Tag Archives: feministische klassiekers

Klassieker Joanna Russ krijgt nieuwe uitgave

Leve de universiteit van Texas! Die verzorgde een gedegen nieuwe uitgave van de klassieker ‘How to Suppress Women’s Writing” van Joanna Russ, met een voorwoord van Jessa Crispin. (In Nederland verscheen haar boek onder de veel mildere titel Andere Levens, Andere Letteren). Dit is geweldig nieuws, want wat Russ schreef over uitsluitingsmechanismen bij schrijfsters geldt net zo goed voor de situatie rond kunstenaressen, onderneemsters, wetenschapsters, opiniemaaksters enzovoorts. En is nog steeds akelig actueel.

Bron: Financieel Dagblad

Russ wijst er in haar boek op dat culturen echt wel veranderen en beschaafder kunnen worden. Zo hebben we sinds een paar decennia nauwelijks wetgeving die vrouwen expliciet en gericht uitsluit van bepaalde beroepen of bezigheden. Vrouwen blijven sinds de jaren vijftig handelingsbekwaam na hun huwelijk. Bijna niemand doet in het openbaar nog botte uitspraken dat vrouwen iets niet zouden kunnen, niet zouden mogen of niks voorstellen. Doet iemand dat wel, dan volgt (terecht) felle kritiek.

Je zou oppervlakkig gezien kunnen denken dat alles ok is. In de praktijk, stelt Russ, wéten we als samenleving echter heel goed wie iets mag zijn of doen, en wie niet. Zo zijn historici witte mannen, onderzocht Suze Zijlstra. Serieuze auteurs vinden we witte mannen, onderzocht Corina Koolen. Ondernemers vinden we witte mannen, analyseerde het Financieel Dagblad.

Vanuit dat wereldbeeld zijn vrouwen vreemde eenden in de bijt. Ze horen er niet bij. Duiken ze toch op, dan ontstaat er een probleem waar je zo snel mogelijk vanaf wilt. Russ zette voor de literaire wereld op een rijtje wat de acties zijn om het Serieuze Schrijverschap te behouden voor leden uit de correcte groep, namelijk witte mannen. Heel in het kort: ontkennen, belachelijk maken of afbreken, bijvoorbeeld door te zeggen dat ze inferieur werk aflevert, dat ze een waardeloos onderwerp uitkoos, dat ze slechts een eenzame uitzondering is, zich op de verkeerde genres richt, enzovoorts.

Lukt het om vrouwen af te schrikken of, als ze toch schrijven, in het hokje broddelaarsters te houden, dan heb je meteen een extra stok om vrouwen mee weg te slaan. Kijk, vrouwen mogen en kunnen alles maar doen het niet. Of ze doen het wel maar komen niet verder dan truttige romannetjes. Ze kunnen het blijkbaar niet. Ze spannen zich niet genoeg in. Zie je wel, mánnen zijn de serieuze auteurs.

Die manier van kijken en denken heeft voor vrouwen verstrekkende negatieve gevolgen. Anno 2018 ontdekte Corina Koolen dat lezers, recensenten en uitgevers nog steeds niet goed kunnen kijken naar het werk van schrijfsters. Mensen plakken allerlei seksistische etiketten op romans van schrijfsters en weigeren hun werk te erkennen als literatuur. Wat Russ kwalitatief analyseerde, trof Koolen even genadeloos hard aan in haar kwantitatieve onderzoek.

Wat schrijfsters overkomt, overkomt ook andere vrouwen die opduiken op plaatsen waar ze niet horen. Zo vinden we het in Nederland volstrekt normaal als er alleen blanke mannen aan tafel zitten bij talkshows op de televisie. Als er plotseling louter vrouwen aan tafel dreigen te komen, in het programma Buitenhof in dit geval, worden mensen zenuwachtig. Dus zegt de redactie één van de vrouwen af en laat voor haar in de plaats een man komen. Zo ver gaat onze cultuur om het plaatje weer een beetje te laten kloppen.

Vrouwen lopen niet alleen tv optredens mis, ze lopen vanuit het “mannen behoren X te doen” wereldbeeld ook geld en middelen mis om hun ambities te verwezenlijken. Vervolgens kan iedereen hoofdschuddend zeggen “tsja, ze kunnen en willen niet, vrouwen blijven liever bij hun gezin”.

