Tag Archives: emancipatie

Nieuwsronde: moederdag editie

Moederdag! Oorspronkelijk, in 1907, wilde de Amerikaanse activiste Ann Jarvis dit feest benutten om de emancipatie van vrouwen te bevorderen. Daarna raakte de revolutionaire betekenis van moederdag bedolven onder het roze suikergoed, chocolade in hartvorm, parfum en cadeausets met zeepjes. Maar er valt nog steeds genoeg feministisch nieuws te ontdekken:

  • Vaders doen één keer een kind in bad en kunnen gloriëren in een zee van complimenten, terwijl moeders het nooit goed genoeg kunnen doen. Doorbreek die complimentenkloof deze moederdag, luidt de oproep van de Canadese publicist Dave McGinn. Vaders mogen echt wel wat beter hun best doen voordat ze complimenten krijgen, en moeders zouden veel vaker welgemeende complimenten mogen krijgen. Ook voor en na moederdag.
  • Historica Gerda Lerner schreef een magistraal boek over de ontwikkeling van een feministisch bewustzijn. Zij ziet in het moederschap één van de vroegste bouwstenen voor vrouwenemancipatie. De gedeelde ervaring van zwangerschap, baren en de zorg voor kinderen verenigde vrouwen die door de samenleving verdeeld werden op basis van de sociale klasse waar hun echtgenoot toe behoorde. Het moederschap stelde vrouwen daarnaast ook in staat zichzelf autoriteit te geven. Wel kinderen opvoeden maar geen politiek stemrecht hebben? Ja doei! Onrecht! Wij vrouwen eisen!
  • Die stroming is er nog steeds. Lees bijvoorbeeld deze bundel vol artikelen over feministische organisaties die iets met/voor moeders doen, en vanuit die invalshoek alle vrouwen een stapje verder willen brengen. Of lees deze toespraak: ”We will take the mother from the private to the public sphere, and we will be heard. A mother’s place is in the revolution! As Angela Davis famously said, “I’m no longer accepting the things I cannot change – I’m changing the things I cannot accept
  • Er valt genoeg strijd te leveren, want de samenleving gebruikt het moederschap nog te vaak om vrouwen te discrimineren. Bijvoorbeeld op de arbeidsmarkt. Wil je als vrouw je eigen inkomen verdienen, je identiteit als mens behouden, en op je eigen voorwaarden leven, dan moet je een sterke wil hebben. Dat ontdekte onder andere Sarah Sluimer, de seksismecorrespondent van De Correspondent. Maar het kán wel, als je bewust omgaat met consultatiebureau’s, goedbedoelende buren en familieleden, en het goede gesprek met de vader blijft voeren.
  • Wil je dit jaar ver weg blijven van de roze suikerhartjes? Cool mom picks zet de beste feministische cadeautjes voor moeders op een rij. Stuur je een kaartje, dan zijn er ook in die categorie geweldige feministische boodschappen die je moeder kan sturen.
  • Enneh, wist je dat moeders de motor zijn achter het schoolsucces van meiden? Het gaat dan vooral om betaald buitenshuis werkende moeders, die in de afgelopen decennia een steeds krachtiger rolmodel zijn geworden voor hun dochters. Tijdschrift Sociale Vraagstukken signaleert dat meisjes, geboren in 1980, bijna een jaar langer op school blijven dan meiden met een thuismoeder. Het effect is alleen zichtbaar bij moeders en dochters. Vaders hebben dat positieve effect niet op hun zonen.
Advertenties

Feministische actiefilms: voor Fury Road was er Dredd

Wat hebben Dredd en Mad Max Fury Road met elkaar gemeen? Beide actiefilms spelen zich af in een apocalyptische toekomst, draaien om de vrouwelijke personages en geven blijk van een feministische mentaliteit. Maar er zijn verschillen: Dredd ging drie jaar eerder in premiere. En terwijl recensenten het feminisme van Fury Road herkenden, misten de meeste (Nederlandse) recensenten de revolutionaire gender-aspecten van Dredd indertijd totaal. Tijd om deze film een tweede kans te geven.

Wat is een feministische actiefilm? Lastig te definiëren, (zie ook dit stuk over feministische filmtheorie). Het helpt als het verhaal de Bechdeltest doorstaat en vrouwen meer te doen geeft dan het geijkte slachtoffer/sexy liefje/zeurende echtgenote van de held. Oh, en als je uitgaat van hatelijke stereotypen over het feminisme leidt dat tot teleurstelling:

I kept waiting for the castrations, the misandry, the “I HATE ALL MEN” shrieks, the long didactic lectures about the superiority of women, and the goddess worship, and it didn’t deliver. Instead, we got a lively action movie with non-stop pacing, and an ensemble of men and women working together as equals, and being equally human…..Oh. Hang on a sec.

Dredd is gebaseerd op de gelijknamige strip, die tot in het absurde (en bijna illegale) aan de haal ging met fascistische law-and-order ideeën. Net als Fury Road speelt Dredd zich af in een apocalyptische toekomst. Een kernoorlog vergiftigde grote delen van de wereld. Mensen leven opeengepakt in mega-steden. De enigen die nog enigszins de orde handhaven zijn de zogenaamde Rechters: gemilitariseerde politieagenten die op zware motoren rondrijden en ter plekke vonnissen uitspreken én uitvoeren. Dredd is de meest gevreesde van hen. Bij hem krijgt de nuance geen kans en luidt het vonnis meestal ‘sterf’.

Het verhaal komt op gang als Dredd’s baas hem opdracht geeft een rekruut te evalueren. Die baas, de Opperrechter, is een competente zwarte vrouw en niemand heeft het daarover. Mensen volgen haar bevelen op, punt. De rekruut, Anderson, is ook een vrouw. Dredd geeft haar de keuze met welke misdaad ze aan de slag wil – hem maakt het niet uit. Ze kiest een drievoudige moord in een wolkenkrabber met de idyllische naam Peach Trees. Die keuze leidt tot een confrontatie met Ma-ma, een gewetenloze bendeleidster die de macht overnam in het gebouw.

dredd-2012

Op die manier geven vrouwen de aanzet tot de ontwikkelingen, net zoals Furiosa de aanzet gaf tot de actie van Fury Road. Niet alleen dat, maar de vrouwelijke hoofdpersoon bij Dredd draagt de film. Anderson verandert, leert en ankert het verhaal emotioneel. Ze heeft een gelijkwaardig aandeel in de gebeurtenissen. Dredd en Anderson bieden gevaarlijke situaties allebei op een professionele manier het hoofd. Er ontstaat vertrouwen en respect tussen hen, net zoals dat gebeurde tussen Max en Furiosa.

