Tag Archives: film

‘Dark Fate’ heeft een vrouwvriendelijk, politiek hart

De nieuwste Terminator film Dark Fate draait in de bioscopen en als SF fan moest ik die natuurlijk zien: drie vrouwen in de hoofdrollen! En, volgens Amerikaanse recensenten, de beste uit de reeks sinds Terminator 2. Bekeken door een politieke- en genderlens biedt deze Hollywoodproductie een verrassend scherp randje. Om daarover meer te zeggen zijn SPOILERS onvermijdelijk. Dus, wil je erheen maar heb je de film nog niet gezien, wacht dan met het lezen van dit artikel.

SPOILER ALERT

Ok je bent er nog? Mooi. Dark Fate komt creatief gezien uit de koker van mannen. Tim Miller regisseerde een verhaal van mannelijke scenaristen, waaronder James Cameron, bekend van de eerste twee Terminator films. Alleen bij het screenplay komt een vrouwennaam voor, namelijk Gale Anne Hurd. Zij speelde als producer en schrijver een belangrijke rol bij de eerste twee Terminator films en is gewend om in mannenbolwerken te functioneren. Zo zei ze in een interview voor het blad The Verge dat ze het etiket ‘bitch’ omarmt, omdat het betekent dat ze haar werk goed doet:

“I embrace being a bitch. No guy would be called that. You’ve got to remember that,” she stressed. “There is no equivalent term for a guy. So it’s really not being a bitch. It is standing up for yourself, defending yourself, and speaking out.” The trick, Hurd said, is being fastidious and prepared, both to take advantage of opportunities when they arise, but also so mentors and allies can go to bat when bias gets in the way

Hurd, Cameron en Miller gaven in aanloop naar de film aan dat ze alle films na Terminator twee zouden negeren, en het verhaal zouden oppakken waar Terminator 2 eindigde. En ook al domineren mannen het creatieve deel, ze geven ruim baan aan vrouwen. In Dark Fate blijkt dat Connor de toekomst niet definitief heeft kunnen veranderen aan het slot van T2. Een ander bedrijf heeft een ontwikkeling op gang gebracht die uiteindelijk leidt tot het ontstaan van robots die de mensheid uit willen roeien. Cue de klassieke scenes met aanzwellende windvlagen, elektrische ontladingen, witte lichtbollen waar naakte mensen uit tuimelen, en de jacht kan beginnen op iemand die in het hier en nu een bedreiging voor de robots vormt.

Het scenario biedt diverse genderomdraaiingen. MacKenzie Davis neemt met het personage Grace de rol op zich die Michael Biehn in de allereerste Terminator film speelde. Zij is de moedige soldaat uit de toekomst, die haar leven geeft om de hoop van de mensheid te redden. Ze maakt haar entree naakt – volgens de Terminator regels kun je niks meenemen uit de toekomst. Op geen enkel moment vertoont de cameravoering hijgerige trekjes. De beelden seksualiseren haar niet. Ze is ook geen mannelijke fantasie van een rondborstige krijgsheldin. Dat was een bewuste keuze, vertelt de actrice in een interview met Vulture, de cultuurbijlage van New York Magazine:

I know it was a real concern of Tim’s — and [for] me, too, and I’m sure with all of us. I was privy to conversations about me and my costuming and the way I looked. He didn’t want it to be sexy, and he didn’t want it to be a sweaty male version of a warrior. He was like, “I don’t want it to be filtered in that way. I want her to look like a soldier.” I really think we did that.

Degene die gered moet worden om de mensheid een kans te geven tegen de killer robots is deze keer geen jongen, zoals John Connor, afgekort J.C. (jawel), maar een jonge vrouw met een gekleurde huid, Dani Ramos (gespeeld door Natalia Reyes). Daarover later meer, maar eerst Linda Hamilton. Grace en Dani’s eerste confrontatie met een moordende Terminator dreigt verkeerd af te lopen, maar redding komt in de vorm van Sarah Connor. Zo krijgen we eindelijk Linda Hamilton weer te zien in haar iconische rol. Ze krijgt een geweldige entree:

Hoe vaak zie je een zestig-plus actrice in zo’n scene? Bij mannen is dit doodgewoon – Sylvester Stallone, Nicolas Cage, Liam Neeson, de lijst oudere actiesterren is behoorlijk lang. Als het daarentegen gaat om actrices, lijkt het wel alsof Hollywood gelooft dat vrouwen na hun dertigste niks meer voorstellen. Oudere vrouwen in actierollen komen zelden voor. Helen Mirren had veel lol met grote geweren in de Red films, maar dan heb je het ook wel gehad. Daarom is het een welkom gezicht om Hamilton, 61, fit, strijdbaar en krachtig op te zien treden. Samen met Mirren doorbreekt ze de symbolische vernietiging waar vrouwen algemeen, en oudere vrouwen in het bijzonder, vaak onder lijden als het gaat om onze cultuur.

Ook als het gaat om de reddersrol speelt de film met gender. Een tijdlang – nogmaals: SPOILER ALERT – speelt het script met onze verwachtingen. In de eerste twee afleveringen van de Terminator reeks draaide alles om de zoon die Sarah zou baren en, eenmaal geboren, moet beschermen. Het lijkt erop alsof dit ook voor Dani Ramos geldt – dat zij de moeder wordt van degene die de robots de pas af snijdt. Pas vrij laat bekent supersoldate Grace dat het geen moer uitmaakt wat er met haar baarmoeder gebeurt. Het gaat om haarzelf. Zij, Ramos, een jonge vrouw, zal zich ontwikkelen tot de leider van het verzet. De robots willen haar vermoorden omdat zij persoonlijk hun ondergang zal bewerkstelligen.

Met dit gegeven doet de film niet alleen iets leuks met gender (de vrouw als mens! De vrouw als leider! Een Mexicaanse die ons redt!) maar levert ook indirect commentaar op het politieke klimaat in de V.S. Sinds zijn campagne van 2016 heeft president Trump het gemunt op buitenlanders, waaronder Mexicanen en breder, Latino’s. Hij spreekt regelmatig over Mexicanen als een horde uitvreters, die de V.S. willen overspoelen om werk af te pakken en witte vrouwen te verkrachten. Ook doet hij er alles aan om voldoende fondsen te verzamelen voor het bouwen van een muur op de grens met Mexico. Een muur die de Mexicanen zelf zouden moeten betalen, als het aan hem ligt.

