Tag Archives: gezin

Baudet valt zelfstandige vrouwen aan en dat is volstrekt voorspelbaar

Heerlijk, het boek Down Girl van Kate Manne. In dit werk analyseert de filosofe het verwrongen normen- en waardenstelsel van patriarchale samenlevingen. Na het lezen van haar werk kun je door alle ruis heenprikken, als een man weer eens van leer trekt tegen vrouwen die hun plek niet kennen. Zoals Thierry Baudet met zijn artikel in het conservatieve American Affairs Journal, heel toevallig net gepubliceerd voor zijn debat met Rutte en de Europese verkiezingen. Zijn standpunten in dat stuk zijn helemaal niet verwarrend, zoals de Telegraaf beweert. Integendeel, ze bestaan uit volstrekt voorspelbare aanvallen op vrouwen die niet willen geven, met als verergerende factor overtredingen uit categorie 3.

Thierry Baudet maakt al langer duidelijk dat hij vrouwen niet hoog acht. Zo kwam hij in 2017 nog uitgebreid in het nieuws met zijn meningen, waarin duidelijk wordt hoe hij ons ziet:

‘De realiteit is dat vrouwen niet alleen maar met omzichtig “respect” behandeld willen worden door hun sexpartner; dat ze helemaal niet willen dat je hun ‘nee’, hun weerstand respecteert: de realiteit is dat vrouwen overrompeld, overheerst, ja: overmand willen worden.’

Dat heet verkrachting en dat is een misdrijf, Baudet.

Later volgde opnieuw ophef toen Baudet seksistische uitspraken deed over vrouwen, die meer geïnteresseerd zouden zijn in vrouwendingetjes:

‘Ik weet wel dat vrouwen over het algemeen minder excelleren in een heleboel beroepen en minder ambitie hebben. Vaak ook meer interesse hebben in gewoon meer familieachtige dingen enzo.’

En nu dan zijn stuk in het American Affairs Journal. De redactie geeft hem ruimte voor een bespreking van de meest recente roman van Michel Houellebecq, en Baudet neemt in het stuk de ruimte om voor eigen rekening door te mijmeren over de diepere betekenis die deze roman zou hebben. Met dat als excuus propageert hij vervolgens zijn eigen ideeën hoe het zou moeten met ‘de beschaving’, de ‘mensheid’, en de plek van mannen en vrouwen in die beschaving. Daarbij richt hij zijn pijlen vooral op het feminisme en vrouwen die daardoor op een verkeerd spoor zijn beland.

Met zijn betoog valt Baudet vrouwen aan op een manier die Kate Manne beschrijft in haar analyse van misogynie. In een patriarchale samenleving zoals we die hebben, ja, ook in Nederland, verwachten mensen dat vrouwen geven, stelt Manne. Mensen, in het bijzonder mannen, hebben recht op als vrouwelijk gecodeerde diensten en voorzieningen, zoals een schoon huis, aandacht, kinderen, steun zoals onbetaalde emotionele zorg, alles zodat hij zich lekker in zijn vel blijft voelen. Dat laatste is belangrijk want mannen mogen zich niet kwetsbaar tonen. Hun eigen vrouw moet opdraaien voor zijn emotionele arbeid, signaleert filosofe Briana Toole in een bespreking van Kate Manne’s model:

men are motivated to enforce the patriarchal social order because the norms that govern male behavior are so repressive that they cannot get “feminine-coded goods” except from women. This in turn motivates them to engage in misogynistic behavior, so as to ensure they can access these goods.

Vrouwen moeten dus geven en mannen hebben er baat bij dat zij de gewenste diensten en zorg van vrouwen blijven ontvangen. Op hun beurt mogen vrouwen in dit wereldbeeld geen aanspraak maken op als mannelijk gecodeerde verworvenheden, signaleert Manne. Mannen zijn degenen die recht hebben op een publiekelijk podium, status, geld, bijvoorbeeld in de vorm van een betaalde baan, zeggenschap over lijf en leven.

