Tag Archives: Frankrijk

WK voetbal komt eraan!

Het WK voetbal komt eraan. Duitsland begint goed met een aankondigings spotje dat meteen viraal ging. Geniet ervan en reserveer 7 juni (openingswedstrijd) alvast in je agenda!

Verkrachtingszaak India gaat ons allemaal aan

‘Oooo, komop zeg, we helpen jullie toch?’. Dat was het excuus van mannelijke demonstranten die protesteerden tegen de dood door verkrachting van een 23-jarige vrouw in India. Dit soort mannen zijn zo overheersend aanwezig bij demonstraties dat ze vrouwen letterlijk overschreeuwen. Dat is niet het enige probleem. Vrouwen blijven weg van de protesten omdat ze bepoteld worden door mannelijke mededemonstranten. Ziehier de problematiek van India in een notendop. India? Nee, van ons allemaal.

Ja, er waren ook mannen die zich wel waardig en fatsoenlijk gedroegen bij protesten tegen de verkrachtingsdood van een jonge Indiase vrouw.

De afgelopen tijd verschenen er veel verhalen in de internationale media over de positie van vrouwen in India. Aanleiding voor de analyses en het handenwringen, soms door Indiase politici die zelf beschuldigd zijn van verkrachting, vormde een verkrachtingszaak, waarbij een groep mannen in een bus een vrouw verkrachtte. De vrouw overleed later aan haar verwondingen. Een vriend die met haar mee was gegaan, kwam er ‘slechts’ vanaf met mishandeling; hij overleefde het geweld.

Vervolgens gebeurde er vanalles. Een senior politiechef riep vrouwen op om na het donker niet naar buiten te gaan, en chilipoeder mee te nemen om in het gezicht van eventuele verkrachters te strooien. Geen woord aan het adres van mannen, dat die misschien moesten ophouden met verkrachten. En Indiërs gingen de straat op. Ze hielden wakes, stille tochten, en demonstraties.

Op dat moment ging het prompt weer mis voor vrouwen:

…her group recognized several men among recent protesters who had attacked members of her collective with misogynistic threats during quieter demonstrations that preceded the infamous gang rape. “They told us we had no right to protest there, and if we wear indecent clothes they will molest us.” The presence of some men that Borah characterized as “thugs” has helped to create an atmosphere during some of the recent protests that has been outwardly hostile toward women.

Zelfs vrouwelijke journalisten die gewoon hun werk probeerden te doen, kregen te maken met ongewenste intimiteiten tijdens demonstraties. Toen een van hen, persfotografe Rukmini Shrinivasan, over haar ervaringen Twitterde, kreeg ze prompt verwijten dat ze er wel om gevraagd zou hebben, of nare bijbedoelingen had met het publiekelijk maken van haar ervaringen. (zie ook: Lara Logan, verslaggever van de Amerikaanse zender CBS, in Egypte).

Het is wrang dat bij het protesteren tegen de zinloze dood van een jonge vrouw, vrouwen aan precies die agressie onderworpen worden waar de 23-jarige het slachtoffer van werd.

Maar er treedt nog een andere ironie op. Amerikaanse en Engelse media die de zaak volgen, blijken er een handje van te hebben om met de vinger naar India te wijzen, terwijl ze tegelijkertijd de verkrachtingscultuur in de Westerse wereld ontkennen. Met nog wat snufjes neokolonialisme en antifeminisme erbij voor de smaak:

Attitudes towards women in the east were once used by colonialists to, first, prop up the logic of cultural superiority that justified unequal power relations (the “white man’s burden”) and second, silence feminists working back in the west by telling them that, comparatively, they had nothing to complain about. When it finishes calling Indian men hyenas, Purves’s article states that westerners “have the luxury of fretting about frillier feminist issues such as magazine images, rude remarks and men not doing housework”. Does anyone else see an unattractive historical pattern here?

Twee vliegen in één klap! Kijk die rare primitieve lui in India eens. Guttegut, wat een vrouwenhaters daar. Vrouwen hebben het maar goed hier in het Westen. Waar maken die zure feministes zich druk om?