De schandalen rond de muur haalden niet altijd de Nederlandse media, maar we konden hier in ons land wél meelezen met de excessen van Trump’s immigratiebeleid. De concentratiekamp achtige faciliteiten, waar brute bewakers baby’s en kleine kinderen van hun ouders scheidden en iedereen opsloten in kooien, haalden breed het nieuws. In die context is het opvallend dat één van de actiescenes plaats vindt in zo’n detentiekamp voor immigranten, en dat de redder van de wereld een Latina is. Dat is een politiek statement, zoals onder andere het blad Rolling Stone in een recensie van de film schrijft:

You can feel the movie occasionally poking at stuff outside the multiplex, especially when it stages an early set piece inside an immigration detention center along the Tex-Mex border. (A major blockbuster making a Latinx woman the savior of humanity at this particular moment in time is a political statement, whether you care to recognize it as such or not.)

Met dit alles toont Dark Fate een politiek, vrouwvriendelijk hart. Niet slecht voor een commerciële Hollywoodproductie 😉

Apocalypse: Nick Fury doet de afwas!!!!

Mannen met een fragiel ego hadden het al moeilijk met de komst van Captain Marvel. Maar nu deze film daadwerkelijk in de bioscopen draait, blijkt dat de ondergang van de wereld nabij is. Je wordt namelijk geconfronteerd met beelden van stoere held Nick Fury die de afwas doet. Het is de Apocalypse! Het einde van de man!! Aaaargh!!!

Het is altijd vermakelijk om te zien wat er gebeurt zodra vrouwen ruimte innemen in de populaire cultuur. Genderperikelen op dat gebied zeggen namelijk iets over de machtsverhoudingen tussen de seksen. Je kunt niet zijn wat je niet ziet, bijvoorbeeld, dus het is veelzeggend als meisjes en vrouwen in films, series enz. onzichtbaar zijn of alleen tweede viool mogen spelen. En als je een keer de hoofdrol hebt, hoeveel weerstand levert dat dan op? Mag je er zijn, anno 2019, of bevind je je als vrouw in zo’n geval prompt in een mijnenveld vol hatelijke mannen die je het liefst weer zo snel mogelijk terug de keuken in willen beuken? Zijn mannen al een beetje opgeschoten in hun denken?

Iedere keer als er een grote Hollywoodproductie op het witte doek verschijnt, met vrouwen in de hoofdrol, komen die vragen terug. Bij Captain Marvel begon de ellende al bij de aankondiging van de productie. Voor de context: het is voor het eerst in 11 jaar dat Marvel Studios een film produceert met een superheldin in de hoofdrol. Daarvoor hadden we van de concurrent Wonder Woman, en daarna komt er een hele tijd helemaal niks. Decennia lang draaide alles om de mannelijke superhelden.

Kortom, het was echt hoog tijd dat wij vrouwen ook eens bediend werden. Dat is voor vrouwen een nieuwe ervaring. Zo merkte filmrecensente Floortje Smit wat het doet met je kijkplezier als een film jou als doelgroep serieus neemt:

Misschien was het het moment dat mijn oog viel op die poster van zangeres en vroegere idool PJ Harvey, achter de telefooncel waarin Carol Danvers alias Captain Marvel vanaf de aarde contact probeert te maken met haar eigen planeet. Of toen ik opveerde bij het nummer van de britpopband Elastica, dat ik grijs heb gedraaid als tiener. Of wellicht lag het aan Danvers Nine Inch Nails-shirt, de favoriete band van mijn eerste vriendje. Het lijkt wel, dacht ik, alsof Captain Marvel opzichtig naar mij (vrouw, bijna 40) persoonlijk zit te knipogen. […] Jezelf terug zien op het scherm, meer uiteenlopende rolmodellen, het is allemaal belangrijk. Maar in Captain Marvel merkte ik wat identificatie ook betekent: het idee dat een film met jou in het achterhoofd gemaakt lijkt, vergroot simpelweg het kijkplezier.

Wat vrouwen leuk en fijn vinden, kan echter zeer bedreigend zijn voor mannen, als die alles zien in termen van ‘winst voor vrouwen = verlies voor mannen’. Ze begonnen zich in de aanloop naar de premiere al breed te maken. Marvel/Carol Danvers zou niet genoeg glimlachen in de trailer. Mannen verdrongen elkaar op Youtube om luidkeels te verkondigen hoe superslecht de trailer en de film zijn. Honderden vooral mannelijke kritikasters togen naar recensiesites als Rotten Tomatoes om Captain Marvel bij voorbaat de grond in te boren – dus nog voordat ze de film konden zien. Vrouwen die zulke mannen bekritiseerden om dit hatelijke gedrag, kregen de volle laag.

Die agressieve houding duurt voort nu iedereen de film in de bioscoop kan zien. De ergste angsten van dit soort fragiele mannen worden bewaarheid – volgens hen staat Captain Marvel bol van de mannenhaat en is het een naar, verdeeldheid zaaiend stuk propaganda. Iets wat deze categorie mannen al eerder brulde toen Mad Max Fury Road uitkwam en Wonder Woman het slagveld van de Eerste Wereld oorlog betrad. Er hoeft maar een heldin om de hoek te gluren, of penissen verschrompelen en mannen gaan jankend het internet op om hun leed te verkondigen. Ze hebben het zwaar, heel zwaar.

Captain Marvel doet niks om dat mannenleed te verzachten. Integendeel, de film geeft mannen een extra trap in hun ballen. Ga maar na:

  • Nick Fury doet de afwas! (= boze vrouw castreerde hem, zijn mannelijkheid is weg)
  • De vader van Carol Danvers doet gemeen! (= mannenhaat, om zoiets in een film te tonen)
  • Danvers belandt in een videotheek en schiet in een reflex door het bordkartonnen hoofd van Arnold Schwarzenegger!
  • Een vent op een motor doet gemeen tegen Danvers! (= mannenhaat, om zoiets in een film te tonen)
  • Vrouwen nemen teveel ruimte in! (= mannenhaat, om zoiets in een film te tonen)

Kortom, het is erg, heel erg.

Gelukkig zijn er ook verstandigere mensen op de wereld. Captain Marvel doet het commercieel gezien heel goed. De studio haalde op de premieredag in de V.S. een omzet van 61 miljoen dollar. ”Met 302 miljoen dollar was Captain Marvel de op twee na beste internationale première van de studio, en de beste maart-opening ooit”, meldt Medianieuws. Het publiek bestond tot nu toe voor 55% uit mannen, dus het is echt niet zo dat zij deze film mijden. Integendeel, de zalen vertonen een mooie diversiteit en m/v verdeling.