Torn je aan dit verwrongen normen- en waardenstelsel, dan breekt de hel los op manieren die Kate Manne nauwkeurig in kaart bracht en die in dit voorval rond Baudet de voorspellende waarde van haar model bewijzen. Vrouwen die deze als vrouwelijk gecodeerde diensten en voorzieningen niet willen geven, of alleen op hun eigen voorwaarden, overtreden het basisprincipe van geven. Ze krijgen vervolgens aanvallen te verduren van het type kil, onvrouwelijk, gemeen. Vrouwen die willen claimen wat van mannen is (in dit patriarchale stelsel van normen en waarden) zijn nog erger. Zij overtreden categorie 3 en verworden tot monsters, robotachtige, onechte wezens, enge bitches die goedschiks of kwaadschiks terug hun hok in moeten, anders volgt de Apocalypse.

Baudet beschrijft die totale ondergang van alles bijzonder beeldend, en verpakt zijn mening zelfs nog in het weeïge cadeaupapiertje van ‘domme gansjes, het is ook in jullie eigen belang dat we terugkeren naar de oude situatie’. Lees en huiver:

Today women, from an early age, are encouraged to pursue a career and be financially independent. They are expected to reject the traditional role of supporting a husband and strive instead for an “equal” relationship in which “gender roles” are interchangeable. But how has this really been working out for them? What hap­pens when they hit thirty? If they continue to work full hours, building a family becomes extremely difficult, if not impossible. This is why women in the Western world increasingly tend to have fewer children—if they even have them at all. Work and children then often limit the time available for the maintenance of a committed relationship, and rare are the lovers that both work full hours, rear children, and invest sufficiently in each other for the marriage to remain healthy over time. An inevitable result of all this is the demographic decline of Europe. Another outcome is constant con­flict, constant competition—and in the end, fighting, divorce, and social isolation—and a new generation of boys and girls growing up in such disfigured settings.

Om die ellende te stoppen moeten we volgens Baudet terugkeren naar aloude tradities. Concreet: dat vrouwen stoppen met carrières nastreven (= op een nare manier de concurrentie aangaan met de mannen voor wie betaalde banen eigenlijk bedoeld zijn). Vrouwen moeten weer dienen en zorgen. En, zoals hij elders in het stuk en eerder in publieke fora al liet merken, verplicht kinderen baren.

Mannen hangen er in deze voorstelling van zaken maar wat bij. De schijnwerpers zijn niet op hen gericht. Ze kunnen in deze opvatting buiten schot blijven en ongestoord doorgaan met wat ze altijd al deden of niet deden. Mannen zijn onproblematisch, doorgeschoten individualisme en feminisme zijn niet hun probleem, mannen hebben weinig te maken met het onderhouden van sociale relaties en het bieden van warmte en het opvoeden van kinderen, zij hebben geen schuld aan de ondergang van de westerse beschaving. Ja ja.

Het is volstrekt voorspelbaar dat Baudet een eigen inkomen van vrouwen en baas in eigen buik reserveert voor zijn felste kritiek. Beide, eigen geld en zeggenschap over je eigen lijf, zijn enkele van de fundamentele voorwaarden om te kunnen bepalen of je wil geven, en zo ja waarom, aan wie, hoe. Erger, je kunt weigeren het ondersteunen van mannen als je levenstaak te zien en (deels) ontsnappen aan sociale druk om terug je hok in te sluipen. Geen wonder dat het hebben van carrières en ongewenste zwangerschappen kunnen afbreken, Baudet zo zenuwachtig maken. Hij dreigt zijn grip op de vrouwtjes te verliezen en dat is heel, heel eng.

Iedereen, lees snel het boek Down Girl van Kate Manne. Besef waar dit vandaan komt en leer de boodschap verstaan, ook als het komt met de schaamlap van een literaire recensie en onder het mom van doormijmeren over het werk van een Franse auteur.

Verder lezen? De lente-nieuwsbrief van de American Philosophical Association is grotendeels gewijd aan besprekingen van, recensies over en uitbreidingen op Down Girl van Kate Manne. Manne reageert op de stukken en dat leidt tot allerlei mooie discussies die meer inzicht geven. Heel interessant en van harte aanbevolen.

