aangifte deed, vonden diezelfde juryleden haar te dronken om een geloofwaardige verklaring te kunnen geven. Huh? Het slachtoffer bleef publiekelijk vernederd achter als dronkelap en leugenaarster. In een ontroerende verklaring bedankte ze de mensen die haar bleven steunen, en gaf aan dat de zaak haar bijna gebroken had.

De Zesde Clan zegt niet dat Strauss-Kahn in dit specifieke geval schuldig of onschuldig is. Wij willen er alleen op wijzen dat het in deze zaak op precies dezelfde manier gaat zoals in talloze andere zaken. Zoals The Atlantic uitlegt is ook in dit geval de reputatie van het slachtoffer kapot maken een garantie voor succes. Het maakt niet uit wat de concrete feiten zijn. Als er in het verleden van het kamermeisje iets mis is,  dan is ze ongeloofwaardig geworden en zal een jury van gewone Amerikanen de ex-IMF topman vrij spreken, stelt The Atlantic.

The Globe and Mail wees in een grote kop op het feit dat onschuldig totdat het tegendeel bewezen is, ook geldt voor het kamermeisje. Dat wordt namelijk uit het oog verloren bij het meten met twee maten. Wil een vrouw geloofwaardig blijven, dan kan ze maar beter een heilige zijn. Strauss-Kahn daarentegen blijft blijkbaar geloofwaardig en overtuigend als hij zegt dat hij niets heeft gedaan. Dat zijn DNA op de kleding van het kamermeisje zat, dat de man al meerdere keren beschuldigd is van seksuele intimidatie, en de reputatie heeft van een arrogante rokkenjager, het maakt allemaal niets uit.

Net zo min als het in voorgaande jaren in Frankrijk iets uitmaakte. Women’s Issues:

What’s hard for American journalists (and readers) to comprehend is that Strauss-Kahn’s predilections were well-known in France. Although many claim not to have known the violent nature of his “interest,” he was euphemistically called a skirt-chaser, seducer, and womanizer by the French press, and his actions were either ignored, downplayed, or accommodated. Examples of this — recounted below — are chilling.

The Atlantic voorspelt dat het enige gevolg van de aangifte waarschijnlijk zal zijn dat het kamermeisje vervolgd wordt:

Just as there was the typical rush to judgment against Strauss-Kahn, a deplorable but now sadly routine part of the American criminal process, there will now likely be a rush to judgment against the woman. […] If the case against Strauss-Kahn indeed crumbles, don’t be surprised if prosecutors end up charging the alleged victim and the man who has reportedly deposited all that money into her account over the years. New York officials would do this partially to save face– the whole episode teeters now on the edge of world-wide embarrassment– but also to make an example of the pair.

Vrouwen zijn niet gek. Ze zien de machtsverhoudingen, zien hoe het meestal afloopt voor de vrouw die aangifte doet. Zij maken in dit klimaat vaak de keuze dat het in stilte verwerken van de gevolgen van verkrachting beter is dan publiekelijk voor de wolven gegooid te worden. Maar het is een keuze van het soort ‘wil je gevierendeeld worden, of onthoofd’. Beide zijn klote.

Verkrachtingsmythes blijken springlevend

‘Die zal flink cashen!’ Het is het eerste commentaar op een forum van fok.nl over de IMF topman die beschuldigd is van het aanranden van een kamermeisje in zijn hotel in New York. Advocaten van de man, Strauss-Kahn, roepen op hem te beschouwen als onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Maar in de volksmond roepen allerlei mensen al dat het slachtoffer niet deugt.

Dominique Strauss-Kahn.

Zeggen dat het slachtoffer niet deugt is een klassiek voorbeeld van verkrachtingsmythes: verhalen die we elkaar vertellen terwijl we de feiten nog niet kennen. Toevallig pleiten die mythes de dader vrij door het slachtoffer, meestal een vrouw, af te kraken en verdacht te maken. Hij zat misschien fout, maar zíj is de echte dader. In het geval van het kamermeisje: ze zou valse verklaringen afleggen om hoge schadeclaims te kunnen eisen, of een instrument zijn voor anderen om de IMF topman te beschadigen. (zijsprong: Google Strauss-Kahn en google genereert automatisch ‘complot’)

Er zijn nog meer verkachtingsmythes actief. Zoals het veel gebruikt excuus van de oerdriften. Mensen kunnen zich niet altijd beheersen, heet het volgens deze mythe. De oerdriften beperken de vrije wil, daar moeten we vooral begrip voor hebben, want de arme stakker kan er niks aan doen.

Een derde mechanisme is dat mensen en de media de gevolgen van een actie onterecht bij het slachtoffer leggen. Zo kopt NRC Handelsblad met ‘Strauss-Kahn en het kamermeisje dat de eurokoers liet dalen’. Nee, niet het kamermeisje deed dat, Strauss-Kahn zorgde voor ophef door weg te vluchten en uit het vliegtuig gehaald te worden door de politie. Vanwege het door hém veroorzaakte schandaal daalt de koers van de euro.

Verder gaat dit NRC-artikel met nadruk in op de persoonlijke gevolgen voor de topman. Zelfs als er niks klopt en de rechter hem vrijspreekt, speculeren gezaghebbende Amerikaanse bladen en kranten dat zijn carrière voorbij is. Heeeeeel zielig. Over de persoonlijke gevolgen voor het kamermeisje ondertussen geen woord. Hoe voelt zij zich? Wat betekent het voor haar als Strauss-Kahn, met al zijn connecties, invloed en rijkdom, laat weten dat hij onschuldig is en zich met hand en tand zal verdedigen?

Wat er ook verder gebeurt in deze zaak, het is goed voor ogen te houden dat we leven in een cultuur waarin machtige mannen met veel misstappen wegkomen. Laten we vooral verdachten als onschuldig beschouwen totdat het tegendeel bewezen is. Maar laten we diezelfde respectvolle houding astublieft ook aannemen ten opzichte van vrouwen die zo’n machtige man beschuldigen van aanranding of verkrachting. En als er inderdaad sprake is van aanranding of verkrachting, laten we dan helder zijn over wie verantwoordelijk is: de dader.

UPDATE: buiten de rechtszaal zijn advocaten van de IMF-topman inmiddels druk bezig om uit te laten lekken dat het niet om aanranding zou gaan, maar om vrijwillige seks. Nog zo’n verkrachtingsmythe: ze vroeg erom, zíj wilde zo graag. Andere invloedrijke blanke mannen beginnen het inmiddels ook op te nemen voor Strauss-Kahn. Jezebel fileert deze defensieve verhalen met een scherp mes, want er klopt niks van. Het is er echt eentje in de categorie ‘You there, yes you, with the logic gun. Do you have a permit for that thing?’