Je mag hopen dat de opeenstapeling van bewijs filmstudio’s eindelijk de moed geeft achterhaalde mythes te verwerpen, van het type ‘vrouwen vergiftigen je omzet’. Onzin. Je kunt prima geld verdienen als vrouwen de hoofdrol hebben. Het zou fijn zijn als we uit het ‘bewijs het nog maar een keer’ patroon kunnen stappen. Zodat studio’s structureel, regelmatig en welgemeend gaan investeren in diversiteit en verhalen waar vrouwen centraal staan. Meer kijkplezier voor meer groepen, wat valt er in hemelsnaam te verliezen?

Nieuwsronde: vrouw als kanarie in de kolenmijn

Zo weinig tijd, zoveel mooie artikelen. Daarom een nieuwsronde met links naar allerlei interessante analyses, mooi geschreven artikelen en essays. Geniet ervan en hopelijk biedt het stof tot nadenken….

  • Allereerst een mooie analyse van wielrenster en wieleranalist Marijn de Vries over de onderwaardering van de vrouwensport. Ze kreeg meteen te maken met het klassiek Hollandse koor van zeur niet roepers toen ze daar aandacht voor wilde vragen. Pas toen mannen het onderwerp serieuzer namen, kwam het thema op de agenda. Maar ze blijft hoopvol: via haar bestuursfunctie kan ze meer invloed uitoefenen en lobbyen voor preventie van seksueel misbruik en een betere betaling van grofwielrensters. Ze ziet vooruitgang. Lees vooral haar hele artikel voor dagblad Trouw.
  • Om te begrijpen hoe dit werkt – vrouw begint ergens over en zeurt, man begint ergens over en het is belangrijk – kan de term Patriarchaat behulpzaam zijn. Charlotte Higgins constateert in de krant The Guardian dat dit begrip een tijdje uit de mode was, want jeetje, kan er niet een ander, vriendelijker woord voor komen. Maar om de systematische marginalisering van vrouwen en het vrouwelijke te begrijpen én er effectief iets aan te doen, blijkt patriarchaat toch het beste te voldoen. Steeds meer feministische groepen gebruiken het woord weer en worden er strijdbaarder door. Zelfs kritische religieuze mensen gebruiken de term op een goede manier in hun analyses. Wow.
  • Vrouwen blijven de kanariepiet in de kolenmijn, citeert journaliste Elizabeth Chang. Als er ergens iets giftigs broeit in de samenleving, merk je dat als eerste aan de dode en gewonde vrouwen. Chang werkte voor de Amerikaanse krant Capitol Gazette, waar een man onlangs vijf mensen dood schoot. Al snel bleek dat hij een historie had van vrouwenhaat en vrouwen belagen. Hij kon het niet verkroppen dat een vrouw hem afwees en dat de krant er over schreef. Na allerlei juridisch getouwtrek besloot hij zijn gelijk met geweld te halen. Iets wat wel meer mannen doen….
  • ….maar waarover media vaak zwijgen in alle talen. Ook in Nederlandse kranten las ik er weinig tot niets over. Terwijl seksisme en vrouwenhaat overduidelijk een belangrijke rol speelde als factor in dit geweld. Veel mannen die meer dan drie mensen in een keer doodschieten, schopten, sloegen en belaagden daarvoor vrouwen. We moeten stoppen om mannen met fragiele egootjes te beschermen en dit probleem aanpakken, roept feministische auteur Laurie Penny op. Echt, het is mogelijk te veranderen: ,,There is nothing in men’s nature that obliges them to behave like this. The problem is not masculinity but misogyny. There are plenty of shy, lonely men living in their parents’ basements who have not taken up violent woman-hatred as a way to relax after work.”
  • Dat vrouwen het beter krijgen is in eenieders belang, want terreurorganisaties vinden wanhopige vrouwen maar wat fijn. In ruil voor voedsel en water kunnen ze vrouwen dwingen terroristische acties uit te voeren. De vrouwen zijn zo wanhopig dat ze iedere kans aangrijpen om de dag te overleven. Ze zijn zodoende een gewillige prooi. Volgens de NATO bieden ze betere ”hulp” aan vrouwen dan organisaties die terrorisme juist willen bestrijden.
  • De Academy of Motion Picture Arts and Sciences, de groep mensen die beslist welke film een Oscar krijgt en welke niet, wordt steeds diverser. Vrouwen maken inmiddels 31% uit van de Academy, tegen een kwart in 2015. Het aantal mensen met een gekleurde huid verdubbelde zelfs ten opzichte van 2015 – het percentage steeg van 8 naar 16%. Belgisch magazine Knack constateert dat de Academy eindelijk gevoelig lijkt te worden voor de aanhoudende kritiek op de monocultuur, en pogingen doet meer diversiteit te bereiken. Mooi nieuws, want Oscars zijn van invloed op trends in filmland, en welke verhalen we status geven en welke niet. Hoe diverser dus de kiescommissie, hoe groter de kans op meer diversiteit in de stemmen die we horen.
  • Dat blijkt ook maar weer eens bij Ocean’s 8. Waar mannenproducties zoals The Expendables rustig drie sterren bijeen harken, geven filmcritici Ocean’s 8 hooguit een magere twee sterren. Steeds meer vrouwen nemen daar aanstoot aan. Vervang ‘jaren tachtig macho’s en hoera ze blazen dingen op’ door ‘acht actrices op hoogtepunten in hun carrière stelen dingen’ en je hebt de switch van man naar vrouw gemaakt. Waarom krijgt het mannelijke vermaak dan hogere waarderingen dan de vrouwelijke variant? Seksisme, signaleren de actrices en vele vrouwen met hen. Plus de eenzijdige groep critici. Ruim 80% blank en mannelijk. Waarom bepaalt die monocultuur onze smaak? Ocean’s 8 rulez!
  • Een ongewenste zwangerschap voorkomen. Prettige seks – hoe en wat. En pijnlijke menstruaties. Zo ziet de top drie eruit van de zorgen die vrouwen hebben rond hun seksuele gezondheid, volgens een onderzoek van Public Health England. De organisatie bevroeg een groep van 7000 vrouwen om tot deze top drie te komen. Wat betreft menstruatiepijnen en andere ellende blijkt 42% van de vrouwen ergens aan te lijden, maar nog geen 20% zoekt daarvoor medische hulp. Veel vrouwen willen niet zeuren, schamen zich of zijn terecht bang afgepoeierd te worden door artsen die moeite hebben om vrouwen te geloven.
  • Mannelijke journalisten volgen en reetweeten vooral (91%) andere mannen op Twitter, wijst onderzoek uit. Vrouwelijke journalisten komen bijna niet door dit bolwerk van elkaar schouderkloppen gevende mannenbroeders heen. Mannen domineren op die manier discussies op sociale media en beïnvloeden daarmee ook politieke ontwikkelingen. Want ook politici volgen vooral mannen en mannelijke journalisten op Twitter. Zo krijg je een zichzelf versterkende loop tussen media en politiek.Het goede nieuws? Meten is weten, en als je zelf inziet hoe eenzijdig je Twittergedrag is, kun je je gedrag aanpassen en bewust de opinies van vrouwen versterken.
  • Vrouwen zijn vaak solidair met elkaar. Dat blijkt maar weer eens uit een hele lading verhalen van vrouwen die elkaar in bescherming namen in situaties rond straatintimidatie en seksueel geweld. Wildvreemde vrouwen zien dat er iets mis gaat en helpen een andere vrouw. Op Tumblr delen nu steeds meer vrouwen dit soort ervaringen. Hartverwarmend. En wat zou het fijn zijn als wij vrouwen overal veilig rond zouden kunnen lopen…..
  • Fun Facts rond vrouwelijke burgemeesters: tot 1933 verbood de Gemeentewet vrouwelijke burgemeesters. Het ambt was voorbehouden aan mannen. Na opheffing van het verbod werd Truus Smulders-Beliën de eerste. De vooruitgang verliep moeizaam. Dik in de jaren tachtig telde Nederland slechts 25 vrouwelijke burgemeesters. In 2017 was dat opgelopen tot 81, en dit jaar 99. Dat is inclusief de aanstaande benoeming van Femke Halsema in Amsterdam. Partijen als de SGP weigeren stelselmatig vrouwen voor te dragen voor het ambt. De Kroon is vooruitstrevender: 35% van de door Nederland gekozen burgemeesters is vrouw.