Groot wil terug naar de Vader als belichaming van de Wet

Moderne vaders hoeven van filosoof Ger Groot niet helemaal terug naar de jaren vijftig, maar ze moeten wél afstandelijk blijven en de Wet belichamen. Eigenlijk een beetje zoals in de jaren vijftig. Dat bepleit hij in een groot artikel in dagblad Trouw. De kern van zijn verhaal:

Natuurlijk, zijn dagindeling en zijn werkschema zullen wat anders zijn ingevuld, hij loopt wat vaker achter de kinderwagen en heeft ontdekt dat het verschonen van de luiers eigenlijk een heel prettige bezigheid kan zijn. Maar de taak die hij in de opvoeding te vervullen heeft is niet wezenlijk veranderd. Of hij wil of niet, moet hij de Wet durven zijn en durven stellen. Dàt maakt hem tot vader: onmiskenbaar, onverzettelijk, en in die zelfopgelegde (zelfs voor hemzelfs soms pijnlijke) distantie achtens- èn beminnenswaard.

Groot komt tot deze stelling in een tekenkrommend verhaal vol cliché’s. In dat verhaal, niet gestaafd met enige feiten of wetenschappelijk verantwoord onderzoek, heeft hij het erover dat de feministen het allemaal verkeerd begrepen hebben. Bovendien doen eenoudergezinnen het slechter dan gewone gezinnen. Vaak staat er een moeder aan het hoofd van dat eenoudergezin, dus lepelt Groot al snel de onbewezen conclusie op dat de gezinnen het slecht doen omdat er geen vader is. En dat heeft echt niks te maken met armoede, veroorzaakt door lage uitkeringen en weggelopen vaders die geen alimentatie willen betalen. Plus een meerderheid wil als heterostel kinderen krijgen. Dus zie je wel, een klassiek gezin met de vader als Autoriteit is beter.

Over de vader zelf ook niks dan cliché’s. Vroeger verdienden ze de kost en waren ze streng, zodat moeder lief kon zijn. In de jaren zestig ging het compleet mis. Toen moesten vaders opeens hun zachte kant ontdekken en probeerden ze maatjes te zijn, hun kind als beste vriend en dan lekker samen tegen de autoriteit van de moeder ingaan. Dat werkte ook niet, dus hopla, niet terug naar de jaren vijftig maar toch eigenlijk ook weer wel. Pap mag dan wel af en toe een luier verschonen, voor de rest is het beter als hij weer de afstandelijke autoriteit wordt.

Mijn hemel. Waarom besteedt Trouw zoveel letters aan dit soort cirkelredeneringen en ongefundeerde prietpraat? Wat maakt dat Groot kiest voor zo’n afstandelijke vader? Wat moeten we met zo’n beeld van de man? De commentatoren hadden ook door dat ze hier ouderwetse troep lazen. Op het moment van schrijven noemt de eerste commentator meteen Adam, Eva, de rib en de oeroude, zogenaamd natuurlijke rangorde. Andere commentatoren reageren op het stuk door te zeggen dat Hollandse mannen niet voor niets de blik naar Azië verleggen. Daar zijn de vrouwtjes tenminste nog gedwee en kan de Hollandse man zijn door de natuur voorbestemde rol pakken.

Gelukkig is daar ook nog ene Marjan uit Nijmegen. Zij schrijft:

ik wil best gedwee een man volgen, koffie voor hem zetten, het huishouden voor hem doen en zorgen dat ik er mooi blijf uitzien. Maar dan verwacht ik ook dat hij het geld voor mij verdient, mij naast het huishoudgeld ook een ruime maandelijkse toelage geeft voor kleren e.d., alimentatie betaald als hij er vandoor gaat (ik heb immers mijn carriere opgeofferd voor hem), de klusjes in huis doet, de auto onderhoud en de fietsbanden plakt. Maar waar vind je zo’n man nog tegenwoordig? Oh ja, hij moet er ook nog een beetje goed uitzien natuurlijk.

Het enige wat blijkt uit het artikel van Groot en de reacties op het stuk, is dat de verhouding tussen mannen en vrouwen aan het verschuiven is. Dat roept altijd onzekerheid en onbehagen op. Maar dat onbehagen los je niet op door stiekem toch via de achterdeur te pleiten voor een terugkeer naar de oude rolpatronen. Met vader als heer der schepping en gebieder over alles, de man die op zondag het vlees komt snijden. De spanningen veroorzaakt door dat traditionele gezinsideaal leverde boeken op zoals The Feminine Mystique, en veroorzaakte een eerste, tweede en derde feministische golf. 

Wat toen niet werkte, gaat ook nu niet werken. Sorry, Groot, we leven in 2010. Mannen komen van aarde. Vrouwen komen van aarde. Alles is in beweging. Wen er maar aan.