Tag Archives: echte mannen

Nieuwsronde – alledaags seksisme editie

Alledaags seksisme viert nog steeds hoogtij in Nederland. In deze nieuwsronde zomaar wat voorbeelden die zich aan je opdringen als je doorsnee media consumeert. Voor meer seksisme pret verwijst de Zesde Clan je graag naar seksisme in en om het huis.

Onderscheid moet er zijn, anders raken we in paniek!

  • Computerspelletjes spelen is iets voor mannen. Zo scheidt Dark Souls II de echte kerels van de watjes. Dat we het even weten. Vrouwen hebben hier niets te zoeken. Watjes ook niet. Laten we allemaal nederig buigen voor games-recensent Peter van Ammelrooy, die wél een Echte Man is.
  • Nog meer genderpolitie: de interne strijd bij de PVV zal er voor zorgen dat de sterke jongens over blijven. Want er zitten geen vrouwen in de PVV. Of watjes? En politiek is voor mannen, zoals dit weblog al eerder constateerde. Misschien kan Peter van Ammelrooy nog iets voor de PVV betekenen?
  • Een catfight! Over pussyshots! Oftewel foto’s van de vrouwelijke genitaliën, slechts minimaal bedekt met een hand of een strak laagje textiel. Aanleiding voor titel en artikel? Een expositie in het Letterkundig Museum in Den Haag.  Dat zal de meesten ontgaan nu alle aandacht in beslag wordt genomen door hitsige fantasieën  over schaars geklede vrouwen die elkaar de ogen uitkrabben.
  • De hoge kosten van kinderopvang belemmeren de carrière van vrouwen. Mannen hebben niks te maken met kinderen, of het zorgen voor kinderen, en ze betalen ook niet mee in de kosten. Want kinderen zijn een zaak van vrouwen. Dus belemmeren de kosten haar loopbaan en niet de zijne. Logisch toch?
  • Arnold Karskens heeft het naar zijn zin in de Argentijnse stad Buenos Aires. Hij loopt op straat en raakt helemaal opgewonden: ,,Op straat lopen flanerende vrouwen die je zoals in een tango naar je toe wil trekken. Dat komt vast ook door de zon. Die is hier nogal aanwezig.” Getverdemme Karskens, laat de zon er buiten en blijf van die vrouwen af. Heb je dan niks geleerd van Femme de la Rue???
  • Twee vliegen in één klap! Een superseksistische app van De Efteling, met prinsessen en theekransjes voor de in roze uitgevoerde meisjes-app, en stoere draken voor de blauwgekleurde jongens-versie. Waarna nieuws.nl kritiek op de lancering van dit gendergedrocht viert met een staaltje seksistische journalistiek waar De Zesde Clan alleen maar bewondering voor kan hebben. Boze feministen! Unisexpromotors! Emancipatie-laaf! Lees en huiver.

Enzovoorts, enzovoorts.

Advertenties

De Gereedschapskist: feministen wegmeppen

Twee heerlijke artikelen leggen precies uit wat er gebeurt als ergens een probleem rondom gender opduikt. Na veel discussie komt de conclusie vaak neer op ‘accepteer het onvermijdelijke nou maar’, en volgen teksten die neerkomen op ‘kunnen die verrotte feministen hun kop niet houden’. Dit laatste vuile karweitje wordt opvallend vaak opgeknapt door de Goede Vrouw van dienst. Die wil maar wat graag aantonen dat zij wél begrip heeft voor die arme belaagde mannen.

Catfight! In de serie Dynasty lustten ze er wel pap van.

Amanda Marcotte beschrijft de verschillende fases in het patroon. Het gaat als volgt. Eerst krijg je kritiek op een seksistische praktijk. Op die kritiek volgen defensieve reacties, waarna er kritiek komt op deze defensieve reacties. Vervolgens meldt de Goede Vrouw zich om eens en voor altijd te vertellen hoe het zit. Deze dame volgt meestal de volgende checklist:

  1. het is geklaag van zeurende, danwel agressieve vrouwen, die zoeken naar dingen om zich over op te winden,
  2. het onderwerp is saai, achterhaald, zinloos,
  3. het ging om kwaliteit en mannen hadden die kwaliteit, /het gaat om de beste kandidaat, mannen kunnen dit nou eenmaal goed / mannen hebben de beste eigenschappen voor dit of dat / mannen kunnen iets beter dan vrouwen
  4. maar dit betekent niet dat vrouwen niks kunnen, hoor, echt niet! Noem de uitzondering die de regel bevestigt.
  5. als er al seksisme bestaat, dan is dat positief, omdat het ervoor zorgt dat de vrouwen afvallen die toch al niet goed genoeg waren
  6. afleidingsmanoeuvres. We praten over onderwerp X, maar eigenlijk is Y belangrijker en waarom gaat de discussie dáár niet over
  7. Kijk, ik ben de echte feministe, ik durf taboedoorbrekende dingen te zeggen, kijk mij eens hip en dapper zijn