 

Zelfs Wonder Woman dient als wapen tegen vrouwen

Nog een paar weekjes slapen en dan is het zover: Wonder Woman in de bioscoop! Maar zelfs deze heldin ontkomt niet aan minachting. Eerst moesten we decennia wachten op de film. Daarna bleef het bijzonder stil om de film te promoten. Nu de p.r. eindelijk tekenen van leven toont, blijkt Wonder Woman gekoppeld te worden aan dieetproducten. Wonder Woman verandert zo in een wapen tegen vrouwen – je moet perfect zijn, val af, anders kotsen we je uit.

Gal Gadot, die Wonder Woman speelt,  kan er niets aan doen dat ze bijna voldoet aan het dominante schoonheidsideaal. Ze werd geboren met bepaalde fysieke kenmerken die onze cultuur waardeert. Ze werkte hard om in 2004 de kroon van Miss Israel te winnen. Ook voor haar filmrollen moet ze er perfect uit zien – Hollywood ziet actrices alleen staan als ze jong, bloedmooi en sexy zijn, anders kun je fluiten naar een inkomen. Op je 23ste ben je al over je hoogtepunt heen, lijkt het. Kortom, ze moet wel hard aan haar uiterlijk werken, anders krijgt ze geen klussen.

Het wordt nog vervelender als anderen aan de haal gaan met Gadot’s bijna perfecte uiterlijk en vrouwen allerlei gekkigheid voorschrijven. Journalisten publiceren clickbait over een ‘Gal Gadot dieet plan‘. Daarin staan vermaningen dat je als vrouw voedsel moet vermijden waar je opgeblazen van raakt. Geen groenten eten, meisjes! Een banaan mag nog net, maar echt, je wil geen vet zwijn worden, toch? En blijven scheren, vrouwen. Haar in oksels of op benen vinden we alleen prima als het gaat om mannen. Vrouwen moeten met dure producten en door pijn te lijden die natuurlijke begroeiing verwijderen. Levenslang.

De huidige dieet pr-campagne, rijkelijk gelardeerd met foto’s van Gadot als Wonder Woman, heeft de slogan ‘denk dun’. De kritiek was al snel niet van de lucht. Eindelijk een grote Hollywood productie over en rondom Wonder Woman. De eerste productie uit de huidige superhelden-golf waarin een vrouw centraal staat als heldin. Maar nee, krijg je weer gezeur over het uiterlijk van vrouwen. Je zou er depressief van worden. Zoals website The Mary Sue samenvat:

 “Think thin” is not a slogan we need associated with a fierce warrior. […] This cross-promotion is full of the mixed messages of unrealistic standards women have forced upon them their whole lives. We’re supposed to be as strong as Wonder Woman but also expected to “think thin,” to keep our bodies small and unimposing, preferably to the point of having no body at all. Hopefully the movie itself does a better job of promoting representation of a stronger, unapologetically impressive sort of woman.

Ik hoop het ook. De trailers beloven in ieder geval veel goeds:

 

Trollen geven Ghostbusters een 1

Uh oh… een zeer specifieke groep boze fans bestormde sites als de International Movie Data Base (IMDB) om negatieve beoordelingen achter te laten over Ghostbusters. Ze gaven de film nog voor de première al massaal een 1. Professionele filmrecensenten die een preview zagen oordeelden veel positiever. Waarbij de vrouwelijke recensenten weer positiever zijn dan hun mannelijke collega’s. En dat allemaal omdat in de editie 2016 een team vrouwen de spoken bestrijdt. Aaaaargh!!!!

Ghostbusters lijkt te werken als een soort lakmoesproef voor gender. Dat gebeurt in een periode van veranderingen. Na ruim een kwart eeuw heeft Engeland weer een vrouwelijke premier, Nederland vaardigt meer vrouwelijke dan mannelijke atleten af naar de Olympische Spelen, en in de V.S. strijden een man en een vrouw om de hoogste positie in het land. Huuuuuuh, eng….

Ghostbusters krijgt een tik mee van die lading rond gender. Zo verschijnen momenteel de eerste bewerkte foto’s waarbij het groene slijmmonster het gezicht van Donald Trump krijgt. Je merkt het ook in de ontvangst van de film. Op sites als ScreenCrush zagen de beheerders iets vreemds op de IMDB-webpagina van Ghostbusters. Voor de première kwam de totale waardering niet verder dan een zeer schamele 3,6. Kijk je naar de groep die stemmen uitbracht, dan valt op dat jongens en mannen tussen de 18 en 44 jaar zwaar in de meerderheid zijn. Ze gaven de film massaal een 1, nog voordat ze ‘m konden zien.