Het Financieel Dagblad schonk bijvoorbeeld onlangs aandacht aan een fascinerend onderzoek naar het taalgebruik van investeerders. Mannen en vrouwen met macht (en geld) spraken met jonge ondernemers die kapitaal wilden werven om hun onderneming te starten of verder uit te bouwen. Na de analyse van talloze gesprekken bleek dat de investeerders bij ‘ondernemer’ aan mannen denken. Vrouwen zijn de vreemde eend, het klopt niet dat zij daar zitten als ondernemer. Daarna hijsen ze mannen in het zadel en wijzen vrouwen af:

De capaciteiten van vrouwelijke ondernemers werden stelselmatig omlaag gepraat, die van mannen omhoog. Mannelijke eigenschappen werden geassocieerd met ondernemerschap, vrouwelijke juist niet. Zelfs als het over dezelfde eigenschappen ging. Alsof – zo schrijven de onderzoekers – het imago van de vrouw ‘strijdig is met de persoonlijkheid van de entrepreneur’. Bijvoorbeeld: ‘Zoals alle vrouwen is ze voorzichtig. Ze durft niet.’ Over een man daarentegen: ‘Hij is voorzichtig, en dat is goed. Hij neemt weloverwogen beslissingen.’ Leeftijd en ervaring werden ook verschillend uitgelegd. Bij een vrouw negatief: ‘Ze is jong en heeft waarschijnlijk geen ervaring in het leiden van een business.’ Bij een man is dat iets positiefs: ‘Hij is een jonge kerel en heeft nog een veelbelovende toekomst voor zich liggen.’

De omgeving moet wakker worden, vooroordelen bijsturen en vrouwen eerlijker beoordelen. Dan pas verandert er écht iets en maakt een vrouwelijke canon of traditie een kans. Joanna Russ constateerde dat in How to Suppress Women’s Writing, en in Nederland kun je haar gelijk dagelijks ervaren door het nieuws te volgen en bijvoorbeeld dat onderzoek van Koolen te lezen.

Daarom top dat haar boek opnieuw breed verkrijgbaar is. Lees haar analyse, ken de argumenten om vrouwen buitenspel te zetten, en wees er alert op als je die mechanismen vervolgens tegen komt op kantoor, aan de talkshow-tafel, op je literaire platform enzovoorts. Want vrouwen zetten door en er is hoop op verbetering:

For hundreds of years, despite those odds against them, the “wrong” writers still manage to write. Likely it won’t be remembered long enough or taken seriously enough, but to read this book is to admire this buried tradition, and realize how much there is to be discovered — and how there’s no time like the present to look at the marginalized writers you might be missing. “Only on the margins does growth occur,” Russ promises, like the guide in a story telling you how to defeat the dragon. Get angry; then get a reading list.

Advertenties

Belangrijke werken uit de tweede feministische golf

De Zesde Clan hoopt dat iedereen het werk gelezen heeft van Joke Kool-Smit. Bijvoorbeeld Het Onbehagen bij de Vrouw, waarmee ze de tweede feministische golf in Nederland officieel opstartte. De tweede feministische golf leverde echter meer klassiekers op, in binnen- en buitenland. The New Statesman besteedt op dit moment in de serie Rereading the Second Wave aandacht aan auteurs, die het feminisme vooruit hielpen. (Oh, en weet je niet goed wat feminisme is? Deze beroemde auteurs leggen het je graag uit.)

Serie Rereading the Second Wave  begon vanwege een zorg. Mensen spreken zeer vaak ongenuanceerd over de veelkleurige wereld van het feminisme, daarbij geholpen door een vijandige pers. Zo zou de tweede feministische golf zich vooral gericht hebben op het triviale gezeur van blanke vrouwen uit de middenklasse. Afschaffen die handel.

Niet doen, vindt de redactie van The New Statesman. Want dan gooi je het kind met het badwater weg. Plus bonuspunten voor het napraten van vijandige cliché’s:

by rejecting the Second Wave wholesale – as embarrassing dinosaurs, who we must execute in the relentless quest for the sunlit uplands of True Equality – we are falling into a sexist trap. First, because no great political idea or movement is perfect, and the demand for perfection is often used as a way to keep women in their place; and second, because so much of the criticism of the Second Wave is so relentlessly personal.