Nou, bijvoorbeeld hierom: verkrachting gebeurt overal. Het is niet voorbehouden aan India. In Frankrijk namen groepsverkrachtingen in Parijse buitenwijken zulke groteske vormen aan, dat er een hele organisatie ontstond om er iets tegen te doen, met de mooie naam ‘geen sletten, geen slavinnen’. En dacht je dat die Indiase politieagent een rare mening verkondigde? Een Canadese politieman zei ongeveer hetzelfde. Die riep vrouwen in Toronto op om niet als een slet gekleed de straat op te gaan, als ze niet verkracht wilden worden. Daaruit kwamen de internationale Slutwalks voort.

Oh, en zoek eens op Google met de combinatie van de woorden ‘slachtoffer’, ‘verkrachting’ en ‘liegt’. Er is buitengewoon veel aandacht voor liegende vrouwen. Over liegende mannen, en een gigantische onderrapporage van verkrachting, nauwelijks een woord. (bij de weg: ja, soms liegen mensen over verkrachting. Ongeveer in dezelfde mate als mensen liegen over diefstal, overvallen, en andere misdaden. Maar alleen in geval van verkrachting krijgen die paar procent valse aangiften opeens een enorm gewicht. Dat is geen toeval.

Oh, en denk aan de glijdende schaal. Het begint met vrouwen uitjouwen op straat. Femme de la Rue, anyone? Mannen komen daar mee weg, want wie wil nou zeuren over ongemakkelijke gevoelens bij zogenaamd leuke opmerkingen als ‘Heej, schatje – waar gaan die mooie beentjes naartoe???’ Vanuit die vijandige houding ten opzichte van vrouwen kunnen sommige mannen het idee krijgen dat ze ook wel weg kunnen komen met verkrachting. Iets waar ze overigens gelijk in hebben, want het percentage veroordeelde verkrachters is overal buitengewoon laag. En steeds opnieuw vinden incidenten plaats waar je geen woorden meer voor hebt.

Dat is de cultuur waarin we leven. Het is niet voorbehouden aan het verre India. Seksueel geweld vindt gewoon hier plaats, bij jou om de hoek. En ja, je kunt er iets aan doen. Niet morgen, maar nu. Te beginnen met niet verkrachten.

Net rond Strauss-Kahn sluit zich

Kijk eens aan. Ex-IMF topman Strauss-Kahn is formeel in staat van beschuldiging gesteld wegens medeplichtigheid van pooierschap in een georganiseerde bende. Een al langer slepende affaire rondom zijn deelname aan seksfeestjes met prostituees bereikt hiermee een voorlopig hoogtepunt (ja, de Zesde Clan kiest haar woorden met zorg).

Strauss-Kahn weet van niks!

De Franse justitie heeft voldoende aanwijzingen dat Strauss-Kahn betrokken was bij het leveren van prostituees ter gelegenheid van seksfeestjes in onder andere Washington en Parijs. Hijzelf ontkent natuurlijk:

…hoewel prostitutie in Frankrijk niet strafbaar is, is het souteneurschap dat wel. DSK speelt opnieuw de vermoorde onschuld en heeft opnieuw zijn team advocaten ingezet. DSK ontkent niet deel te hebben genomen aan de ‘libertijnse avondjes’, hij ontkent echter geweten te hebben dat de vrouwen betaald werden voor hun diensten, en zegt te geloven hen zelf verleid te hebben.

Op die manier ontkent de ex-topman wel meer. Zijn tactiek is simpel: stuur je advocaten af op de vrouw die het waagt kritiek te uiten, en maak haar ongeloofwaardig door haar persoonlijk aan te vallen. Zo zou hij een Franse journaliste helemaal niet aangerand hebben. Welnee, hij raakte haar alleen maar even aan, omdat hij nou eenmaal een viriele man is en zij een knappe vrouw, mannen blijven mannen, weet je wel, en o gut,  toen ging zij hysterisch gillen en wilde beschuldigingen uiten. Ja, je weet hoe vrouwen zijn. Labiele leugenaars, allemaal.