Dit gebeurde al eerder met trailers voor de film. Op Youtube staat de eerste Ghostbuster trailer inmiddels te boek als de meest gehate ooit. Ook hier kwamen de negatieve scores tot stand door de neurotische ijver van een zeer vocale minderheid, waarvan het merendeel mannen.

Sites nemen inmiddels tegenmaatregelen. Zoals Metacritic:

Oftewel, fans kunnen niet reageren, want teveel van hen laten zien dat ze niet volwassen genoeg zijn om zich fatsoenlijk te kunnen gedragen. Dat betekent dat alleen professionele recensenten een score geven.

Ook bij de ”officiële” recensenten treedt echter een veelbetekenende gender-kloof op. De groep professionals kreeg previews en geeft Ghostbusters op de site Rotten Tomatoes 77% positief, een redelijk solide score. De vrouwelijke recensenten zijn echter met 89% positieve reacties veel lovender dan de grotere groep mannelijke recensenten, die niet verder kwam dan 72% positieve reacties. Misschien omdat ze meer moeite hebben zich te identificeren met de hoofdrolspelers?  Ze moeten zich als man opeens in vrouwen inleven, en als je dat niet gewend bent, dan is dat moeilijk.

Women&Hollywood concludeert:

So the battle of the sexes over “Ghostbusters” continues, and as the female film critics and audience members finally rejoice in the release of the film, the only worthwhile thing to say to the haters comes from Manohla Dargis: “Girls rule, women are funny, get over it.”

Ondertussen, in de echte wereld: jonge meisjes die ademloos naar de vrouwelijke Ghostbusters opkijken en hopelijk geïnspireerd raken: ja, je kunt als vrouw de hoofdrol hebben, vrouwelijke nerds zijn top, ja, vrouwen kunnen als team opereren en spannende avonturen beleven, heej, eindelijk vrouwelijke action figures zodat je in je fantasie nieuwe avonturen kunt creëren. Geweldig! Leuk! Zien! Doen!

Binnenkort in de bioscoop: The Whistleblower

Stel, je bent een politieagente uit de Amerikaanse staat Nebraska. Vol idealisme reis je af naar Bosnië om deel te nemen aan een vredesmissie van de Verenigde Naties. Om er vervolgens achter te komen dat een door de VN ingehuurd bedrijf de tijd in Bosnië benutte met onder andere vrouwenhandel. Het overkwam Kathryn Bolkovac, en haar indringende verhaal is nu verfilmd:

Thor haalt Bechdeltest met gemak

Er zijn meer dan twee vrouwen met een naam in superheldenfilm Thor van regisseur Kenneth Branagh. Ze praten zowaar met elkaar. Over iets anders dan een man! Thor haalt de Bechdeltest met gemak. Sterker nog: de film toont een wetenschapster en een krijgsheldin en zegt niet alleen dat ze goed zijn in hun werk, maar laat dat ook daadwerkelijk zien aan de kijker. Ongehoord binnen het genre.

Films in het algemeen laten vrouwen zo erg links liggen dat de Zesde Clan echt aangenaam verrast was met deze meevallertjes. Normaal gesproken hebben vrouwen in blockbusters namelijk niet meer dan 33% van de spreektijd, en worden ze acht keer zo vaak dan mannen halfnaakt of supersexy aan de kijker getoond. Superheldenfilms komen er vaak nog slechter uit als het gaat om de vrouwen. De Chicago Tribune vatte het als volgt samen: het liefje van de superheld kan verwachten dat ze lange, lange periodes moet wachten op haar held. Als ze niet eenzaam en alleen is, verkeert ze in levensgevaar. Zelf behorend tot de superhelden? Dan loop je een grote kans dat je je krachten verliest, sterft, of dat je de enige vrouw bent tussen de mannen.

Dan Thor. Aan de ene kant voldoet deze film helaas wel aan dit patroon. De godenwereld waarin Thor thuishoort kent tussen al die mannen maar twee vrouwen: de trouwe echtgenote van Odin, (René Russo in een rol waarin ze alleen maar koninklijk mag staan en zuchten als er iets met haar man gebeurt). En Sif, een strijdster. Beiden praten aan het einde van de film even met elkaar, maar dan hebben ze het over de gevoelens van Thor en hoe het met Hem is, en dat is dus precies waar de Bechdel test op wijst: dat als twee vrouwen met elkaar spreken, het zo vaak over een vent gaat, niet over henzelf of andere belangrijke dingen.

Aan de andere kant verwijst Thor in een gesprekje met Sif naar het feit dat het voor vrouwen bijna ongehoord is om krijgsheldin te worden. Sif zegt dat ze altijd in zichzelf geloofde, en Thor geeft enigszins egotrippend aan dat hij altijd achter haar heeft gestaan. Later in de film vinden er gevechten plaats waarbij Sif inderdaad als volmaakte krijger onbevreesd de vijand tegemoet treedt en het zwaard hanteert. Sterker nog: bij één gevecht geeft zij de mannen bevelen. Zij moeten het ding afleiden zodat zij het gevaarte met een spectaculaire aanval tot staan kan brengen. Hoera!

Krijgsheldin Sif hanteert het zwaard op professionele wijze, en loopt rond in een fatsoenlijk harnas.

Op Aarde is de situatie beter. Hier hebben we Nathalie Portman als Jane, met haar assistente Darcy. Samen met een man vormen ze een team wetenschappers. Meteen de eerste seconden van de film sleept Thor de Bechdeltest binnen. Jane is namelijk de leider van het team. Ze zijn op locatie om metingen te verrichten naar rare atmosferische storingen. Die storingen hebben te maken met een strijd in de godenwereld, en Jane en haar assistente praten daarbij met elkaar om het onderzoek goed te doen en vreemde omstandigheden het hoofd te bieden. Hoera!

Terwijl ze bezig zijn met hun onderzoek gaan de storingen van kwaad tot erger, totdat er opeens uit een tornado van wervelende winden en bliksem een man op aarde neerstort. Jane rijdt hem bijna aan met haar truck. Het is Thor, die na een conflict door zijn vader beroofd is van zijn krachten en verbannen is naar de Aarde. Aan Jane de taak om uit te zoeken wat er speelt, en aan Thor de taak om zijn krachten te herwinnen en de godenwereld te redden. Bij dit alles blijft het trio onder leiding van Jane als team opereren. Hier geen geïsoleerde eenlingen, maar vrouwen die deel uitmaken van een geheel en hun eigen werk hebben.

