Tag Archives: feministische mannen

Keulen biedt inzicht in vastgeroeste patronen

De massale berovingen-met aanranding in Keulen maken nog steeds veel los. Ik schreef er op dit weblog niet zoveel over. (Alleen een oproep om vooral wél Carnaval te vieren.) Dit omdat ik met dit blog de actualiteit niet in mijn eentje over wil doen. Ik concentreer me liever op moeilijker bereikbaar nieuws, of op achtergronden bij het nieuws. Keulen maakt echter zoveel los dat er interessante patronen aan het licht komen.

vrouwen Keulen protest

Als je de verschillende nieuwsberichten en opiniestukken bekijkt, zie je patronen opduiken die veelvuldig zichtbaar worden, zodra er iets speelt rondom vrouwen. Met als bonus beladen onderwerpen zoals seksualiteit en agressie:

Deze verhalen dienen allerlei handige doelen. Ze komen goed van pas 1. om de onveilige situatie van vrouwen en seksisme in de samenleving te verdonkeremanen, 2. te vergeten dat de ‘eigen’  mannen net zo goed ongevraagd en ongewenst met hun tengels aan vrouwen zitten (meestal is de dader iemand die de vrouw kent. Een buurman, een collega op het werk, een vriend of ex-vriend, een familielid) en 3. om feministen terug in hun hok te slaan.

Verschillende mensen zetten zich in om die andere kant van het verhaal onder de aandacht te houden. Waar waren de huidige verontwaardiging en bereidheid tot actie de afgelopen decennia, vraagt Amelie Mangelschots van initiatief #wijoverdrijvenniet zich af:

 Elke miserabele zeikerd die mij ooit zei dat vrouwen misschien ook niet alleen op straat moeten wandelen en misschien moeten nadenken voor ze uitdagend gekleed op straat gaan, heb ik evenzeer horen roepen dat moslimmannen moeten leren dat dit een vrij land is en ‘onze’ vrouwen mogen doen en laten wat ze willen en ze hen daarvoor niet mogen lastig vallen. Gij, gij blanke, Vlaamse hypocriet.

En hallo, al eeuwen protesteren vrouwen tegen seksuele agressie. Ze werden en worden weggehoond. ”Seksueel geweld is geen probleem, wat zeur je, overgevoelige hysterische mannenhater, vrouwen in Afrika, die hebben het pas slecht”. Iedere feminist kent dat rijtje drogredenen van buiten. Maar nu seksuele agressie van bepaalde mannen past in een racistisch verhaal is het opeens het belangrijkste thema van de eeuw? Getverdemme… Feministen ijveren er nu opnieuw voor, om bij het onderwerp te blijven: structureel seksueel geweld tegen vrouwen, veelal gepleegd door mannen die ongestraft blijven.

Hartverwarmend in dit verband: mannen gingen in Nederland de straat op en protesteerden in Amsterdam, in minirok, tegen seksuele agressie tegen vrouwen. Ze wilden daarmee duidelijk maken dat het niet aangaat om vrouwen verantwoordelijk te stellen voor hun eigen seksuele geweld (de beroemde ‘wat had je aan’ verwijten enz.). Je moet als man gewoon met je handen van vrouwen afblijven, punt.

Ook jij kunt wat doen: teken de petitie om straatintimidatie in Nederland strafbaar te stellen. De politie kan nu pas ingrijpen als naroepen uitloopt op situaties die wél strafbaar zijn, zoals aanranding. Maar dan ben je rijkelijk te laat…De teller staat inmiddels op ruim 24.000 handtekeningen. Nog 16.000 erbij en dan kunnen de initiatiefnemers naar de Tweede Kamer om in ieder geval een boete mogelijk te maken. Komt er misschien toch nog iets goeds uit Keulen voort.

