Tag Archives: gedrag

Wangedrag mannen kost vrouwen hun geld en hun vrijheid

De media staan bol van de analyses rondom het wangedrag van invloedrijke poortwachters zoals Hollywoodbaas Harvey Weinstein – niks aan toe te voegen, ga zo door. Deze discussie is van groot belang, want het wangedrag van dit soort mannen kost vrouwen hun geld en hun vrijheid. Zo zetten vrouwen minder stappen buitenshuis dan mannen, omdat ze niet zeker zijn van hun veiligheid in het openbaar. En kost seksuele intimidatie op het werk vrouwen duizenden euro’s in ongewilde breuken in hun loopbaan. Daarom wordt het hoog tijd voor mannen om zich in het gesprek te mengen. Om zich fatsoenlijk te leren gedragen – doe bijvoorbeeld bij twijfel de Rock Test – en/of seksegenoten aan te spreken als die zich niet fatsoenlijk gedragen.

Om te beginnen met dit meest recente onderzoek: de Amerikaanse universiteit van Stanford onderzocht het wandelgedrag buitenshuis van mannen en vrouwen. Ze analyseerden daarvoor de data op de smartphones van 717.527 mensen in meer dan honderd landen, van Zweden tot Qatar. Het betrof in totaal 68 miljoen dagen activiteit. Uit het onderzoek bleek dat hoe meer macht mannen in een samenleving hebben, hoe vervelender ze het voor vrouwen maken om buiten rond te lopen. In Qatar liep het verschil tussen de seksen bijvoorbeeld op tot 38%.

Vrouwen wandelen niet minder buiten omdat ze lui zijn, maar omdat ze vrezen voor hun veiligheid. Buiten rondlopen verandert in spitsroeden lopen. Ook in zogenaamd beschaafde landen zoals Nederland en België:

Zaterdag 14 oktober, middernacht. Twee jonge gasten rijden me voorbij op het voetpad. “High five? Nee? Neuken dan?” Ik steek mijn middelvinger op, maar ze fietsen zo snel voorbij dat ze de “fuck off” niet meer horen. Nog geen vijfhonderd meter verder loopt een viertal mannen. “He meisje, ben je verloren? Kom bij me, ik maak het leuk tussen ons.” Als ik vraag of er iets aan hen scheelt, hoor ik geschater. Nog twee mannen roepen me die avond ongepaste dingen toe. Ik word kwaad, maar voel mij machteloos. In een kwartier tijd slagen acht mannen erin om me denigrerende voorstellen, vulgaire verwijten en voze boodschappen na te roepen. Ik loop met gebalde vuisten naar huis.

Omdat vrouwen niet zeker zijn van hun veiligheid, vermijden ze de openbare ruimte vaker en maken ze vaker kosten om ergens te komen met het openbaar vervoer.

Mannen brengen vrouwen ook schade toe in hun loopbaan, door vrouwen te dwingen van baan te veranderen wegens seksuele intimidatie. Vrouwen wéten dat het rapporteren van wangedrag van mannen niet loont. Driekwart van de vrouwen die probeerden stelling te nemen, kregen te maken met wraakacties van collega’s en leidinggevenden. Niet de man was het probleem, maar zij, de hysterische, overgevoelige bitch waar je niet mee samen kunt werken.

Veel vrouwen zwijgen daarom en zoeken hun heil elders. Ze veranderen 6,5 keer zo vaak van baan dan vrouwen die geen seksuele intimidatie ondervinden. Dat betekent vaak dat ze financieel de klos zijn. Ze geven een bepaalde loopbaan op, zitten een periode zonder betaalde baan, moeten ergens anders weer van onderaf beginnen. Dan hebben we het nog maar niet over de stress, de verloren dromen en ambities, de moeite die het kost om te solliciteren en je te bewijzen, en nog een keer te bewijzen, en nog een keer te bewijzen.

Het goede aan de hele kwestie Weinstein en soortgelijk gedoe is, dat steeds meer mensen gaan kijken naar de veroorzaker van de problemen. Nee, niet alle mannen behandelen vrouwen als een te consumeren wegwerp-product. Maar het zijn er wel zoveel dat alle vrouwen meerdere nare ervaringen hebben. Vrouwen doen al zeer veel om het wangedrag van deze minderheid bespreekbaar te maken. Feministen hebben vanaf het allereerste begin geweld en intimidatie van mannen geproblematiseerd. Sociale media leveren een nieuw kanaal op, met hashtag acties zoals #zeghet en #metoo.