De Zesde Clan zou hier voor de Nederlandse situatie aan toe willen voegen dat de vrijwilligsters van dienst graag een beroep doen op neuroseksistische Mars en Venus theorieën. Blijkbaar slaat dit gedachtengoed aan in ons land, omdat het past bij onze conservatieve huisvrouwencultuur. Vanuit dat jaren vijftig rollenpatroon krijg je vreemde verhalen over mannen zijn nu eenmaal zus, en vrouwen zo, en dat is goed, en daarom moeten we bijvoorbeeld voorkomen dat zielige jongens beschadigd worden door incapabele juffen, en waar o waar is de echte man waar je je als single vrouw verliefd op kunt worden, boehoehoe, die agressieve, veel te ver doorgeslagen feministen hebben de mannen gecasteerd!

Zulke vrouwen opereren vanuit een soort heilige missie. Wij stellen het echte onrecht aan de kaak! Wij begrijpen onze jongens en onze mannen tenminste! Wij weten hoe het hoort! Vrouwen, blijf bij je leest en geef mannen alle ruimte om hun unieke mannelijke kwaliteiten breeduit te etaleren, want zij kunnen dit en dit en dit het beste! Het NRC Handelsblad is de laatste tijd grootleverancier van dit soort artikelen. Turf de onbewezen stellingen en vooroordelen, en je houdt nauwelijks een regel tekst over die gebaseerd is op logica of een wetenschappelijk bewezen feit.

Gelukkig zijn er altijd stemmen die oproepen tot nuchterheid. Zoals die van hoogleraar Evelien Tonkens:

hoe toevallig is het dat alle vermeend wetenschappelijke kennis over sekse en hersenen een echo is van eeuwenoude maatschappelijke stereotiepen? Vrouwen zijn ongeschikt voor rechten en politiek, aldus een bestseller uit 1797. Vrouwen zijn ‘qua temparament en fysieke aanleg’ ongeschikt voor huisarts of medisch specialist, aldus een hoogleraar geneeskunde in 1915. Het is stomtoevallig altijd kennis die vrouwen op hun plaats houdt. Nooit kennis die hen uitdaagt en hun wereld vergroot. Waarom omarmen mensen dit massaal als waarheid, terwijl ze wetenschappelijk onderzoek naar klimaatverandering of het nut van inenting tegen baarmoederhalskanker massaal verwerpen? Vanwege lust tot sekseverschil (en afkeer van treinrijden en inenten). Veel mensen willen dolgraag horen dat de seksen wezenlijk verschillend zijn. Graag in onbegrijpelijke toverformules over cortexen die geen tegenspraak oproepen.

Gelukkig weten feministen zelf dondersgoed hoe het zit. Meestal slagen ze erin de pogingen om hen, voor de zoveelste keer, af te schilderen als agressieve mannenhaters, van een context te voorzien. Gezien het revolutionaire karakter van de beweging kun je bijna niet anders verwachten:

The stereotype of the ugly, unfuckable feminist exists for a reason – because it’s still the last, best line of defence against any woman who is a little too loud, a little too political. Just tell her that if she goes on as she is, nobody will love her. Correct me if I’m wrong, but I’ve always believed that part of the point of feminist politics – part of the point of any sort of radical politics – is that some principles are more important than being universally adored, particularly by the sort of men who would prefer women to smile quietly and grow our hair out.

Het besef van achterliggende mechanismen maakt de praktijk echter niet minder tenenkrommend. Meer mensen – ja, vrouwen zijn ook mensen – zouden er goed aan doen eens een bezoekje te brengen aan sites als Feminism 101. Het zou de publieke discussie naar een flink hoger niveau tillen.

So You Think You Can Dance heeft een genderprobleem

De zesde editie van de Nederlandse variant van dansshow So You Think You Can Dance heeft een genderprobleem. Dat begint al bij de samenstelling van de jury. Je kunt in dit geval niet zeggen dat slechts weinig vrouwen dansen. Ondanks het overweldigende aanbod aan talent gaven de drie mannelijke juryleden hun golden ticket echter alleen aan mannen. Terwijl het enige vrouwelijke jurylid, Euvgenia Parakhina, een vrouw zo’n buitenkans gunde. Geeft te denken, zo’n verdeling.

Parakhina, de eenzame vrouwenstem in de jury.