De film geeft zelfs een draai aan dat liefje van de superheld gedoe. NIET VERDER LEZEN ALS JE DE FILM NOG WIL ZIEN!

SPOILER ALERT!

Ben je er nog? Okee dan. Zoals de Zesde Clan aan het begin vertelde heeft het liefje van de held vaak de ondankbare taak om te wachten op haar man. Hier gebeurt er ook iets waardoor held en liefje van elkaar gescheiden worden. Maar het is Thor die passief afwacht, en het is wetenschapster Jane die op zoek gaat naar hem en daarvoor de sleutel in handen heeft: haar wetenschappelijk onderzoek. De laatste beelden van Jane zijn dan ook: zij met haar assistent en assistente in haar lab, aan het werk, terwijl Thor maar een beetje rondhangt in de godenwereld.

Kortom, Thor is een heerlijke pulpfilm en binnen het genre verrassend lief voor vrouwen. Da’s ook wel eens een keer fijn.

Astrid Lindgren komt op bankbiljet

Zweden krijgt een bankbiljet met Astrid Lindgren. De schrijfster, die onsterfelijk werd met haar creatie Pipi Langkous, komt op het biljet van 20 kronen. Dat betekent dat iedere inwoner van Zweden haar gezicht vele malen per dag voorbij ziet komen, want dit biljet wordt veel gebruikt. Twintig kronen vertegenwoordigen een waarde van circa 2,20 euro. Het nieuws komt  bovenop het bericht dat er een nieuwe film over Pipi Langkous in de maak is.

Lindgren kwam eerder ook al met een portret op een postzegel.

De Zweedse bank eert ook andere vrouwen. Op het biljet van 500 kronen komt een portret van operazangeres Birgit Nilsson en op dat van 100 kronen actrice Greta Garbo.

Maar de aandacht gaat uit naar Lindgren en het door haar bedachte personage van Pipi Langkous. Het sterke meisje maakt nog steeds iets los bij mensen. Dat bevestigt ook Debra Granik. De regisseuze van Winter’s Bone gaat de nieuwe film over Pipi Langkous maken en heeft daar een specifiek doel bij:

“Ik ben altijd jaloers geweest op de manier waarop jongens opgroeien in films. Meestal doen ze levenservaring op in hun voordeel, terwijl jonge meisjes vaak opgescheept worden met vervelende dingen zoals ongewenste zwangerschappen,” aldus Granik. Met Pippi Langkous zegt ze een sterk meisje te willen laten zien. Granik wil hiermee jonge, opgroeiende meisjes in een positief daglicht zetten.

Oscars: een feestje van mannen, voor mannen

Een filmpje van vijf minuten zegt meer dan duizend woorden:

N.B.: Feminist Frequency zegt niet dat verhalen over mannen, verteld vanuit een mannelijk perspectief, niet goed of waardevol zouden zijn. Integendeel, mannen zijn mensen, hun verhalen zijn belangrijk. Maar het gaat mis als hun verhalen de enige verhalen zijn, en vrouwen alleen aanwezig mogen zijn als de stereotiepe moeder, vrouw of dochter van.

Directors Guild Award negeert vrouwen

De Directors Guild Award is één van de belangrijkste onderscheidingen in de Amerikaanse filmindustrie. Wie daar wint, zou hoge ogen gooien om een Oscar in de wacht te slepen. Na het succes van prachtige films zoals Winter’s Bone en The Kids are Allright zou je mogen verwachten dat er tenminste één regisseuze genomineerd zou worden voor de prijs. Maar nee. De Award negeert vrouwen en nomineerde alleen films van mannen.

Jennifer Getzinger kreeg een nominatie voor het regisseren van een aflevering van de serie Mad Men.

Women&Hollywood volgt de ontwikkelingen op de voet en heeft helaas nog meer slecht nieuws. Ook in de categorie documentaires geen nominaties van regisseuzes. Terwijl het genre van de documentaire alom geldt als een categorie waar vrouwen wat makkelijker aan de bak komen dan films. Alleen op het gebied van televisieprogramma’s wisten vrouwen een paar nominaties in de wacht te slepen. Het gaat dan om het regisseren van bijvoorbeeld een aflevering uit een serie.

Volgens Women&Hollywood bevatte de short list met betrekking tot documentaires nog wel wat vrouwennamen: vijf van de vijftien. Maar ze vielen af in de uiteindelijke nominaties:

Five women (out of 15) made it to the short list for the Oscars including Lucy Walker who made two fine films this past year. The fact that the DGA did not include any of those women — or others who were left off that list including Laura Poitras — does not give me a good deal of hope that a woman will make it onto the final Oscar nomination list. Question- who nominates these awards and how many women are on the nominating committee?

Een hele goeie vraag. De ledenlijst van de DGA is alleen tegen betaling te zien. Er is ook een lijst met websites van aangesloten leden. Die ziet er zeer mannelijk uit: Abdul, Mark, Ken, Malcolm, David, de ene mannennaam na de andere, met hier en daar een Rebecca of Debrah ertussen. Dat belooft niet veel goeds.

Film zet Afrikaanse mannen aan het denken over condooms

Geen officiële pamfletten, geen dikke boeken, maar een film waarin gewone mannen vertellen wat hun aarzelingen en beslissingen zijn rondom het gebruik van condooms. De film, Protection, probeert zo taboes te doorbreken en gevoelens bespreekbaar te maken. Uiteindelijk doel: levens redden. Want sinds AIDS de kop opstak is veilig vrijen een zaak geworden van levensbelang. 

PlusNews Global schetst een portret van producente Jill Lewis, die met het idee van de film kwam, en de twee regisseurs, Francois Vester en Neil Brandt. Alledrie wilden ze af van het stereotiepe beeld van de brute Afrikaanse man, die te stom is om in te zien wat hij aanricht. In plaats daarvan zochten ze naar aansprekende voorbeelden van eenvoudige mannen, uit dorpen en steden, uit verschillende landen, die iets wilden vertellen over hun eigen ideeën. Uiteindelijk vond het team mannen uit Kenia, Zuid-Afrika en Sierra Leone bereid om de kijker mee te nemen in hun zoektocht.

De film ging vorige week in première in Pretoria. Allerlei non-profit organisaties woonden het feestje bij. Ze zien de film als een geschikt middel om te gebruiken in hun werk. Condooms zijn namelijk in veel landen nog steeds een taboe-onderwerp. Een echte man doet het zonder. Dat deze macho houding ook vrouwen het leven kost, is minder belangrijk dan het mannelijk eergevoel. Daarbovenop kwam nog de Paus, die lange tijd fel tegenstander was van het gebruik van condooms.