Wat de mannelijke angst voor castratie betreft: de mannenrechtenactivisten die Fury Road wilden boycotten als zijnde feministische propaganda, hadden beter Dredd als mikpunt kunnen uitkiezen. Ma-ma zou volgens de geruchten haar pooier gecastreerd hebben voordat ze de macht overnam. Of het waar is? Dat laat het scenario in het midden, maar Anderson maakt tijdens het politieonderzoek gretig gebruik van deze angstaanjagende mythe, om een mannelijke schurk te breken en te laten bekennen.

Ma-ma

Tot slot: de vrouwelijke personages worden niet geseksualiseerd. Net als in Fury Road zie je in Dredd blote huid, en is er sprake van (de dreiging met) seksueel geweld. Het scenario maakt echter overduidelijk dat seksueel geweld problematisch is. De vrouwelijke personages laten zich niet intimideren en de film reduceert hen op geen enkele manier tot een seksobject.

Op die manier ging Dredd Fury Road in 2012 voor in het slaan van nieuwe piketpaaltjes als het gaat om gender en actiefilms. Dat beide verhalen zich afspelen in de toekomst is misschien geen toeval. Blijkbaar kunnen we ons een als vanzelfsprekend gelijkwaardige verhouding tussen de seksen alleen voorstellen in ver van ons af gelegen situaties, in tijden waarin de status quo overduidelijk niet meer werkt. Maakt niet uit. Zolang dat producties oplevert zoals Dredd en Fury Road, hoor je mij en andere vrouwelijke kijkers niet klagen 😉

Mannen in actiefilms krijgen steeds vaker een sterke vrouw naast zich

Heeeeeeeej, hebben we een trend te pakken? Steeds vaker durven regisseurs de mannelijke held(en) van hun zomerse actiefilm/Hollywood blockbuster te koppelen aan een sterke vrouw. Die een essentieel onderdeel van het verhaal vormt en de mannelijke held soms zelfs enigszins naar het tweede plan verwijst. Na Edge of Tomorrow, Fury Road, de Hunger Games en de vijfde Terminator film, krijgt Tom Cruise in Rogue Nation gezelschap van een Britse geheim agente, die een eigen agenda heeft en haar mannetje staat. Laat het inderdaad waar zijn, die trend!

Deze foto toont de verhoudingen in Mission Impossible: Rogue Nation.

Actiefilms hebben bepaalt geen feministische reputatie. In veel zomerhits komen vrouwen vooral voor als sexy vriendinnetje, slachtoffer, of zeurende partner. Sommige blockbusters negeren vrouwen bijna geheel. Bij anderen druipt het seksisme er vanaf – ja Jurassic World, ik kijk naar jou! – maar er komen steeds meer uitzonderingen. Die wie weet een nieuwe regel opleveren, namelijk: gij zult uw vrouwelijke personages serieus nemen en een volwaardige plek in uw scenario geven.

Slim, want je verdient bakken met geld als je heldinnen omarmt. Zo veroverde de Hunger Games-serie de bioscopen. Veel actie en explosies, maar ook volop aandacht voor meisjes en vrouwen die in extreme omstandigheden moeilijke keuzes maken, vechten om te overleven, en daarbij hun menselijkheid zoveel mogelijk weten te behouden.

Kristi Loobeek van de Concordia University, St. Paul, wijdde zelfs een feministische analyse aan de Hunger Games. Zij concludeert dat vooral ideeën uit de zogenaamde derde feministische golf merkbaar zijn in het verhaal. Maar ook buiten het academische milieu herkennen recensenten een feministe als ze er eentje zien, in dit geval in de persoon van Katniss Everdeen.

Ook bij andere series viel en valt er veel te genieten. Op dit moment kun je de vijfde afleveringen in de Terminator- en Mission Impossible reeks zien. In beide gevallen trakteren die blockbusters je op sterke vrouwelijke personages. De nieuwste Terminator toont een jonge Sarah Connor die niet gered hoeft te worden. Ze redt zélf mensen. Ze is slim, vastberaden, bestuurt vrachtwagens, hanteert zware wapens als de beste, en vertoont grote moed in het zicht van de vijand.

Dan Rogue Nation. Recensenten merkten dat het verhaal van Fury Road eigenlijk draaide om Furiosa en de vijf vrouwen die ze redde uit handen van een dictator. Mad Max veranderde in een soort bijfiguur en hulpje van. Bij de nieuwste Mission Impossible signaleren recensenten hetzelfde:

It even has a femme fatale of continental extraction in the shape of Sweden’s Rebecca Ferguson, best known for the BBC’s The White Queen. And yet one difference from 007’s last outing is that Ferguson isn’t just there to look pretty: the newcomer is at the centre of every intrigue and spends much of the movie making Cruise look like her sidekick.

Alles koek en ei dus? Nou nee. Wat ik bij de nieuwe Sarah Connor persoonlijk erg vond, was dat de ouwe Terminator nu fungeert als haar beschermende vader. Vanuit paps gaat ze naadloos over naar een beschermende partner (Reese, hier gespeeld door Jai Courtney). Heel, heel erg patriarchaal. Bovendien kent het verhaal geen andere vrouwelijke personages van betekenis. Net als bij Rogue Nation, waar ook 1 geïsoleerde vrouw optreedt temidden van allemaal mannen. Beide films lijden aan het Smurfin syndroom. Heel jammer.

Maar ’t is een eerste stap. Liever 1 sterke vrouw die zich ontwikkelt en (een deel van) het verhaal draagt, dan niks. Van daaruit is het bovendien slechts een kleine stap naar een film als Spy, op maat gemaakt voor het komische talent van Melissa McCarthy. Deze spionnenfilm draait om de vrouwelijke hoofdpersoon en biedt ook een heerlijke schurk in de persoon van Rose Byrne, die veel lol heeft met haar rol als Bulgaarse wapenhandelaarster. Een groot succes, ook commercieel.

Studio’s beginnen zelfs langzaam te wennen aan het idee van een superheldenfilm waarbij de superheld een heldin is. Lucy, buiten Hollywood om gemaakt, harkte het grote geld binnen. Dat valt op. Ook in Hollywood, waar ze zich tot nu toe geen raad wisten met superheldinnen. Inmiddels zijn er echter plannen voor een film over Captain Marvel en Wonder Woman.

Is dit alles niet meer dan een tijdelijke hype, of gaan Hollywoodstudio’s vrouwelijke personages en het vrouwelijke publiek eindelijk serieus nemen:

Bit by bit change is afoot, and it’s now at the point that any studio executive who ignores the growing commercial clout of women at cinemas is operating behind the curve. It’s business that’s driving this progress, not some idealistic drive toward gender equality. But it’s progress nonetheless – and a very big change from a few years ago when female audiences simply didn’t figure into Hollywood’s big calculations at all.