Golden Tickets zijn belangrijk omdat dansers dan meteen door mogen naar de volgende ronde, het Bootcamp. Ze vermijden zodoende een laatste, soms slopende auditie. Dit zesde seizoen zou je denken dat de drie mannelijke juryleden ook een of meer vrouwelijke talenten zou erkennen. Maar nee, ze kozen alledrie voor een man. Euvgenia was de enige die een vrouw zo’n directe rit naar het Bootcamp in Spanje gunde. Deze kandidate, Ellen, weigerde het ticket echter. Ze wilde per se haar finaledans laten zien.

Op andere momenten was Parakhina het soms totaal niet eens met het oordeel van haar mannelijke collega’s, maar omdat zij met hun drieën in de meerderheid zijn moest ze bakzeil halen. Dat gebeurde bijvoorbeeld met ‘Showy Joey’, die zo’n overmaat aan zelfvertrouwen etaleerde dat Parakhina afhaakte. Echt teveel macho haantjesgedrag. De drie mannen vonden deze jongen echter geweldig. Dus mocht hij door. De mannelijke smaak domineert zodoende.

Daarnaast kreeg de laatste auditeronde een vreemde nasmaak. Eén van de dansers, Bob Fanton, liet bij zijn eerste optreden girly hip hop zien. De jury liet hem doorgaan naar de tweede ronde, maar drukte hem op het hart dat hij deze keer zijn mannelijke kant goed moest laten zien. Dat deed hij vervolgens onvoldoende, vond de jury, en de kandidaat moest alsnog naar huis. Wie het wel goed deed? Remses, een gespierde kandidaat die een acrobatisch staaltje Afro dans weggaf. Dat was nog eens een echte man. ”De beste auditie in járen”, riep de jury. Hij mocht door naar het Bootcamp.

Zulke vreemde ondertonen, zoals die obsessie met mannelijkheid en machogedrag, zijn de danswedstrijd niet vreemd. In thuisland de Verenigde Staten raakte de jury van slag toen bij de editie van 2009 twee mannelijke paren een demonstratie ballroom dansen gaven. Ze konden geen oordeel geven. De jury vond dat de mannen het over moesten doen, deze keer met een vrouwelijke partner. Het incident staat niet op zichzelf:

on the dance floor, it’s Heteronormative City. Men are supposed to be men, women are supposed to be women, each is supposed to dance in a certain way, and they’re bloody well supposed to dance with each other. It’s the aspect of homophobia that’s about a deep attachment to rigid gender roles, and that sees homosexuality as upsetting those roles. (Which, in fact, it is.)

Nieuwszender Fox zag zich vanwege de kritiek op de jurering gedwongen met een verklaring te komen. Die beperkte zich tot een cliché-opmerking van het type ‘sorry als iemand zich beledigd voelde’.

Twee jaar later toonde de Amerikaanse editie van 2011 hoe het ook kon. Twee vrouwen maakten enorme indruk met een optreden waarbij ze gehakt maakten van begrippen als mannelijkheid en vrouwelijkheid. Website Feministing merkte bij die gelegenheid op:

How fierce was that? I hope a million little girls and boys are watching this show and getting a sense that gender is fluid, performative, and flexible.

Of het huidige Nederlandse seizoen zoveel flexibiliteit kan bieden, moet na het problematische begin nog blijken. De gekozen dansvorm voor het Bootcamp blijkt in ieder geval een tweesnijdend zwaard. De uitverkoren kandidaten bekwamen zich in Sevilla in Flamenco.

Het voordeel is dat deze dansvorm mannen en vrouwen ruimte biedt voor solo-optredens. Ook constateren gevestigde Flamecodanseressen zoals Carlota Santana dat vrouwen de laatste tien jaar meer ruimte krijgen in deze stijl. Aan de andere kant grossiert Flamenco nog steeds in stereotypen. Vrouwelijke vrouwen in waaierende jurken, en stoere machomannen die viriel gedrag op de dansvloer etaleren. Enfin, we gaan het merken. Op naar Sevilla.

Op weg naar een feministische ethiek

Mooi interview met Hilde Lindemann! Ze is een Amerikaanse filosofe die zich onder andere richt op ethiek en de sociale constructie van identiteit. Ze pleit voor een feministische ethiek.

Hilde Lindemann.

Feministische ethiek is volgens Hildemann:

The idea is that gender is an abusive power system: it consists of social institutions and practices that systemically privilege men’s interests, preoccupations, and concerns over those of women while at the same time requiring women to be subservient to men. The practices and institutions give rise to attitudes, values, vocabularies, and ways of thinking that purport to justify the social order and help keep it going. Feminist ethics identifies the shared moral understandings that sustain these social arrangements, asks questions about who benefits from them or has to be pressed into service to make them function smoothly, and makes normative judgments about whether a particular way of living is actually the best way for everybody who shares in it.

