Tag Archives: gevolgen

Mensen kunnen overal aan wennen, zelfs aan mannen die hen lastig vallen

In de billen geknepen worden. De collega die een seksistische grap maakt en verwacht dat je meelacht met de groep. Het komt zó vaak voor dat vrouwen hebben geleerd dit soort gedrag louter te zien als vervelend, en er verder niks mee te doen. Pas als ze het gedrag van mannen inschatten als echt gevaarlijk, raken vrouwen van slag en heeft de dreiging schadelijke gevolgen voor hun welzijn. Dat blijkt uit onderzoek van de Michigan State University.

Onderzoeksleidster Isis Settles.

Drie wetenschappers van de universiteit vroegen zesduizend mannelijke en vrouwelijke militairen naar hun ervaringen met seksuele intimidatie. De helft van de ondervraagde vrouwen en een op de vijf mannen gaven aan dat ze lastig waren gevallen in het afgelopen jaar. Vrouwen die het gedrag van een man inschatten als vervelend, bleken zich verder niet druk te maken om de initimidatie. Mannen daarentegen raakten altijd van slag, ongeacht wat er gebeurde. Onderzoeksleider en psychologe Isis Settles:

For men, sexual harassment was distressing when they saw it as either frightening or bothersome, she said. “People tend to underestimate the impact of sexual harassment on men,” Settles said. She added that men “typically haven’t had a lifetime of experiences dealing with sexual harassment and may not know how to deal with it when it happens to them.”

Settles gaf expliciet aan dat haar studie NIET aantoont dat seksuele intimidatie minder erg zou zijn voor vrouwen. De resultaten tonen juist aan dat vrouwen veel vaker te maken hebben met intimidatie dan mannen. Ze moeten wel een manier vinden om de gewone horken van de gevaarlijke aanvallers te scheiden, anders kunnen ze niet meer functioneren in het dagelijks leven.

De resultaten hebben inmiddels de aandacht getrokken van sites zoals Jezebel en de Good Man Project. Deze laatste organisatie vindt het niet gek dat mannen meteen van slag raken. Ze zijn het niet gewend dat mensen hen als een ding behandelen en routinematig in hun billen knijpen:

Men are so accustomed to not being vigilant and on guard against harassment, assault, and rape that we’re often blind to the ceaseless precautions women take. Our reaction to harassment is often one of indignation, as though men, by nature, are supposed to be exempt.

Helaas, dat zijn ze niet. En vrouwen nog veel minder. Deze studie drukt ons weer even met onze neus op dat feit.

Fenomeen van kindbruidjes is slecht nieuws voor iedereen

Trouwen op je veertiende? Geen probleem in grote delen van de wereld. In zuidelijk Azië en delen van Afrika heeft bijna veertig procent van de meisjes een trouwring om voordat ze 18 jaar zijn. De nieuwste cijfers van Unicef tonen aan dat die culturele praktijk schadelijke gevolgen heeft: zodra een meisje trouwt komt haar opleiding op de laatste plaats. Ze moet zich wijden aan man en kinderen. De gevolgen: veel analfabetisme, armoede, te jonge moeders die hun kind te weinig eten kunnen geven, waarna allerlei vicieuze cirkels ontstaan.

Ook in Afghanistan is het nog heel gewoon dat een oudere man met een minderjarig meisje trouwt.

Onder andere het blad The Economist publiceerde de bevindingen van Unicef. Deze grafiek uit het rapport haalde de rubriek ‘Grafiek van de dag’ en laat zien dat vroeg trouwen directe negatieve gevolgen heeft voor de schoolopleiding van meisjes. Hoe hoger het percentage kindbruiden, hoe hoger het percentage analfabete meisjes en vrouwen.

Maar jong trouwen heeft voor een meisje nog meer gevolgen naast een verbroken opleiding. Het International Center for Research on Women verzamelde de belangrijkste feiten over kindbruiden. Meisjes jonger dan vijftien jaar sterven vijf keer zo vaak in het kraambed als volwassen vrouwen. Voor meisjes en vrouwen van 15 tot 19 jaar is zwangerschap de belangrijkste doodsoorzaak: hun lichaam kan die zware belasting niet aan, met alle gevolgen van dien. Wie jong trouwt loopt ook een groter risico dat de kersverse echtgenoot hen slaat, seksueel misbruikt of op andere manieren slecht behandeld.