De tijd zal het leren. Ik verheug me in ieder geval op de remake van Ghostbusters, waarbij deze keer vrouwen de rollen spelen die oorspronkelijk door mannen bezet waren. Vrouwen zijn namelijk mensen, en ook die kunnen als geleerde nerds op spoken jagen.

Gastbijdrage: De nieuwe feministen, deel 1

Wil je als samenleving vrouwenrechten serieus nemen, dan is journalistieke aandacht onontbeerlijk. Of we willen of niet, de media hebben invloed. Weblog De Zesde Clan behoort tot de digitale voorzieningen die ruimte geven aan nieuws over gender, vrouwenrechten, mensenrechten en feminisme. Deze keer gebeurt dat in de vorm van een gastbijdrage van Lonneke van der Ark:

Voor mijn afstudeerportfolio voor de opleiding Journalistiek in Tilburg wilde ik een artikel schrijven voor een online omgeving.  Alle gebeurtenissen rondom het feminisme waren goede redenen voor dit verhaal. Ik vond het vooral interessant om het te bekijken vanuit de online actieve feministen, die niet beroemd zijn. Marie Claire kwam eerder dit jaar met een artikel over alle bekende koppen die zich feminist noemen, en ik wilde juist de minder bekende kant van het activisme laten zien. Hoewel ik afstudeer aan de hogeschool Journalistiek, liggen mijn toekomstplannen in de boekenbranche.

‘ALS MENSEN FEMINISTEN ENG VINDEN, DOEN WE HET GOED’ 

Twee online activisten over het nieuwe feminisme

Door Lonneke van der Ark

‘If not me, who? If not now, when?’ Met die woorden sloot Emma Watson haar speech bij de Verenigde Naties af. De actrice sprak over feminisme en zette met haar toespraak vrouwenrechten weer hoog op de agenda.

Een nieuwe generatie feministen is opgestaan en ze hebben een voordeel wat hun voorgangers niet hadden: het internet. Via het web wordt teruggevochten tegen het aanhoudende seksisme, geweld naar vrouwen en ongelijke behandeling.

Sociale media zijn een grote speler in het feministisch debat. Via bijvoorbeeld Twitter komen de onderwerpen op de feministische agenda naar voren en worden ze opgepakt door de mainstream media. Het heeft ervoor gezorgd dat feminisme weer in de spotlight staat. De hashtag #yesallwomen werd in het leven geroepen nadat de 22-jarige Elliot Rodger twee jonge vrouwen neerschoot bij een universiteit in Santa Barbara, Californië. Nog voordat hij gearresteerd kon worden, pleegde hij zelfmoord.

In een video op Youtube, die na de aanslag online kwam, zei Rodger dat zijn daad een straf naar vrouwen was, omdat hij nog steeds maagd was en nooit een vriendin had gehad. Met #yesallwomen wilden vrouwen wereldwijd duidelijk maken dat ze allemaal wel eens te maken hebben gehad met seksisme en geweld, puur omdat ze een man afwezen. Binnen vier dagen was de hashtag 1,2 miljoen keer gebruikt.

Online activisme

Ongeveer twee jaar geleden begon het online feminisme meer voeten in de aarde te krijgen. Politieke ontwikkelingen in de Verenigde Staten waren daarbij een belangrijke oorzaak, zegt Samantha Pajor (28), freelance journaliste en feminist uit Chicago. Op haar blog, genaamd I write about feminism, schrijft ze dagelijks over actuele situaties.

Ze vertelt waardoor ze feminist geworden is: ‘De Republikeinen hebben er heel wat werk van gemaakt om alle geboekte vooruitgang in vrouwenrechten weer terug te draaien, vooral als het gaat om het recht op abortus en anticonceptie. Het heeft ervoor gezorgd dat mensen een actieve houding tegen die besluiten gingen nemen.’

De Amerikaanse gebruikt voor haar activisme het bloggersplatform Tumblr, waar feminisme lang en breed is geaccepteerd. Antifeministische stromingen hebben haast geen kans op doorbreken en als ze dat wel lukt, zijn ze vaak met een paar weken weer weg vanwege aanhoudende kritiek.

Pajor realiseerde zich pas tijdens haar activisme dat ze een feminist was. ‘Hoe meer iemand over zo’n onderwerp leert en zich realiseert hoe het hun persoonlijk beïnvloed, hoe meer mensen bereid zijn zich in te zetten voor hun rechten. Uiteindelijk zorgt het uitvoeren van feministisch gedachtegoed dat iemand zichzelf feminist gaat noemen.’

Pajor herinnert zich dat ze tijdens haar opleiding niet echt een mening had over de stroming en pas toen ze journalist werd en meer over het onderwerp ging schrijven, ze erachter kwam dat ze zich als feminist identificeerde. ‘Het was echt persoonlijk.’

Ingrid van Amelsfort is in 2010 de feministische blog De Zesde Clan gestart. De naam verwijst naar een vrouwenbeweging in Somalië, waar de dienst werd uitgemaakt door vijf clans waarin alleen mannen het woord hadden. De vrouwen uit de gemeenschap richtten daarop een zesde clan op, om zo ook hun mening te kunnen geven.

Debat

Van Amelsfort vertelt dat ze vooral met de blog is begonnen uit onvrede. Volgens haar is er in de mainstream journalistiek haast geen aandacht voor feministische kwesties en is er verdacht veel ruimte voor ‘feminisme is slecht’- verhalen. ‘Nederlanders blijven ook verstoken van de buitengewoon interessante debatten die feministen in onder andere België, Engeland en de V.S. voeren. Ik zag een rol voor een Nederlands feministisch weblog.’

Dat haar blog en activisme iets uithaalt, merkt Van Amelsfort: ‘Ik gebruik mijn weblog als een plek waar mensen achtergronden krijgen bij het nieuws, of een voorbeeld van ‘kijk, zo werkt het in de praktijk’. Zo probeer ik bewustwording te bevorderen.’ Wel heeft ze inmiddels een beleid als het gaat om negatieve en soms zelfs bedreigende reacties. ‘Zo’n negentig procent van de negatieve reacties die ik krijg, bestaat uit gescheld. Die negeer ik, ik opereer dan vanuit het principe ‘don’t feed the trolls’.’

Haar artikelen lokken ook veel kritische reacties uit, maar daar is Van Amelsfort alleen maar blij mee. ‘Die bevorderen een open en eerlijk debat, geven stof tot nadenken, of leveren een welgemeend commentaar. Dat soort bijdragen plaats ik graag.’