Als je zo’n analyse maakt – wie profiteert, wie raakt ondergeschikt, op basis van welke opvattingen gebeurt dit – dan stuit je op weerstand. In de praktijk merk je dat vaak doordat mensen feministen te agressief vinden, of hen beschuldigen van mannenhaat, of feminisme afdoen als iets overbodigs omdat mannen en vrouwen tegenwoordig gelijkwaardig zijn. Hij maakt de plannen en zij maakt het eten en iedereen is blij, toch? Hildemann begrijpt de reactie wel, maar keurt ‘m af:

These are all ways of avoiding things that are uncomfortable to face squarely […] …if you are on the privileged end of any abusive power system it’s easy not to notice that things aren’t so hot for people in other parts of the system – that’s part of what it is to be privileged. Given the understandable reluctance to confront one’s own complicity in injustice, and given how these power systems are epistemically rigged so that we aren’t supposed to notice the abuses that are going on over there in the corner, it’s no wonder feminists aren’t popular. But we’re necessary. Can’t do good ethics without us.

Enfin, er komen nog veel meer interessante onderwerpen aan bod. De weerzin van feministen om van ‘slachtoffers’ te praten, de neiging om de man en het mannelijke als norm te beschouwen – waardoor vrouwen en het vrouwelijke automatisch tekort schieten – en het effect van de algemene minachting voor het vrouwelijke op de identiteit van mensen.

Uitsmijter: een lijstje, bij wijze van grap opgesteld door Lindemann en een mannelijke collega, waarin die ondergeschiktheid van vrouwen in hun eigen werkgebied tot uiting komt:

….over breakfast a male colleague and I made a game of ranking the different specialties in philosophy according to how prestigious they were – a ranking with a precise inverse correlation to gender. Here’s the list we came up with:

Philosophy of Mind, Philosophy of Language, and Metaphysics: The alpha-dominant philosophy, done by Real Men

Epistemology and Philosophy of Science: Done by manly enough men

Metaethics: Done by men who aren’t entirely secure in their masculinity

Ethics, Social and Political Philosophy: Done by girls
Bioethics: Done by stupid girls

Feminist philosophy, of course, is not philosophy at all.

Individuen vertonen grote verschillen

Wat mensen als Cordelia Fine al jaren tussen de oortjes van mensen proberen te krijgen, werd onlangs voor de zoveelste keer officieel bevestigd. Psychologisch en gedragsmatig verschillen vrouwen en mannen nauwelijks van elkaar. De seksen kunnen even goed wiskunde beoefenen, emoties zoals agressie uiten, en empathie voelen met een ander. Verschillen tussen mensen zijn veel groter dan verschillen tussen de man en de vrouw. Dat blijkt uit een meta analyse van onderzoeken naar sekseverschillen.

Harry Reis, psychologieprofessor aan de universiteit van Rochester, en Bobbi Carothers, senior data analist bij het Center for Public Health System Science aan de Washington University in St. Louis, voerden een statistische analyse uit bij 13.300 personen. Ze verzamelden informatie over de fysieke kant, zoals gewicht en lengte, en stelden vragen over 122 verschillende aspecten van gedrag, emoties en opvattingen.

De uitkomst was duidelijk. Fysiek verschillen mannen en vrouwen van elkaar – zo zijn mannen gemiddeld langer, zwaarder en kunnen ze grotere gewichten tillen. Mentaal gezien was de overlap tussen de seksen echter zo groot, dat je niet kunt spreken van twee groepen. Er was slechts één groep zichtbaar, namelijk mensen:

“Thus, contrary to the assertions of pop psychology titles like Men Are From Mars, Women Are From Venus, it is untrue that men and women think about their relationships in qualitatively different ways,” the authors write.[…] The findings support the “gender similarities hypothesis” put forth by University of Wisconsin psychologist Janet Hyde. Using different methods, Hyde has challenged “overinflated claims of gender differences” with meta-analyses of psychology studies, demonstrating that males and females are similar on most, though not all, psychological variables.

Goed dat deze studie aanleiding geeft tot berichten in de media. Want, zoals Cordelia Fine al opmerkte; kranten, tijdschriften en internet gaan gretig aan de haal met Mars en Venus gezwam. Voor studies die duidelijk maken dat we allemaal mensen zijn, is veel minder aandacht. Zo ontstaat een vertekend beeld bij een groot publiek. Zelfs pedagogen, mensen waarvan je enige wetenschappelijke scholing mag verwachten, herhalen gendercliché’s die aantoonbaar nergens op slaan, om verregaande veranderingen in het onderwijs te eisen. Brrrrrr!