De eis dat mannen hun bijdrage gaan leveren, wordt steeds luider met ieder nieuw schandaal. Iedere zwijgende man zorgt er namelijk voor dat andere mannen hun gang kunnen blijven gaan. Zoals regisseur Quentin Tarantino, die in het openbaar opbiechtte dat hij wíst van het wangedrag van Weinstein, maar dat hij zweeg en jarenlang de andere kant op keek. Daar heeft hij nu spijt van. Hij begint in te zien dat hij een onderdeel is van het probleem – hij hield roofdieren een hand boven het hoofd, waarschijnlijk op basis van de mythe van de Aardige Man en/of een of andere ons kent ons mannelijke groepscultuur

Het gaat erom dat mannen hun groepscultuur doorbreken, vrouwen als mens zien en haar met menselijk fatsoen behandelen. Er is moed voor nodig om seksegenoten aan te spreken op vervelend gedrag, maar dat is wél precies wat er moet gebeuren:

Things didn’t get this bad overnight. They’ve been bad for a long, long time, and we as men haven’t done anywhere near enough to police our own gender and make this kind of behavior wholly unacceptable. I know many men reading this will recoil to a defensive posture. I know the excuses that will pop into their heads. Knock it off. Every one of us needs to take a deep look at how we treat and have treated women, and how we react to the ways other men treat women. […] …we need to do everything we can to make it stop. Now.

Advertenties

Klootzakkerig gedrag schaadt vrouwen maar helpt mannen

Klootzakkerig gedrag op het werk vertonen? Management wetenschapper Thimothy Judge bewees in onderzoeken dat dit gedrag vaak een pluspunt is voor mannen. Ze zijn sterk, een krachtige leider! Promoties en een hoger inkomen volgen. Maar vrouwen? Die kunnen zich maar beter netjes gedragen, anders kotst hun hele omgeving hen uit. Maar als ze zich te vriendelijk opstellen is het ook schadelijk, want dan walsen mensen over hen heen. Het is een dubbele moraal van heb ik jou daar. Mooie reactie op de hele situatie, opgetekend door Jezebel:

I don’t know about you, but I’ve worked with plenty of mediocre borderline assholish dudes who somehow would just rise to the top of their department, leaving perfectly smart, nice women behind in entry level. (Once I talked to an associate about a mutual colleague’s surprise promotion, and he put it succinctly: “Sometimes shit floats.”)

Over naar professor Judge van de University of Notre Dame’s Mendoza College of Business:

De site CEO ME merkt op dat dit de zoveelste keer is dat onderzoeksresultaten voor vrouwen tegenstrijdige adviezen oplevert. Mannen voldoen aan de verwachtingen, dus hun optreden levert succes op. Vrouwen bevinden zich echter op een plek waar ze volgens de omgeving niet thuis horen. Op de werkvloer doorbreken ze patronen zodra ze iets anders gaan doen dan bedienen en schoonmaken. Daar raken mensen van in de war. Voordat je het weet beperkt dat je speelruimte en beoordelen mensen je aan de hand van hun frustraties en vooroordelen in plaats van op basis van je prestaties. Jammer dat dit anno nu nog steeds zo gaat: de mentaliteit van mensen is lastig te veranderen…

Internationale Dag tegen Seksuele Intimidatie op straat komt eraan

Nog één nachtje slapen en dan is het zover: zondag 20 maart is het de allereerste internationale dag tegen seksuele intimidatie op straat. Om stil te staan bij deze gelegenheid publiceert internetmagazine Jezebel een essay van een man, een docent op een school, die ingaat op de kleding van vrouwen, het gedrag van mannen, en lastigvallerij op straat. Lees alles via deze link… En voor wie met een online game wil ervaren hoe het voelt om constant aangesproken te worden, is er Hello Baby. Gratis en voor niks, een spel zonder einde en zonder winnaars.

Terug naar Jezebel. De auteur, Hugo Schwyzer, is in de Verenigde Staten bekend van zijn activiteiten voor mannenemancipatie. Hij zegt in het online magazine waar het op staat: omdat er een mythe bestaat dat mannen zichzelf niet kunnen beheersen, wordt de zelfbeheersing afgeschoven op vrouwen. Zij mogen geen aanleiding geven voor verkeerd gedrag bij mannen. Lekkere redenering. Vooral omdat al snel blijkt dat het niet uitmaakt wat een vrouw aan heeft. Luchtige zomerjurk of dikke winterjas, nageroepen word je toch. Hoe dat komt? Het heeft allemaal te maken met macht, schrijft Schwyzer:

Most harassers know damn well that shouting sexual slurs is a lousy seduction strategy. But whether they harass alone or in groups, most men who openly stare, yell, whistle (or worse) aren’t interested in getting laid, though they might happily jump at the chance if it were miraculously given. What they want is the thrilling reminder of their own masculine power.

Het artikel leverde aardig wat commentaar op van Jezebel lezers. Eén persoon vroeg zich af hoe hij dan wel iets kon zeggen tegen een vrouw die hij verder niet kende. Waarop het tips regende van vrouwen. Een greep uit de suggesties:

  • hou het kort en luchtig
  • zorg dat je oprecht klinkt
  • zorg dat je glimlach eerlijk, open en vriendelijk is
  • verwacht geen antwoord van de vrouw in kwestie
  • gebruik geen vulgaire taal of scheldwoorden
  • zeg niks als je achter een vrouw aan loopt of langszij komt, dit valt bijna altijd verkeerd want die vrouw kent je niet en jij achtervolgt haar/dringt je aan haar op
  • opmerking over iemands stijl bevalt veeeeel beter dan commentaar op een lichaamsdeel. Vergelijk ‘heej, leuke schoenen’, met ‘heej, mooie borsten’. Meestal willen vrouwen geen opinies over hun borsten uitwisselen met een man die ze niet kennen.