In deel twee: alles over Emma Watson

Op naar een politiek-economische Vrouwendag

Laten we eerlijk zijn. Vrouwen lijden als groep onder een ernstig gebrek aan inkomsten, vrije tijd, politieke invloed en mogelijkheden om iets uit te proberen zonder dat iedereen je vervolgens weghoont. We zijn een soort ontwikkelingsland binnen één van de rijkste naties ter wereld. Internationale Vrouwendag ontstond oorspronkelijk vanuit een politiek-economische achterstandssituatie en ging gepaard met strijd voor het vrouwenkiesrecht en fatsoenlijk werk voor een fatsoenlijk salaris. Ruim honderd jaar later wordt hoog tijd dat we die kant van de zaak weer eens goed belichten en verandering eisen.

Vrouwen in Sint Petersburg leiden in 1917 een politieke opstand tegen de tsaar.

Want laten we wel wezen. Politiek hebben vrouwen nog steeds weinig in te brengen. Neem dat recente debat voor de provinciale statenverkiezingen. De zes leiders van de grootste politieke partijen namen plaats voor de camera’s: ,,De strijd tussen Mark Rutte, Diederik Samsom, Emile Roemer, Alexander Pechtold en Sybrand Buma wordt geleid door Rick Nieman en Frits Wester.” Oftewel: Blanke mannen. Bij de Waterschapsverkiezingen of verkiezingen van vakbondsbesturen is het niet anders. Als vrouw (en mens m/v met een gekleurde huid) zie je jezelf bijna nergens terug.

Financieel? Nederland nam in 1975 een wet aan om gelijk loon voor gelijk werk te regelen. Dat is nog steeds niet gebeurd. Werkgevers betalen arbeiders in zogenaamde ‘vrouwenberoepen’ veel minder salaris dan arbeiders in zogenaamde mannenberoepen. Vrouwen krijgen massaal ontslag als ze zwanger raken – en verliezen zodoende hun inkomen. En in dezelfde baan in dezelfde sector ontvangen vrouwen nog altijd, om zogenaamd ‘onverklaarbare’ redenen, 8% minder loon. Waar is onze 300.000 euro? Is het niet van de gekke dat we pas op 7 maart 2015 hetzelfde verdiend hebben als mannen in 2014?

Bovendien zetten we vrouwen als samenleving op allerlei manieren onder druk om de halve in een anderhalf verdienersmodel te worden. Zeker als je moeder wordt. Vrouwen zijn in die opzet verantwoordelijk voor én zorg én huishouden én een bijbaantje. Vervolgens lijden ze onder stress  en zijn ze financieel zeer kwetsbaar.

Economisch? De arbeidsmarkt neemt nog steeds de jonge gezonde blanke man als norm. Kwaliteit associëren we met (blanke) mannen. Leiderschap associëren we met (blanke) mannen. Wil je carrière maken, dan moet je dat doen volgens de mannelijke norm. Doorbuffelen zul je, en als je vraagtekens bij 120-urige werkweken wilt zetten, vertoon je een gebrek aan ambitie. Investeerders zien vrouwen nauwelijks staan en in reclamespotjes gaat de Rabobank uit van een vrouw die haar eigen baan opzegt om haar man te steunen bij het opzetten van zijn bierbrouwerij.

De ‘brood en rozen’ campagne in de V.S., in 1911, richtte zich onder andere op de penibele situatie van werkneemsters in de textielindustrie.

Sociaal? In landen zoals India durven mensen hardop te zeggen dat de levens van meisjes en vrouwen eenvoudigweg niet zoveel waard zijn. In Nederland vinden we onszelf beschaafd en fatsoenlijk. Bij ons is alles natuurlijk véél beter. Maar ondertussen. In Nederland zijn het veelal mannelijke daders die vrouwen en kinderen te grazen nemen. In Nederland vertellen mannen vrouwen dat de emancipatie ‘af’ is. Zelfs ministers roepen dat. Vervolgens gaan er stemmen op om geld voor emancipatie in te zetten voor Defensie en abortusrechten voor vrouwen in te perken, om maar een paar onzalige politieke standpunten te noemen.

Bovendien hoef je als vrouw maar íets te doen in het openbaar, of je wordt weggehoond. Of het nou gaat om de reacties op de late night talkshow van Eva Jinek, of vrouwen die een technisch beroep uit proberen te oefenen, het is een aaneenschakeling van op de persoon gerichte hoon en negatieve waardeoordelen. Breder: zogenaamd ‘welwillend seksisme’ is waarschijnlijk nóg ondermijnender dan openlijke weerzin tegen vrouwen in zichtbare rollen. Als samenleving leren we meisjes af om ondernemend te zijn, en vinden we hen ‘bazig’ in plaats van een leider. Die dood door duizend kleine opmerkingen gaat veel sluipender en is moeilijker aan te pakken.

Dit alles werpt enorme drempels op voor vrouwen. Wie is het gegeven om zich niks aan te trekken van de oordelen van anderen? Vrouwen zijn mensen, en als sociale wezens reageren we op expliciete en impliciete normen voor gedrag. Het leidt ertoe dat vrouwen, die iets anders willen dan ‘moeder van’ of ‘vrouw van’, gaan twijfelen aan zichzelf. Dat ze zichzelf niet kunnen voorstellen dat zij ‘recht’ hebben op een studiebeurs. Dat ‘er nou eenmaal niks aan te doen is’. Dat je ‘het’ maar moet slikken, en je moet aanpassen om er nog het beste van te maken. De moedeloosheid slaat toe, je geeft op, kunt zelfs last krijgen van zelfhaat. Dan heb je verloren. Als vrouw, en als samenleving.

Daarom zeg ik: op naar een politiek-economische Vrouwendag. Terug naar de oorsprong. Stakingen, protestacties bij bedrijven die zwangere vrouwen ontslaan, een massale beweging, zoals de algemene staking in Spanje, om te protesteren tegen de ongelijke effecten van bezuinigingen – die vrouwen veel harder treffen dan mannen. Een nieuwe feministische golf, met internet en sociale media als nieuwe wapens in de strijd. Dat hebben we nodig. 8 maart is een hele goede datum om bij elkaar te komen en het hierover te hebben.

Wees boos, vrouwen. En strijdbaar. Dan pas komen zaken in beweging en verandert er iets.

Lego geeft, Lego neemt

De Nederlandse Ellen Kooijman slaagde erin om Lego te bewegen tot het produceren van een set met vrouwelijke wetenschappers. De set was in twee weken uitverkocht. Waarna Lego doodleuk aankondigde dat dit het was. Punt. De set komt niet vast in het assortiment. Wat??? Teken de petitie en zorg ervoor dat kinderen, in het bijzonder meiden, naast het roze gekleurde Lego Friends óók op avontuur kunnen als vrouwen in de wetenschap.