Maar als je de film vertoont, en ruimte geeft aan twijfels, aarzelingen en dilemma’s, kunnen gezondheidswerkers daarna in gesprek over de thema’s die de voorbeeldmannen aansnijden. En met de mannen afspraken maken over veilig vrijen. Wie weet helpt het meer tolerante standpunt van de kerk ook…

Nu in de bioscoop: the Kids are All Right

Rapunzel verbant vrouwen naar de marge

De nieuwste Disney tekenfilm Rapunzel heeft in het openingsweekeinde in de V.S. 69 miljoen dollar binnen gehaald. Dat meldt Women&Hollywood.  Het commerciële succes maakt het extra zuur dat Disney/Pixar besloten hebben om prinsessenfilms af te zweren. Het praktische gevolg daarvan is dat de onderneming voorlopig alleen nog films maakt over en voor jongens. Een koersverandering die al zichtbaar is in marketing en de verhaallijn van Rapunzel, signaleert een recensent op Ms Weblog.

In de Los Angeles Times gaf Disney/Pixar aan te stoppen met sprookjesfilms. De studiobazen gaven daar een aantal redenen voor: omdat er niets creatiefs meer kan worden bedacht rondom prinsessen, omdat kleine meisjes een te beperkt publiek vormen, en omdat de vorige films een flop waren. Dat van die flops blijkt onzin, nu Rapunzel alleen al in het première weekeinde 69 miljoen dollar in het laatje bracht. Women & Hollywood vermoedt dat ook jongens de film gezien moeten hebben, anders krijg je niet zo’n omzet. De vorige ‘flop’, de prinses en de kikker, behaalde een winst van 162 miljoen dollar, en dan rekenen we de verkoop van dvd’s en speelgoed niet mee. Ook niet onaardig zou je zeggen.

 Ms Blog signaleert dat Rapunzel, de allerlaatste prinsessenfilm die Disney voorlopig gemaakt heeft, duidelijk de tekens vertoont van de koerswijziging van Disney/Pixar. Kort samengevat: meisjes en vrouwen zijn ‘uit’, jongens, mannen en mannelijke tekenfilmfiguren zijn ‘in’. Dat begint al met de titel en de marketing van de film. De originele titel, Rapunzel, vestigt de aandacht op de vrouwelijke hoofdpersoon. Disney veranderde dit voor de markt in de V.S.  in het neutralere Tangled (‘in de war’, zoals haren die in de war zitten). En in de marketingcampagne liet het bedrijf de mannelijke hoofdrolspeler veel prominenter in beeld verschijnen dan de prinses. Voor Nederland bleef de titel Rapunzel intact, maar ook hier richt de reclame zich vooral op de mannelijke hoofdpersoon. Rapunzel mag ‘ooh’ roepen, en een keer sorry zeggen, en dat is het dan.

Die lijn zet zich volgens Ms door in het scenario. Rapunzel kent maar twee vrouwenrollen van enig belang: die van de prinses en de boze heks. Vrouwen worden ook visueel op een zijspoor gezet. Z0 komt er een scène voor waarin de ouders van Rapunzel verdrietig zijn omdat hun dochter is verdwenen. De koning domineert het beeld: hij staat op de voorgrond en is groot en massief. Zijn vrouw staat letterlijk lager, onder in beeld, en is zo klein dat ze bijna in het niet valt bij de figuur van de koning. Ze staat er puur om de koning te troosten, als het klassieke hulpje van de man.

Voor de rest is het mannen en als mannelijk gepresenteerde dierenfiguren die de klok slaan. Ook als dat helemaal niet nodig is. Ms Weblog:

Obviously the (male) execs at Disney wanted to stay true to the fairytale roots, and thus kept Rapunzel white and blond, kept the evil witch character and kept the rescuing prince (though admittedly amping up his role). But even keeping to this narrow white- and male-privileged script, could they not have thrown in some female animals or patrons at the Snuggly Duckling?

Nee dus. En na deze laatste prinsessenfilm, die jongens en mannen op de voorgrond plaatst en vrouwen marginaliseert, is het afgelopen. Zelfs geen voorspelbare meisjescliché’s meer. Disney gaat de komende tijd zat films uitbrengen, maar dan gaat het onder andere om Cars 2, met auto’s die meestal mannelijk voorgesteld worden. En Tron, Legacy, mannelijk superhelden gedoe. Films van jongens, over jongens, voor jongens. Meisjes hebben afgedaan en verdwijnen letterlijk uit beeld.

De commentatoren op Ms Blog hebben een duidelijk beeld van de gevolgen hiervan:

When I was a kid, we would always pretend to be characters from cartoons. Of course, there was only one girl in EVERY freakin’ movie or show, so only one girl got to be a girl. The rest of us had to be guys. How many times have little boys been forced to identify with a female for lack of male characters? Unless you’re the kind of progressive family that lets your little boy watch Barbie movies, the sure bet is never. […] I learned fast that it was better to be a boy because they were smart, and active, and not relegated in to the role of being pretty/supportive/seductive.

Niet alleen is er in al die jaren blijkbaar niets veranderd, maar zelfs die enige vrouwenrol van betekenis begint nu scheuren te vertonen. Disney, bedankt.

Binnenkort in de bioscoop: Made in Dagenham

Made in Dagenham, de film die volgens de keuring enger is dan Saw. Binnenkort te zien in Nederland.

Film over gelijke beloning is enger dan Saw, volgens filmkeuring

Stel, je hebt een dochter van 13. Welke film mag ze zien: Made in Dagenham, over een protestactie van Engelse fabrieksarbeidsters om hetzelfde loon als hun mannelijke collega’s te krijgen voor hetzelfde werk. Of Saw 3-D, uit de bekende horrorserie, een werkje vol ingewikkelde martelingen en moorden bij de vleet.

Made in Dagenham.

Keuze gemaakt? Nou, de censoren in de V.S. wisten het ook wel. Saw 3-D is prima vermaak voor de hele familie, maar Made in Dagenham kreeg de status R (alleen toegankelijk voor volwassenen). Women & Hollywood besteedt aandacht aan deze rare gang van zaken, en citeert de producer van de film, Elisabeth Karlsen. Zij begrijpt niks van de keuzes van de Amerikaanse filmkeuring:

There are so few films about women, so few films where women are not simply minor players, ‘eye candy’ or objects of violence in a story about men. Made In Dagenham is one of the few and it has been embraced for this very reason. I can not believe that any parent, grandparent  or teacher would prefer their 13 year old daughter to see a film like ‘Saw’ rather than ‘Made In Dagenham’.  There is a handful of swear words in the film, but none of it is used in an abusive manor. It is there as an element of authenticity reflecting the period and people.

