Tag Archives: Fawcett Society

Fawcett Society moet bakzeil halen

Het juridische systeem in Engeland heeft de Fawcett Society naar huis gestuurd. Dat meldt onder andere de BBC. De Society wilde een stokje steken voor bezuinigingsplannen die vrouwen veel harder treffen dan mannen. Volgens de rechter is de hele zaak echter een academisch, moeilijk te bewijzen verhaal. Eis afgewezen, u kunt weer gaan.

De uitspraak van de rechter betekent dat de regering geen analyse hoeft te doen naar de effecten van de bezuinigingen op mannen en vrouwen. De meeste commentaren tot nu toe zijn cynisch danwel berustend. Zoals deze:

Well so much for Fairness, Happiness, Democracy, Freedom of Speech, Freedom of Information, Transparency. I agree with Judge Ousley comment that these are all academic under this government.

Bezuinigingen Engeland duwen vrouwen terug in afhankelijke rol

De manier waarop de Engelse regering bezuinigingen doorvoert, bevordert dat mannen kostwinner blijven en duwt vrouwen terug in hun traditionele rol als afhankelijke verzorger. Allerlei maatschappelijke organisaties en politici van de oppositie maken dat al duidelijk sinds augustus dit jaar. Maar een nieuwe studie van de Women’s Budget Group geeft extra munitie aan deze berekeningen en bevindingen.

Eh, nee, dat was tijdens de tweede wereldoorlog, blijf anno 2010 maar thuis voor man en kinderen zorgen.

De WBG bracht verschillende groepen ‘slachtoffers’ in kaart. Allereerst alleenstaande vrouwen. Het gaat dan om oude vrouwen met een pensioen, en alleenstaande ouders, bijna allemaal vrouwen. Zij verliezen 60% meer inkomen dan alleenstaande mannen, als de regering alle bezuinigingen op voorzieningen en uitkeringen doorvoert.

Een tweede groep slachtoffers betreft werkende vrouwen. Veel bezuinigingen vinden namelijk plaats in sectoren waar meer vrouwen dan mannen werken, zoals de zorg en de overheid. Het verlies van banen in die sectoren treft hen veel harder dan mannen. Wie door kan blijven werken, zal waarschijnlijk genoegen moeten nemen met minder secundaire arbeidsvoorwaarden en slechtere werkomstandigheden. Doorstromen naar het zakenleven hoeft geen verbetering te betekenen: vrouwen verdienen zo’n 20% minder dan mannen, en de regering heeft net aangekondigd niks te willen doen aan die loonkloof. Bedrijven mogen op vrijwillige basis proberen vrouwen gelijk loon te betalen, en dat is het dan.

Alles bij elkaar opgeteld komt de pijn van de bezuinigingen voor 72% bij vrouwen terecht, terwijl die toch echt maar de helft van de bevolking uitmaken. Het rapport concludeert:

The WBG is concerned about role the Coalition foresees for women in the future. The Coalition’s stated intention is to simplify the welfare system, increase incentives to work, and reduce ‘dependency’ on the state. But its plans will have the opposite affect for many women, and do not address the barriers to women’s employment arising from their caring responsibilities. Indeed, women’s caring responsibilities will increase as women are likely to be the ones to fill the gaps where public services have been cut.

De Women’s Budget Group is een onafhankelijke organisatie van wetenschappers, vakbonden en NGO’s. De WBG analyseerde de effecten van de bezuinigingen op gender, nadat een soortegelijk onderzoek van de regering zelf vol fouten en blinde vlekken bleek te zitten. Inmiddels is een andere organisatie, de Fawcett Society, naar de rechter gestapt. De Society wil dat de regering de bezuinigingsplannen stop zet omdat ze discriminerend zijn voor vrouwen. De rechtszaak begint maandag 6 december.
 
 
 

 

Engelse bezuinigingen treffen vrouwen onevenredig hard

Engelse vrouwen vormen de helft van de bevolking, maar moeten opdraaien voor minstens 72% van de bezuinigingen. En dat was voordat de regering de bezuinigingen op uitkeringen en sociale zekerheid bekend maakte. Die zorgen er volgens oppositieleidster Yvette Cooper voor dat vrouwen met jonge kinderen meer pijn lijden door de bezuinigingen, dan de banken die aan de wieg stonden van de economische crisis.

Yvette Cooper en de Fawcett Society vechten tegen bezuinigingen die vrouwen onevenredig hard treffen.