Advertenties

Nederland heeft een nieuwe Mannenbond nodig

Ooit kende Nederland een Mannenbond, die zij aan zij met vrouwenverenigingen streed voor het vrouwenkiesrecht. Tien jaar lang pleitten de leden in woord en daad voor de democratische emancipatie van de andere helft van de bevolking. Atria, instituut voor de Vrouwengeschiedenis, haalt de bond uit de vergetelheid en geeft een overzicht van hun acties. Anno 2014 zou ons land dit type mannenbond goed kunnen gebruiken!

Als mannenorganisaties tegenwoordig in de publiciteit komen, gaat het meestal om zogenaamde mannenrechtenactivisten. Boze, veelal blanke mannen, die vrouwen afschilderen als machtige heksen wiens vrijheden hoognodig ingeperkt moeten worden. Want ze plukken mannen financieel kaal, of gebruiken hun overmacht in de rechtszaal als machtsmiddel, en het is een schande, en arme mannen zijn de klos, en die vrouwen moeten hoognodig een toontje lager zingen. Het leidt tot zeer onsmakelijke ‘discussies’, als je het geschreeuw al zo kunt noemen, die bol staan van seksisme. Zie voor meer mannenrechten activisme ook ‘we hunted the mammoth’, voorheen Man boobz.

Nee, dan de mannenbond die tot 1919 op kwam voor het vrouwenkiesrecht. Het betrof hier een groep die zichzelf en Nederland wilde verheffen, door vrouwen te verheffen. De leden hadden haarscherp door hoe hun hogere status daarbij van nut kon zijn:

De leden wilden in eerste plaats ondersteuning bieden aan hun vrouwelijke medestrijders, maar redeneerden eveneens dat zij zich konden inzetten voor het kiesrecht op manieren die voor vrouwen vaak niet mogelijk waren. Zij waren er van overtuigd dat juist hun mannelijkheid maakte dat zij seksegenoten konden bereiken die het vrouwenkiesrecht nog niet steunden.

De leden van de groep kregen lof en eer van hun werk, maar ontmoetten ook weerstand. Mensen voelden zich bedreigd, schrijft Atria. De machtspositie van de man zou afbrokkelen als vrouwen stemrecht kregen, heette het, en de leden deden afbreuk aan de mannelijkheid met hun slapheid en verwijfde gezeur over vrouwen.

Wat dat betreft lijkt er sinds 1919 weinig verandert in de mentaliteit. Dezelfde angsten en weerstand kom je tegenwoordig nog steeds tegen, zodra vrouwen proberen meer rechten te krijgen of vaker iets doen wat tot voor kort leek voorbehouden aan mannen.

Waar zou een Mannenbond zich anno 2014 sterk voor kunnen maken? Zomaar wat punten:

  • Het steunen van feministen, nog steeds broodnodig. Vrouwen zijn mensen, geen seksobjecten, dienstbodes of producten
  • Gelijk loon voor gelijk werk
  • Een einde aan zwangerschapsdiscriminatie
  • Het ontmoedigen en tegengaan van seksueel geweld
  • Bevorderen dat mannen kritisch onderzoeken wat ‘mannelijkheid’ inhoudt, welke privileges ze in de schoot geworpen krijgen vanwege hun sekse, en hoe ze zich daar tegenover willen verhouden
  • …… (suggesties welkom)

Als mannen daar actief mee bezig zouden zijn, en in actie zouden komen, zou de wereld er een stuk veiliger op worden voor vrouwen. En rechtvaardiger. Leve mannenbonden oude stijl!

Mannen die zich uitspreken voor vrouwen (niet in Nederland)

Waarom willen feministen graag mannen aan hun zijde zien? Omdat mannen als groep nog steeds meer macht hebben dan vrouwen als groep. Ze krijgen meer krediet, hebben een hogere status, en kunnen meer invloed uitoefenen. Vrouwen zijn zich daar scherp van bewust. Bij sommige mannen begint het ook te dagen. Daarom is het heel fijn, en een positief teken, als mannen zich uitspreken ten gunste van vrouwen.

Acteur Patrick Stewart wil dat geweld tegen vrouwen stopt.

