Tag Archives: Hollywood

Wonder Woman boekt grote overwinning

Actrice Jessica Chastain toonde zich geschokt nadat ze, als lid van de jury bij het festival van Cannes, in tien dagen twintig films zag waar vrouwen nauwelijks in voor kwamen als zelfstandig denkende personages. Kunnen we aub meer vrouwelijke verhalenvertellers een kans geven, vroeg ze. Dan krijgen we misschien een betere beeldvorming rond vrouwen. Cue Wonder Woman. Een film van regisseuse Patty Jenkins, met een heldin die moeiteloos het verhaal draagt, zelf nadenkt, zelf handelt, de vloer aanveegt met schurken, en lovende kritieken oogst. Sommige kijkers plengen zelfs tranen van ontroering.

Wonder Woman gooit hoge ogen in de bioscopen. Ze is de superheldin waar we al die decennia op wachten, vat website Jezebel samen. Tijdens het openingsweekeinde in de V.S. boekte de film een omzet van ruim negentig miljoen dollar. UPDATE: ruim 100 miljoen dollar in de V.S., boven de 200 miljoen internationaal. De film boekte daarmee het hoogste openingsweekeinde ooit voor een vrouwelijke regisseur.

De zalen zaten vol met een gemengd publiek, ongeveer 50-50 mannen en vrouwen. Professionele recensenten zoals Dana Stevens schrijven publiekelijke bekentenissen. Eindelijk snappen ze waarom het, na een dieet van blanke mannen genaamd Chris, zo belangrijk is dat vrouwen een superheldin in de bioscoop aantreffen waar ze tegen op kunnen kijken en waar ze zich door kunnen laten inspireren:

I’ve never considered myself someone who’s been waiting around drumming my fingers for the emergence of a female superhero. […] But the moment Gadot first stripped down to her nonsexist skivvies and started beating the hell out of those civilian-targeting no-goodniks, I was shocked to find my eyes welling with tears and my mind toggling between the Great War and the Women’s March. I suddenly glimpsed the value of our ongoing cultural debate about representation, even in genres one doesn’t necessarily cherish. Why shouldn’t women grab our glowing lassos of truth and choke the hell out of some latter-day incarnations of Ares? God knows the bastards are asking for it.

Dat dit alles zo bijzonder aanvoelt is, omdat dit soort kansen voor vrouwen zich zelden voordoen. Studio’s herkennen mannelijk talent en geven hun seksegenoten veelvuldig de kans om in één keer door te stoten naar de producties met de budgetten van honderd miljoen dollar en meer. Niks bijzonders. Hij is de ontdekking van talent. Zij daarentegen? Een risico. Voor iedere 24 mannen krijg je zodoende slechts 1 filmregisseuse. Mannelijke regisseurs blijven bovendien aan het werk totdat ze er bij neervallen. Vrouwen daarentegen krijgen vooral klussen tussen hun 30ste en hun 60ste. Daarna houdt het meestal op.

Dat Jenkins een hit scoort, dat Wonder Woman zulke lovende kritieken krijgt, vatten insiders op als een mogelijke doorbraak om die dubbele moraal eens en voor altijd bij het grof vuil te zetten en de filmindustrie te veranderen. Ten goede.

Ondertussen genieten liefhebbers van goede, spannende verhalen volop van Wonder Woman. Omdat het zo zelden voorkomt dat vrouwen ongehinderd en als vanzelfsprekend sterk mogen zijn, barstten nogal wat vrouwelijke kijkers zelfs in tranen uit (net als Dana Stevens, hierboven geciteerd):

my two coworkers reported the same phenomenon and we spent the entire walk to the subway listing all of the scenes where we were in danger of busting out the waterworks. It’s possible that we got so weepy because we were all just super emotional this week or something, but I want to believe it was because Wonder Woman, though not flawless, was not only fun and well-made, but inspiring. Watching it felt like breathing out a sigh of relief. Finally, someone — a female director, to be specific — made a female superhero movie that’s actually good, and maybe a lot of people will go see it, so we don’t have to wait so long for the next one. […] It felt damn good to see an adult woman, played by a 32-year-old adult woman, doing the kind of stuff that Ben Affleck (44) and Robert Downey Jr. (52) get to do all the time. Maybe it does get better! Maybe I too can learn to deflect bullets with my cool bracelets!

Vanaf 15 september in Nederlandse bioscopen…..

Meer lezen? Flops rond Elektra en Catwoman brachten een dubbele moraal aan het licht – ”superheldinnen verkopen niet”, heette het meteen, terwijl niemand mannen afrekende op flops zoals Daredevil. Het duurde mede daardoor 75 jaar voordat Wonder Woman haar eigen film kreeg. De productie moet veel verwachtingen waarmaken – de gehele vrouwelijke sekse vertegenwoordigen, alle flops rond vorige superheldinnen goedmaken, vooroordelen ontkrachten, enzovoorts. Het is een beladen project en waarschijnlijk zijn daarom zoveel mensen zo boos over de film.

Advertenties

Wonder Woman komt eraan en mannen zijn nu al boos

Uh ooh, een bioscoopketen in de V.S. viert de premiere van de film Wonder Woman op 2 juni met speciale vertoningen waar alleen vrouwen welkom zijn. Prompt barstte via sociale media zoals Twitter de hel los. Mannen of zij die zich met hun Twitternaam als mannelijk identificeren, schreeuwen moord en brand. Deze filmvertoningen vinden zij seksistisch en een teken dat vrouwen mannen op de kop zitten.

De Alamo Drafthouse Cinema in Austin, een progressieve stad in Texas, verkocht binnen een paar uur alle kaarten voor de Wonder Woman premiere van 2 juni. De bioscoopketen organiseert inmiddels tweede en derde vertoningen. Tijdens deze speciale avonden is al het personeel van de bioscoop vrouw of identificeert zich als vrouw. Op die manier willen ze vieren dat de Amazone prinses – als in: van een eiland waar alleen vrouwen wonen – eindelijk haar blockbuster Hollywood debuut maakt.

De alleen voor vrouwen-vertoning was tegen het zere been van allerlei mannen. Massaal togen ze naar sociale media en de Facebook pagina van de bioscoop om hun ongenoegen te uiten. Seksistisch! Mannen verdienen ook toegang! Heej, komen er voor mannen nu speciale alleen-voor-mannen vertoningen als de nieuwste Thor-film in premiere gaat?

Dit soort mannen kunnen niet rekenen op begrip van de bioscoopketen:

“This has zip to do with equality,” the theater commented. “This is a celebration of a character that’s meant a great deal to many women since 1940.”

Even voor de context: Sinds 1920 telde Hollywood circa 130 superheldenfilms, berekende io9.com. Van deze 130 films met één duidelijke held (dus geen ensemble films zoals de X-Men) kenden er slechts acht een vrouwelijke hoofdrol. Acht. Als in 8. De andere 122 gingen over Batman, Iron Man, Superman, Spiderman, enz enz enz, man na man na man. Ook de recente golf superheldenfilms kent vooral blanke en mannelijke helden. Het zijn er zodanig veel dat volgens io9.com ieder meisje, geboren in 2005, nog nooit de kans kreeg om een heldin uit haar eigen superhelden-stripserie op het witte doek te zien.

Wonder Woman is zodoende de eerste film met een superheldin sinds járen. Daarna moeten vrouwen weer wachten tot circa 2019, als Captain Marvel haar debuut maakt. Wonder Woman is ook een van de weinige blockbuster superhelden film met een vrouw aan het roer, regisseuse Patty Jenkins. In alle andere gevallen werd de regisseur een man. Zelfs mannen die nul ervaring met blockbusters hadden en voor het eerst een miljoenen dollar kostende productie moesten leiden.

In zo’n door mannen gedomineerd landschap zou je zeggen: gun vrouwen een avond. Eentje maar. Zelfs zakenblad Forbes, bepaalt geen progressief bolwerk, kan weinig begrip opbrengen voor de protesten. De Austin Chronicle maakt het nog duidelijker: dit zijn de internet-trollen die vrouwen niks gunnen terwijl ze ondertussen alle privileges voor zichzelf opeisen. io9.com heeft ook weinig begrip voor de klagers die de Wonder Woman filmavond seksistisch vinden:

to all the men complaining that a couple screenings of Wonder Womanexclude them, I say this: just shut up. Women have had to deal with the bullshit of non-representation for generations, and we will probably keep having to deal with it for generations to come. Wonder Woman is the first blockbuster comic book film starring a woman in American history, and it happens to star comics’ biggest female icon. At the very least, women deserve to have a space—even if it’s just a single screening of a movie that’s going to open in literally thousands of theaters across America—where they can celebrate that together.

Want wat valt er te vieren? Zoals Julia Alexander van Polygon uitlegt:

when I watch Gal Gadot save Steve Trevor while taking down an army of enemies in the trailers, I get excited. It’s the rare time in superhero movies that I’m seeing a woman not take a backseat to a male character. It’s the rare time that I feel like a woman’s story isn’t being told to supplement a male character’s. It’s the rare time I can look at a heroine on screen and think “I want to be her.”

2 juni…. Wonder Woman komt eraan!

Vrouwen krijgen minder kansen en hardere straffen

Mannelijke financiële adviseurs gaan twee keer zo vaak de fout in als hun vrouwelijke collega’s. Maar als vrouwen de fout in gaan, lopen ze een 20% groter risico op ontslag. Vervolgens krijgen ze ook nog eens minder vaak dan mannelijke ‘daders’ een tweede kans in hun bedrijfstak. Dat blijkt uit een jarenlange studie naar de personeelsrapporten van 1,2 miljoen Amerikaanse adviseurs en aandelenhandelaren, die een disciplinaire maatregel opgelegd kregen.