Lego kwam de afgelopen jaren in het nieuws omdat steeds meer weldenkende mensen de stereotiepe productlijnen  van het bedrijf compleet zat waren. Het ironische is dat het bedrijf juist begon met een genderneutrale aanpak, waarbij alles draaide om creativiteit. Pas eind jaren tachtig veranderde de onderneming van koers en zette in op jongens. Het resultaat? Vele, vele sets rondom piraten, de ruimtevaart, ridders en andere vormen van jongensavonturen. Meisjes kwamen óf niet voor in het verhaal, óf verdwenen in een roze ghetto vol schoonheidssalons.

Het verzet nam echter steeds meer toe. Zelfs 7-jarige meisjes begonnen brieven te schrijven om Lego duidelijk te maken dat ze seksistisch bezig zijn. Dan weet je als onderneming dat je een vet probleem hebt. Ook wetenschapster Ellen Kooijman werd het zat. Ze zette een campagne op om Lego te bewegen tot het produceren van een set met vrouwelijke figuurtjes van wetenschappers. Inclusief dinosaurus en een laboratoriumuitrusting.

De actie van Kooijman en consorten kreeg zoveel steun dat het project voldeed aan Lego’s eisen om de set in productie te nemen. Succes! Enorme verkoopcijfers! Enthousiaste ouders en kinderen! Een Lego Academics Twitteraccount over de avonturen van de wetenschapsters! Winst! Uitroepteken! Je zou zeggen: Lego haalt het geld met bakken binnen, maakt de set breed beschikbaar en geeft de wetenschapsters een prominente plek op de planken van winkels.

Maar nee. Net als Hollywood gelooft Lego niet in vrouwen en de kracht van de vrouwelijke portemonnee. Het bedrijf besloot het te laten bij een zeer tijdelijke beschikbaarheid van minder dan twee maanden, en punt, uit. Geen sets meer. Het was nou eenmaal een limited edition. Op is op. Sorry mensen, zo is het nou eenmaal.

Zo is het nou eenmaal? Alsof Lego het over een natuurwet heeft. Lego kan echter op ieder gewenst moment besluiten nieuwe producten te lanceren of eerdere modellen opnieuw uit te geven. Waarom zit het opeens muurvast bij vrouwelijke wetenschappers? Denkt Lego soms dat meisjes niks met wetenschap hebben? Waarom doet het bedrijf zo moeilijk over de continuering van een bewezen succesnummer?

 

Vandaar de petitie om de set opnieuw te produceren en breed aan te bieden in speelgoedwinkels. (Heb je de petitie al ondertekend? Doen hoor! ) Kooijman hoopt dat Lego dan van de gelegenheid gebruik maakt de set nóg beter te maken:

“I strongly discourage wearing make-up in the lab, because it may cause contamination of the samples,” she writes. “I’m surprised they didn’t give her protective gloves though, like the previously released scientist figure had. In my personal version I will definitely change that, because safety comes first!”

Feminisme is terug van nooit weggeweest

Vindt er een nieuwe feministische lente plaats? vraagt de New Internationalist zich af. Het lijkt er wel op. Het gonst en het bruist. Organisaties eisen actie tegen de loonkloof, wijzen erop dat seksueel en huiselijk geweld een genderprobleem zijn. Vrouwen zorgen ervoor dat er een vrouwenportret op bankbiljetten blijft, en proberen de publieke agenda te beïnvloeden. Ook bruist het in de wetenschap, met een enorme diversiteit aan feministische onderzoeken.

Ieder tijdperk vraagt om een andere vorm van feminisme. Soms vinden er zoveel acties tegelijkertijd plaats dat het aanvoelt als een golf. Andere periodes kennen een wat rustiger karakter. Soms moet het feministische gedachtengoed ietwat ondergronds gaan, omdat machtige groepen stelling nemen tegen revolutionaire ideeën van het type ‘vrouwen zijn mensen’. Vaak gebeurt dat uit angst: vrouwen hebben niet gewonnen, maar stel dát ze winnen…? Huuuuuu! Want als feministen winnen, kan natuurlijk niets anders dan de Apocalypse volgen:

….we all need to remember that visionary feminist goal which is not of a women running the world as is, but a women doing our part to change the world so that freedom and justice, the opportunity to have optimal well-being, can be equally shared by everyone – female and male.

Waarna het feminisme, de backlash overleeft hebbende, de strijd weer oppakt, en mensen spreken van een nieuwe golf. De vierde, inmiddels. Deze golf benut moderne technieken. Vrouwen gebruiken sociale media om een schijnwerper te richten op allerlei vormen van seksisme en discriminatie. Op die manier krijgen de dominante verhalenvertellers van de westerse wereld, de blanke, goed opgeleide mannen met een goed inkomen, (opnieuw) te maken met een krachtig tegengeluid. Vrouwen plaatsen tegenover de blik van de mannen hun eigen blik, en dat levert een hele andere kijk op de wereld op.

Qahera, een Islamitische superhelden comic.

Dankzij internet en/of social media kunnen vrouwen zich makkelijker mobiliseren, actie voeren en aandacht vragen voor allerlei kwesties. Dat zijn er nogal wat. De huidige vierde golf heeft een mix in zich van oude en nieuwe thema’s, aldus New Internationalist. De aloude strijd tegen geweld, bijvoorbeeld, maar ook nieuwe accenten:

It feels as if feminism has a more populist bent today. It’s alright to be feminist and like Beyoncé. Men are increasingly encouraged to join the struggle for gender equity. There are pushes for more women on corporate boards or to run for high office. ‘It’s not what we in second-wave feminism thought we would work on,’ chuckles Joni Seager, ‘but I think it’s complementary in a “small steps” kind of way. It opens up the old debate: do we want to be the Barbarians at the gate or the people in the boardroom? I say both.’

De Zesde Clan zou daar aan willen toevoegen dat er nog een ander nieuw element in komt. Nu vrouwen steeds vaker een zelfstandig bestaan kunnen opbouwen, ontstaat er psychologisch en praktisch meer ruimte om zeer kritisch naar mannen te kijken en hun gedrag te benoemen. Vrouwen roepen mannen steeds openlijker op om stelling te nemen. Zij zijn te vaak onderdeel van de structurele achterstelling van vrouwen en dat kan niet langer.