Onder andere de Huffington Post ontving de studieresultaten enthousiast, evenals The Raw Story. Fijn dat eindelijk zwart op wit staat dat een en dezelfde vrouw geen chocola kan maken van wiskunde, zeer competitief is ingesteld, en scherp kan onderhandelen over haar salaris. Mannelijke en vrouwelijke eigenschappen in 1 individu! Opmerkelijk, want:

What’s remarkable about all this is not that men and women have so much in common but that these commonalities persist despite relentless gender policing that usually involves quite a bit of shame. Men face ridicule if they’re perceived as having female-like levels of empathy and concern for their friends, and yet, according to the study, they overcome it. Women are routinely told there’s something wrong with them if they have “masculine” attitudes towards sex and men are emasculated if they aren’t horny all the time or if they desire intimacy alongside their sexual adventures, and yet both genders tend to have a mix of adventurousness and tenderness when it comes to sex. We’re constantly being put in gender silos, and yet, apparently, we keep escaping. (Go us!)

Inderdaad, leve de mensheid.

Roep om echte man is teken van onzekerheid

De roep dat mannen weer echte mannen moeten zijn, lijkt een veeg teken. Hoe erger de verwarring in een land, des te sterker de roep dat mannen moeten ophouden met feminien gedoe, jammerklachten dat de samenleving te veel vervrouwelijkt, en oproepen dat ‘we’ (wie is we???) een stoere vent terug willen. Met als enige concessie dat die macho wel nog een paar moderne trekjes mag houden, zoals er goed verzorgd uit blijven zien.

Na de terug-naar-de-jaren-vijftig, waar blijft de echte man-retoriek van mensen zoals Wim Kuiper en Angela Crott, vuurt columniste Malou van Hintum nu het zoveelste schot af in dit offensief. De Volkskrant geeft haar alle ruimte om te verwijzen naar twee jongetjes. Eentje wil geen astronaut worden want dat lijkt hem eng. Het tweede jongetje wil geen hond want die kon hem omver lopen. Op basis van deze anekdotes komt ze vervolgens met een verhaal wat rechtstreeks aan TV show Man Liberation Front  ontleend lijkt te zijn.

Deze trend staat niet op zichzelf. Susan Faludi analyseerde in haar boek The Terror Dream wat er gebeurde in de Amerikaanse populaire cultuur nadat terroristen de Twin Towers opbliezen. Dat dit zomaar kon gebeuren, zonder dat iets of iemand de burger kon beschermen tegen zulk traumatisch geweld. Argh! Het land verkeerde in crisis. En greep in verwarring en onzekerheid terug op stereotypen. Mannen moesten zich schamen dat ze het land niet hadden kunnen beschermen. Ze moesten weer echte mannen worden, stoer en sterk. Vrouwen moesten terug in hun hok, zorgen voor anderen en je laten beschermen door die stoere en sterke man.

Ook Polen kende een sterke opleving van conservatieve verhalen over de echte man en de echte vrouw. Een onderzoekster, Agnieszka Graff, analyseerde deze berichtgeving. Ze kwam erachter dat dit discourse vooral opleefde in de periode dat Polen niet zeker wist of het zou lukken toe te treden tot de Europese Unie:

The abundance of “gender talk” and discourse on gender difference in the three magazines intensified abruptly around May 2004, particularly in the conservative Wprost, which was featuring stories about femininity or masculinity every other week. […] I argue that anxieties evoked by Poland’s E.U. accession have been projected onto, and resolved within, the realm of gender.

Net als Polen en de V.S. maakt Nederland op dit moment roerige tijden door. Onzekerheid alom. We zijn politiek hopeloos verdeeld, kampen met een economische crisis, talloze mensen dreigen hun baan te verliezen en Europa is in de beleving van groepen mensen een tikkende tijdbom. Het bij de wortel aanpakken van de problemen, bijvoorbeeld door de excessen van banken en Wall Street haaien in te perken, ligt complex. Dat overzien we niet. Op naar een makkelijker doelwit…. zoals het morrelen aan oude en vertrouwde rolpatronen.

We beschikken inmiddels over een hele lijst van klachten over mannen en de crisis bij jongens, plus oproepen dat mannen weer echte mannen moeten worden, want anders dan. Waarbij de jammeraars graag meteen ook even een beschuldigende vinger wijzen naar ‘het’ feminisme, zoals zij dat zien. Dit gaat gepaard met bedrijven of de media die de seksen tegen elkaar opzetten, want de belangen van beide groepen botsen uiteraard, nu ‘we’ onze plaats niet meer kennen.

Zelfs de Olympische Spelen ontkomen niet aan deze conservatieve blik. Trouw schrijft niet juichend over de medailles van de vrouwen, maar concentreert zich op de mannen. Voor hen is het vrouwensucces verontrustend, want waarom halen zíj de medailles niet. Ze falen! Schande! Waar zijn de stoere sportmannen gebleven!