 

Waarom zijn vrouwen toch zo perfectionistisch? Als ze ‘gewoon’ eens durfden, ‘gewoon’ genoegen namen met een zesje, komt alles goed. Zo luidt de gebruikelijke riedel in Nederlandse media. Deze riedel heet framing – de bril waardoor veel auteurs problemen bekijken. Let maar eens op hoe vaak een opinieschrijver een situatie op deze manier voorstelt. Het ligt aan vrouwen zelf. Zo ook met perfectionisme. Vrouwen, stop met alles perfect willen doen! Je verpest het voor iedereen en vooral ook voor jezelf! Geen wonder dat je loopbaan stagneert, enz.

Wat deze verhalen echter weglaten, is dat vrouwen onder zware druk staan om het perfect te doen. Wij mensen geven vrouwen namelijk veel minder kansen dan mannen, en straffen vrouwen behoorlijk hardvochtig als ze fouten maken. Zoals uit het Amerikaanse onderzoek naar financiële professionals blijkt. De wetenschappers die de 1,2 miljoen disciplinaire rapporten doorploegden, concluderen:

The authors, who teach at the University of Chicago, Stanford University and the University of Minnesota, suggested the difference represented “taste-based discrimination” in the industry.“The financial advisory industry is willing to give male advisers a second chance, while female advisers are likely to be cast from the industry,” they wrote.

Als een misstap meteen einde oefening betekent, kijk je als vrouw wel linker uit om risico’s te nemen of het rustig aan te doen.  Je ziet deze bestraffende houding overal terug. Neem de filmindustrie. Gemiddeld krijgt een ervaren, bekende regisseuse eens in de tien jaar de kans aan het roer van een grote film te staan. De banen gaan vooral naar blanke mannen, waaronder mannen met een flop op hun naam.

Geen probleem, voor een man. Krijg je als vrouw echter die ene kans en mislukt het, dan gooit Hollywood de deur dicht. Dat heet het Ishtar-effect, naar de gelijknamige film die flopte. Ishtar betekende het einde van de loopbaan van Elaine May. Warren Beatty en Dustin Hoffman waren medeverantwoordelijk voor de flop, maar zij hadden geen enkel probleem daarna nieuw werk te vinden.

Hetzelfde patroon duikt op in het bedrijfsleven. Als het minder gaat met een bedrijf, krijgt een vrouwelijke directeur (CEO) in vergelijkbare omstandigheden veel meer kritiek te verduren dan een mannelijke directeur. Leidde een vrouw het noodlijdende bedrijf, dan kreeg zij de schuld van de malaise in 80% van de nieuwsartikelen over de situatie. Bij een man gebeurde dat in slechts 31% van de gevallen.

De lijst onderzoeken is eindeloos lang. Overal hetzelfde meten met twee maten. Overal hogere eisen aan vrouwen, en zwaardere straffen als ze niet supergoed zijn. Dat gebeurt ook in Nederland. Mannelijke voetballers maken er een puinbak van en de enige vraag is ‘welke coach helpt hen er weer bovenop.’ Als de resultaten van voetbalsters tegenvallen, of een voetbalclub zit financieel krap, heet het meteen ‘hef vrouwenvoetbal maar op‘.

Kortom, gewone, middelmatige vrouwen redden het niet. Gewone, middelmatige mannen wél. Mannen mogen falen en krijgen daarna vaak een tweede kans. Mensen zien mogelijkheden bij mannen en geven hen promoties, terwijl vrouwen aan een plakkende vloer kleven. Vrouwen kunnen er niet van uit gaan dat zij snel kansen krijgen. En ze liggen er verdacht snel uit. Wetenschappelijk bewezen feit.

Maar er heerst een oorverdovende stilte over dit structurele seksisme waardoor vrouwen in de marge verdwijnen. Diverse mensen voeren diverse redenen aan naar het hoe en waarom van die stilte. Vrouwen komen niet vooruit omdat mensen diversiteit onbelangrijk vinden en zich niet oprecht inspannen het speelveld gelijker te maken. Of ze ontkennen dat mannen veel meer kansen krijgen dan vrouwen, omdat dit makkelijk is. Lekker wegkijken en genieten van je privileges, met als bonus dat je kunt neerkijken op al die domme vrouwen die een probleem hebben omdat ze het niet goed doen.

Vrouwen zijn echter niet gek. Wij zien de dubbele moraal wel degelijk, en ervaren de oneerlijkheid:

Why do women have to be exceptional to warrant fair treatment? If I’m a female and am pretty average at my job, I should be afforded the same luxuries as any man who is also pretty average at the same job. My biggest gripe with all of this, is that a Dud Male Boss hardly ever gets called out for being a dud. It’s almost as if being male and “ok” at your job, means that you can get away with being a terrible manager and continue to progress to a decent middle management job. But put a female in that same position and every mistake is highlighted, with the insinuation that she’s a dud because she’s female.

Als je dit stuk hebt gelezen, weet dan dat wij allen geleerd hebben vrouwen minder te vinden dan mannen. Wees je ervan bewust. Geef vrouwen bewust meer kansen. Als een vrouw het gedrag van een bepaalde man vertoonde, zouden we dat accepteren? Zo nee, waarom vinden we hem dan nog steeds ok terwijl we haar zouden uitkotsen? Hoe eerlijk is je kritiek? Op die manier kun je jezelf bijsturen en aangeleerd gedrag afleren. Probeer het maar eens. Wie weet wordt de wereld dan wat vriendelijker voor vrouwen.

Producenten durven vrouwen niet aan

Helden? Hollywood blockbusters? Filmstudio’s en producenten die geld willen verdienen met de verkoop van op dit soort films gebaseerd speelgoed? Als je die dingen combineert weet je als meisje en als vrouw één ding zeker: producenten durven vrouwen niet aan en zien je niet staan. (Ja, dat rijmt.)

GhostGusterGirls_CityCon2016-3

De voorbeelden vliegen je op dit moment om de oren. Ghostbusters editie 2016 heeft een geheel uit vrouwen bestaand spokenjagers-team. Maar dat zou je niet zeggen als je een speelgoedwinkel binnen stapt. Alle producten die samenhangen met deze film richten zich expliciet op jongens. Jongens staan op de verpakking en van (beelden van) de nieuwe Ghostbusters ontbreekt ieder spoor. Alsof meiden geen spoken willen vangen in een stoer pak en met geweldige wapens.

De verwachte verkoop van speelgoed beïnvloedt zelfs filmscripts. Een paar dagen geleden kwam regisseur Shane Black in het nieuws omdat hij toegaf dat hij het script van Iron Man 3 moest aanpassen op last van Marvel Studios. Black wilde een vrouwelijke slechterik in het verhaal. Uiteindelijk werd het echter een man en ging acteur Guy Pearce er met de rol vandoor. De reden voor de verandering was, expliciet, de sekse van de schurk:

“There was an early draft of ‘Iron Man 3’ where we had an inkling of a problem. Which is that we had a female character who was the villain in the draft. We had finished the script and we were given a no-holds-barred memo saying that cannot stand and we’ve changed our minds because, after consulting, we’ve decided that toy won’t sell as well if it’s a female…We had to change the entire script because of toy making.”

Eén van de redenen kan zijn dat de poortwachters bij filmstudio’s en speelgoedfabrikanten kijken naar de zogenaamd neutrale waardering van films, series en producten op sites zoals Rotten Tomatoes of IMDB. Uit onderzoek blijkt echter dat zogenaamd neutrale waarderingen in de praktijk helemaal niet neutraal zijn. Veel meer mannen dan vrouwen brengen hun stem uit. Deze mannelijke meerderheid heeft de neiging om over op vrouwen gerichte producties heen te kotsen. Oftewel:

James Poniewozik  ‎@poniewozik Men are 1) less open to things women like than vice versa 2) more likely to think, “This requires my opinion!”

Op die manier lijkt het alsof je meer risico neemt als je iets voor of met vrouwen doet. Maar dat is schijn. Je mist een deel van de ”vrouwelijke stem” en de mannelijke meerderheid vertekent het beeld met hun allergische reactie op alles wat riekt naar vrouwen en vrouwelijkheid. Waarna het iedere keer als een complete verrassing komt dat films die vrouwen centraal stellen succes hebben en dat mensen juist wél zitten te wachten op heldinnen en alles wat daarmee samenhangt. Meisjes nemen zelfs de roze en paarse kleuren voor lief, als ze maar in de huid van hun heldin kunnen kruipen.

Hoe dan ook,  Marvel heeft sowieso een notoir vrouwenprobleem bij de superheldenfilms en de merchandising daar omheen. Eerder hielden ze bijvoorbeeld Black Widow uit productie. Dat veranderde pas na een aantal succesvolle films, en nadat fans campagne voerden met de kreet ‘waar is Black Widow’.

Juist omdat het gaat om fantasie, om spelen, om dat wat kinderen zien en horen, brengt deze gang van zaken schade toe aan meisjes. Als kind krijgen ze al ingeprent dat ze in hun hok moeten blijven – ‘dit is niet voor jou, hou je bij je babypop en je roze strijkbout‘. Deze seksistische marketing kan zelfs leiden tot pestgedrag op scholen. Bijvoorbeeld omdat je als meisje een StarWars t-shirt draagt. En dat hoort niet, dat is iets voor jongens, dus hup, uitjouwen die bitch.

