Tag Archives: economische crisis

Nieuwsronde

Feminisme in de Zuid-Koreaanse gaming industrie, succesvolle sopranen uit 1850, Russische mannen mogen straffeloos Russische vrouwen slaan, de bestrijding van het Zika-virus, straatintimidatie wordt wellicht strafbaar, dat en meer in deze nieuwsronde

  • Vrouwen die graag gamen komen hopen haat en minachting tegen, maar het verzet tegen die seksistische behandeling neemt toe. Vrouwen groeperen zich rondom een fictief vrouwelijk personage uit het spel Overwatch en voeren actie om mensen bewust te maken van de situatie.
  • Elizabeth Taylor Greenfield… noooooit van gehoord. Zij blijkt een Afro-Amerikaanse sopraan die in 1851 een zeer succesvolle tournee door de V.S. maakte en met haar talent alle vooroordelen over primitieve zwarten overhoop gooide. Met haar optredens maakte ze de weg vrij voor andere Afro-Amerikaanse artiesten, zoals Sissieretta Jones en Audra McDonald.
  • Groot nieuws voor de organisatie die straatintimidatie aan wil pakken: de PvdA diende een initiatiefwet in om deze vorm van openbare agressie strafbaar te stellen. Denk aan vrouwen voor hoer uitmaken, met een groepje omsingelen, vertellen welke seksuele handelingen ze met haar willen verrichten, dat en meer zou de status van overtreding moeten krijgen. De politie kan dan situaties onderzoeken, straatintimidatie opsporen en boetes uitdelen. Ook gemeenten zoals Amsterdam werken al aan hun eigen anti-straatintimidatie regels.
  • Vrouwen moeten blij zijn dat hun man ze slaat. Aldus columnist Yaroslav Korobatov over een nieuwe Russische wet die huiselijk geweld uit het strafrecht haalt. Alleen verkrachting en het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel blijft strafbaar. ”Het voortaan oogluikend toestaan van mishandeling is het gevolg van een succesvolle lobby van ultraconservatieve politici in het land,” constateert Joop.nl.
  • De eerste vrouw als leider van het Holland Festival is het snelst weer weg, kopt Dagblad Trouw. Ruth MacKenzie verhuist na de editie van 2018 het Holland Festival naar Frankrijk, om het Parijse Théâtre du Châtelet te leiden. Ze heeft het Festival dan vier keer gedraaid. De mannen deden gemiddeld zeven edities.
  • Patricia Paay besloot in het openbaar te treden om te praten over de gevolgen van een seksfilmpje. Onbekenden publiceerden dat filmpje op diverse websites. In een positief ontvangen interview bij Jinek vertelde Paay dat haar leven nu een nachtmerrie is: ”Ze komt haar huis niet meer uit, voelt zich bekeken. “Wat erg voor u,” had een taxichauffeur gezegd. Om in één adem door te vragen of ze écht van plasseks houdt.”
  • Zika bestrijden en voorkomen dat dit virus schade toebrengt aan baby’s? Top. Dat in die strijd vrouwenrechten sneuvelen? Niet top. Regeringen eisen dat vrouwen voorkomen dat ze zwanger worden, dat vrouwen niet naar andere landen reizen en dat vrouwen voorkomen dat ze verkracht worden en dan alsnog zwanger raken. Op die manier schuift de samenleving de verantwoordelijkheid  voor de ziekte af op vrouwen, zodat die nog meer problemen krijgen bovenop al bestaande problemen zoals armoede, geweld, zware zorgtaken en andere toestanden.
  • Na de aandelencrisis van 2008 verzuchtten experts dat alles anders zou zijn geweest als het Lehman Sisters was geweest in plaats van Lehman Brothers: vrouwen zouden de crisis hebben voorkomen. Grappig maar waar: bij een soortgelijke aandelencrisis in 1720 gebeurde het omgekeerde. Mannelijke experts wezen vrouwen aan als de schuldige. Om uit de crisis te komen moesten mannen weer mannen worden, en moest vrouwen buiten de beursvloer blijven.
  • De regering van El Salvador verleende gratie aan Sonia Tábora, een vrouw die 30 jaar de cel in moest voor een miskraam.  Een conservatieve regering, gesteund door de Katholieke Kerk, maakte het afbreken van een ongewenste zwangerschap in 1998 totaal verboden, zonder enige uitzondering. Sindsdien belandden honderden vrouwen na een miskraan in de cel. Er gaan inmiddels stemmen op om abortus weer toe te staan in geval van incest, verkrachting of als het leven van de moeder in gevaar is. Deze gratie kan daar een voorbode van zijn…. Wie weet….