Mannen kunnen juist een cruciale rol spelen bij de oplossingen. Bijvoorbeeld door, heel simpel, vriendelijker te zijn voor vrouwen en zich te gedragen als een fatsoenlijk mens (m.a.w.: niet slaan, niet verkrachten, niet moedwillig vrouwen onderbetalen en ontslaan zodra ze zwanger worden). En door zeer kritisch te kijken naar mannelijkheid, hoe zich dat uit, wat dat betekent voor zaken als zorg voor kinderen, betaalde en onbetaalde arbeid, vrouwen hun succes gunnen, zonder dat je ze daarna heimelijk afstraft als castrerende bitch. Enzovoorts.

Als mannen aan de slag gaan met hun privileges zou dat zoooooveel schelen… Vrouwen weten dat, daarom doen ze expliciet een beroep op hun verantwoordelijkheidsgevoel. Nu de mannen nog.

Fox Studio begint mentorprogramma

Filmstudio 20h Centry Fox lanceert een mentorprogramma voor vrouwelijke regisseurs. Een goeie actie, oordeelt website Jezebel goedkeurend. Het initiatief volgt op de publicatie van dramatische cijfers. Vrouwen werken zich kapot en proberen waar ze maar kunnen aan de slag te gaan. Wat ze echter ook proberen,  de zes grootste studio’s zien hen domweg niet staan. Van 2009 tot en met 2013 huurden ze slechts in 4,7% van de gevallen een vrouwen in.

Er komen steeds meer protesten tegen die uitsluiting. Recent nam bijvoorbeeld Twitter hashtag #HireTheseWomen een enorme vlucht. Als je mensen of bedrijven aanspreekt op de eenzijdige samenstelling van hun werknemers-ploeg, hoor je namelijk vaak de smoes ‘we kunnen geen geschikte vrouwen vinden’. Filmrecensente Miriam Bale werd dit smoesje zo beu, dat ze namen van geschikte kandidaten verzamelde en via ‘neem deze vrouwen aan’ de wereld in stuurde.

Serieus, hoe moeilijk kan het zijn? Studio’s gunnen regelmatig projecten met een budget van 100 miljoen dollar aan mannen die nog nooit eerder een film regisseerden. Ze hebben geen enkele ervaring, en toch krijgen ze het vertrouwen van de hoogste bazen. Terwijl vrouwen met meerdere films op hun naam het nakijken hebben. Dus, neem deze vrouwen aan.

Fox ziet eindelijk enigszins het licht en zet nu een mentorprogramma op om tegemoet te komen aan die oproep. De studio gaat samenwerken met onder andere Women&Hollywood om het klimaat wat vriendelijker te maken voor regisseuzes. Dat kan allerlei gunstige gevolgen krijgen. Onderzoek toont namelijk aan dat vrouwelijke regisseurs andere vrouwen kansen bieden. Bij hun films zijn grotere percentages vrouwen betrokken, zowel voor de camera’s als achter de schermen.

Hopelijk gaat een groter aandeel vrouwelijke regisseurs uiteindelijk ook leiden tot culturele veranderingen. Want in de huidige Hollywoodmentaliteit lijkt het een prima idee om Sneeuwwitje deel 2 zonder Sneeuwitje te maken – weg met haar, alles draait om de mannelijke jager . Zo kom je tot statistieken waaruit blijkt dat van de 250 grootste filmproducties in 2012 maar liefst 38% geen vrouwelijk personage van belang kende, of slechts een. En maar al te vaak is die enige vrouw in dat geval vooral aanwezig om te gillen en gered te worden, waarna de camera hitsig op haar benen, billen en borsten duikt (ja, Transformers, jij ja.)

Lezende vrouwen vormen een revolutie

Wat doet ze daar toch, die vrouw? In haar uppie, zonder supervisie, een boek lezen? Of, nog erger, een boek schrijven? Welke informatie neemt ze tot zich, wat gaat ze daar mee doen? Ze gaat toch geen onafhankelijke denker worden? Dat kan niet! Dat laat de maatschappij op z’n grondvesten schudden! Zo ging dat eeuwenlang, toont Belinda Black aan in haar boek The Woman Reader. Onder andere een instituut als The New Yorker publiceerde een lovende recensie over haar werk.

The Woman Reader blijkt leerzaam leesvoer. Zo is het verbijsterend hoe lang vrouwen ongeletterd en ongeleerd moesten blijven.  Universiteiten golden eeuwenlang als verboden terrein. Onderwijs aan meisjes? Zonde van de tijd, als het meisje leerde koken en kleren verstellen was dat voldoende, want later zou ze toch leven als gehoorzame moeder en echtgenote. Een geletterde vrouw, in de zin van tijd om te lezen en wie weet zelf aan het schrijven, was helemaal doodeng.

Die mentaliteit hield eeuwenlang stand en heeft nog steeds invloed op de gang van zaken nu. Zo moeten meisjes in grote delen van de wereld zich nog steeds beperken tot het huishouden en op het land werken, terwijl jongens naar school mogen. Volgens UNICEF maken vrouwen zodoende tweederde deel uit van de circa 799 miljoen analfabeten op de wereld. Kunnen meisjes wel naar school, dan roept dat angst en haat op. Zie onder andere de gasaanvallen op scholieres en de recente aanslag op de veertienjarige Malala Yousafzhai.

Zelfs toen vrouwen hier en daar toegang kregen tot onderwijs, bleven de angst en de minachting voor ‘geleerde vrouwen’ sterk aanwezig. Helemaal als vrouwen na te hebben leren lezen en schrijven, zelf de pen ter hand namen om eigen werk te publiceren:

De vrouw kon het niet en mocht het niet. Daar komt het op neer. En als ze het dan toch deed, werd ze behandeld als een kind dat zich verkleedt in te grote kleren. Er was een maatstaf voor literatuur en er was een maatstaf voor literatuur door vrouwen. Die dubbele moraal hulde zich niet in het averechtse kleed van politieke correctheid. Veelzeggend is dat menig schrijfster in de negentiende eeuw een mannelijk pseudoniem koos om serieus genomen te worden.

De neiging vrouwen en hun activiteiten naar beneden te halen is stokoud. Je kunt deze vijandige mentaliteit volgens de New Yorker traceren tot minstens het jaar 800:

…when Charlemagne took over the Frankish empire in 800, he decreed that both men and women under his rule would be educated, though women still read in the vernacular, while men were more likely to be schooled in Latin. And so the stigma against chick lit was born. Popular books written in words that women could understand were shunned by men as “sentimental and realistic” stories “about love and friendship and animals and magic potions,” Acocella says. When women began writing themselves, female authors were often deemed insane, or else secretly male.