Studio’s zoals Marvel en speelgoedfabrikanten zouden hun verantwoordelijkheid moeten nemen en een wereld tonen waarin vrouwen en meisjes volwaardig meetellen. Revolutionair:

having a new Ghostbusters movie with four female leads is a step toward gender equality. But having an “all female Ghostbusters” is like going back to the days when we talked about girl bands or lady doctors or soldierettes. It puts women in a subcategory, and makes men into the unlabeled default. Who wants to live in a world where “ghostbuster” means male unless stated otherwise? Fuck that world.

Verstand legt het af tegen emoties

Studie na studie na studie bewijst dat filmstudio’s goed geld kunnen verdienen met verhalen die vrouwelijke personages centraal stellen, of in ieder geval diverse goede rollen voor actrices bevatten. Waarom krijgen we zulke verhalen dan zelden te zien? Waarom kost het zoveel moeite zulke films in de bioscoop te krijgen? Angst en onzekerheid regeren Hollywood, signaleert actrice Jody Foster. Angst is sterker dan de cijfers….

Hollywood liever mannen

Met name de grote studio’s, die miljoenen per film investeren, durven het in de meeste gevallen domweg niet aan om vrouwelijke personages serieus te nemen, stelt Foster. Ze weet waar ze over praat. Ze acteert sinds haar kindertijd en maakte een tijdje geleden de overstap naar regisseuse en producente. Volgens haar heeft Hollywood nog nooit zoveel angst gekend als nu:

“Studio executives are scared period,” she said. “This is the most risk-averse time that I can remember in movie history.” In this climate of fear, executives are more likely to lean on what is familiar. “You’re going to go with the guy that looks like you,” she said.

Ze merkt op dat met name de blockbuster-cultuur een negatieve invloed heeft. Een (overigens uitstekende) popcorn-film zoals het recente Captain America biedt allerlei superhelden die slaags raken met elkaar, maar het aantal vrouwelijke hoofdrollen blijft steken op twee. Terwijl de filmstudio zoveel keuze had om deze ensemblefilm te verrijken met meer superheldinnen.

Het gebeurt echter niet: stel je voor dat er ‘teveel’ vrouwen komen, en dat die een risico opleveren, en dat de miljoeneninvestering daardoor in een ramp eindigt. Nee, doe maar mannen, dan is ’t ok.

Mensen beginnen echter steeds meer kritiek te leveren op de ondervertegenwoordiging van vrouwen. Foster is absoluut niet de enige. Actrice Emily Blunt deed een boekje open over Hollywoodseksisme bij The Late Show en vertelde dat ze bijna geen hoofdrol in Sicario kreeg, omdat de studio liever een mannelijk personage wilde. Ook andere actrices protesteren luider en luider.

Ook de media doen mee: ze wijzen op de feitelijke verhoudingen in Hollywood en stellen hypocrisie aan de kaak, bijvoorbeeld van groepjes fanatieke fans die er niet tegen kunnen als vrouwen ‘hun’ favoriete verhaal of genre beginnen te ‘domineren’.  – waarbij ‘domineren’ staat voor ‘gelijkwaardige verhoudingen’, of van bijna niets naar iets vaker.

Om positief te eindigen: woede is ook een emotie. Als de woede vanwege deze systematische vrouwendiscriminatie sterker wordt dan de angst van studio’s, kan het opeens erg snel gaan. Wie weet!

Studio schrijft Sneeuwwitje uit haar eigen film

Okeeeeee, het is weer zo ver… Hollywood laat zich van z’n meest vrouwonvriendelijke kant zien door Sneeuwwitje letterlijk uit haar eigen verhaal te schrijven. In 2012 deed ze nog mee, in een film die destijds ook al een paar genderproblemen kende. Maar deze keer luidt de titel ‘De Jager – Winteroorlog’ en ontbreekt de eigenlijke titelheldin volledig. De jager, die in het sprookje een kleine bijrol had, domineert nu.

huntsman_ver10_xxlg

Ooit meegemaakt dat een mannelijk personage uit z’n eigen verhaal wordt geschreven? Superman maar dan zonder Superman! Ontdek het verhaal van Batman vóór Batman! De Hollywood reporter vat deze vreemde  situatie goed samen:

So in 2016, after all the debates about disparate pay, the Bechdel test, the paucity of female filmmakers and female lead characters in mainstream filmmaking, #AskHerMore and all the rest, isn’t it kind of depressing that one of the few big-budget franchises of the last five years to feature a woman protagonist has literally written her out of her own eponymous story in order to make some guy the star of the show? It’s as if Lionsgate and Co. had decided to get rid of Katniss after the first The Hunger Games movie in order to focus on Liam Hemsworth’s Gale instead

Cijfers uit verantwoord uitgevoerde onderzoeken versterken de treurnis nog. Organisatie Polygraph nam 2.000 scripts, 25.000 acteurs en 4 miljoen regels van een scenario onder de loep. In 75 procent van de gevallen zijn voornamelijk mannen aan het woord. Zelfs in prinsessenfilms komen mannen het vaakst aan het woord. Van daar uit is het slechts een kleine stap om een vrouwelijke hoofdpersoon helemaal te schrappen uit haar eigen sprookje.

Is alles nu verloren? De Hollywood Reporter denkt dat een paar mensen bij de studio zich ietwat ongemakkelijk voelden bij de situatie in The Huntsman. Ze concentreerden het gros van de gebeurtenissen rondom drie vrouwelijke personages, gespeeld door de actrices Charlize Theron, Emily Blunt en Jessica Chastain. En zorgden voor diversiteit bij de dwergen, met twee vrouwelijke leden erbij.

Je zou daarin een poging tot het herstellen van de balans kunnen zien. Maar het blijft raar: een Sneeuwitje-gerelateerde film waarin een bijfiguur opeens de centrale held wordt, met Chastain als zijn strijdbare liefje.

Charlize Theron zorgt in ieder geval ook buiten de filmset voor feministische momenten. Zo zette ze de situatie naar haar hand tijdens een interview met de pers. Een mannelijke verslaggever onderbrak een vrouwelijke collega. Theron onderbrak op haar beurt deze man en zorgde ervoor dat de verslaggeefster haar zin af kon maken. Ook uitte ze haar ongenoegen toen diezelfde mannelijke journalist eindelijk zijn vraag stelde. Of het als actrice belangrijk is om sterke rollen te kiezen. De actrice maakte korte metten met dit type vraag:

When the male journalist finally gets to ask his question about the actress’ “need to choose roles that are strong”, she retorts: “In my 20 years of acting, not once do I hear a male actor getting asked this question in interviews.”

Theron is een held! Ook Jessica Chastain spant zich in om vrouwen in de filmwereld betere kansen te geven. Chastain richtte samen met o.a. Queen Latifah een productiemaatschappij op om het werk van vrouwen te promoten. Ze willen het komende filmfestival van Cannes, in mei, benutten om de eerste vrucht van die samenwerking in premiere te brengen. Zie voor meer informatie de site van We Do It Together, de naam van deze onderneming.

Oscars: media lijken slechts een -isme per keer te herkennen

Louter blanken genomineerd voor een Oscar! Een groot schandaal en media zijn er snel bij om deze vorm van racisme aan de kaak te stellen. Het lijkt er echter op alsof ze slechts plek hebben om één -isme te herkennen. Bijna niemand staat er bij stil dat het lijstje ‘zwarte acteurs die een nominatie verdiend hebben’ louter mannen telt. En dat de situatie ook van structureel seksisme getuigt.

Oscar statuettes sit in a display case in Hollywood

Artikelen over de blanke Oscars tonen stelselmatig foto’s van zwarte acteurs zoals Idris Elba, Will Smith en de heren van Straight Outta Compton als ze het hebben over gekleurde acteurs die óók een nominatie verdienden. En staan daar niet bij stil. De auteurs van dit soort artikelen maken er ook geen punt van dat deze zwarte mannen in films speelden die vooral mannelijke milieus weergeven. Michael B. Jordan als bokser in Creed. Idris Elba als sadistische krijgsheer in Beasts of No Nation. Samuel L. Jackson in de Hateful Eight, een soort Western. Boksen, oorlog, de western, allemaal activiteiten en genres die in sociaal opzicht als ‘mannelijk” gecodeerd zijn en waar nauwelijks plek is voor vrouwen.

Niet alleen dat, maar de artikelen zwijgen ook over de schaarse vrouwenrollen in de producties – 1 vrouwelijke ‘hoofdrol’ in de Hateful Eight, bijvoorbeeld –  of het ronduit seksistische karakter van een film als Straight Outta Compton. Het lijkt erop alsof journalisten slechts één probleem per keer aan kunnen. Je praat óf over huidkleur en geeft vervolgens automatisch voorbeelden over zwarte mannelijke acteurs. Of je spreekt over seksisme, waarna het racisme van de situatie wegvalt.

Het punt is dat er meerdere vormen van uitsluiting naast elkaar bestaan en samen komen in personen die in meer dan één categorie vallen. Als zwarte acteur heb je nadeel van je huidkleur, maar voordeel van je mannelijke sekse. Als zwarte actrice heb je dubbel pech: zwarte en vrouw. Dat heet intersectionaliteit of, in het Nederlands, ”kruispuntdenken”. De dubbele discriminatie maakt dat zwarte actrices vooral stereotiepe bijrollen krijgen.

Zelfs als je prijzen wint en Oscarnominaties krijgt, volgen er daarna voor jou als zwarte vrouw nauwelijks extra kansen. Viola Davis kan daar over meepraten. Na haar Oscarnominatie bleven telefoon en mail stil. Er kwamen geen mooie aanbiedingen voor hoofdrollen waar ze als getalenteerde actrice haar tanden in kon zetten. Uiteindelijk week ze uit naar televisieseries. Voor wat betreft de harde cijfers: de infographics van het Women’s Media Center laten overduidelijk zien hoe voornamelijk blanke mannen het geheel domineren. Al decennia lang.