Mannen hebben geen trek in vrouwenwerk

Een aantal ‘typisch mannelijke’ banen verdwijnt snel, terwijl ‘vrouwelijke’ sectoren zoals de zorg juist groeien. Toch deinzen veel mannen er voor terug om vrouwenwerk te doen, blijkt uit ontwikkelingen op de arbeidsmarkt. De mannen voelen zich gestigmatiseerd, vrouwenwerk betaalt fors minder, en ze denken dat ze de benodigde kwaliteiten missen. Nederlandse opiniemakers spreken al van zorgelijke ontwikkelingen waarbij (jonge) mannen massaal afhaken en buiten spel staan op de arbeidsmarkt.

Mannen zouden er goed aan doen te kijken naar wat vrouwen doen, en van vrouwen te leren. De economische crisis kostte veel mensen hun baan. Vrouwen werden, volgens de New York Times, zelfs harder getroffen door werkloosheid dan mannen. De toekomst ziet er al evenmin florissant uit: zo verwacht de SER dat vooral vrouwen de dupe worden van toenemende automatisering. Zo verdwijnen talloze administratieve kantoorbanen als computers dat werk over nemen.

Vrouwen hebben veel ervaring met het opvangen van dit soort klappen. Rond de vorige eeuwwisseling maakten we een soortgelijke leegloop mee, signaleerden feministes van de eerste golf. Allerlei vrouwenwerk, zoals kaas maken, kleding naaien en kaarsen produceren, verdween met de industrialisering naar fabrieken buitenshuis. Daar gingen mannen dat werk doen. Voor vrouwen zat er niets anders op dan zich aan te passen en nieuwe wegen te zoeken.

Op dit moment doen vrouwen hetzelfde. Ze verliezen hun baan en zoeken nieuwe wegen. Ze zorgen ervoor dat ze hoog opgeleid zijn, signaleert de New York Times. Ze tonen zich flexibeler in hun gedrag dan mannen, scholen zich om, pakken aan wat ze kunnen.

Mannen daarentegen halen hun neus op voor laag vrouwenwerk. Zodoende beperken ze zichzelf en lopen ze kansen mis. Natuurlijk hebben mannen daar hun redenen voor. Naast een stigma levert vrouwenwerk minder salaris op. Een lasser (man) verdient in de V.S. 18 dollar per uur, stelt de New York Times. Zou hij in de zorg gaan werken, dan haalt hij waarschijnlijk niet meer dan tien dollar per uur. Bijna een halvering. In Nederland is het net zo: werkgevers onthouden vrouwen drie ton gedurende hun loopbaan.

Daarnaast vinden mannen zichzelf vaak niet geschikt voor vrouwenwerk:

“I ain’t gonna be a nurse; I don’t have the tolerance for people,” he said. “I don’t want it to sound bad, but I’ve always seen a woman in the position of a nurse or some kind of health care worker. I see it as more of a woman’s touch.” […]  Lawrence Katz, an economist at Harvard, has a term for this: “retrospective wait unemployment,” or “looking for the job you used to have.” “It’s not a skill mismatch, but an identity mismatch,” he said. “It’s not that they couldn’t become a health worker, it’s that people have backward views of what their identity is.”

Om het tij te keren doen werkgevers pogingen die identiteit bij te stellen. De zorg slap vrouwenwerk? Welnee. Ziekenhuizen doen hun best om de zorg als iets stoers te promoten. De adrenaline die door je heen jaagt als operatieverpleegkundige treedt ook op als je gaat bergbeklimmen, stellen pr-mensen. Bergbeklimmen is supermannelijk sportief en macho, kortom werken in een operatiekamer is macho. Ook in Nederland doen mensen hun best het vrouwelijke imago te verminderen en mannen te lokken.

Als mannen toehappen en een vrouwenbaan accepteren, belonen werkgevers hen. Mannen krijgen meer salaris. Het College voor de Rechten van de Mens kwam er bijvoorbeeld achter dat mannen, werkzaam in algemene ziekenhuizen, in alle onderzochte functiegroepen meer loon krijgen dan vrouwen. Ze nemen enkele tientjes tot tweehonderd euro per maand meer mee naar huis. Ook krijgen mannen sneller promotie dan hun vrouwelijke collega’s. Een fenomeen wat bekend staat als de ‘glazen lift’. Hoe meer mannen een beroep oppakken, hoe hoger de status (en het loon).