En tot slot: waarom wil je per se iets van dien aard zeggen tegen een jou onbekende vrouw? Zoals een van de commentatoren op het Jezebel-artikel zegt:

By giving someone an unsolicited opinion of how they look, you’re automatically assuming you’re important enough that they should take what you say the way YOU mean it, and to take it as a compliment. And really, that’s likely almost never the case. There are a very few ways in which that interaction will end with both people feeling good, and about a million ways it could end with at least one person feeling insulted.

 Kortom, als je ook maar even twijfelt, hou het dan bij een glimlach of een vriendelijk knikje met je hoofd, dan heb je de grootste kans dat je niet overkomt als een gluiperd. Succes!

Vaticaan jaagt op Amerikaanse nonnen

Een onderzoek van het Vaticaan naar de handel en wandel van Amerikaanse nonnen stuit op steeds meer verzet. Kardinaal Franc Rode begon de inquisitie vorig jaar, omdat kerkleiders de nonnen verdenken van feministische ideeën en gedrag dat niet past bij religieuzen. Het onderzoek zorgt voor zoveel onrust dat Aartsbisscop Joseph Tobin sinds deze maand in interviews de boel probeert te sussen. Volgens hem hebben de nonnen niks te vrezen van het onderzoek, en moet de kerk begrip hebben voor hun woede en pijn.

De nachtmerrie van de heren in het Vaticaan.

Het Vaticaan is de laatste anderhalf jaar bezig om alle nonnenkloosters door te lichten. In 2011 moeten de resultaten duidelijk zijn. In de tussentijd moeten ordes uitgebreide vragenlijsten invullen over hun dagindeling, financiën en activiteiten, inspecties toestaan, en persoonlijk op het matje komen bij onderzoekers.

Zo’n inspectie van het Vaticaan is op zich niet uitzonderlijk: het komt vaker voor. Maar tot nu toe ondernam Rome zo’n onderzoek alleen als personen of instellingen zwaar in opspraak waren geraakt. Denk aan kindermisbruik, ernstige fraude, etc. Je doet het, kortom, niet zomaar. Wat hebben de Amerikaanse nonnen dan op hun geweten? Bij de aankondiging van de inspectie legde Kardinaal Franc Rode het even uit voor de Vaticaanse radio. Zoals geciteerd door women’s e-news:

Cardinal Franc Rode, head of the Vatican’s council on religious life, told Vatican Radio what prompted the probe. “Most of all, you could say, it involves a certain secular mentality that has spread in these religious families and, perhaps, also a certain ‘feminist’ spirit.”

Het is dus geen gewoon onderzoek, maar een inquisitie waarbij de mentaliteit, spiritualiteit en gedachtenwereld van de nonnen voorop staan. En o wee als ze iets doen wat hen onderscheidt van een voetveeg. Geen wonder dat zo’n invasie woede en pijn oproept. Dat blijft echter veelal binnenskamers. Sinds het onderzoek loopt houden religieuzen meestal hun mond over de bevindingen en de voortgang. Women’s e-news probeerde in februari dit jaar voor een reportage mensen te spreken te krijgen, maar vond niemand bereid in het openbaar iets te zeggen.

Pas de laatste drie maanden zijn veel zusters het echt zat en is die situatie van radiostilte wel anders geworden. Aartsbisschop Tobin rukt niet voor niets uit om de zusters te sussen. Maar het punt blijft: waarom pakt het Vaticaan de nonnen zo hard aan vanwege ‘misdaden’ zoals misschien iets te onafhankelijk goede werken verrichten in scholen, ziekenhuizen en arme gemeenschappen? Terwijl priesters en bisschoppen zich ongestraft aan kinderen kunnen vergrijpen? Zou de kerk dat niet tot de bodem uit moeten zoeken? Het onderzoek naar de nonnen wordt gezien als straf, als stok om vrouwen terug in hun hok te slaan, en als afleidingsmanoeuvre om te verhullen dat de kerkelijke hierarchie door en door verrot is. Zie hiervoor talloze artikelen en interviews, onder andere hier, hier, en natuurlijk in Ms Magazine.

Het ergste van alles: in 2011 moet het onderzoek klaar zijn, maar denk niet dat er dan iets naar buiten komt. Carol Marin voor de Chicago Sun-Times:

The interrogation of American nuns, as you may know, will not result in a published report. The Vatican will conclude its chilling probe but will keep its conclusions to itself. A stern way of warning sisters they’d better straighten up and fly right, that someone above them is watching. No, not God. But the boys in Rome who are displeased with their independence and outspokenness.