Het wordt hoog tijd dat we de situatie in een breder verband bekijken en naast huidkleur ook sekse meenemen in kritieken. Of omgekeerd. Deze twee -ismen gaan hand in hand en versterken elkaar. Neem je dat niet mee, dan loopt je analyse van de problematiek bij voorbaat spaak.

Het jaar in feminisme, editie 2015

Leve oud en nieuw! Allerlei media kijken terug op het afgelopen jaar, en verschillende kranten, websites en magazines doen dat met een feministische blik. Voor uw leesplezier zet ik graag een paar interessante, inspirerende en nieuwswaardige overzichten op een rijtje.

ik-ben-er-even-niet

Nederland kende in 2015 een aantal goede feministische acties. Opzij zette hoogtepunten op een rij, waaronder sporters die bleven scoren, de komst van website Athena’s Angels, en acties tegen seksueel geweld (zie hieronder). Organisaties zoals Women Inc. voerden campagnes over onderwerpen zoals de onbetaalde zorgarbeid die vrouwen in de maag gesplitst krijgen en meisjesdromen die nog te vaak stranden op structurele discriminatie.

Ook individuen droegen bij aan bewustwording. Zoals Hasna el Maroudi. Of het nou gaat om het algemene belang van feminisme, óók in Nederland, of de lelieblanke Opzij top honderd van machtige vrouwen, onverdroten blijft ze pleiten voor feminisme, tolerantie en emancipatie. Of Anke Laterveer, die besloot aandacht te vragen voor seksueel geweld tegen vrouwen. Ze gaf mede de aanzet tot Twittercampagne #zeghet. Na levendige discussies en een oproep van de Nationaal Rapporteur Mensenhandel om zedenmisdrijven vaker te onderzoeken, besloot de Nationale Politie eindelijk om de twee weken bedenktijd los te laten en aangifte doen toegankelijker te maken.

Ook internationaal deden vrouwen van zich spreken. Buzzfeed richtte zich op vrouwen die in 2015 wel wat meer aandacht hadden mogen krijgen. Zoals Niloofar Rahmani, de eerste gevechtspilote van Afghanistan. De 57 Nigeriaanse schoolmeisjes, die ontsnapten uit handen van Boko Haram, een barre tocht terug naar huis maakten, en weer naar school gingen. Kubra Kademi, die in bepantsering door de straten van Kabul liep uit protest tegen de straatintimidatie die vrouwen dagelijks ervaren. De Black Mambas, het eerste team vrouwengangers ooit. De vrouwen patrouilleren in Zuid-Afrikaanse reservaten om wild te beschermen. En bij de inheemse bevolking van Noord Amerika timmerden diverse sterke vrouwen aan de weg – zoals Winona LaDuke, Pura Fé, Shoni Schimmel en Suzan Shown Harjo. Ja, ook daar is feminisme hard nodig…

Cultureel: Amerikaanse producties domineren Nederlandse televisie-en bioscoopschermen, en dat heeft invloed op beeldvorming en gedachtengangen over (de positie van) vrouwen. Vandaar dat ik bijhoud wat in die sector gebeurt. Dit jaar kwam de discussie over vrouwendiscriminatie in een stroomversnelling terecht. Women&Hollywood analyseerde de meest epische feministische momenten van 2015. Ook stelde de site een lijst op van de meest feministische televisieseries van 2015. Jessica Jones, How to Het Away With Murder, UnREAL, Orange is the New Black, Catastrophe….. Plus: 2015 was het jaar waarin het sf/fantasy/superheldengenre eindelijk experimenteerde met vrouwen in de hoofdrol. Dat leidde onder andere tot Furiosa en Rey. Hoera!

Verder in cultuur: e-readers bieden schrijfsters een massaal publiek. De top tien van best verkochte  digitale boeken zijn allemaal van de hand van een vrouw. Vijftig Tinten Grijs scoorde hoog, maar ook een perfecte thriller zoals Het Meisje in de Trein. Vrij Nederland kroonde deze roman van Paula Hawkins tot thriller van het jaar. Verder won Astrid Roemer de P.C. Hooftprijs – haar romans krijgen nu herdrukken, dus ze zijn weer te koop… Annelies Verbeke won daarnaast de F. Bordewijkprijs voor haar roman Dertig Dagen. BONUS: de beste longreads, oftewel lange stukken, van vrouwen in 2015, uitgekozen door Autostraddle.

Mentaliteit: Literair gezien zijn er nog steeds veelgeprezen boeken die vrouwen reduceren tot dingen, en als je daar kritiek op hebt krijg je de wind van voren. Onder andere Rebecca Solnit moet daar niets van hebben en slaat terug. Dat gebeurt gelukkig steeds vaker. De Engelse krant The Guardian concludeert dat de tolerantie voor seksistische uitspraken vermindert. Mede onder invloed van de feministische beweging:

Sexist garbage like that uttered by Gasic was once a privilege of male social entitlement all over the world, and passed wholly unremarked. But a global feminist movement that can now see its own vastness through access to social media has mobilised impressive denouncements of those still grasping for the privilege of old inequalities.

Tot slot: mannen en feminisme. Een beladen combinatie. Neem actrice Emma Watson, die een positieve toon gebruikte, het belang van een mannelijke deelname benadrukte, en op alle mogelijke manieren haar hand uitnodigend uitstak met haar He for She campagne. Maar nee. Hoon en dreigementen werden haar deel. Voor de zoveelste keer in de geschiedenis.

Gelukkig komen er steeds meer verstandige, respectvolle mannen die de boodschap van feministen wél versterken. In de V.S. zorgde Stephen Colbert voor geweldige analyses en rake uitspraken, en ondersteunt Josh Whedon Planned Parenthood. In Nederland gaven diverse mannen openlijk blijk van de bereidheid hun houding te veranderen naar aanleiding van de actie #zeghet. Ook fictie hielp: het verhaal van Mad Max Fury Road gaf mannen de kans om voor zichzelf te definiëren hoe ze bij kunnen dragen aan het feminisme:

They choose to become actively involved in the women’s struggle, and to do so by offering assistance. They do not take charge. They do not shout orders. They do not demean their allies. They offer assistance. They provide advice. They support their friends. […] Feminism isn’t about men. It’s not our story. It’s not about us. That doesn’t mean we don’t have an important role to play. Fury Road is a reminder that the best thing we can do is extend our hands and ask “How can I help?”

Hopelijk gaan we zulke helpende mannen vaak zien in 2016!

Acteurs steunen vrouwen in strijd voor gerechtigheid

Effe voor de balans. Je hebt de ‘daar moet een piemel in’-groep, de ‘zolang ik het maar goed heb‘ groep, en we hebben mannen die snappen dat er iets mis is. Sommigen daarvan komen zij aan zij met vrouwen op voor een betere wereld. Onder andere acteurs benutten hun invloed. We hadden al Patrick Stewart, die zich inzet om huiselijk geweld tegen vrouwen te stoppen. Recent besloten echter meer acteurs verandering te steunen. Voorbeelden: Liam Neeson deed de voice over voor een campagne om Ierse vrouwen meer reproductieve rechten te geven. En Bradley Cooper besloot collega Jennifer Lawrence te steunen nadat zij een essay schreef over gelijk loon voor gelijk werk.

Liam Neeson vertrouwt vrouwen en steunt hun recht op baas in eigen buik.

Deze mannen versterken de stem van vrouwen. Ze zorgen voor bewustwording en stellen met hun acties bovendien de houding van andere mannen aan de kaak. Neem bijvoorbeeld Jeremy Renner. Nadat deze acteur seksistische ”grappen” maakte over een vrouwelijk personage in de Marvel films, vertelt hij nu aan ieder mediakanaal die het wil horen dat vechten voor gelijk loon niet zijn baan is. Met andere woorden: de vrouwen zoeken het maar uit. ’t Is niet zijn pakkie-an.

Zulke mannen bevestigen de status quo en bekrachtigen die met hun houding. Niks doen, wegkijken, altijd de makkelijkste weg… Nee, dan Neeson en Cooper. Neeson kwam tot zijn actie omdat hij inzag dat de huidige Ierse abortuswet vrouwenlevens kost. Cooper kon niet met zijn geweten in overeenstemming brengen dat hij meer geld krijgt voor dezelfde baan. In interviews vertelde hij dat hij dit ziet als een dubbele moraal. Hij wil de daad bij het woord voegen. Bij zijn eerstvolgende film wil hij samen met actrices optrekken om gelijk loon af te dwingen.

Jennifer Lawrence is blij dat Cooper met haar meedoet in haar strijd voor gelijk loon.

Ook Patrick Stewart bepleit onvermoeibaar respect voor vrouwen. Hij zit in het comité van aanbeveling van de Engelse organisatie Refuge en steunde onder andere een fondsenwervingscampagne om een Blijf van mijn Lijf huis in Stratford open te houden. Daarnaast probeert hij de politiek te beïnvloeden door duidelijk te maken wat de bezuinigingen op dit soort voorzieningen betekenen – meer dode vrouwen en getraumatiseerde kinderen.