Volgens dagblad The Independent zorgt het gehele pakket aan bezuinigingen en inkrimpingen er bovendien voor dat veel meer vrouwen dan mannen hun baan gaan verliezen. Met name de overheid moet afslanken. Daar werken relatief veel vrouwen, maar die vrouwen hebben ook nog eens vaker dan mannen een parttime baan. En juist daar zullen de klappen valllen. Al met al leeft breed de vrees dat de ontslaggolven en bezuinigingen de emancipatie van vrouwen voor decennia terug zullen draaien.

Onder andere oppositieleidster Cooper en de Fawcett Society pikten dit niet en stapt naar de rechter. De organisatie had in het begin wel geprotesteerd, maar had even afgewacht. De regering had namelijk beloofd een genderanalyse uit te voeren om het effect van bezuinigingen helder te krijgen. Als je namelijk bezuinigt op iets waar vooral vrouwen gebruik van maken, tref je hen harder dan mannen, en dat is indirecte discriminatie. Dat mag niet. Uit cijfers die Cooper bemachtigde, bleek echter dat dit wél dreigde te gebeuren. Dagblad The Guardian:

The Institute for Fiscal Studies (IFS) – another unimpeachable source – was impressed by Cooper’s figures. “Numbers always help, big numbers are powerful,” says IFS benefits expert Mike Brewer. “I was surprised by the scale of the difference between men and women. It was stark.” To Baird the June budget figures were so alarming that “it seemed inevitable that the Treasury had not done an Equality Impact Assessment”. And if not, “that’s unlawful. It makes the decisions invalid.”

Kortom, nu blijkt dat die gender analyse niet is uitgevoerd, handelt de regering in strijd met onder andere de in 2006 aangenomen Equality Act. En het is met die wet in de hand dat advocaten nu willen afdwingen dat de regering alsnog in kaart brengt welke groepen getroffen worden door de bezuinigingen. En of het dan nog wel eerlijk is. To be continued….

Jonathan Dean neemt feministische beweging Engeland onder de loep

Okee, geeft wetenschapper Jonathan Dean toe, ‘Rethinking Contemporary Feminist Politics’ is niet de meest sexy titel die je kunt bedenken, maar het geeft wel aan wat zijn boek doet: analyseren hoe academici de afgelopen jaren zijn omgegaan met het feminisme in Engeland, en hoe het anno nu nou staat met die beweging.

Dean studeerde politicologie en vrouwenstudies bij de universiteit van Essex. Hij liep al langer rond met het idee fatsoenlijk aandacht te besteden aan het feminisme in zijn land. Want hij zag dat de wetenschap in Engeland zich geen raad weet met het feminisme. Het ‘echte feminisme’ hield volgens de meeste academici op in 1980, heet het dan, en wat er na 1980 gebeurt komt niet in beeld. De universiteiten negeren het onderwerp meestal.

Heel jammer, zegt Dean in een interview met The F-word, want Engeland maakt op dit moment een feministische revival door en overal ontstaan nieuwe initiatieven. En het huidige feminisme is nog net zo taboedoorbrekend als twintig jaar terug, meent hij:

All the groups I studied were in many ways becoming increasingly vibrant and radical during my research period. The F-Word, for instance, has been astonishingly successful in bringing together a plurality of different – and sometimes competing – voices from across the spectrum of UK feminism. I think there is something quite radical and challenging about that plurality of voices (rather than, as some might argue, it being a mixture of radical and ‘non-radical’ voices).

Een ander voorbeeld is de Fawcett Society. Dean merkte dat deze organisatie tot ongeveer 2005 een wat neutralere houding probeerde aan te nemen. Maar de laatste jaren uit de Fawcett Society duidelijke kritiek op de manier waarop politie en OM omgaan met verkrachting en brengt de Society rapporten uit over prostitutie, allebei onderwerpen waar veel mensen zenuwachtig van worden.

Dit soort ontwikkelingen zorgen ervoor dat Dean redelijk optimistisch is over het feminisme in Engeland:

I am cautiously optimistic! Optimistic because you hear a lot of talk – in the media and in academic circles – about how feminism has at worst completely disappeared, or at best only exists in superficial forms (for example, feminism as about representations of assertive women in popular culture). But despite this, the current upsurge of feminism shows that feminism – and indeed forms of oppositional politics more generally – can and do emerge to challenge the status quo, even in conditions where academics and media commentators consider it unlikely to happen.