Strauss-Kahn heeft ook helemaal geen kamermeisje verkracht in zijn hotel in New York. Nee, zij vond het juist wel best dat hij aan haar zat. Pas toen ze doorkreeg hoe rijk hij was ging ze hysterisch gillen en wilde beschuldigingen uiten. Ja, je weet hoe vrouwen zijn, losbandige leugenaars, allemaal. Geen wonder dat de rechtbank deze zaak uiteindelijk liet vallen. Want zij was onbetrouwbaar, maar hij niet. Sterker nog, Strauss-Kahn was eigenlijk het slachtoffer, niet het kamermeisje. Hij raakte immers zijn baan bij het IMF kwijt en had geen kans meer in de politiek, boehoehoe…

Maar niet heus. De ontwikkelingen in Frankrijk versterken de zaak van het New Yorkse kamermeisje. Ondanks de openbare karaktermoord op haar persoon bleef ze doorvechten. Na het wegvallen van de strafzaak spande ze een civiele zaak aan tegen Strauss-Kahn. De zaak komt deze week weer voor, allereerst om te bekijken of de ex-IMF topman een beroep kan doen op diplomatieke immuniteit. Is dat het geval dan zal ook deze zaak stoppen, op een technisch punt. Is dat niet zo, dan gaat het door. En deze keer zouden Strauss-Kahn’s protesten en beschuldigingen wel eens heel wat minder overtuigend kunnen zijn.

Het is te triest voor woorden dat iemand met veel geld, macht en privileges zo lang wegkomt met zulk discutabel gedrag.  Maar zoals een correspondent van NRC Handelsblad schrijft:

Vandenberghe vertelt dat de hoorzitting in Lille eigenlijk voor die dag gepland was, maar naar voren geschoven werd. Vandenberghe: “Misschien om er zeker van te zijn dat DSK terugkomt uit New York. Ondanks het gerechtelijk toezicht zal hij waarschijnlijk wel naar de VS mogen vliegen. Maar ik krijg de indruk dat het net rond deze man begint te sluiten.”

Wat een boerkaverbod betekent in de praktijk

Toenemende agressie tegen vrouwen die zich in een boerka op straat wagen. Een verharding in de verhoudingen tussen bevolkingsgroepen. Politie agenten die niet goed weten wat ze moeten doen. En dan hebben we het nog niet over juridisch verzet, desnoods tot de hoogste Europese gerechtshoven aan toe. Dat en meer speelt zich af in Frankrijk, waar het verbod op de boerka al een tijdje van kracht is.

Dat is het voordeel van een klein landje zijn: elders gingen ze ons al voor. Frankrijk was het eerste Europese land waar politici riepen dat een boerka niet thuis hoort in hun land. Nu ook België een boerkaverbod aannam en Nederland op het punt staat hetzelfde te doen, reisden verslaggevers van de Engelse krant The Guardian af naar Frankrijk om op te tekenen hoe het verbod daar uitpakte.

Slecht, dus. Sinds het verbod vielen onbekende Fransen gesluierde vrouwen aan. Zelfs een moeder met een dertien maanden oud kind ontliep dat geweld niet. Vrouwen merken dat ze ook zonder fysiek geweld door veel landgenoten als persona non grata behandeld worden: genegeerd worden in winkels, vuile blikken, boze opmerkingen. Sommigen durven de straat niet meer op, vertelden vrouwen aan The Guardian:

The politicians claimed they were liberating us; what they’ve done is to exclude us from the social sphere. Before this law, I never asked myself whether I’d be able to make it to a cafe or collect documents from a town hall. One politician in favour of the ban said niqabs were ‘walking prisons’. Well, that’s exactly where we’ve been stuck by this law.”

Er gaan inmiddels ook stemmen in Frankrijk op die zich afvragen waarom de politie tijd vrij moet maken om vrouwen te beboeten vanwege hun kledingkeuze. De eerste boetes liggen inmiddels ter beoordeling voor de rechter, en het is de vraag of het verbod juridisch houdbaar blijft. Onder andere advocaat Gilles Devers meent dat het verbod in strijd is met de mensenrechten en de vrijheid van religie. Mocht een rechter besluiten een boete te bekrachtigen, dan staat hij klaar om een zaak aan te spannen tegen dat besluit.

Ook in Nederland twijfelen politici aan de houdbaarheid en zinnigheid van een boerkaverbod. Magda Berndsen van oppositiepartij D’66 liet al weten aan De Pers:

,,Ik begrijp de gevoelens die boerka’s kunnen oproepen. Een verbod op kleding biedt echter geen oplossing voor de emancipatie van vrouwen en gaat tegen de principes van de Nederlandse democratie in”, vindt Magda Berndsen van D66. ,,De staat moet zich niet te veel opdringen in de kledingkeuze. Als Donner iets voor de emancipatie van deze vrouwen wil betekenen, kan hij beter investeren in onderwijs en werkgelegenheid. D66 zet de politie liever in tegen inbraken, overvallen en geweldsdelicten.”