Cooper, Stewart en Neeson. Alledrie hadden ze kunnen doen wat Renner ook deed. Abortus? Mannen kunnen niet zwanger raken, dus boeien! Huiselijk geweld? Alleen interessant als mannen het slachtoffer zijn, voor de rest moeten vrouwen zich er maar druk om maken, who cares. Loonkloof? Geen punt, zolang ik als man maar mijn gebruikelijke salaris krijg is het allemaal ok. Nee, zeggen deze acteurs. Ik wil niet leven in een wereld waar vrouwen sterven of tegen hun wil baby’s moeten baren of de helft van mijn salaris ontvangen voor hetzelfde werk. Ik pleit voor verandering en maak zelf deel uit van die verandering. Zij aan zij met vrouwen. Hulde!

Hollywood valt opnieuw door de mand

Uit een net gepubliceerde studie van de universiteit van Zuid-Californië blijkt dat slechts 21 procent van de 700 meest winstgevende films van de afgelopen jaren een vrouw in de hoofdrol had. Dat is precies hetzelfde percentage als in 2007. Bij de regisseurs zijn de blanke mannen nog dominanter. Slechts 1,9 procent van de films werd gedraaid door een vrouw. Ook mensen met een getinte huidskleur ontbreken bijna geheel. Harde feiten. Hollywood valt opnieuw door de mand. Of, in de woorden van Emma Thompson: ”Op het gebied van seksisme is Hollywood nog steeds klote”.

Kinderfilms komen er niet beter vanaf. In 2014 konden kinderen slechts vijf films zien met een vrouw/meisje in de hoofdrol, terwijl 18 films jongens/mannen centraal stelden. Dit jaar zal niet veel beter worden. Op dit moment maken de Minions furore. Een miljoen Nederlanders ging al kijken en de Minions-ballonnen, bekers, t-shirts en posters zijn niet aan te slepen. Maar als je naar de inhoud kijkt zou iedere ouder moeten schrikken. Deze jeugdfilm is zo seksistisch als de pest. De enige vrouwelijke figuur is een stereotiepe slechterik, en zij geeft haar ‘macht’ aan het einde van de film ‘vrijwillig’ op, zodat een man verder kan gaan waar zij ophield.

Het verzet tegen deze structurele discriminatie van alles wat niet blank en mannelijk is, neemt echter toe. Actrices beginnen eindelijk te praten. Over onderbetaling, de nadruk op sexy zijn en verder je kop houden, want anders dan, leeftijdsdiscriminatie en het gebrek aan interessante rollen waar je echt je tanden in kunt zetten. Ook wijden steeds meer media zich aan kritische analyses van de inhoud van films. Dat leidt tot een vocabulaire waarmee je de dingen een naam kunt geven, zodat problemen zichtbaar worden.

Neem het Smurfin syndroom: films met allemaal mannen en nog eens mannen, en één vrouw. Of films die een sterk vrouwelijk personage opvoeren (op zich al een problematisch gegeven, zoals een lezeres van dit blog opmerkte) en haar vervolgens absoluut niks laten doen – het Trinity Syndroom. We kunnen nu wijzen op een gevalletje Manic Pixie Dream Girl – die levenslustige, sprankelende vrouw die alleen bestaat om een depressieve man op te vrolijken. We kunnen een Vrouw in de Koelkast aan de kaak stellen – de mooie geliefde die alleen bestaat zodat de schurk van dienst haar kan vermoorden en het karakter van de mannelijke held meer diepgang krijgt. Of neem dit stroomschema voor alle cliché’s waarin actrices ingesnoerd worden.

Zodra je kunt benoemen wat er gebeurt, staart het seksisme je recht in je gezicht aan. Da’s schrikken! Het kan ook betekenen dat je favoriete film opeens een zeer, zeer bittere smaak in je mond achterlaat. Ook vervelend. Bewustworing is niet pijnloos en makkelijk. Maar wel noodzakelijk. Want het gaat om structurele discriminatie met brede negatieve effecten.

Inmiddels heeft non-profitorganisatie ACLU de Amerikaanse overheid verzocht een formeel onderzoek in te stellen naar de situatie in Hollywood. Te beginnen met de vage, informele sollicitatieprocedures en audities die er onder andere voor zorgen dat een vrouw van 37 jaar te oud zou zijn om de echtgenote te spelen van een 55-jarige acteur, en dat zwarte actrices alleen aan de bak komen als agressieve bitch of onderdanig dienstmeisje. De druk neemt toe. Alles rond vrouwenemancipatie verloopt tergend traag, maar wie weet wat de toekomst zal brengen.

Amy Shumer ontmantelt het patriarchaat met grappen

Schoonheidsdictaten? Check. Seksueel geweld tegen soldates? Check. De druk op vrouwen om niet te ‘zeuren’ en het spel mee te spelen met de jongens? Check. Comedienne Amy Shumer ontmantelt met haar subversieve humor het patriarchaat. En brengt tegelijkertijd ook gewoon een erg komische show voor iedereen die graag lacht. Win-win! Internetmagazine Salon.com zet haar vijftien beste feministische sketches op een rij. Ik deel ze graag met jullie, want Shumer verdient het breedst mogelijke publiek.

Mad Max ontdekt het feminisme

Kom voor de feministische empowerment, blijf voor de opgepimpte nachtmerrieachtige voertuigen, juichen internetmagazines zoals Slate.com. De film die zulke lovende kritieken krijgt? Mad Max, Fury Road. Recensenten beoordelen de film zeer positief, en tonen zich regelmatig blij verrast dat vrouwen in deze op het oog nogal macho film zo’n prominente rol spelen. Naast Max heeft Furiosa (Charlize Theron) namelijk een hoofdrol als een eenarmige vrouw die seksslavinnen redt uit handen van de slechterik van dienst.

Dat het zo opvalt als een film vrouwen centraal stelt en vrouwen andere vrouwen laat redden, zegt iets over de algemene situatie in Hollywood. Deze Amerikaanse filmindustrie marginaliseert vrouwen zo structureel, dat de American Civil Liberties Union (ACLU) inmiddels officieel om een juridisch onderzoek heeft gevraagd.

Zo niet bij Mad Max. Regisseur George Miller doet niet aan het marginaliseren van vrouwen. Hij schakelde voor Fury Road zelfs toneelschrijfster Eve Ensler in (bekend van De Vaginamonologen) om op een eerlijke manier te tonen hoe vrouwen kunnen reageren op seksuele trauma’s. Furiosa draagt het verhaal, signaleren recensies. En ze staat niet alleen. Op een gegeven moment krijgt ze steun van een groep vrouwen, die op hun manier vechten om te overleven in een vijandige wereld.

Dit alles leidt tot omschrijvingen van de film als een 21ste eeuwse feministische versie van John Ford’s klassieker Stagecoach, met Theron als een feministische krijgster in een feministische actiefilm. Natuurlijk leidt het f-woord prompt tot verzet. De woorden ‘feministische propaganda’ vielen – ja, het is propaganda, oordeelt de National Post, maar alleen als je een internettrol bent:

To these men, strong women represent a loss of their power or control — or maybe even the fear of being left behind altogether. So they act out, bullying those who champion equality and the right not to treat others as sub-human, instead of listening, making room, or even saying they’re sorry.

Desondanks, of juist daarom, roepen mannenrechtenactivisten inmiddels op tot een boycot. Ze vinden dat de aandacht voor vrouwelijke personages het actiegenre voor eeuwig verpest. Bovendien, niemand geeft Mad Max bevelen, zeker niet een of ander stom wijf. Daarnaast is het gewoon afschuwelijk als een film vrouwen als mensen ziet. Echt, de horror!!!

Weblog We Hunted the Mammoth heeft nog veel meer voorbeelden van dit type kritiek. Helaas voor hen vatten veel mensen hun oproep tot een boycot juist op als een extra reden om de film te zien. Bonus: deze mannen zetten zichzelf voor schut als hypocriet. Als feministen kritiek hebben luidt de reactie vaak ‘zeur niet, ’t is maar een film’. Nu de rollen omgedraaid zijn, is prompt het huis te klein:

… by admitting they’re threatened by Charlize Theron and Emilia Clarke’s bad-assery, Clarey and his commenters are also agreeing that the media we consume and the stories we tell are hugely important. Thanks for the movie recommendations, bros.

Sterke vrouwen komen op het kleine scherm

Nederlandse bushaltes hangen op dit moment vol reclame voor de racistische en  super-superseksistische zombieserie ‘Walking Dead’. Maar er gloort hoop. De Amerikaanse zenders die met hun programma’s de Nederlandse zenders domineren, produceren steeds meer series met sterke vrouwen in de hoofdrol. Deze trend werd krap drie jaar geleden zichtbaar, en lijkt door te zetten. Met als bijzonderheid: het gaat niet meer om vriendelijke, nobele heldinnen, maar om complexe vrouwen die in grijsgebieden opereren en soms echt over de scheef gaan. Leve de televisierevolutie!

Acteurs en actrices in sterke rollen, in 2014. Mannen domineren op de kabel, vrouwen bij de vier grootste omroepen.

Mediawatchers volgen al een tijdje de ontwikkeling dat filmactrices, zoals Oscarwinnares Voila Davis, in Hollywood niet aan de bak komen. Met uitzondering van het genre horror, waar vrouwen opvallend vaak centraal staan, negeren bioscoopfilms de helft van de wereldbevolking massaal en systematisch. Actrices moeten het doen met kleinere rollen, in stereotiepe functies, waarbij ze meer bloot moeten tonen dan hun mannelijke collega’s. Actrices merken dat en wijken steeds vaker uit naar de televisie, waar ze wél serieus worden genomen.