Al die verhalen, inclusief angstige of beschuldigende ondertoon, passen in het stramien zoals Faludi en Graff dat aantroffen:

There is a blissful era of order and “tradition” somewhere in the past, a crisis/reversal in the present, and finally—this part is prominent in Wprost, suggested in Newsweek, and usually absent in Polityka—the promise of a restored gender order. Gender is given an aura of newsworthiness in these stories, but the sense of drama and change is undercut by the conclusion that, in the end, gender roles have an eternal, timeless nature. There is a tension between making gender seem dynamic and insisting that it is not—a contradiction that can be read as an articulation of anxiety about Polish national identity in a period of upheaval and change.

Mensen vinden verandering lastig te hanteren. Niet zo vreemd dat sommigen op een gegeven moment hun kalmte verliezen en gaan gillen. De wereld vergaat! Was alles maar weer zoals vroeger!! Waar is de echte man gebleven!!! Gelukkig zijn er hier en daar nog nuchtere mensen, die helder na blijven denken. De Zesde Clan hoopt dat die stemmen niet verstommen in het conservatieve mediageweld. En dat we de ophef over echte mannen en echte vrouwen kunnen herkennen voor wat het is: een teken van onzekerheid in roerige tijden.

Historica vergeet verleden in stereotiep verhaal over mannelijke beschermers

En weer staat er iemand op om via een opiniestuk in een landelijke krant noodkreten te slaken. Veranderingen in de samenleving en de opmars van vrouwen hebben de echte mannelijkheid beschadigd. De man als heldhaftige beschermer en leider is weg! Nu verloederen we en zijn vrouwen verloren!! Terwijl er zware tijden komen en dan hebben we echte mannen hard nodig!!! Er staat nog net niet ‘Bekeert u eer het te laat is’.

Wie zegt dit? We moeten het doen met de mededeling dat de auteur, historica Angela Crott, promoveerde op onderzoek naar het beeld van jongens in de opvoedingsliteratuur. Verder valt De Zesde Clan meteen op dat haar verhaal grote overeenkomsten heeft met een andere hel en verdoemenis schreeuwer: Wim Kuiper. Deze voorzitter van de Christelijke Besturenraad vond ook al dat jongens (en mannen) in het nauw gebracht zijn, onder andere door de vooruitgang van meisjes en vrouwen. Hij hanteerde daarbij dezelfde cliché’s over mannen en vrouwen die Crott nu aanhaalt. En net als Kuiper grossiert Crott op haar beurt in verwijzingen naar de aard van mannen en vrouwen, en verwijzingen naar hoe het vroeger was.

Want vroeger, ja, toen waren mannen nog echte mannen. Bij Crott: dappere ridders, mannelijke leiders die zich opofferen, vrouwen beschermen en als enige de sociale normen van de samenleving in stand houden. Vervolgens ging het mis. De samenleving veranderde (help!), vrouwen begonnen zich te ontwikkelen en werden assertief (iek!) en mannen werden daardoor sukkels en watjes (apocalypse!). Met als dieptepunt de jaren zeventig van de vorige eeuw. Toen raakte de maatschappij de weg kwijt, aldus de historica.

Laat nou net in dat decennium de tweede feministische golf spelen, met vrouwen die de ‘natuurlijke rol’ van dé man en dé vrouw compleet zat waren, streden voor verandering, en ruim veertig jaar later blijk geven van een enorme ontwikkeling. Het is geen toeval dat Crott de ondergang van de samenleving in dat tijdperk situeert en de huidige situatie zo betreurt. Haar stuk is gewoon de meest recente uiting van de  aloude conservatieve en seksistische riedel dat vooruitgang voor vrouwen automatisch ten koste zou gaan van de man, gecombineerd met geweeklaag over de ondergang van de samenleving en oproepen om  terug te keren naar vroeger.

Vreemd, dat je bij Crott & co niks leest over jongensachtige meiden die liever kampvuurtjes stoken en in bomen klimmen. Je leest ook niks over verlegen jongens die liever met een goed boek op de bank zitten. Past niet bij het plaatje.

Vreemd, ook, dat je zo weinig leest bij Crott (of Kuiper, of anderen uit deze stroming) over datzelfde verleden. Hoe passen uitgangspunten over echte mannen en echte vrouwen bij de enorme verscheidenheid aan culturen en omstandigheden? Vrouwen hebben eeuwenlang weten te overleven in poolwoestenijen, jungles, steppen en bossen. Het leven van de een leek in niks op dat van de ander, en de grote diversiteit leidde tot een grote diversiteit aan gedrag. Waar is de echte man dan? Of de echte vrouw? Dat is gewoon een mens die zich aanpast aan wat er is.