Kijk je wat verder, dan blijkt dat feministen in de periode van ruwweg 1965 tot 1985 belangwekkende theorieën ontwikkelden en interessante inzichten verwerkten in essays, polemieken, analyses en pamfletten. Die vervolgens weer voor vruchtbare discussies zorgden. En die bij herlezing voor een groot deel nog verrassend actueel blijken te zijn – onder andere omdat seksisme een diep in de samenleving verankerde praktijk is, met structurele patronen van uitsluiting en marginalisering waar je niet makkelijk vanaf komt.

Vandaar dat de herlezing van klassieke werken een bron van erkenning, herkenning en inspiratie kan zijn. Neem een kijkje bij de essays over

  • Hélene Cixous, een Franse feministe die vrouwen in De Lach van de Medusa opriep om zichzelf centraal te stellen
  • Audre Lorde, die in haar werk de driedubbele marginalisering analyseerde die voortvloeit uit de status van zwart, vrouw en lesbisch
  • Luce Irigaray, die in kaart bracht hoe de helft van de wereldbevolking (m) het culturele, symbolische en praktische landschap bepaalt voor de andere helft van de wereldbevolking (v), en welke effecten dat heeft: ,,In an important sense, women’s work makes the world. And their labours are often unrecognised, and undervalued.” 
  • Shulamith Firestone, die een van de eerste bestsellers van de tweede golf op haar naam zette en pleitte voor het compleet afschaffen van de tweedeling man-vrouw – iets wat zulke revolutionaire gevolgen zou hebben voor de  machtsstructuren die de huidige samenleving vorm geven, dat veel mensen het een bedreigend, ondenkbaar idee vonden en vinden

Voor alle mensen die feministen willen wegzetten als doorgedraaide mannenhaters: meestal volgt dan een verwijzing naar Valerie Solanas en haar politieke pamflet over de Society for Cutting Up Men. The New Statesman herpubliceert ter gelegenheid van de serie een essay over Solanas, en brengt naar voren waarom haar vlammende aanklacht meer dan ooit relevant is voor vrouwen vandaag:

These days, there may be much talk of the work/life balance, as this has become the polite and coded way of discussing sexual politics, but Solanas is not polite. She is gloriously succinct. She understands that women will not benefit merely from economic equality, to which she refers, beautifully, as “co-managing the shitpile”.[…] The conflict that Solanas advocates is not between men and women. You see, we don’t need to eliminate men, as they are doing it all by themselves. The real conflict is between the women of Scum and the nice daddy’s girls who have bought into the system. 

Kortom, het gaat niet om primitief mannen haten, ”wraaaaah!!!!” en op naar gevangenis of gekkenhuis. Het gaat om de spanningen die ontstaan tussen mensen die meewerken aan hun eigen onderdrukking, en mensen die af willen van allerlei verstikkende machtsverhoudingen en hiërarchieën. (Ja, deze zin klopt. Vrouwen zijn ook mensen.)

Zelf heeft de Zesde Clan nog een paar andere suggesties en leestips.

  • Neem een kijkje bij FRAGEN, oftewel Frames on Gender. Bibliothecarissen uit 29 Europese landen selecteerden per land tien teksten uit de Tweede Golf die zij cruciaal achten voor de ontwikkeling van het feminisme. Nederland kwam tot een shortlist met onder andere Baas in eigen Buik, De Schaamte Voorbij van Anja Meulenbelt, het artikel De Witte Toren van Vrouwenstudies en Racisme en Feminisme.
  • The Madwoman in the Attic verscheen in 1979 en schudde de literatuurkritiek grondig en blijvend op. Jane Eyre lezen zal nooit meer hetzelfde zijn als je kennis hebt genomen van de analyse van Gilbert en Gubar.
  • Laura Mulvey introduceerde in 1975 het begrip ‘male gaze’. Waarna film kijken nooit meer hetzelfde zou zijn: ,,Psychoanalytic theory is thus appropriated here as a political weapon, demonstrating the way the unconscious of patriarchal society has structured film form”.
  • Peggy McIntosh valt officieel nét buiten de tweede golf, die heet te eindigen rond 1985. Maar zij is degene die de wereld in 1988 het begrip ‘blank mannelijk privilege’ schonk. De term om het stelsel van voordelen mee aan te duiden, waardoor blanken en mannen bonuspunten en kansen krijgen op basis van hun huidskleur en sekse. The New Yorker sprak met haar over haar vondst en wat er daarna gebeurde – discussies, levendige debatten, hoon, lof en alles daartussen. Check your privilege….
  • Third World, Second Sex legde in 1984 haarfijn uit waarom bewegingen van nationale bevrijding graag gebruik maken van de diensten van vrouwen, maar hen daarna als een baksteen laten vallen. Neem bijvoorbeeld Nicaragua, waar de Sandinisten vrouwen allerlei beloftes deden. Waarna de erfgenamen van deze beweging onder zware druk van de katholieke kerk vrouwen beroofden van hun reproductieve rechten. Misstanden volgen massaal, signaleert Amnesty International, die felle kritiek heeft op deze situatie.
  • Wat doe je als zwarte vrouw, als zwarte mannen de antiracisme beweging domineren en feminisme de naam heeft iets te zijn voor blanke vrouwen? Je eigen standpunten ontwikkelen. In 1982 verscheen But Some of Us are Brave. De drie redacteuren, Gloria T. Hull, Patricia Bell Scott en Barbara Smith, werkten het begrip intersectionaliteit uit in hun kritiek op de manieren waarop huidskleur en sekse nadelig doorwerken in de levens van zwarte vrouwen.