Laten zaken als onderwijs en inburgering nou net terreinen zijn waarop de huidige Nederlandse regering wil bezuinigen… Bij inburgering verdwijnt bijvoorbeeld tweederde van het budget. Misschien kan Donner daar nog eens goed over nadenken?

 

Frankrijk zet vaart achter meer topvrouwen

Frankrijk wil af van de eenzijdige blanke mannelijke samenstelling van de top in het bedrijfsleven. Afgelopen donderdag nam de regering een wet aan die grote bedrijven verplicht binnen drie jaar tijd veertig procent vrouwen in leidinggevende posities te hebben. Het land volgt daarmee het voorbeeld van Noorwegen, waar dit al langer het beleid is. Dat land is sinds de invoering van het quotum niet veranderd in een rokende puinhoop, alle doemverhalen ten spijt. Dus wie weet gaat het in Frankrijk ook wel goed. 

De Franse wetgeving gaat gelden voor bedrijven met meer dan 500 werknemers en een omzet van meer dan vijftig miljoen euro per jaar. Op dit moment zitten er in de top veertig van grote bedrijven maar zeven ondernemingen die aan de eis voldoen. Er valt nog een wereld te winnen als het land vrouwelijk talent beter gaat benutten. Met zeven ondernemingen steekt Frankrijk overigens nog gunstig af ten opzichte van bijvoorbeeld Nederland. Daar is de overheid goed bezig, maar benoemden grote bedrijven volgens Management Team vorig jaar nauwelijks topvrouwen.

Nieuwe franse regering wast nog witter

Een al maanden geleden aangekondigde reorganisatie van de Franse regering vond eindelijk doorgang. Wat blijkt volgens The Guardian nu de stofwolken op zijn getrokken? De nieuwe regering is blanker en rechtser. Met name allochtone vrouwen verloren hun banen. Zo moest de Frans-Senegalese Rama Yade vertrekken als minister van Sport, evenals Fadéla Amara, minister voor de steden (urban policies).

Exit: Rama Yade. Ook andere allochtone ministers redden het niet.

De Franse president Sarkozy gooide zijn kabinet om in een poging de gunst van de kiezer te winnen. Die mag in 2012 weer naar de stembus en had het met het oude kabinet wel gehad. Opvallend is dat Nederlandse kranten wél de reorganisatie melden, maar geen oog lijken te hebben voor de kleurveranderingen in de nieuwe regering. Zo concentreert dagblad Trouw zich vooral op de nieuwkomers, en dat daar zoveel oude bekenden bij zitten. Onder hen oud-premier Alain Juppé. Over de allochtone ministers die het veld moesten ruimen geen woord.

De ontslaggolf onder allochtone vrouwelijke ministers maakt duidelijk dat het ging om symboolpolitiek, de excuustruus die stemmen moet trekken. Nu de regering niet populair meer is en Sarkozy zich zorgen maakt om de komende verkiezingen, kunnen ze als eersten weer het veld ruimen. Heel fijn. De enige troost is dat blanke vrouwen nog wel een plekje hebben in de nieuwe regering. Volgens de Guardian zijn 6 van de 15 ministers vrouw, en daarmee doet Frankrijk het heel wat beter dan Nederland.

Verloskundige krijgt schuld van babysterfte

Uh oh, de verloskundige heeft het gedaan. Wie thuis bevalt loopt twee keer zoveel kans op een dode baby dan wanneer je naar het ziekenhuis gaat, zou uit onderzoek van het UMC Utrecht blijken. Alleen de Volkskrant heeft het over hogere babysterfte door een falend systeem. Andere kranten, zoals het Parool, Trouw en Nu.nl schrijven het ANP over en wijzen een schuldige aan: ‘hoge babysterfte mogelijk door verloskundige. ‘

Fijn dat de krantenkoppen het woord ‘mogelijk’ bevatten, want dan hou je nog wat ruimte over voor als het opeens niet klopt. Maar wie minder aandachtig leest ziet alleen dat de verloskundige het probleem is. Dat is opvallend, want in 2008 was dat niet zo. Na Frankrijk en Letland scoort Nederland het slechtste als het gaat om baby’s in leven houden in de periode vlak voor, tijdens en na de bevalling. Het NRC was in 2008 erg duidelijk over de oorzaken, en verloskundigen hadden daar weinig mee te maken:

Nederlandse moeders zijn gemiddeld ouder, er zijn meer fertiliteitsbehandelingen en er worden meer meerlingen geboren, wat een hogere kans op complicaties en sterfte geeft. Ook heeft Nederland mogelijk veel allochtone zwangeren, een groep die een hoge perinatale sterfte kent. Uit recent, nog niet gepubliceerd onderzoek in opdracht van het ministerie van Volksgezondheid blijkt dat de thuisbevalling geen rol speelt bij de te hoge babysterfte: vrouwen bij wie de kans op complicaties klein is, kunnen even goed thuis bevallen als in het ziekenhuis

Pas in juli 2010 berichtte de Volkskrant over onderzoek van de Erasmus Universiteit. Daaruit bleek dat de schotten tussen verloskundigen en gyneacologen het grootste probleem vormden. Omdat vroedvrouwen en artsen niet goed overleggen, bleven risicovolle bevallingen buiten beeld en werden moeders die thuis wilden bevallen opeens overvallen door allerlei drama’s. Met hogere babysterfte tot gevolg. Dus niet de verloskundige was de mogelijke oorzaak van babysterfte, maar het gebrek aan communicatie tussen vroedvrouwen en artsen. Een gezamenlijke verantwoordelijkheid dus.

Ondanks de koppen in andere kranten is het Volkskrantartikel van 3 november nog steeds in lijn met deze eerdere onderzoeken. De oorzaak is een falend systeem. Het gebrek aan communicatie tussen vroedvrouwen en artsen komt opnieuw naar voren als het grootste probleem. Alleen de oplossing is nieuw: iedereen bij het eerste kind op naar ziekenhuis of geboortecentrum, als het aan de onderzoekers van het UMC Utrecht ligt.

Hoogleraar verloskunde Simone Buitendijk zag de bui al hangen en liet eind september weten dat ‘iedereen op naar het ziekenhuis’ niet de oplossing is voor de babysterfte. Zo staat volgens Buitendijk Frankrijk op nummer 1 als het gaat om babysterfte, terwijlzo’n beetje iedere vrouw daar bevalt in het ziekenhuis.  

De hoogleraar kent de onderzoeken van de afgelopen jaren, maar vindt dat die te weinig de diepte in gaan of goochelen met cijfers. Zo tellen late abortussen mee in de babysterfte, en melden de onderzoeken niet dat 85% van alle sterfte voortvloeit uit medische problemen zoals ernstige aangeboren afwijkingen of vroeggeboorten. Echt grondig uitzoeken wat er gebeurt blijft tot nu toe achterwege, stelt Buitendijk:

Ik wil samen met een beperkt aantal West-Europese landen meer de diepte in wat betreft die sterfte, maar daar is helaas tot nu toe geen budget voor. Het is altijd strijden om één pot geld. Zwangerschap en moederzorg zijn ondergeschoven kindjes tegenover kanker, hart- en vaatziekten en genetica.

Zolang de feiten niet diepgaand onderzocht worden, blijft het maar al te gemakkelijk om met het vingertje naar de verloskundige te wijzen. Dan hoef je niet na te denken over het systeem, de rol van artsen, of samenwerking tussen groepen die elkaar niet zo goed kunnen vinden. Laat staan dat je het hebt over wat vrouwen zelf willen.

Laten we emigreren naar IJsland

Volgens Rutte zijn de beste ministers mannen, vrouwen mogen geen Palm meer drinken van het biermerk, en als klap op de vuurpeil blijkt ook nog eens dat allerlei voorgestelde bezuinigingen vrouwen harder treffen dan mannen. Kortom, zullen we maar naar IJsland emigreren? Want dat is volgens de mondiale gendermonitor het land waar vrouwen het beste af zijn. Nederland zakte in een jaar tijd van de elfde naar de zeventiende plaats op de lijst, en doet het nu slechter dan Lesotho en de Philipijnen.

IJsland, waar vrouwen de ruimte krijgen.