Laten we ook even kijken naar mannelijke bescherming door de eeuwen heen. Als vrouwen vroeger bescherming van mannen nodig hadden, was dat vaak omdat andere mannen oorlog voerden, verkrachtten, slaven kwamen halen, huiselijk geweld pleegden. Daarnaast schreven mannen eeuwenlang  religieuze of wetenschappelijke tractaten waarin vrouwen werden afgeschilderd als vuile verleidsters die je alleen met de meest strenge wetgeving onder controle kon houden. Of, de andere kant van de medaille: zwakke, instabiele wezens die een sterke man nodig hadden om hen te behoeden voor onheil. Onheil zoals door diezelfde mannen gedefinieerd.

De ‘mannelijke bescherming’  kwam zodoende meestal neer op vrouwen inperken, hen autonomie ontzeggen, uit het openbare leven houden, van scholen en universiteiten weren, en bovenal controle houden over hun vruchtbaarheid. Dit alles vanuit een houding van welwillend paternalisme (ik weet wat goed voor je is, daar hoef jij je onschuldige hoofdje niet over te buigen) danwel minachting (vrouwen zijn te zwak en te eng). Met als uitschieter regelrechte haat voor vrouwen, opvallend vaak uit religieuze hoek. Als het aan die groepen lag was de mensheid beter af zonder vrouwen.

Daar horen we Crott niet over. Zij vermijdt zorgvuldig alles wat niet in haar verhaal past en kijkt niet verder dan haar neus lang is. Crott en consorten, het zou jullie sieren als jullie het onderzoek van de Radbouw Universiteit Nijmegen eens doornamen, een studie naar de schoolprestaties van jongens en meisjes. Het boek ‘waarom we allemaal van Mars komen’, van Cordelia Fine is ook een aanrader, omdat het gehakt maakt van aannames over echte mannen en echte vrouwen.

Neem ook even de geschiedenis van minachting voor vrouwen erbij. Gerda Lerner’s  boek over het ontstaan van een feministische bewustwording, een klassieker, maakt duidelijk dat onderdrukkende stereotypen over de seksen al eeuwenlang bestaan. En de strijd van vrouwen voor verandering ook. Joshi’s In Her Place is ook een aanrader, met een bundel wetenschappelijke artikelen van in hun tijd gezaghebbende medici, psychologen en wetenschappers. Het seksisme is hilarisch, ware het niet dat het gedachtengoed in mildere vorm voortleeft tot in de huidige tijd. Of Karen Armstrong, het Evangelie volgens de Vrouw, met alle christelijke redeneringen waarom vrouwen beperkt moesten worden tot echte vrouwelijkheid, zodat mannen echte mannen konden blijven.

Wil je daar echt naar terug, mevrouw Crott?

UPDATE: iets later dan de Zesde Clan reageerde ook columniste Malou van Hintum op het artikel van Crott. Inderdaad, vrouwen kunnen die mannelijke beschermer missen als kiespijn

Mannen en hun angst voor een feministische dialoog

Toeval of niet? Heeft de Zesde Clan net een fel stuk getikt over de neerbuigende verhalen over vrouwen die geheel vrijwillig zelf kiezen voor onbetaald toiletten schoonmaken thuis, komt er een prachtig stuk van de mannelijke feminist Hugo Schwyzer. In de V.S. een bekende spreker, universitair docent, en medewerker van het Good Man Project. Deze laatste activiteit heeft hij echter neergelegd omdat er binnen de mannenbeweging steeds meer een sfeer ontstond van ‘boze feministen doen naar tegen mannen’. Iets waar de Zesde Clan ook op gezette tijden van wordt beticht. Net als de Zesde Clan wijst ook Schwyzer deze ‘ o wat doen die feministen naar’ houding af.

Schwyzer stopte nadat een leider van het mannenproject in eigen artikelen en Twitterberichten feministische opiniemakers neerhaalde als vijandige vrouwen die mannen verbaal in elkaar zouden slaan. Zonder met echte argumenten te komen. Toen vrouwen kritisch reageerden, sprak de site al snel van The Wrath of the Feminists, een taalgebruik waarbij apocalyptische beelden opdoemen, van schuimbekkende dragonders die met opgeheven zwaard op je af stormen etc. Het is oorlog! Die enge wijven zijn aan de winnende hand! Mannen, zoek dekking!!!