De Amerikaanse televisie kent vaste zenders en kabel. Magazine The Atlantic constateert aan de hand van bovenstaand diagram dat de kabel een mannenclub is geworden. Slechts één serie, Orphan Black, geeft vrouwen een rol van betekenis. Sterker nog, Vanity Fair omschrijft de serie als een ”brilliant female-empowerment tale’, oftewel een briljant verhaal waarbij vrouwen in hun kracht komen. Fijn dus, maar Orphan Black kan niets veranderen aan het feit dat de kabel het terrein is van (macho) blanke mannen. Voor de camera, maar zeker ook achter de camera.

De vier grootste netwerken van de V.S. daarentegen bieden actrices volop sappige rollen waarin ze hun talent kunnen etaleren. Hoe komt dat? The Atlantic ziet dat bij de omroepen de vrouwelijke kijkers domineren. Reclamemakers vinden dat aantrekkelijk en kopen bij voorkeur reclameblokken in tijdens series die veel vrouwen trekken, zoals Scandal en Nashville. Die reclame-inkomsten vergroten de overlevingskans van series: het loont letterlijk om ze te verlengen voor meerdere seizoenen. Vervolgens komen talentvolle filmactrices langs, die zulke series nog meer kwaliteit geven.

Dit alles betekent dat Nederlandse omroepen de kans krijgen om goede series in te kopen met vrouwen in prachtige rollen. Oscarwinnares Viola Davies in How To Het Away with Murder. Eindelijk een absolute hoofdrol voor haar, in een rol waarbij ze allerlei lichte en donkere kanten van haar personage kan uitwerken. Maar er is meer. Madam Secretary, over een vrouw met een verleden bij de CIA die opeens de Amerikaanse politiek ingegooid wordt. The Mysteries of Laura, een serie rondom een vrouwelijke politiedetective. Bad Judge, met Kate Walsh als rechter die dubieuze dingen doet. Cristela. Een komedie over een jonge vrouw die ondanks allerlei gedoe haar rechtenstudie oppakt.

Zelfs kabeltelevisie levert af en toe nog een sterke vrouwenrol op, tussen alle blanke mannelijke machohelden door. Het kan niet tippen aan de kracht van Orphan Black, maar Outlander biedt in ieder geval een sappige rol voor een actrice. Eén van de hoofdrollen in dit tijdreisdrama gaat namelijk naar een 20ste eeuwse Engelse verpleegster, die opeens opduikt in het Schotland van circa 1700.

Deze serie richt zich expliciet op de heteroseksuele vrouwelijke kijker. Haar blik (de female gaze, in plaats van de male gaze) staat centraal. De mannelijke hoofdpersoon toont zich zorgzaam en begripvol en geeft zijn geliefde alle ruimte. Bovendien doet de serie aan rolverwisselingen:

In yet another role reversal, when Claire performs fellatio on Jamie, the audience sees the sexual awakening and inexperienced wonder of the male partner, in contrast to the depiction of a vulnerable woman’s introduction to her own sexuality that women have been conditioned to consume.

Kom daar maar eens om bij Game of Thrones. Meer series met sterke vrouwelijke personages? Hier is een hele lijst met suggesties. Enjoy!

Nieuwe software brengt mannenoverschot in beeld

De enige filmcategorieën waarin mannen niet buitenproportioneel oververtegenwoordigd zijn, betreffen actrices en kostuumontwerp. In alle andere categorieën, zoals productie, componist van filmmuziek, regisseur en scenarioschrijver, schommelt het percentage mannen tussen de 70 en 93 procent. Die cijfers zijn het resultaat van analyses met nieuwe software, GendRE.

Dat regisseur Bigelow een Oscar won wil niet zeggen dat er geen probleem bestaat….

Bij wijze van test vond een analyse plaats van namen uit de International Movie Database. Daaruit blijkt dat het softwareprogramma nog niet perfect werkt. GendRE heeft moeite met de classificatie van namen zoals Taylor of Jamie. Of neem Andrea: in de V.S. een vrouwennaam, maar in Italië een mannennaam. Ook Chinese namen gaan nog wel eens mis.

Toch bereikt de software nu al een grote mate van betrouwbaarheid (en straks nog meer als dit soort kinderziektes opgelost zijn). De analyse had onthutsende resultaten als het gaat om de kloof tussen de seksen in de filmwereld:

As a filmmaker and activist involved in women’s empowerment issues, I’ve been keenly aware of the gender gap in the film industry and the obstacles that women filmmakers face far too often. However, I was surprised by these findings, especially for categories such as composers, editors, writers and producers. I did expect to see a gender gap, but nothing as pronounced as the findings by the GendRE API.

Dit soort analyses brengen de ernst van de situatie in kaart. Editors: 77,5% man. Scenarioschrijvers: 74,4 % man. Componisten: 88,2% man. Het gaat maar door. In bijna alle categorieën blijven vrouwen ruim onder de dertig procent steken. Dat is het veelbetekenende percentage, waarbij de minderheid eindelijk iets in de melk te brokkelen krijgt en de werkcultuur begint te veranderen.

Zulke inzichten met bijbehorende analyses en cijfers zijn van groot belang, omdat veel mensen racisme en antisemitisme niet pruimen, maar seksisme doodnormaal vinden. Vrouwen op achterstand? Dat zal dan wel komen doordat ze allemaal thuis blijven bij de kinderen, of te weinig ambitie vertonen, of tekort schieten, of zeuren. Het valt allemaal best mee. Waar hebben we het over? Sorry, maar er zijn gewoon geen geschikte vrouwen met voldoende ervaring.

Mensen krijgen dat zo vaak te horen dat het een vanzelfsprekende waarheid lijkt. Steeds meer professionals beginnen echter steeds luider ‘hypocriet gelul’ te roepen. Bijvoorbeeld voor de categorie regisseurs:

The line that women directors hear from the folks in Hollywood is that they don’t want to “risk” a tentpole film, or quite frankly as the statistics show, any film on a woman director. That goes along with the line that women just don’t have the experience to direct these movies.  That my friends is a giant big pile of poop.  They have no problem hiring men with no experience or promoting men from low budget films to the big leagues. It’s not about risk, it’s about gender. This is about male privilege and the belief that untested men can handle films better than women with experience. How can we believe that this is about experience when last night Paramount hired writer Robert Orci to direct the latest Star Trek film. This is a man WHO HAS NEVER DIRECTED A FILM BEFORE.

Toch krijgt deze man met nul ervaring een budget van 170 miljoen dollar en de kans om een film te maken met zo’n beetje de hoogst mogelijke status in Hollywood. Hij is niet de enige. Vele gingen hem voor. Allemaal mannen zoals hij. Zo kom je aan een verhouding van 1 vrouw op 15 mannen. Hollywood doet geen moeite voor vrouwen. Ze komen er niet in.

Die realiteit ontkennen heeft geen zin. Teveel vrouwen hebben precies dezelfde ervaringen van uitsluiting en marginalisering. De cijfers bekrachtigen die geleefde werkelijkheid en geven de ‘zachte’ ervaringen een ‘harde’ basis. Daarom is het zo goed als softwareprogramma’s de patronen in kaart brengen. Seksisme kun je meten. Voilà.

Blanken vertegenwoordigen iedereen, zegt scenarioschrijver

De verhalenvertellers uit Hollywood geven soms onbedoelde inkijkjes in een dominante denkwereld die vervelende gevolgen heeft voor alles wat niet blank (en mannelijk) is. Meest recente voorbeeld: Ari Handel, de scenarioschrijver van blockbuster Noach. Hij zei expliciet in een interview dat huidskleur afleidt van het universele verhaal over de mensheid in zijn film. Dus komen er alleen blanken in beeld, want die staan voor iedereen.

Het universeel menselijke volgens de verhalenvertellers van Hollywood.

De uitspraak leidde terecht tot kritiek. Onbedoeld en onbewust racisme is al vervelend genoeg, maar in dit geval had meneer Handel er lang over nagedacht voordat hij besloot louter blanke acteurs en actrices te gebruiken. Dat maakt het erger:

They actually considered this question carefully — and after this careful consideration, decided to make white people the mythical, iconic stand-ins for all of humanity. Oh, and for the record: There are, in fact, people who find mixed casts to be, you know, representative of humanity, and who find all-white casts distracting and weird.

Handel belicht met zijn uitspraken een denkwijze die diep geworteld zit in de westerse cultuur. Je hebt het universele, algemeen geldige, en in een ideale wereld zou dat eeuwig hetzelfde moeten blijven. Helaas lukt dat niet, want je hebt het afwijkende. Het afwijkende is raar en valt op. Het heeft een storend effect. Het zorgt voor verdeeldheid en andere moeilijkheden. Vervelend! Lastig! Kan iedereen zich niet gewoon aanpassen en ophouden met zeuren?

Heel vaak is dat universele, de vertegenwoordiger van ons allemaal, blank. Dat lijkt vanzelfsprekend. ‘Huidkleurig’ staat in de modewereld voor een tint die vooral past bij blanke huidjes. Reclames en politieke partijen zoals het CDA  tonen als vanzelfsprekend blanke gezinnetjes als ze duidelijk willen maken dat ze het gemiddelde Nederlandse gezin willen vertegenwoordigen.

Niet alleen dat, maar feministen en andere weldenkende mensen wijzen erop dat het ook erg vaak gaat om een man. Hij, de blanke man, is de norm. Ook dat lijkt volstrekt vanzelfsprekend. De overheid richt het beleid op blanke mannen. Want dat is de algemene deler. Hun behoeften zijn de behoeften van iedereen. Een mannelijke auteur kan zich bezig houden met familierelaties en daarover een universele roman schrijven, want hij staat voor iedereen. Doet een vrouwelijke auteur hetzelfde, dan produceert ze opeens een triviaal werkje over vrouwendingetjes. Computerspelletjes draaien ook meestal om een blanke mannelijke held. Want vrouwen zijn niet iconisch genoeg, vinden producenten van games. Hij is het centrum. Zij hangt erbij.