Chicklit is een moderne term, maar het staat voor de neiging van uitgevers om in een rare kramp te schieten als ze het werk van een vrouw uit moeten geven. Opeens kamp je dan met roze gekleurde kaften en titels in meisjesachtige, ronde letters, en wordt bijna alles geschreven door een vrouwelijke auteur opeens ‘vrouwenliteratuur’/chicklit. Een codewoord voor ‘niet voor mannen’ en ‘niet serieus’:

men and women who write literary fiction are treated differently by critics and in the publishing world. The second is that in the universe of commercial fiction, genres that are written by and primarily appeal to women (chick lit, romance) are taken much less seriously than genres more geared towards men (thrillers, sci-fi).

Kortom, de bezigheden van vrouwen roepen minachting en een zekere weerzin op, ook tot op de dag van vandaag. Voor iedereen die van boeken houdt vormt The Woman Reader krachtig tegengif tegen deze mentaliteit. Leve de geletterde vrouwen…

Ministeries willen niet aan de vrouw

Veertig procent vrouwen in de subtop hebben, en er toch nog steeds niet in slagen vrouwen in de allerhoogste regionen van je ministerie te benoemen. Dat is knap. Het gebeurt bij het ministerie van Sociale Zaken, en veel verder dan schouders ophalen en een berichtje over de stagnerende opmars van vrouwen komt het niet.

Gelukkig kunnen we nog dromen 😉

De ministeries laten het er onder andere bij zitten, omdat de regering diversiteitsbeleid heeft laten vallen. Zoals de Volkskrant bericht liet Rutte, zodra hij in 2010 aan de macht kwam, streefcijfers los. Hij maalde niet om gender, hem ging het alleen om kwaliteit. En geheel toevallig vond hij die kwaliteit niet bij vrouwen en niet bij allochtonen. Toeval, echt. Bezuinigingen met bijbehorende reorganisaties maakten de positie van vrouwen er niet sterker op.

Oud PvdA minister Ter Horst besloot in de krant man en paard te noemen:

‘Het is niet verwonderlijk dat er geen groei is zonder diversiteitbeleid’, zegt oud-minister Guusje ter Horst (PvdA), die in 2007 een diverse samenstelling van het overheidspersoneel tot prioriteit uitriep. ‘Er is een impliciet voorkeursbeleid voor witte mannen en dat moet je actief doorbreken, tegen alle weerstanden in en jaren achtereen.’

Dat impliciete voorkeursbeleid voor witte mannen zou je ook het mannenquotum kunnen noemen. Zodra vrouwen meer dan een kwart van het geheel uit gaan maken, wordt het systeem verontrust en trappen organisaties op de rem. Je ziet dit zo vaak dat er in Engeland een dertig procent club ontstond, om de doorstroom van vrouwen naar de top van het bedrijfsleven te bevorderen.

Dat percentage van rond de dertig is geen toeval:

A study by management consultants at McKinsey suggested that 30% was the point at which a group began to feel all-pervasive, the point at which people felt there were a lot of them, when they stopped feeling like a representative sample of their sex or race or class. Below that, the dominant group accepted their presence.

Boven die drempel verandert de situatie. Voordat je het weet klinken er dreigende kreten dat de overheid feminiseert – want 51 procent van de ambtenaren is vrouw, aaaargh!!! Logisch dat mannen DUS wegrennen, want de uitdaging verdwijnt en de vertrutting doet haar intrede. (Waarbij het verhaal weg laat dat die 51% alleen bestaat bij de gratie van zeer veel vrouwen op de laagste treden van de ladder. Mannen maken nog steeds de dienst uit in de bovenste regionen van de organisatie.)

Het is vanwege dat soort redeneringen – vrouw = werk verliest aan status -dat columniste Evelien Tonkens uitriep dat ze liever regelrechte vrouwenhaat zag, want dan is de weerzin expliciet en kun je er wat makkelijker tegen vechten. Nu verdwijn je al snel in een moeras van impliciet seksisme, oproepen om toch vooral geduld te hebben, dan komen er ‘vanzelf’ meer vrouwen op machtige posities, en tsja, stagnatie treedt nou eenmaal automatisch op vanwege bezuinigingen.

Dat vooroordelen en stereotiepe beelden over vrouwen grote invloed hebben, blijkt pas als je goed onderzoek doet. Dan blijkt dat de mannelijke manager nog steeds de voorkeur geniet – het impliciete voorkeursbeleid voor (witte) mannen waar Ter Horst terecht op wijst. Die impliciete vooroordelen moeten zichtbaar worden, en dat lukt alleen als je met elkaar in gesprek blijft en steun krijgt van een overheid die expliciet werk maakt van diversiteitsbeleid. Alleen dan lukt het misschien om die magische grens van dertig procent te doorbreken, en vrouwen een eerlijke kans te geven.

Dilma Rousseff neemt vrouwenemancipatie serieus

Dilma Rousseff, de president van Brazilië, beloofde bij haar verkiezing vorig jaar zich in te zetten voor vrouwenemancipatie. Nu, ruim een jaar later, blijkt ze die belofte serieus te nemen, signaleert The Guardian. De presidente pakt corruptie binnen de regering aan, nam eenderde vrouwen op in haar kabinet, en presenteert zich als inspirerend voorbeeld voor vrouwen. Dat heeft effect. In haar deelstaat van herkomst Minas Gerais stelde een record aantal vrouwen zich kandidaat voor de verkiezingen van 2012.

Waarnemers in Minas Gerais zien een direct verband tussen de vele vrouwelijke kandidaten en de regering van Rousseff:

“We believe that there is now a greater stimulus for women to take part in the elections with the expectation of winning,” Lenita Norman, the PSDB’s regional head told Estado de Minas. “We have a female president in a world where this is a rarity and that shows that Brazil is leading the way.”

Kortom, het optimisme regeert. Dat is niet voor niets. Rousseff heeft in een jaar tijd de reputatie opgebouwd dat je niet met haar moet klooien, en dat werpt z’n vruchten af. De presidente biedt niet alleen een positief voorbeeld aan vrouwen. Rousseff scoort 71% positief bij Brazilianen. Slechts één persoon scoorde ooit hoger, en dat was haar voorganger Lula da Silva. De Braziliaanse media kroonden haar deze maand ook tot Vrouw van het Jaar. En afgelopen september was ze één van de eerste vrouwen die ooit de algemene vergadering van de Verenigde Naties mocht openen.

Een jaar is echter tekort om een einde te maken aan patronen en ongelijkheden die al decennia lang in de basis van de maatschappij verankerd liggen. Rousseff zorgde voor zichtbare vooruitgang, maar Braziliaanse vrouwen bevinden zich nog overal in een achterstandspositie, meldt de New York Times:

“Brazil has made advances on women on closing health and education gaps,” said Saadia Zahidi, senior director of the World Economic Forum and co-author of the Global Gender Gap study. But the survey revealed continuing gaps in the labor force, in wages, at the uppermost levels of business and in the rate of women’s unemployment, which is twice that of men.