Goed dat organisaties als Unicef en ICRW de harde feiten op een rijtje zetten, maar wat vinden mensen er zelf van? Nou, die beginnen ook steeds meer in te zien dat zo jong trouwen op z’n zachts gezegd niet handig is. Zo gingen vorig jaar vrouwen de straat op in Yemen om te betogen tegen het bestaan van kindbruidjes en voor het instellen van een redelijke minimum leeftijd voor een huwelijk. In Nigeria zorgden vrouwenorganisaties ervoor dat er een officieel onderzoek plaats vond naar de handel en wandel van een 49-jarige senator, die een 13-jarig Egyptisch meisje trouwde. In India zijn vrouwengroepen actief, onder andere in Punjab, om de traditie van kindbruidjes te bestrijden.

Zelfs de kindbruidjes lukt het hier en daar genoeg moed op te brengen om naar de rechter te stappen voor een echtscheiding. Zo spanden twee meisjes van 11 en 16 jaar in Saudi Arabië een rechtszaak aan om te ontkomen aan een huwelijk met 70-jarigen. En opnieuw in Yemen wist een meisje van 10 een echtscheiding te krijgen. Ze wilde gewoon naar school kunnen en had geen zin in een huwelijk met een onbekende man van dik in de dertig, die haar ook nog eens mishandelde.

Kindbruidjes maken deel uit van taaie tradities. Met name religieuze leiders en conservatieve politici hebben de neiging alles bij het oude te willen laten, zoals het magazine Foreign Policy signaleert. Maar overal groeit het verzet. Dat is een hoopvol teken voor de toekomst.

Abortus veroorzaakt geen extra psychologische problemen

Laat een abortus plegen en je zult de rest van je leven een psychisch wrak zijn. Het is een populair standpunt onder anti-abortus activisten. En het is een mythe. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt juist dat een abortus geen verschil maakt. De enige groep die meer psychische problemen kreeg, waren ironisch genoeg de vrouwen die de zwangerschap voort zetten en een baby kregen. Dat hebben onderzoekers uit Denemarken duidelijk gemaakt.

Trine Munk-Olsen leidde het onderzoeksteam.

Voordat de Denen, onder leiding van Trine Munk-Olsen van de universiteit van Aarhus, aan de slag gingen, waren er al verschillende onderzoeken gedaan naar de al dan niet schadelijke psychologische gevolgen van abortus. Tot nu toe leverden studies diverse resultaten op. Soms was er geen verschil. Maar andere studies lieten wel nadelige effecten zien. 

Echter, na een nadere analyse bleek dat alle onderzoeken die een positief verband toonden, slecht uitgevoerd waren. Volgens de New York Times betrof het vaak zeer kleine groepjes vrouwen, en keken de onderzoekers niet naar de mentale voorgeschiedenis van de vrouwen. Stel, je hebt al jaren een depressie, ondergaat dan een abortus en heeeej, opeens ben je depressief vanwege de abortus. Dat klopt natuurlijk niet.

De Denen besloten het vraagstuk deze keer grondig aan te pakken. Ze volgden ruim 365.500 vrouwen die in de jaren 1995-2007 voor het eerst zwanger waren. Van die groep lieten er ruim 84.000 een abortus uitvoeren. De rest beviel van hun eerste kind. De groep die voor abortus koos, had voor en na deze ingreep evenveel/even weinig psychische problemen. De groep die beviel van het eerste kind bleek juist meer psychische problemen te krijgen na de komst van de baby. Onder de kersverse moeders richtten post-partum depressies veel schade aan. Ook de combinatie veranderingen in de hormoonhuishouding met slaapgebrek vanwege huilende baby’s triggerde bij sommige vrouwen allerlei latent aanwezige psychologische stoornissen.

CNN vroeg aan diverse deskundigen of deze wetenschappelijk verantwoorde resultaten eindelijk een einde zullen maken aan de bangmakerij van vrouwen die ongewenst zwanger zijn. De experts vrezen van niet. En de zwangere vrouwen zijn daarvan de dupe:

Blum and Charles both say that the new study isn’t likely to quiet the controversy over whether abortion can trigger subsequent mental health problems. So far the debate has largely been driven by politics rather than science, Blum adds — and the politics have overshadowed the most important lesson from the research. “Making an abortion decision is stressful. Carrying a pregnancy to term is stressful,” he says. “Women need social and mental health supports. Those who have adverse effects from abortion or from carrying to term particularly need counseling and support services. Overall, the debate has failed to provide that help to women.”

Correct taalgebruik versluiert probleem alleenstaande moeders

Slechte berichten, onder andere in de Volkskrant: alleenstaande ouders gaan er honderden euro’s op achteruit. Vanwege bezuinigingen vallen allerlei subsidies en tegemoetkomingen weg voor mensen met een kind van 12 jaar of ouder. Klinkt netjes he? Alleenstaande ouder, mensen…. Maar zulk politiek correct taalgebruik verhult waar het eigenlijk om gaat. Die alleenstaande ouder is bijna altijd een vrouw. Deze bezuiniging treft vrouwen zodoende veel harder dan mannen. Dat heet in goed Nederlands: indirecte discriminatie.