Het is die mentaliteit die kwesties rondom huidskleur ‘oplost’ door iedereen blank te maken. Geen stoorzenders meer, gewoon, iedereen blank, en de veelkleurige mensheid moet zich daarin maar vertegenwoordigd weten. Het is die mentaliteit die genderproblemen oplost door vrouwen te laten verdwijnen. Waarna ‘kwaliteit is het enige wat telt’ neerkomt op blanke mannen die blanke mannen benoemen. Waarna jongerenwerk eigenlijk jongenswerk wordt. En ‘algemene belangenbehartiging’ neerkomt op het behartigen van de belangen van mannen.

Het wordt hoog tijd dat mensen beseffen dat blanken, in het bijzonder blanke mannen, een minderheid vormen. Dat zij alles lijken te domineren en naar voren worden geschoven als de maatstaf en het universele, is geen natuurwet, maar een gevolg van keuzes die mensen zoals Ari Handel maken. In de woorden van Jezebel:

It’s hard to fathom the amount of blind and ignorant privilege necessary to proclaim that it’s somehow distracting to represent non-white people in a movie that’s meant to depict the mythical origin of mankind. Also to just boldly and unabashedly proclaim that you see whiteness as integral to the construction of the “everyman.”

BONUS: lees dit prachtige betoog van schrijfster Chimamanda Adichie over de noodzaak voor diversiteit in de verhalen die we elkaar vertellen.

Goed nieuws uit Hollywood

Hollywood en vrouwen, dat leidt meestal tot kritische artikelen over seksisme en structurele discriminatie. En ja, de cijfers spreken nog steeds voor zich. Maar toch. Twee films met vrouwen in de hoofdrol haalden deze maand de eerste plaats op de box-office lijsten. Dat betekent dat studio’s bakken met geld binnenhalen. Wie weet zien ze nu eindelijk in dat actrices ook winst opleveren. Nog een goed teken:  vakblad Variety zette zowaar vijf vrouwen in een top elf van veelbelovende regisseurs die je in de gaten moet houden.

Wat succesvolle films betreft breken zowel Frozen van Walt Disney, als de nieuwste aflevering van The Hunger Games momenteel allerlei records. Zeker The Hunger Games is hard op weg om 410 miljoen dollar op de Amerikaanse markt op te leveren. Dat zou een mijlpaal opleveren:

If it is able to gross $410 million — which really is conceivable — the film would be the first film that stars a woman to be at the top of box office for the year. Taking a look back all the way to 1990, films starring a woman or women have never led the box office at the end of the year.  The only time it even came close was in 1997, with Titanic

Inkomsten en aandacht voor regisseuses, het moet niet gekker worden 😉 Women&Hollywood hoopt dat studio’s vrouwelijke personages meer ruimte geven nu Frozen en The Hunger Games: Catching Fire miljoenen opbrengen:

now is the time to build on these successes. Hopefully, this morning in Hollywood, executives are checking these box office grosses and are asking their staffs to find them the next great female role model believing full well that they can have the next box office success.

Bovendien gaat het hier niet om uitzonderingen. Gravity, met Sandra Bullock in de hoofdrol, haalde ook al uitstekende winstcijfers. Het leidde tot sardonische koppen zoals ‘Aarde aan Hollywood: mensen willen betalen om een heldin te zien’.

Wat daarbij helpt is een regisseuse aan het roer. Zodra een vrouw een filmproject leidt, levert dat meer kansen op voor vrouwen. Zowel voor de camera, als achter de schermen. In die zin  is het een goed teken dat Variety, een gerenommeerd blad, aandacht besteedt aan nieuwe regisseurs. Maar liefst vijf van de elf zijn vrouw. Het blad beveelt iedereen aan om Amma Asante, Clio Bernard, Maya Forbes, Gita Pullapilly en Glen Wells in de gaten te houden. Ze zijn veelbelovend en maken interessante films. Deze positieve p.r. helpt regisseuses vooruit. Indirect krijgen ook actrices en medewerksters achter de schermen meer kansen.

Naast erkenning van gevestigde magazines helpen investeringen. Zo richtten mensen het Chicken&Egg fonds op om documentairemaaksters te financieren. Dankzij dit fonds konden 23 regisseuses hun documentaire maken en in roulatie brengen. Meer documentaires betekent ook meer kans op prijzen. Maar liefst vijf vrouwen maken kans op een Oscar in deze categorie.

Kortom, zowaar goed nieuws uit Hollywood. Voeg dit bij het feit dat vrouwen de helft van de bioscoopkaartjes kopen, en de studio’s kunnen zo langzamerhand niet meer om de helft van de mensheid heen.

UPDATE: interessante cijfers over films met vrouwen in de hoofdrol. Met name de jaren vijftig en zestig waren veel progressiever dan gedacht. Volgens dit overzicht ging het pas mis in de jaren tachtig, toen de Indiana Jonesfilms de markt veroverden en vrouwen in de marge verdwenen. De Zesde Clan voegt eraan toe dat de jaren tachtig niet geheel toevallig de tijd van de backlash vormden – het feminisme van de jaren zeventig leidde tot een sterke ‘vrouwen, terug in je hok’-tegenreactie. Wie weet keert het tij langzaam maar zeker? In ieder geval:

The New York Times reported that 43% of the audience for “Frozen ” is male. Variety reported that 41% of the audience for “Catching Fire” is male. To the next studio marketing guru who parrots Hollywood’s conventional wisdom, “Women on the screen means no men in the audience,” understand that I will come back at you with these stats.

Hollywood loonkloof groter dan ooit

De best verdienende mannelijke Hollywoodster verdient in z’n uppie tien miljoen dollar meer dan de vijf best verdienende actrices bij elkaar. En waar mannen sinds 2009 in totaal vijftien procent hoger uitkwamen, daalde het gezamenlijke salaris voor vrouwen met dertig procent. De loonkloof in Hollywood is groter dan ooit, signaleert het Amerikaanse blad Forbes.

Angelina Jolie was in 2012 de best verdienende actrice. Inmiddels regisseert ze ook films.

Angelina Jolie staat aan de top. Als best verdienende actrice wist ze 33 miljoen dollar bij elkaar te werken. Dat lijkt enorm veel, maar valt in het niet bij de best verdienende man. Die kon circa 75 miljoen dollar mee naar huis nemen. Bovendien verdiende de top tien bij de mannen gezamenlijk 465 miljoen dollar, terwijl de top tien bij de vrouwen collectief niet verder kwam dan 181 miljoen dollar.

Forbes wijt de enorme loonkloof tussen de seksen aan de slechte arbeidsmarkt voor actrices. Fatsoenlijke rollen voor vrouwen zijn schaars.  Het blad is niet de enige bij wie het opvalt hoe slecht de arbeidsmarkt voor actrices is:

Apparently, there are enough roles in Hollywood sci-fi for CGI chimpanzees. When it comes to women, though, I get the feeling we’ll be fighting every step of the way.

Actrices merken dat de rollen anno 2013 zelfs  schaarser zijn dan in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Neem dit zomerseizoen. In Elysium konden actrices kiezen tussen hulpeloos wicht en kille bitch. Star Trek reduceerde vrouwen tot lustobject en wormvormig aanhangsel van een man. The Hangover (deel 1, 2 of 3 maakt niet uit) negeert vrouwen domweg. Alles draait om ‘the wolfpack’ van drie mannen. Meer in het algemeen:  bestudeer op een willekeurig moment de filmladder en je zult merken dat je nauwelijks een film kunt zien waarin vrouwen centraal staan. Woon je in een grote stad, dan kun je misschien nog iets tegenkomen in filmhuizen, maar in kleinere plaatsen zijn vrouwen van het witte doek verdwenen.

Zelfs als je een dragende rol hebt, bots je aan tegen Hollywood’s angst dat een vrouw in de hoofdrol het publiek weg jaagt. In 2007 bleek dat de hoogste baas van Warner Bros daarom expliciet weigerde om nog films te maken met belangrijke rollen voor actrices. In zo’n guur klimaat is je onderhandelingspositie zwak en moet je blij zijn met iedere rol die je kunt krijgen. Je kunt bovendien geen hoge bedragen vragen voor een optreden van vijf minuten als het liefje van de mannelijke held.

Willen actrices fatsoenlijke teksten krijgen, dan moeten ze uitwijken naar de televisie. Hoewel daar ook genoeg series zijn die vrouwen op een seksistische manier afbeelden, of waar vrouwen schitteren door afwezigheid (ja, Breaking Bad, we kijken naar jou), geeft de televisie actrices tóch meer kansen. Topadvocates  in de serie Damages, huurmoordenares Nikita, drakenkoninging in Games of Thrones, onderzoekers in politieseries zoals NCIS of The Closer, moeder Gemma in Sons of Anarchy, de dames van The Good Wife, allemaal veelzijdige, complexe personages.

Daarnaast bieden onafhankelijk geproduceerde films kansen. Meestal ontbreekt het budget voor een vet salaris, dus vrouwen zullen in dat geval nooit doordringen tot de top tien van best verdienende actrices. Maar inhoudelijk krijgen ze dan wel rollen waar ze hun tanden in kunnen zetten. En net zoals bij de televisie biedt deze sector vrouwen met een gekleurde huidskleur eindelijk wat mogelijkheden. Zoals Mother of George met in de hoofdrol Danai Gurira, of The Patience Stone met Golshifteh Farahani. Want dat is iets waar Forbes met geen woord over rept. De top tien van meest verdienende actrices ziet er akelig blank uit. En ook dat is geen toeval.