Het omgekeerde gebeurt niet. Als meer vrouwen mannenwerk oppakken, schieten hogere managers in de weerstand en vinden ‘we’ al die vrouwen een probleem. Bij de rechtelijke macht vinden we het bijvoorbeeld opeens belangrijk dat rechters een afspiegeling vormen van de samenleving en dan is het erg als er ‘teveel’ vrouwen komen. Ook denken mensen dat de kwaliteit zal dalen als er meer vrouwen in de beroepsgroep komen. Voordat je het weet veranderen activiteiten op die manier in vrouwenwerk met een lage status. Met de bijbehorende lagere lonen. Waarna de cyclus opnieuw kan beginnen.

Deze kloof is mensenwerk: het zijn mannen die op basis van stereotiepe veronderstellingen vrouwenwerk mijden. Het zijn wij mensen die vrouwenwerk onderwaarderen en kinderen opvoeden met allerlei rare ideeën over ‘echte’ mannen en ‘echte’ vrouwen. Zolang we vrouwen blijven zien als de minderwaardige Ander, blijft wat ze doen besmet werk waar ‘echte mensen’ hun vingers niet aan willen branden. Met alle problemen van dien. Maar het voordeel is: wijzelf kunnen die opvattingen veranderen. Als we willen.

Economische crisis brengt man en vrouw dichter bij elkaar

Kleinere loonkloof, minder verschil in werkloosheidspercentages, de economische crisis zorgt ervoor dat mannen en vrouwen als groep dichter bij elkaar komen. Die verrassende conclusie trekt een Europees netwerk van juristen die zich bezig houden met gender. In hun jaarlijkse overzicht (binnenkort hier beschikbaar) onderzoeken ze de gevolgen van vier jaar economische crisis, en komen met een genuanceerd beeld. Waaronder de verkleining van de kloof tussen beide seksen.

Dat man en vrouw als groep dichter bij elkaar komen lijkt goed nieuws, maar is dat in de praktijk niet, merkt de European Gender Equality Law Review nummer 2, 2012 op. De seksen worden gelijker op weg naar beneden. Zo hebben veel werknemers nu minder rechten en voorzieningen dan vier jaar geleden. Of ze man zijn of vrouw, maakt niet uit.

Positief is dit echter niet. En indirect treft dit vrouwen harder dan mannen, omdat zij meer gebruik maken van voorzieningen zoals ouderschapsverlof. Als zo’n recht weg valt, treft dit moeders harder. Ook verloren veel mensen hun baan, mannen in eerste instantie iets meer dan vrouwen. Zo kruipen werkloosheidspercentages dichter naar elkaar toe, maar opnieuw is dit niet iets om te juichen.

Binnen de groeiende werkloosheid valt de samenstellers van de Law Review nog iets anders op. In door mannen gedomineerde beroepen ontslaan werkgevers buitengewoon veel vrouwen. Veel meer dan je op grond van hun toch al geringe aantal zou verwachten. Ook zijn de werkloosheidscijfers vertekend, omdat veel sectoren waar vrouwen domineren, tot nu toe wat minder last hadden van de crisis. Steeds meer landen beginnen echter te bezuinigen op de zorg, de overheid en het onderwijs. Binnenkort zou de werkloosheid onder vrouwen zodoende sterk op kunnen lopen.

Een ding willen de samenstellers wel benadrukken. In veel economische theorieën vervulden vrouwen tot nu toe de functie van klapstoel. Uitklappen indien nodig, zo niet dan stuur je vrouwen terug de keuken in. Vrouwen hebben echter zo massaal de arbeidsmarkt betreden, dat zij nu gewoon meetellen als werkneemster. De buffer/klapstoelplek is tegenwoordig ingenomen door buitenlanders en flexwerkers m/v. Het is vooruitgang, maar of buitenlanders en flexwerkers daar nou zo blij mee moeten zijn….?