Het scheelt echter dat de regering die situatie niet langer stilzwijgend accepteert. Onder Rousseff krijgen vrouwen kansen, en dat is goed nieuws voor Brazilië en de wereld.

Emancipatiebeleid moet het doen met magere cheque

Geen bijzondere aandacht meer voor allochtone vrouwen. Geen aandacht meer voor vrijwilligerswerk. Volgens kenniscentrum E-quality richt het nieuwe emancipatiebeleid van Nederland zich vooral op het vinden en houden van betaald werk. De plannen voor de emancipatie van vrouwen en homoseksuelen staan in een acht pagina’s tellende brief met plannen voor de periode 2011-2015. Voor het uitvoeren van het beleid wil de regering jaarlijks zo’n 17,5 miljoen euro uitgeven. Klinkt veel, maar het is nog geen kwart van de aanschafprijs van één Joint Strike Fighter.

De brief van het kabinet bevat plannen op hoofdlijnen. Dat er weinig geld is om iets te doen blijkt wel uit het allereerste aandachtspunt. Uitgaan van de eigen kracht en de eigen talenten van homoseksuelen en vrouwen. Dat klinkt alleraardigst, en heel redelijk. Maar het gaat voorbij aan het inzicht dat een individu het meestal aflegt tegen het systeem. Dat systeem houdt in dat mensen handelen op basis van onbewuste vooroordelen, stereotype denkbeelden, en het oude en vertrouwde. Het resultaat is dat blanke mannen vooral blanke mannen op waarde schatten en kansen geven. Allochtonen en vrouwen hebben het nakijken. Zie onder andere hier, hier en hier. Of kijk even naar de samenstelling van het kabinet Rutte.

De brief geeft indirect blijk van enig begrip voor die structurele patronen. Verderop spreekt de nota namelijk van een cultuurverandering. De regering zou graag zien dat mensen positiever gaan denken over homoseksuelen. En vrouwen, maar dan niet zomaar vrouwen: degenen met ambitie. Daar blijft het echter bij. Hoe die cultuuromslag er moet komen blijft vaag. Het enige concrete is dat de regering subsidies wil afschaffen. Geld verdwijnt dus. Voor de periode 2011-2015 wil Rutte alleen nog geld steken in projecten die bewezen succesvol waren voor de bevordering van emancipatie. Verder gaat er jaarlijks 17,5 miljoen naar organisaties zoals het COC, kenniscentrum E-quality en instituut Aletta.

Nederland kreeg vorig jaar bezoek van een comité dat toeziet op de naleving van het VN Vrouwenverdrag. De commissie had zoveel kritiek dat we in 2012 opnieuw bezoek krijgen én een tussentijds rapport moeten opstellen om aan te tonen dat Nederland serieus werk maakt van vrouwenemancipatie. Of deze emancipatiebrief genoeg is zal dan blijken.

Hoeveel kinderdagverblijven willen nog een man aannemen?

Je kon er op wachten. De retorische vragen van het type ‘moet werken in de kinderopvang voor mannen verboden worden’. De artikelen over mannen in de kinderopvang, een beladen combinatie. Mannen streng screenen, wel tienduizend keer. Wat er nu gebeurt naar aanleiding van het kindermisbruik van Robert M. zet de emancipatie van mannen en vrouwen weer jaren terug. Want mannen en kinderen, dat gaat blijkbaar niet samen. Diepe, diepe zucht.

Mannen? Met kinderen? IEK, neeeeeee!!!

Meestal overkomt dit vrouwen. Stel, je bent als één van de weinige vrouwen werkzaam in een beroep waarvan iedereen vindt dat het typisch iets is voor mannen. Je bent als vrouw een vreemde eend in de bijt. Maak je er een zooitje van, dan is het niet ‘Marietje heeft er een zooitje van gemaakt’. Nee, dan is het ‘zie je wel! Vrouwen horen hier niet, vrouwen deugen niet voor dit beroep, ‘ze’ bakken er niks van’.

Dit mechanisme speelt ook de kop op als je als man de uitzondering bent in een vrouwenberoep. En dat zijn mannen, in de kinderopvang. Stichting Prismant liet de situatie van mannelijke handjes aan het bed vorig jaar onderzoeken. Uit die studie bleek dat mannelijke verpleegkundigen bijna 16% uitmaken van het totaal. In de thuiszorg daalt hun aantal naar 5,8% en in de kinderopvang gaat het om 3,4% mannelijke werknemers. De rest, 96,6%, is vrouw. Je moet de zorgende man daar met een lantaarntje zoeken. De meesten werken in de buitenschoolse opvang. Reken je alleen de echte peuter/kinderopvang mee, dan gaat het om de 1 a 2 procent die de media nu noemen.

Prismant liet ook onderzoeken waarom mannen wel of niet kiezen voor een verzorgend beroep, en hoe er tegen die mannen aangekeken wordt. Het lage salaris en gebrek aan status spelen een rol, maar mannen komen ook veel vooroordelen tegen. Ze moeten constant uitleggen wat hen bezielt om de hele dag tussen de kinderen te willen zitten.  Een normale gezonde kerel, een echte vent, werkt niet in de kinderopvang.

Dit soort mechanismen drukken mannen terug in hun hok van macho man en zorgen ervoor dat vrouwen vast blijven zitten aan zorgen. Terwijl zowel ouders als werknemers in de kinderopvang erkennen dat de aanwezigheid van mannelijke verzorgers erg positief is. Prismant becijferde dat tachtig procent van de ouders het geweldig vindt om een man in een zorgend beroep te zien. Zo’n man krijgt een positieve voorbeeldfunctie en ouders zijn blij dat jongetjes een rolmodel van hetzelfde geslacht hebben. Ook de teams zelf geven aan dat ze meer diversiteit willen: een monocultuur met alleen vrouwen is net zo armoedig als een monocultuur met alleen mannen. Een mix werkt beter.

Laten we dus voorkomen dat het schandaal rond het kindermisbruik van Robert M. alle mannen wordt aangerekend.  Robert M. is verantwoordelijk voor wat Robert M. deed. Mannen als groep zijn mensen. Mensen zijn onschuldig totdat het tegendeel bewezen is, zo gaat dat in een rechtstaat. Plus, de meeste mensen doen hun best in het leven, om er iets van te maken. Ook als ze werkzaam zijn in de kinderopvang.