Even wat cijfers. Volgens het CBS stijgt de omvang van de groep alleenstaande ouders gestaag en telt Nederland tegen de half miljoen van dit soort huishoudens. De stijging hangt samen met het eveneens stijgende aantal echtscheidingen. Gaan man en vrouw uit elkaar, dan bleven de kinderen in 2008 in 85% van de gevallen bij de moeder wonen. Vervolgens ontmoeten mannen sneller een nieuwe partner dan vrouwen. Want, nog steeds in de woorden van het CBS: ‘de aanwezigheid van thuiswonende kinderen vermindert de kans op het zoeken en vinden van een partner.’ En die kids woonden dus meestal bij mams.

Okee, echtscheidingen. Wat gebeurt er dan met het inkomen? Zoals kenniscentrum E-quality onlangs nog duidelijk maakte staan vrouwen er over het algemeen slechter voor dan mannen als het gaat om werk en inkomen. Zeker als er kinderen komen schieten hij en zij in traditionele rolpatronen. Als er iemand stopt of minder uren betaald werk verricht, dan is dat vrij automatisch de vrouw. Ook in 2009 veranderde de geboorte van een kind bijna niets voor mannen.De overgrote meerderheid blijft gewoon fulltime werken.

Alles bij elkaar zorgen deze patronen ervoor dat mannen na een scheiding op z’n minst 1800 euro per maand te besteden hebben. Vrouwen beschikken over hooguit 1300 euro, maar vaak veel minder. Dit becijferde het NIBUD vorig jaar. Uit dat onderzoek bleek ook dat vaders maar in de helft van de gevallen alimentatie betaalden voor de kinderen die zij verwekten. De andere vijftig procent weigerde, of kon wegkomen met niks betalen omdat het stel indertijd geen afspraken had gemaakt over wat te doen in geval van een scheiding. Of omdat hij en zij geen huwelijk sloten maar samen woonden zonder samenlevingscontract. 

Als je kijkt naar het effect van deze bezuiging in termen van gender, is het duidelijk een discriminerende maatregel die vrouwen veel harder treft dan mannen. Het lijkt wel een beetje op die women seeking missile waar organisaties in Engeland tegen te hoop lopen. Het politiek correcte gebruik van ‘ouders’ en ‘mensen’ versluiert de seksistische lading van de bezuiniging.

Als de regering dan toch iets wil doen, kunnen ze beter vaders aanspreken op hun financiële verantwoordelijkheid. Want hoe kan het dat de helft van de mannen na een scheiding geen cent meer geeft voor zijn kinderen?

Engelse bezuinigingen treffen vrouwen onevenredig hard

Engelse vrouwen vormen de helft van de bevolking, maar moeten opdraaien voor minstens 72% van de bezuinigingen. En dat was voordat de regering de bezuinigingen op uitkeringen en sociale zekerheid bekend maakte. Die zorgen er volgens oppositieleidster Yvette Cooper voor dat vrouwen met jonge kinderen meer pijn lijden door de bezuinigingen, dan de banken die aan de wieg stonden van de economische crisis.

Yvette Cooper en de Fawcett Society vechten tegen bezuinigingen die vrouwen onevenredig hard treffen.

Volgens dagblad The Independent zorgt het gehele pakket aan bezuinigingen en inkrimpingen er bovendien voor dat veel meer vrouwen dan mannen hun baan gaan verliezen. Met name de overheid moet afslanken. Daar werken relatief veel vrouwen, maar die vrouwen hebben ook nog eens vaker dan mannen een parttime baan. En juist daar zullen de klappen valllen. Al met al leeft breed de vrees dat de ontslaggolven en bezuinigingen de emancipatie van vrouwen voor decennia terug zullen draaien.

Onder andere oppositieleidster Cooper en de Fawcett Society pikten dit niet en stapt naar de rechter. De organisatie had in het begin wel geprotesteerd, maar had even afgewacht. De regering had namelijk beloofd een genderanalyse uit te voeren om het effect van bezuinigingen helder te krijgen. Als je namelijk bezuinigt op iets waar vooral vrouwen gebruik van maken, tref je hen harder dan mannen, en dat is indirecte discriminatie. Dat mag niet. Uit cijfers die Cooper bemachtigde, bleek echter dat dit wél dreigde te gebeuren. Dagblad The Guardian:

The Institute for Fiscal Studies (IFS) – another unimpeachable source – was impressed by Cooper’s figures. “Numbers always help, big numbers are powerful,” says IFS benefits expert Mike Brewer. “I was surprised by the scale of the difference between men and women. It was stark.” To Baird the June budget figures were so alarming that “it seemed inevitable that the Treasury had not done an Equality Impact Assessment”. And if not, “that’s unlawful. It makes the decisions invalid.”