The Heat is de witte raaf van het zomerseizoen

Wil je deze zomer een commerciële Hollywoodfilm zien met vrouwen in de hoofdrol? Hou dan de filmladder in de gaten, want één keer met je ogen knipperen en je hebt het al gemist. Temidden van testosteronspektakels als Iron Man 3, Superman 6, Star Trek en The Hangover duikt The Heat op als de witte raaf, de uitzondering die de regel bevestigt. Het is een blockbuster in een populair genre, de buddy cop movie, maar dan met twee vrouwelijke politieagenten in plaats van mannelijke. Nog niet uit in Nederland, maar in de Verenigde Staten maakt The Heat inmiddels furore.

Actrices Sandra Bullock en Melissa McCarthy houden zich aan de eisen van het genre (wat op zich al een revolutionair effect krijgt). Je hebt twee politieagenten. Ze passen totaal niet bij elkaar. Maar ze moeten samenwerken om een misdaad op te lossen. In dit geval een drugszaak. Gaandeweg gaan ze meer voor elkaar voelen en op het laatst eindigen ze enigszins als maatjes. Ja, cliché verhaal, maar met twee vrouwen in de hoofdrollen wordt iedereen opeens enthousiast:

“It’s taking a genre that very much appeals to one demographic, and inserting stars who appeal to another demographic,” which makes the film equally appealing to men and women, said Dave Karger, chief correspondent for Fandango. “It has the action and it has the comedy which the guys are probably going to go for, then the female-friendship angle, too. Women just love Sandra Bullock and Melissa McCarthy and are excited to see a big summer movie with two women in the lead.” […] “As insane as it sounds, it’s such a unique thing to have two women,” Karger said. “They thought of putting a dog in there before they thought of putting a woman in there, but that’s Hollywood for you.”

De komst van deze politiekomedie voelt zo uitzonderlijk aan, dat Women & Hollywood iedereen bij voorbaat opriep naar The Heat te gaan. Als een film met vrouwen een succes wordt, zie je daar waarschijnlijk niks van terug, want het was een eenmalige verrassing. Flopt een film met vrouwen in de hoofdrollen echter, dan gebruiken angstige bevooroordeelde producenten dat meteen als een argument om iedere volgende productie met vrouwen in de hoofdrol in de kiem te smoren. Voordat je het weet zit je met een  seizoen vol producties waarin honden meer zinnen tekst hebben dan actrices. The Heat ‘moet’ het dus goed doen.

De site BitchFlicks bekrachtigde de oproep van Women & Hollywood door een open brief aan Hollywoodproducenten te publiceren. Heren, willen jullie asjeblieft vaker films zoals The Heat maken? Het is zo fijn als je, als helft van de wereldbevolking, ook eens het idee krijgt dat je ertoe doet en dat je ruimte op het witte doek mag innemen. Laat kwesties als diversiteit en gerechtigheid zitten en denk aan je bankrekening. Geld zou reden genoeg moeten zijn om eens wat anders te bieden dan de zoveelste blanke man, al dan niet met een cape om zijn schouders. Je kunt winst maken met ‘vrouwenfilms’:

These female-led blockbusters are always “surprise,” hits, but how many times can you be surprised by the success of movies with female protagonists? At some point, you need to realize that people like this. […] When the film ended, I stopped the trio of teenage boys and asked them if they liked the movie. It was unanimous: yes. I asked if they ever thought about not seeing it because the main characters were women. It was unanimous: no. (One exclaimed, “Not once.”)

Ondertussen blijkt The Heat goed te openen in Amerikaanse bioscopen. De film ging in hetzelfde weekeinde in premiere als White House Down, waarin mannen een mannelijke president willen redden van terroristen. The Heat versloeg dit mannenfeestje in ruime mate, de wereld geschokt achterlatend, want DIT KAN NIET! Maar het kan wel. Recensenten prijzen de film – het is een genrefilm, niet briljant of super origineel, maar gewoon leuk, grappig, prima vermaak. En het publiek, zij die geld uitgeven aan kaartjes, stemden met hun voeten. The Heat: ja. White House Down: mwhah. Hollywood, doe hier iets mee.

Kwaliteit = blank en man, en dat komt ergens vandaan

Lijstjes geven, vaak onbewust en onbedoeld, een mooi inkijkje in de psyche van de samenleving. Wat vinden we belangrijk, wat bedoelen we met kwaliteit, wat beschouwen we als de canon. En wie zijn de ‘we’ die dit bepalen? Nadat uitlekte dat de mensen die beslissen welke films een Oscar verdienen, voornamelijk blank en mannelijk waren, komt een invloedrijke Amerikaanse site nu met een lijst van 50 beste films uit de jaren negentig. Films van vrouwen en zwarte mannen ontbreken geheel.

Zulke situaties hebben invloed, want de Nederlandse markt wordt overspoeld met Amerikaanse films en televisieseries. Wat dat betreft kijken we met Amerikaanse ogen. En die blik versterkt trends in de Nederlandse samenleving om bij kwaliteit automatisch voor een blanke man te gaan. Zie de bekende voorbeelden van het kabinet Rutte en het formeren met heren, wat op dit moment aan de gang is. Dat zijn uitingen van een klimaat waarin Nederland bij de term ‘bekwame politicus’ aan een man denkt. Idem voor degenen die ‘echte literatuur’ kunnen schrijven.

Wil iemand echt beweren dat alleen blanke mannen in staat zijn tot grootse prestaties? Zelfs als je oogkleppen op hebt en vanuit een neuroseksistische visie over de seksen praat, zodat je vrouwen uit kunt sluiten, levert zo’n eenzijdige lijst problemen op. Want een zwarte man is een man, en toch kan ook die groep binnen de categorie mannen blijkbaar geen goed werk leveren. Verklaar dat maar eens, Mars en Venus denkers. Nu kom je niet weg met theorieën over Man de Jager en vrouwen die passief in hun grot zitten bij de kindertjes.

Dat blijkt wel uit de lijstjes die ontstaan als mensen serieus kijken naar kwaliteit. Dan ontstaat ‘opeens’ een diverser beeld, zoals bij dit fictieve kabinet, samengesteld door de Volkskrant. (Waarbij de Zesde Clan opmerkt dat de m/v verhouding in balans is, maar allochtonen/mensen met een getinte huidskleur, nog steeds schitteren door afwezigheid.)

Iedereen die een ‘algemene’ of ‘universele’ lijst onder ogen krijgt, en daar bijna alleen maar blanke mannen ziet staan, zou zeer, maar dan ook zeer alert en kritisch moeten worden. Iedereen die een algemeen geldende norm tegenkomt, die bij nader inzien alleen blijkt te gelden voor mannen, moet daar vraagtekens bij zetten. Zoiets ontstaat namelijk niet vanzelf. Daar zit een giftige cocktail achter van (onbewuste) vooroordelen en waardeoordelen die voor een bepaalde groep positief uitpakken, en voor alle anderen niet.

Met andere woorden: zulke lijsten zijn een product van privileges. Op die privileges aangesproken worden is meestal naar voor de persoon die baat heeft bij zijn automatisch aan hem toegekende voordelen. Meestal levert het dan ook verzet op als je erover begint, zoals blanke mannen die inmiddels beter weten, ook erkennen:

By the end of it, some will be mad at me, perturbed and energy-sapped because I’ve made them feel guilty and asked them to question things that seem natural to them. Some will dismiss me, too entrenched in the perceived righteousness of their ways. They will tell themselves that I am expressing a progressive viewpoint for the express purpose of ruining their fun. By inviting my friends to read, I might burn a few bridges—but it’s for the greater good.

Inderdaad. Daarom blijft ook De Zesde Clan dit probleem bespreekbaar maken, totdat het niet meer nodig is.

Filmfestival zoekt regisseuses

Een groot filmfestival in Londen zoekt vrouwen die films of documentaires maken. Ben je actief als filmmaakster, en wil je je werk vertonen aan een geïnteresseerd publiek? Neem dan een kijkje op deze site. Tot 31 augustus zijn alle bijdragen welkom. Het festival vindt in november 2012 plaats.

Het festival heeft een duidelijke feministische inslag:

The festival aims to counterbalance the mainstream film industry’s narrow representation of women and its neglect of women’s issues by showing a selection of films made by women filmmakers from around the world. The films will be feminist in their representation of women and/or their handling of feminist issues.

Die balans is hard nodig. Eerder dit jaar lekte uit dat degenen die kiezen welke films in aanmerking komen voor een Oscar, voor driekwart man zijn. Negentig procent is blank. Vrouwen en allochtonen zijn zwaar in de minderheid. Als vrouwen al een plek krijgen in een Hollywood productie, krijgen ze slechts dertig procent van de spreektijd. Vrouwen zorgen vooral voor het sexy element, door schaars gekleed in beeld te verschijnen, of moeten de lijdende echtgenote, danwel hittepetit spelen die redding behoeft van stoere mannelijke helden. Het is geen beeld om vrolijk van te worden.

Het feministische filmfestival stelt daar producties tegenover waarin vrouwen centraal staan. Voor zover de Zesde Clan kon zien, is het de eerste keer dat dit festival plaats vindt. Het is een nieuwe loot aan de stam die ook het Birds Eye View festival opleverde. De organisatoren doen hun werk op non-profit basis. Wie werk inzendt, betaalt vijf pond voor een korte film en tien pond voor producties van dertig minuten of langer. Laat je zien en horen! Op naar Londen in november….