Gesterkt door die stemmen van een jaar of dertig geleden kun je met hernieuwde energie beginnen aan een derde of vierde feministische golf. Waarbij de snoeiharde bezuinigingen wel eens de aanzet zouden kunnen geven tot een terugkeer naar de aloude grassroots beweging van de jaren zestig en zeventig. Wie weet waar dat allemaal nog toe zal leiden.

Graag besluiten we dit stuk met woorden die Joke Smit in 1972 schreef in de inleiding van haar bundel Hé zus, ze houen ons eronder:

We doen nog niet allemaal mee, maar dat komt wel. Want als we onze droeve ontdekkingen achter de rug hebben worden we steeds bozer en steeds vrolijker. Steeds bozer omdat we ontdekken dat de seksuele ongelijkheid in alles doorwerkt. Steeds vrolijker omdat we merken dat we onze slechte eigenschappen kunnen afleren en de goede, die we tot onze verbazing óok blijken te bezitten, voor het eerst kunnen gebruiken bij het toewerken naar een betere wereld die eindelijk mede van ons zal zijn. Als we ons met het feminisme inlaten worden we weer jong, of we nu vijftien zijn of tachtig. Want we beginnen opnieuw te leven.

 

Nieuwsronde: positieve editie

De Zesde Clan doet echt haar uiterste best om temidden van ellende en onrecht de zonzijde te blijven zien. Daarom een nieuwsronde vol positieve berichten, over vrouwen met succes, vooruitgang, vergroting van de diversiteit en andere constructieve ontwikkelingen die de wereld een beter oord kunnen maken voor de helft van de bevolking. Komt-ie:

De ‘Gulabi Gang’, genoemd naar de roze sari’s van de leden, geeft Indiase vrouwen hoop in bange dagen.