Vrouwen als wondermiddel

Als vandaag de dag iemand zou roepen ‘vrouwen zijn van nature veel geschikter om voor kinderen te zorgen, dus ze moeten thuis achter het aanrecht blijven zitten’ zouden veel mensen daar aanstoot aan nemen. Dus wat gebeurt er? Mensen laten het laatste deel weg en houden het bij het eerste, op het eerste gezicht positieve element van de bewering. De positieve variant hoor en lees je dagelijks zonder dat er iemand wat van zegt. Terwijl toch echt hetzelfde gebeurt: mensen op basis van hun anatomie in een hokje opsluiten, waarbij de gendercliché’s welig tieren.

Voorbeelden: vrouwen die beter in aandelen zouden kunnen handelen, omdat mannen nou eenmaal teveel testosteron in hun lijf hebben om na te denken. Seksschandalen bij de Amerikaanse Geheime Dienst oplossen door meer vrouwen aan te nemen, want tsja, boys will be boys. Vrouwen die veel creatiever zouden zijn dan mannen, omdat alleen zij nieuw leven kunnen produceren. Het lichamelijk determinisme leeft en dringt steeds dieper door in de samenleving….

Lees even mee. Tijdschrift Happinez nummer 3 had als thema Puur en bevatte een interview met Irene van Lippe Biesterveld ‘over moed, vrouw-zijn en verbinding’. De interviewtekst was een en al vrouwelijke intuïtie, baarmoeders, nieuw leven kunnen genereren en daardoor een speciale band hebben met mens en natuur. Alleen de soundtrack met sereen engelengezang ontbrak. Mannen kwamen er bekaaid vanaf in het stuk. Ietwat meewarig heette het dat zij geen leven geven en daardoor toch een beetje minder verbinding en creativiteit kunnen hebben, de stakkers.

In andere landen lusten ze ook pap van dit lichaamsdenken. Zo raakten agenten van de Secret Service in opspraak toen ze voor een dienstreis van president Obama een wilde avond in hun hotel hadden, inclusief drank en prostituees. Prompt introduceerden verschillende mensen vrouwen als een soort Vim, wast witter dan wit. Voeg wat vrouwen toe en je hebt geen seksschandalen meer. Want:

…changing an organization’s culture is pretty hard work. But when the culture in need of change is a macho culture where good old-fashioned debauchery and “boys being boys” is OK as long as no one gets caught — the solution is pretty straightforward: Hire more women. Isn’t it funny how having to work alongside a woman who, for instance, knows your wife — seems to inhibit old fashioned male fun?

De vrouw als nanny, die met haar zure ‘pas op of ik vertel het je echtgenote’ houding mannen afremt, omdat die zichzelf natuurlijk niet af kunnen remmen. Het zijn jongens, je kunt van hen geen volwassen gedrag verwachten. Van een vrouw blijkbaar wel? Niet alleen drukt dit vrouwen in de rol van azijnpisser die alle lol laat verdwijnen, maar het maakt van mannen domkoppen die alleen met hun penis denken. Dat is behoorlijk beledigend voor beide seksen, zou de Zesde Clan denken.

Dan de economische crisis. Dagelijks ondervinden we met ons allen de gevolgen van wankele banken en de ineenstorting van de handel op Wall Street. Hier heet de vijand testosteron, en als de financiële wereld nou maar meer vrouwen aanneemt, dan zou zulk onverantwoordelijk gedrag nooit meer plaats vinden. Ook hier klinken de argumenten op het eerste gezicht positief, maar opnieuw sluit het mensen op in negatieve keurslijven:

The argument is, on the face of it, pro-women. After all, it’s saying women are good at something; they’re good at not being overconfident. But is it feminist? Not really. Broad behavioural generalisations based in biology rarely do women much good. Along with “risk aversion” goes “less competitive” and “less confident”. Banking may need these traits but they aren’t attractive to employers, and it’s damaging to saddle an entire gender with them.

Niet alleen is dit type denken schadelijk voor vrouwen, maar het is ook nog eens gestoeld op drijfzand. Steeds meer wetenschappers komen erachter dat natuur en cultuur, oftewel je lijf/genen versus je omgeving, een zeer complex thema is. Zie bijvoorbeeld het boek ‘Waarom we allemaal van Mars komen’ van wetenschapster Cordelia Fine, die haarfijn aantoont dat er zeel veel onzin verschijnt over de ware aard van de vrouw en de man:

Fine beweert niet dat er géén verschillen bestaan tussen mannen- en vrouwenhersenen, en evenmin dat alle neurowetenschappers onzin verkopen. Wel toont ze haarfijn, en bijzonder geestig, aan dat veel onderzoek te kleinschalig is, dat resultaten vaak worden opgeblazen en gretig worden versimpeld voor het brede publiek. Ze geeft voorbeelden van onderzoeken naar emoties van mannen en vrouwen, uitgevoerd op dode proefpersonen, van onderzoek waarbij een van beide seksen simpelweg ontbreekt en van baby’s die al een voorkeur zouden hebben voor meisjesspeelgoed op een leeftijd dat ze onmogelijk de voorgehouden objecten kunnen identificeren. Het gaat Fine vooral om de sprong van hersenen naar gedrag, die al te gemakzuchtig wordt gemaakt.

Ook als die sprong van hersenen/lichaam naar gedrag op het eerste gezicht vleiend uitpakt voor vrouwen, gaat het in wezen om een inperkend, negatief denkpatroon waarbij vrouwen in een roze ghetto belanden en als klapstoelen behandeld worden. Ze zijn even nuttig om overmoedige bankiers en losbandige agenten terug te fluiten, en het is fijn dat vrouwen vanwege hun levengevende vermogen zo creatief zijn, maar ondertussen gaan mannen vrolijk door met het regeren van de wereld en het verdienen van topsalarissen.

Vrouwen voelen pijn Engelse bezuinigingen

Diverse politieke oppositiepartijen en maatschappelijke organisaties waarschuwden er al voor: de pijn van de bezuinigingen in Engeland komt meer bij de vrouwen terecht dan bij de mannen. Allerlei harde cijfers die nu naar buiten beginnen te sijpelen, geven hun gelijk aan. De werkloosheid onder vrouwen stijgt veel sneller, vooral vrouwen lijden onder het wegvallen van voorzieningen, en bezuinigingen op opvangcentra brengen zelfs hun veiligheid in gevaar.

De werkloosheid onder vrouwen stijgt zo snel, dat kranten inmiddels beginnen te spreken van een crisis. Aan de ene kant vreemd genoeg een vorm van positief nieuws, zeggen deskundigen, want vrouwen verrichten veel vaker dan vroeger betaald werk. Er zijn tegenwoordig meer vrouwen om te ontslaan dan pakweg dertig jaar geleden. Maar de grote ontslaggolf is ook een direct gevolg van de bezuinigingen. De overheid moet inkrimpen, met in de praktijk een verlies van zo’n 710.000 banen. Omdat er veel vrouwen bij de overheid werken, zijn de meeste mensen wiens baan nu op de tocht staat van het vrouwelijke geslacht.

De bezuinigingen treffen vrouwen daarnaast indirect, door het wegvallen van sociale voorzieningen:

“Women are being asked to take on the role of shock absorbers for the cuts,” says Anna Bird, acting chief executive of the Fawcett Society. “As well as the job losses, they’re also facing cuts to their income as a result of cuts to benefits and services they rely on to support their lives. We’re really concerned that cuts to childcare support combined with the rising cost of living make it difficult for women to put in place support that allows them to go out to work. We’re also concerned that working tax credits that allow parents to go back to work are being cut and that makes it hard for single parents to balance their work and family life.”

Naast deze dreiging komen vrouwen nog eens extra in de knel als ze verstrikt zijn geraakt in een relatie met een foute man. Een eerste inventarisatie wijst uit dat lokale overheden scherper dan gemiddeld snijden in subsidies voor vrouwenopvang / blijf van mijn lijf huizen. Het definitieve overzicht komt rond Internationale Vrouwendag. Een direct betrokkene zegt echter:

Combined with cuts to legal aid and concerns about reductions in police officers and street lighting, a worrying picture for women’s safety, as well as women’s employment and economic prospects was beginning to emerge. […] The result is that women’s support services face an increasingly precarious future. Many organisations are concerned that the coalition is already consulting on plans to change the way housing benefit is paid to refuges, and on channelling funding for rape crisis centres through new police and crime commissioners, who may not see these services as a priority in austere times.

Dit komt bovenop incidenten in de landelijke politiek. Zoals een inmiddels afgeschoten wetsvoorstel om mannen die van verkrachting beschuldigd worden, anonimiteit te geven, en een staatssecretaris die met droge ogen beweert dat verkrachting alleen echt verkrachting is als de vrouw de dader niet kent. Dat soort incidenten maken duidelijk dat er binnen de regering mensen zijn die weinig snappen van seksueel geweld tegen vrouwen.