Ook na protesten bleef de status van de film hetzelfde. Dat betekent dat de film in minder bioscopen draait en op andere, latere tijdstippen. Wat weer een drempel opwerkt voor bezoekers, en dat heeft weer een negatief effect op de inkomsten die Made in Dagenham kan genereren. Kortom, bah.

Zelfs de Daily Mail, niet echt een progressieve krant, moest toegeven dat de film geen feministisch tractaat is. Made in Dagenham concentreert zich op individuen en geeft een warm, menselijk beeld van werkende vrouwen en de manier waarop ze zich staande houden. Maar De Zesde Clan begrijpt het wel. Alles, maar dan ook echt alles, is minder eng dan vrouwen die zelfbewust worden en eisen gaan stellen. Dat is het einde van de wereld, het einde van de beschaving, en een totale omkering van hoe het eigenlijk hoort.

Het stelt de mensen van de filmkeuring hopelijk gerust dat vrouwen tussen 1968 en 2010 weinig vooruitgang konden boeken. Zoals eerder deze week nog in de Verenigde Staten. Daar wees de Senaat een wet voor gelijke beloning af. Het verschil: twee stemmen. Maar als die wetgeving er wel is, wil dat nog steeds niet zeggen dat vrouwen een eerlijke behandeling krijgen. Een bekende truc: werkzaamheden een andere naam geven, met net iets andere functie-eisen, zodat vergelijkingen tussen de mannen- en vrouwensalarissen lastig zijn. Op die manier ontstaan verschillen die kunnen oplopen tot twintig procent, in het nadeel van de vrouwen.

Nu in de bioscoop: Die Fremde

Filmtotaal recenseerde deze Duitse inzending voor een Oscar zeer positief. Sowieso erg knap om een film te maken over eerwraak en daarbij alle kanten van het verhaal met respect te belichten….

Red slaagt maar net voor Bechdeltest

Okee, Red is geen hoogstaande arthouse film, maar daarom des te leuker om vanuit feministisch oogpunt te bekijken. Welke ruimte krijgen vrouwen in doorsnee popcorn filmvermaak, en vooral: lukt het om de Bechdeltest te halen? Je weet wel, die test dat tenminste twee vrouwen een naam hebben en met elkaar praten over iets anders dan mannen. Nou, Red slaagt er maar net in om dit te halen. Plus: vrouwen hebben een veel grotere kans om dood te gaan dan mannen.

Parker vindt Willis niet haar beste eerste afspraakje. Maar ook niet de slechtste.

Red vertelt het verhaal van een anonieme CIA analist (Bruce Willis) die met pensioen is en zich dood verveelt. Zijn enige lichtpuntje van de dag komt als zijn pensioencheque op de mat valt. Die cheque verscheurt hij meteen, zodat hij een excuus heeft om zijn leuke vrouwelijke contactpersoon (Mary-Louise Parker) bij het pensioenfonds te bellen. Zijn saaie bestaan verandert abrupt als een zwaar bewapend team hem wil doden in een compleet belachelijke kogelregen. Hij snapt dat zijn liefje bij het pensioenkantoor het volgende doelwit zal worden, want ‘ze’ weten dat hij haar leuk vindt. Dus kidnapt hij haar, om haar te beschermen. Vervolgens zoekt hij een paar oude maten op om met zijn mede pensionado’s te achterhalen wie hem dood wil en waarom.

Meer weggeven van het plot is zonde, dus de Zesde Clan concentreert zich even op de genderaspecten van deze film. Goed: de pensioendame gaat op een verfrissend leuke manier om met daten en die vermoeiende mannetje-vrouwtje dingen. Ze leest zonder enige gène romantische boekjes met titels waar de woorden Savage en Love in voorkomen. En Willis leest diezelfde boekjes zonder zijn mannelijkheid te verliezen. Parker bijt van zich af. Als ze eenmaal bekomen is van de schrik van haar ontvoering, neemt ze een actieve rol op zich en helpt mee om het probleem van de moordcommando’s op te lossen. Helen Mirren met haar machinegeweer is even leuk en grappig als de Zesde Clan een tijdje geleden al hoopte, en Parker en Mirren wisselen zowaar twee zinnen uit die niet over een man gaan.

Minder leuk: een van de pensionado’s begluurt vrouwen alsof het stukken vlees zijn. En er vallen veel doden, maar omdat er zoveel mannen meespelen, valt het percentage dode of gewonde mannen enigszins mee. De paar vrouwen daarentegen lopen allemaal schade op. Dood, gevangen genomen, gewond. Iedere vrouw overkomt iets, de score is honderd procent. Oh, en de enige vrouw die officieel een leidinggevende positie heeft, blijkt een foute bitch te zijn. Kortom, als vrouw mag je grote wapens in je tere handjes nemen, maar wie mee wil spelen met de jongens moet daar een prijs voor betalen.

Desondanks: vrouwen mogen tenminste meespelen. De twee belangrijkste hoofdrolspeelsters komen positief in beeld en hebben heel wat in hun mars. En er zitten genoeg grappen in Red om het geheel aangenaam te houden. Dus al met al prima vermaak zo aan het begin van de donkere winternachten.

Binnenkort in de bioscoop: RED

Dit kon de Zesde Clan natuurlijk niet weerstaan. Onze heldin en ster actrice Helen Mirren. Met een machinegeweer! En om het personage wat ze speelt in de film RED vorm te geven, nam ze huishoudgoeroe Martha Stewart als voorbeeld. Moeten we daar verder nog iets aan toevoegen? O ja, grootse explosies natuurlijk, hoe meer hoe beter.  

Binnenkort in de bioscoop: Viola di Mare

Distributeur Cinemien specialiseert zich in arthouse films die iets te zeggen hebben. Binnenkort zorgt de organisatie ervoor dat Viola di Mare in de Nederlandse filmhuizen draait. Een verhaal over twee vrouwen in het Sicilië van de negentiende eeuw. Regisseuse Donatella Maiorca won eerder een Golden Globe en is in Italië een beroemdheid. Een voorproefje:

Binnenkort in de bioscoop