  • De Belgische justitie gaat het bestrijden van internethaat prioriteit geven. Wie via Twitter vrouwen wil bedreigen met verkrachting, kan erop rekenen dat politie, OM en het ministerie van Justitie beter willen samenwerken, nauwlettender willen registreren wat er op internet gebeurt, regels verduidelijken en sneller toepassen. Op allerlei plekken komen “referentiemagistraten of “referentieambtenaren”, die zich speciaal richten op feiten van discriminatie en haatmisdrijven. Daders krijgen op die manier sneller een proces verbaal aan hun broek.
  • De EU geeft de Rijksuniversiteit Groningen 6,6 miljoen euro subsidie om de diversiteit te verbeteren. De universiteit deed eerder al een poging vrouwen binnen te halen door nieuwe leerstoelen te creeeren. In een omstreden besluit keurde de commissie gelijke behandeling dit beleid af. De universiteit heeft na deze uitspraak de regels aangepast. Maar omdat er nog steeds buitenproportioneel veel mannen aan de top bivakkeren, wil de RUG wél doorgaan met het stimuleren van en kansen creëren voor vrouwen. Dankzij de miljoenensubsidie kan dat. Gelukkig maar, want Nederland loopt hopeloos achter bij het erkennen van de kwaliteiten van vrouwen.
  • De immens populaire computergame Call of Duty laat mensen als soldate spelen. Het vorige besturingssysteem had volgens de producenten onvoldoende geheugen om de optie ‘vrouw’ aan te bieden. Dit terwijl andere populaire schietspelletjes, zoals Halo en Gears of War allang de mogelijkheid boden om te kiezen voor een vrouwelijk personage. Call of Duty Ghosts, verwacht in november, krijgt echter een volledig nieuw systeem met veel meer geheugen. Dus nu kan het wél. Eindelijk!
  • E.L. James verdiende van alle auteurs het meeste geld. Met haar Vijftig Tinten Grijs-trilogie haalde ze tussen juni 2012 en juni 2013 maar liefst 71 miljoen euro op. Volgens magazine Forbes is het succes mede te danken aan de opkomst van e-boeken. Daardoor valt minder op wat je nu precies leest, en durfden meer mensen een van haar romans aan te schaffen.
  • Zweedse vrouwen kwamen in actie om haat tegen moslima’s in te dammen. Onbekenden vielen in een voorstad van Stockholm een vrouw aan omdat ze een hoofddoek droeg. De verontwaardiging was groot. Andere vrouwen begonnen een campagne en zetten nu uit solidariteit foto’s van zichzelf, met hoofddoek om, op Facebook. Een enkele man sloot zich ook aan bij de protesten.
  • Quota’s voor vrouwen roepen kritiek op. Maar dat komt misschien wel voort uit angst. Want quota, bijvoorbeeld voor het percentage vrouwelijke politici, veroorzaken daadwerkelijk verandering. Daarom grepen een aantal auteurs het internationale boekenfestival van de Schotse stad Edinburgh aan om te pleiten voor een vrouwenquotum.
  • Flavorwire zette vijftig feministische klassiekers uit de populaire cultuur op een rijtje. Ze sloeg de meest voor de hand liggende opties over, dus een serie als Buffy the Vampire Slayer komt niet in de lijst voor. Wél daarentegen de speech van Clair Huxtable uit The Cosby Show, fotografe Francesca Woodman, vrouwelijke rappers, romans van Margaret Atwood en Mary McCarthy, enz enz, met waar mogelijk bijbehorende youtube filmpjes.
  • Temidden van alle ellende in India, waar vrouwen loslopend wild zijn en sterven als vliegen, juist als ze volwassen zijn, is de Roze Sari Gang een baken van hoop. Onder aanvoering van Sampat Pal bieden de circa 20.000 aangesloten vrouwen praktische hulp aan vrouwen en meisjes in nood, en strijden ze in deelstaat Uttar Pradesh voor een eerlijkere samenleving waarin vrouwen als volwaardige mensen meetellen. Zover is het nog niet, maar juist dat maakt hun werk zeer waardevol. Een Amerikaanse journaliste heeft inmiddels ook een boek geschreven over deze onverschrokken vrouwen: Pink Sari Revolution – A tale of women and power in the badlands of India.

Ms Magazine kiest 100 beste feministische boeken

Time Magazine publiceerde een top 100 van beste non-fictie, en Ms Magazine concludeerde tevreden dat hier ook feministische mijlpalen op stonden. Zoals Een Kamer voor Jezelf van Virginia Woolf, en Betty Friedan’s De Mystieke Vrouw. Maar feministen hebben nog veel meer belangwekkends te zeggen. Daarom stelt het blad een eigen top 100 samen.

Lezers mogen zelf titels aandragen, of kunnen hun favorieten aankruisen op een door Ms Magazine voorgestelde lijst. In die reeks aanbevolen boeken staat onder andere De Tweede Sekse, van Simone de Beauvoir, maar ook Zwarte Vrouwen en Feminisme van Bell Hooks, Backlash van Susan Faludi, en verschillende boeken van Gloria Steinem (zeg maar de Amerikaanse Joke Smit, één van de grondlegsters van de tweede feministische golf in de V.S.).

Al die titels. Al die boeken. Met links naar plaatsen waar je de titel naar keuze kunt aanschaffen, of recensies kunt lezen. (Zie onder andere hier voor Bell Hooks). Heerlijk! Kijk op je gemak rond, en wie weet wat voor schatten je tegenkomt.

Feministische Klassiekers bespreekt werk van Nawal El Saadawi

Weblog Feministische Klassiekers bespreekt dit jaar in een online leesgroep een heel aantal boeken over vrouwen en hun plek op deze aardbol. De maand juni staat geheel in het teken van het boek ‘God stierf bij de Nijl’, van Nawal El Saadawi. In Nederland is dit boek voornamelijk nog tweedehands verkrijgbaar (zie onder andere Boekwinkeltjes). El Saadawi geldt als een van de boegbeelden van de feministische beweging in Egypte. Ze speelde de afgelopen tijd nog een belangrijke rol bij de volksopstand in Cairo. Haar boek laat zien dat ze wat dat betreft niets is veranderd. Vroeger was ze strijdbaar, en nu is ze dat nog steeds.