Kortom, nu blijkt dat die gender analyse niet is uitgevoerd, handelt de regering in strijd met onder andere de in 2006 aangenomen Equality Act. En het is met die wet in de hand dat advocaten nu willen afdwingen dat de regering alsnog in kaart brengt welke groepen getroffen worden door de bezuinigingen. En of het dan nog wel eerlijk is. To be continued….

Universiteiten onderzoeken abortus in Nederland

Hoe gaat het met meisjes en vrouwen nadat ze voor abortus kozen? Welke vrouwen besluiten afstand te doen, en wat zijn de gevolgen voor de kinderen die dan vervolgens ‘binnenlands geadopteerd’ worden? Het zijn vragen waar onder andere de universiteiten van Leiden en Utrecht zich de komende jaren over buigen. De eerste resultaten komen naar verwachting in 2012.

De onderzoeken vinden plaats omdat er voor de situatie in Nederland tot nu toe weinig wetenschappelijk verantwoorde gegevens voorhanden zijn. Je hebt het jaarlijkse overzicht van hoe het staat met de wet zwangerschapsafbreking. Dat levert dan een rapport op met cijfers die onder andere aantonen dat het aantal abortussen al jaren stabiel is. Maar er is weinig kennis over de afwegingen die meisjes en vrouwen maken, wat uiteindelijk de doorslag geeft, en welke effecten die uiteindelijke keuze heeft op bijvoorbeeld het afstandskind of op de vrouw die besloot tot abortus.

Omdat het om zulke complexe situaties gaat, lopen verschillende onderzoeken door tot 2016. Alleen dan heb je voldoende vrouwen en afstandskinderen voor een voldoende lange periode kunnen volgen om met enige zekerheid uitspraken te doen. In de tussentijd is het misschien goed eens te kijken welke informatie er beschikbaar is uit de Verenigde Staten. In dat land staat een minderheid zo vijandig tegenover abotus dat dit leidt zelfs leidt tot moorden op abortusartsen en aanslagen op abortusklinieken. De bredere anti-abortus beweging deinst er niet voor terug om vrouwen valse informatie te geven over abortus. Daarom was en is de noodzaak om feiten te verzamelen extra aanwezig.

Onder andere het Guttmacher instituut heeft zodoende kwalitatief onderzoek uitgevoerd naar tieners die ongewenst zwanger waren en voor het dilemma stonden: wel of geen abortus. Gekeken naar de gevolgen voor vrouwen kwam het instituut er achter dat er weinig verschil in psychisch welzijn te vinden is. Er was geen enkele directe link tussen de abortus en eventueel emotioneel trauma bij de vrouw.

Wat wél aantoonbaar schade aanricht bij de tieners is de weg naar een abortus toe. In veel staten in de V.S.  moeten vrouwen door een bureaucratische mallemolen vol door de anti abortus beweging geïnstalleerde obstakels. Zoals uitgebreide vragenlijsten vol intieme details die niks te maken hebben met abortus, lange wachtperiodes en extra medische onderzoeken. Dát blijkt traumatisch te zijn voor een deel van de onderzochte tieners.  Deze bevinding leidde tot een mooie kop in het feministische blad Ms Magazine: het is niet de abortus waar je gek van wordt, maar de wet.

Dat de tieners ondanks de traumatiserende bureaucratie tóch doorzetten geeft wel aan hoe graag ze grip willen houden op hun eigen leven.  Heel verstandig van ze, want in de V.S. is ook nagegaan wat er gebeurt als je die abortus niet kunt krijgen en gedwongen een kind op de wereld moet zetten terwijl je daar niet klaar voor bent. Met een beetje logisch nadenken kun je ze allemaal van tevoren uittekenen: gemiddeld hebben de gedwongen moeders minder vaak een stabiele relatie, hebben ze vaker géén relatie (kortom ze staan er alleen voor), vaker dan gemiddeld geen of een zeer instabiel inkomen, en gemiddeld wonen ze ook in slechtere wijken met slechtere huisvesting.

De Zesde Clan zal in de gaten houden wat er gebeurt rondom de onderzoeken van Leiden en Utrecht. Benieuwd wat de bevindingen zijn voor ons eigen kikkerlandje.