De ranglijst komt van het World Economic Forum en verschijnt sinds 2005. De in Zwitserland gevestigde organisatie let in 134 landen op de situatie tussen mannen en vrouwen op het gebied van onderwijs, economische en politieke participatie van vrouwen, en gezondheidszorg. Op al die gebieden scoort IJsland het beste, op de voet gevolgd door Noorwegen (2), Finland (3) en Zweden (4). Nieuw Zeeland, traditioneel een land waar veel Nederlanders naartoe trokken, doet het ook erg goed en bereikt een vijfde plek.

Volgens de New York Times gingen bijna alle landen vooruit, vooral op het gebied van gezondheidszorg en onderwijs. Met de economische en politieke participatie ging het minder goed. Vooral Frankrijk tuimelde naar beneden, en eindigde dit jaar 46 plekken lager. Dat kwam net name door de komst van een nieuwe regering en het vertrek van veel hooggeplaatste vrouwen. Dit geeft niet veel hoop dat Nederland er in 2011 beter vanaf komt in het wereldwijde overzicht, want ook hier zit een nieuwe regering en zijn veel hooggeplaatste vrouwen verdwenen.

De BBC sprak met Klaus Schwab, oprichter en voorzitter van het World Economic Forum. Hij ziet een directe relatie tussen gender en voortuigang:

“Low gender gaps are directly correlated with high economic competitiveness. Women and girls must be treated equally if a country is to grow and prosper.”

Zonder titel

Bron: Jezebel.com

Franse justitie laat vaders lopen bij genitale verminking

Dossier na dossier lazen Nederlandse onderzoekers hetzelfde verhaal: als de Franse justitie in de regio Parijs vrouwelijke genitale verminking aanpakt, claimen vaders onwetendheid. Het verhaal is steeds hetzelfde. Het gebeurde overdag, in het bijzijn van de moeder. Zelf waren ze elders aan het werk en pas toen ze ’s avonds thuis kwamen bleek hun dochter te zijn besneden. Waarop moeders veroordeeld worden en vaders de dans ontspringen.

Deze disproportionele vervolging van moeders blijkt uit een onderzoek in opdracht van de Nederlandse regering. Het besnijden van meisjes, waarbij schaamlippen en/of delen van de clitoris weggehaald worden, geldt als zware mishandeling. Maar Nederland heeft nog nooit iemand veroordeeld voor deze verminking. Daarom keek het ministerie van Justitie naar Frankrijk. Daar stelden Parijse rechters de afgelopen jaren 31 keer een onderzoek in naar genitale verminking, met als resultaat 88 veroordelingen.

Veroordelingen van moeders, dus. De onderzoekers schrijven op pagina 125-126 het volgende:

Deze eenvormigheid in verklaringen ondersteunt de in de literatuur geregeld geuite theorie dat de moeder vaak als bliksemafleider van de vader wordt ingezet. Deze theorie wordt verder ondersteund doordat uit de dossiers blijkt dat het geregeld voorkomt dat een vader bij zijn eerste verhoor meteen belastend verklaart over zijn vrouw, terwijl hij zijn eigen betrokkenheid ontkent. Verder is het voorgekomen dat een vader bij een gezamenlijk verhoor zijn vrouw instrueerde niets te zeggen tegen de politie.

Deze ‘geef moeder maar de schuld’- tactiek van de vader leverde soms zulke rare situaties op, dat in één geval nota bene een belangenorganisatie van slachtoffers in actie kwam. Het onderzoeksrapport:

In de relatief recente zaak Noteboom kwam de kwestie van de ontkennende vader centraal te staan toen slachtofferorganisaties bezwaar maakten tegen de beslissing van de juge d’instruction om de vader niet voor de rechter te brengen. Er werd toen een deskundige in de Malinese cultuur ten aanzien van vgv bij de zaak betrokken, die vervolgens verklaarde dat het (in die specifieke zaak) zeer onwaarschijnlijk was dat het kind besneden was zonder toestemming van de vader.

De onderzoekers concluderen dat het rechtssysteem van Frankrijk teveel afwijkt van de Nederlandse situatie om echt als voorbeeld te dienen. Wel doen ze aanbevelingen. Zoals: vindt de snijdster, en je vindt de gezinnen die van haar diensten gebruik maakten. Dat levert dan in één klap veel zaken op. Ook zouden artsen meer mogelijkheden moeten krijgen om meisjes te onderzoeken op besnijdenis, en moet de Nederlandse regering vooral doorgaan met het informeren en bevorderen van deskundigheid.