In voorgaande maanden behandelde het weblog ook een paar andere interessante werken van feministen. Zoals ‘Herland’, een utopische roman van de Amerikaanse activiste Charlotte Perkins Gilman, en natuurlijk het standaardwerk Een kamer voor jezelf van Virginia Woolf. De discussie over de boeken vindt voor een deel plaats op de site, maar ook andere weblogs hebben de weg naar Feministische Klassiekers gevonden en praten mee vanuit hun eigen weblog of site. Zoals hier op de site Amy Reads.

Op die manier biedt internet een geweldig platform en digitale leesgroep om opnieuw kennis te maken met belangrijke werken van de feministische beweging. Aanbevolen door de Zesde Clan 😉

Nieuwsronde

De film Bridesmaids houdt de gemoederen bezig, een Engelse journaliste publiceert een boek over haar ervaringen met het herlezen van feministische klassiekers, en een ongewenste zwangerschap doorzetten om daarna afstand te doen van de baby blijkt enorme trauma’s op te leveren. Dat en meer in deze nieuwsronde:

  • Ongewenst zwanger? Dan laat je de baby toch adopteren? Het is een veel gebruikt argument waarmee anti abortus activisten ongewenst zwangere vrouwen proberen over te halen toch een baby te krijgen. Maar naar nu blijkt kampen vrouwen die afstand deden van hun kind met enorme trauma’s, meldt De Volkskrant. Het is voor het eerst dat hier onderzoek naar gedaan is, door de Radboud Universiteit Nijmegen. Schuldgevoelens en het sociale stigma zijn de grootste veroorzakers van trauma’s bij afstandsmoeders.
  • Recensenten vergelijken de film Bridesmaids met The Hangover. Wat zegt dat over gender in Hollywood? Niet veel goeds, zegt Thompson on Hollywood. In The Hangover II krijgt de aap meer karakterontwikkeling dan de vrouwenfiguren, en een komische film met vrouwen wordt gezien als een chickflick. Thompson ziet het liever zo: ,,Women are funny. Men are funny. Bridesmaids is not The Hangover‘s sister, it’s not the same film dressed up in drag, or any other interpretation of it.”
  • Terwijl Hollywood films blijft maken van en voor mannen, blijkt ook uit een nieuw verschenen rapport dat vrouwen slechts 24% van de schrijversbanen hebben. Dat betekent dat de verhalen op het witte doek in driekwart van de gevallen uit de koker van een man komen.
  • Journalist en auteur Stephanie Staal herlas alle feministische klassiekers, van Betty Friedan’s The Feminine Mystieke tot De Tweede Sekse van Simone de Beauvoir. Haar leeservaringen en de impact van al die feministische theorieën op haar persoonlijke leven leverde een prachtig boek op, ‘Reading Women’.
  • Dagblad De Morgen meldt dat België drie miljoen euro investeert om vrouwelijk wetenschappelijk talent door te laten stromen naar de top. De investering moet over een paar jaar tien hoogleraren opleveren. Volgens de minister van Innovatie, Ingrid Lieten, laat België nu te veel kennis liggen. Zo blijkt het bij veel universiteiten onmogelijk te zijn om een wetenschappelijke loopbaan te combineren met het moederschap. (Mannen die vader worden hebben daarentegen nergens last van.) Moet anders kunnen, vindt Lieten.
  • De zaak rond IMF-topman Strauss-Kahn blaast nieuw leven in de feministische beweging in Frankrijk. De manier waarop Franse media en publiekelijke figuren de topman in bescherming nemen, veroorzaakt zoveel woede dat steeds meer vrouwen wakker schrikken en in actie komen. ,,Het voelt aan alsof Frankrijk net achter het concept van ongewenste intimiteiten begint te komen”, vertellen feministes aan The Guardian.
  • Vrouwen met overgewicht lijden onder stigma’s, zijn vaker werkloos en verdienen een lager salaris. Mannen met overgewicht daarentegen verdienen een hoger salaris. Dat blijkt uit een onderzoek van het World Economic Forum. De Universiteit van Florida kwam vorig jaar met een eigen studie tot hetzelfde resultaat. Met andere woorden: de samenleving straft vrouwen voor overgewicht. Heel fijn…