De protesten tegen de oneerlijke verdeling van de pijn van de bezuinigingen beginnen op gang te komen. Naast formele protesten, bijvoorbeeld vanuit de vakbonden, komen ook individuele personen en non profit organisaties in actie. Zo gebruikte acteur Patrick Stewart zijn invloed als Hollywoodster om te pleiten voor meer steun aan blijf van mijn lijf huizen. In Leeds verzamelde een aantal bezorgde burgers zich om te protesteren. De Fawcett Society riep de regering eind vorig jaar op vrouwen een reddingsboei toe te werpen. Ook de studenten roeren zich. Het land staat een hete zomer te wachten….

EU werkt aan vrouwenquotum voor banken

De Europese Unie werkt aan een voorstel om banken te verplichten 30% vrouwen in besluitvormende functies aan te nemen. Dat meldt de Engelse krant The Guardian. De voorstellen komen van de Engelsman Michel Barnier.

Barnier wil banken op die manier verplichten hun monocultuur van blanke topmannen te doorbreken:

Barnier told the Guardian: “I believe it’s essential that there is more diversity on boards of banks and other financial institutions, in particular more women. The issue is not just one of better gender equality, but also one of better corporate governance. We need to break the group-think approach, which has been far too prevalent in the past, with the disastrous consequences we have all witnessed.”

Als de EU instemt met de voorstellen, betekent dat ingrijpende veranderingen voor banken, signaleert de Guardian. Zo hebben Engelse banken maar één topvrouw, bij de Britse tak van de Spaanse keten Santander. Ook in andere EU-landen is het aantal vrouwen op belangrijke posities miniem.

Het voorstel voor de financiële sector ontstond niet in een vacuüm. De roep om meer topvrouwen klinkt al langer. Zo overlegde de EU vorige maand nog over plannen om te streven naar minimaal 30% vrouwen in raden van besturen en commissarissen. De druk vanuit Europa is ook de reden waarom België een hard quotum voor het bedrijfsleven instelde. Nederland polderde en koos uiteindelijk voor een verwaterde versie. Daarin krijgen bedrijven wel te horen dat ze hun best moeten doen, maar volgen er geen maatregelen als er na een paar jaar nog steeds geen vrouw te zien is in de top.

Crisis V.S.: bedrijven ontslaan onevenredig veel vrouwelijke leiders

Vrouwen op hoge posten binnen hun bedrijf kregen tot nu toe drie keer zo vaak hun ontslag als mannen in een gelijksoortige positie. Dat ontdekte onderzoekscentrum Catalyst toen de organisatie naging hoe Amerikaanse bedrijven omgingen met de gevolgen van de economische crisis in de V.S. Maar liefst 19% van de vrouwelijke managers sneuvelde, tegen 6% van de mannen.

Terug naar de typemachine jullie!

De analyse van Catalyst  toonde ook aan dat meer vrouwen dan mannen ‘vrijwillig’ verlof namen. Dit gebeurde bij 9% van de vrouwen en 3% van de mannen, opnieuw een statistisch significant verschil. Een blogger van het Amerikaanse blad Forbes schrijft in een reactie op het onderzoek:

Previous Catalyst studies have already indicated that women’s advancement in corporate leadership has been stagnating.  The numbers are now indicating that we may not only be stagnating, but heading in the reverse direction.

Het rapport komt precies op het moment dat vrouwen naar de rechter stappen omdat ze sterk de indruk hebben onevenredig hard getroffen te worden door de ontslaggolven van de afgelopen twee jaar. Zoals zes werkneemsters van de financiële instelling Citigroup. Zij beschuldigen de firma ervan dat de economische crisis is gebruikt om onevenredig veel vrouwen te ontslaan. Citigroup ontkent natuurlijk, maar heeft in ieder geval de schijn tegen. Het Catalyst rapport helpt, en daarnaast maakte Forbes in 2009 al een overzicht van alle seksistische praktijken in het personeelsbeleid van financiële instellingen.

De houding van het bedrijfsleven is des te suffer als je bedenkt dat meer vrouwen in de top economisch betere resultaten oplevert. Catalyst zette de gegevens op een rijtje en signaleerde dat de bedrijven met geen of weinig vrouwen in de top 42 tot 66% achterliepen bij de bedrijven met de meeste vrouwen op hoge functies.