De Zesde Clan heeft al eens aandacht besteed aan het werk van acteur Patrick Stewart. De man spreekt onvermoeibaar over geweld tegen vrouwen, dat dit geweld moet stoppen, en dat mannen, als hoofdleverancier van de daders, hierin een bijzondere verantwoordelijkheid hebben. De acteur gebruikt zijn roem als platform. Het blijft niet alleen bij woorden. Stewart steunt in het bijzonder Engelse Blijf van mijn Lijf huizen en crisiscentra waar mishandelde en verkrachte vrouwen hulp kunnen zoeken.

John Scalzi is een ander positief voorbeeld. Deze science fiction auteur maakte naam met bekroonde romans. Organisatoren nodigen hem graag uit als spreker op conventies en symposia. Helaas weet iedereen dat zulke conventies te vaak een onveilige omgeving bieden aan vrouwen. Mannelijke fans en mannen die in de sf en filmindustrie werken, weten hun handen niet altijd thuis te houden. Soms werken organisatoren er (onbedoeld en onbewust, hopen we) aan mee om dit soort wangedrag onder de pet te houden. Zij vroeg er misschien wel om. En hij is een belangrijke baas in de filmindustrie. Dus…..

Scalzi is het zat. Hij wil alleen nog maar spreken op evenementen waar duidelijke regels gelden om seksuele intimidatie te melden en aan te pakken. Geen beleid om wangedrag jegens vrouwen tegen te gaan? Dan geen Scalzi op het podium. Doei! Hij sluit zich wat dat betreft aan bij andere progressieve mannen. Zo wil comics auteur Paul Cornell bewerkstelligen dat panels bij dit soort evenementen voor de helft uit vrouwen bestaan. Is dat niet het geval, dan geeft hij ter plekke zijn plaats op en nodigt een vrouwelijke collega uit om in zijn plaats te spreken over het desbetreffende thema.

Mannen laten zich ook kritisch uit over hun seksegenoten. Zo constateert Gideon Burrows dat veel mannen sociaal wenselijk praten over eerlijk de zorg voor kinderen verdelen. In de praktijk laten ze het er echter massaal bij zitten. Ze gebruiken sociale conventies om onder hun verantwoordelijkheden uit te komen en vinden het in de praktijk wel makkelijk dat vrouwen het leeuwendeel van de zorg blijven leveren. Met de bijbehorende offers.

Mannen spreken zelfs over onderwerpen zoals abortus. De komiek Rob Delaney geeft onmiddellijk toe dat hijzelf niet zwanger kan worden en nooit voor deze keuze kan komen te staan. Hij is zelf getrouwd, heeft twee kinderen, en schrijft dat zijn echtgenote en hijzelf er graag nog een derde bij willen krijgen. Juist omdat hij van kinderen houdt, en ziet wat het doet met een vrouw als zij zwanger is en een kind baart, wil hij dat iedere vrouw baas in eigen buik kan zijn. Om dat recht te verdedigen schreef hij hier publiekelijk over, in een persoonlijk essay voor de Engelse krant The Guardian.

In Nederland heeft de Zesde Clan dit jaar nog geen man gevonden die een vlammend betoog voor vrouwenrechten hield. We  zien vooral vrouwen onder elkaar discussiëren. Een politica die namens haar partij actie wil om de loonkloof eindelijk te dichten. Een redactielid dat namens haar literaire tijdschrift belooft schrijfsters serieuzer te nemen. Opiniemaaksters die het betreuren dat het bij emancipatie, zoals met wel meer sociale bewegingen, twee stappen voorwaarts en een stap terug is.

Nederlandse mannen lijken zich massaal te scharen achter de status quo. Ze hoeven zich ook niet druk te maken over emacipatiekwesties. Zelfs de minister van Emancipatie spreekt mannen namelijk niet aan om hun aandeel te leveren. Ze kunnen het zich veroorloven achterover te leunen en het gepraat aan de vrouwen over te laten. Voor steunbetuigingen van mannen moeten we naar het buitenland uitwijken. Dat we het even weten….