Tag Archives: het strafbare lichaam

Zwangere vrouw is bij voorbaat schuldig

Rechtszaken waarbij de ongeboren foetus een advocaat heeft, en de moeder niet. Het gebeurt in de V.S. Dat land telt vier staten waar zwangere vrouwen tegen hun wil behandelingen moeten ondergaan ‘in het belang van hun ongeboren kind’. De V.S. tonen zodoende wat er in het verschiet ligt voor ons, als de SGP in Nederland meer macht krijgt dan de partij nu al heeft. En waar het eindigt als we zwangere vrouwen onderwerpen aan een regime van geboden, verboden en vermaningen rondom dat wat overblijft van hun reproductieve rechten.

Welke moeder wil nou niet het beste voor haar kindje? Vanuit die logica wemelt het overal, ook in Nederland, van de opgeheven vingertjes. Geen alcohol drinken. Niet roken. Geen ongepasteuriseerde kaasjes eten. Op je gewicht letten. Op controle gaan. En na de bevalling meteen borstvoeding geven en minstens een jaar lang thuis bij de baby blijven, want anders dan.

Sommige mensen gaan echter nog veel verder dan dit juk van regels. Zo wilde de SGP dat een rechter een 17 weken zwangere vrouw onder toezicht zou stellen, om ervoor te zorgen dat er een gezond kindje ter wereld zou komen. De rechter weigerde. Vrouwen zijn mensen, geen willoze enveloppen die hun rechten kwijt raken zodra zich een zwangerschap aandient.

In Wisconsin kan een rechter niet meer voor de vrouw kiezen in zijn/haar vonnis. In die staat hebben ze wetten die anderen het recht geven vrouwen tegen hun wil medische behandelingen te ondergaan. Toevallig worden met name  vrouwen met een laag inkomen en/of een gekleurde huidskleur het slachtoffer van dit beleid.

Vaak verraadt de woordkeuze bij de bepalingen het seksistische wereldbeeld op basis waarvan vrouwen van hun vrijheid beroofd worden:

“If the mother isn’t smart enough…” There you have it, friends. The pro-life attitude toward women in a succinct, hateful little nutshell. Women need to be punished because women aren’t smart enough to do control their own bodies. Women need protection. Women need a daddy, forever.

Waag het verder niet om van een ongewenste zwangerschap af te komen. De afgelopen twee jaar namen 26 Amerikaanse staten in totaal 111 maatregelen om het recht op abortus in te perken. Dat noemen progressieven in de V.S. ook wel een oorlog tegen vrouwen, omdat vrouwen overgeleverd worden aan hun biologie en geen zeggenschap meer hebben over hun eigen leven.

De bizarre gevolgen – advocaten voor foetussen – en de schade die de beperkingen in de reproductieve rechten van vrouwen aanrichten, zorgen echter voor steeds meer verzet. Zo sloegen vrouwen terug. De ‘abortus is moord’ retoriek  klinkt hol en vijandig zodra je de 26 persoonlijke abortusverhalen van evenzoveel individuele vrouwen leest. De publicatie van die ervaringen is zo bijzonder, dat zelfs NRC Handelsblad er de aandacht op vestigt. Daarnaast maakten twee documentairemakers After Tiller, een genuanceerde film over late zwangerschapsafbrekingen van het soort waar dokter George Tiller voor werd doodgeschoten. In een kerk.

Eén ding is zeker. Hoe sterker het stigma, hoe strenger de verbodsbepalingen, en hoe vijandiger de omgeving, des te pijnlijker is het om als vrouw baas in eigen buik te willen blijven. Het valt te hopen dat de mensen die een vrije keuze willen behouden, het uiteindelijk zullen winnen van de fanaten. Want, zoals de 39-jarige Cherisse zo uitstekend samenvat in haar profiel in New York Magazine:

They sent me home with a rattle and onesie. This was in 2002, not some bygone era. They sent me to another place to get a free ultrasound. The technician said, “If you have an abortion now, you’ll rupture your uterus and won’t be able to have children in the future.” I had no idea what was true. I didn’t want to regret not being able to have children. I went ahead and had my son. Those people weren’t there after I lost my job and couldn’t afford my COBRA, utilities, rent, food.

Advertenties