(Terzijde: in het echte leven is het eerder andersom. Een vrouw schrijft iets op internet en wordt stelselmatig, aantoonbaar en bewijsbaar bedolven onder de shit van internettrollen. Dat is nog eens intimidatie, inclusief bedreigingen en oproepen tot het verkrachten van de schrijfster. Ook dit geweld houdt vrouwen tegen om zich te uiten. Zie verder: men call me things)

Schwyzer, en met hem andere kritische geesten, zien iets heel anders. Zij herkennen in het vrouwen behandelen mannen zo naar-verhaal van het Good Men Project de retorische truc van gaslighting. Dat is een term om te omschrijven dat iemand hem onwelgevallige argumenten onder de tafel probeert te vegen, te neutraliseren, door de ander af te schilderen als overgevoelig en/of hysterisch. Zo, ze is te boos naar onze smaak, haar toon is verkeerd, ze is gek! Klaar, discussie gesloten. Schwyzer ziet dit terug bij zijn inmiddels ex-collega’s van het Good Man Project en moet er niks van hebben:

There’s a conscious purpose to this sort of behavior.  Joking about getting pelted (or putting on the football helmet) sends a message to women in the classroom – and online: “Tone it down.  Take care of the men and their feelings.  Don’t scare them off, because too much impassioned feminism is scary for guys.”  And you know, as exasperating as it is, this kind of silencing language almost always works. Time and again, I’ve seen it work to silence women in the classroom, or at least cause them to worry about how to phrase things “just right” so as to protect the guys and their feelings.  It’s a key anti-feminist strategy, even if that isn’t the actual intent of the men doing it — it forces women to become conscious caretakers of their male peers by subduing their own frustration and anger.   It reminds young women that they should strive to avoid being one of those “angry feminists” who (literally) scares men off and drives them away

Inderdaad.Het is een van de redenen waarom het feminisme zo’n slecht imago heeft gekregen en waarom je zo vaak van een vrouw hoort ‘ik ben geen feministe hoor, maar…’ en dan volgt er iets wat superfeministisch is, zoals de eis om hetzelfde salaris te ontvangen voor hetzelfde werk. Anno 2011 nog steeds geen vanzelfsprekendheid, niet in Nederland en niet daarbuiten.

De strategie is extra naar omdat iemand die bepaalde privileges heeft, dat zelf niet altijd ziet. Degene die buiten gesloten werd, ziet de ongelijkheid echter des te scherper. Dat heeft gevolgen voor discussies over feminisme, signaleert Schwyzer:

…when men and women argue about gender justice, women are more likely to have insights that men have missed.  Here’s the basic axiom: power conceals itself from those who possess it. And the corollary is that privilege is revealed more clearly to those who don’t have it.  When a man and a woman are arguing about feminism – and the women involved happen to be feminists and the man happens to be an affluent white dude – the chances that he’s the one from whom the truth is more obscured is very high indeed.

Schwyzer ziet een uitweg. Het tegenovergestelde van een man is naar zijn mening niet een vrouw, maar een jongen. Volwassen mannen moeten wat hem betreft ophouden zich kinderachtig en verongelukt te gedragen, en hun verantwoordelijkheid nemen. Alleen dan kunnen ze loskomen van de ‘enge feministen zeggen nare dingen’ mentaliteit:

I believe we live in a culture where too few adult males assert the grown-up virtues of self-control, responsibility, and manifested empathy.  Being “manly” is less about traditional machismo than it is about what the Apostle Paul calls the putting away of childish things.  And one of those childish things adult men put away is the need to deflect, belittle, or exaggerate women’s anger.

Wat zal 2012 een prachtig jaar worden, als meer mannen deze volwassen houding aan kunnen nemen. Kritisch naar zichzelf kijken, kritisch opletten hoe ze vrouwen behandelen, niet verkrachten, niet slaan, en eens een keer luisteren naar wat een vrouw zegt, omdat de kans groot is dat als het gaat om gender en machtsverschillen, zij daar meer over weet dan hij. Dan kunnen we de idealen van de Man Vrouw Maatschappij van Joke Smit en collega’s ook uit de schuur halen, afstoffen en glimmend en wel in onze huiskamer zetten, naast de kerstboom, zodat iedereen er plezier aan beleeft.

Fijne en vredige kerstdagen allemaal!

 

Breivik geeft feminisme de schuld van alles

De Noorse misdadiger Breivik kan aansluiten in een rij vrouwenhatende moordenaars. In zijn ruim duizend pagina’s tellende boek geeft hij politiek correct feminisme de schuld van alles. Vrouwen omschrijft hij vooral in termen van verdorven wezens die mietjes maken van mannen. Het lot van de Europese beschaving hangt daarom af van Europese mannen die zich actief gaan verzetten tegen het politiek correcte feminisme, aldus Breivik.

Titelpagina van het manifest van Breivik

Jane Clare Jones analyseerde het manifest van Breivik vanuit het oogpunt van gender. Ze ontdekte dat volgens Breivik het oprukken van de islam en het falen van de multiculturele samenleving één en dezelfde oorzaak zouden hebben: politieke correctheid, en dan vooral een politiek correct feminisme. Het feminisme zorgt er volgens Breivik voor dat het huwelijk ten gronde gaat en dat de samenleving ten onder gaat. Met als graadmeter vooral de seksuele losbandigheid van vrouwen. Dat gaf de Islam een kans om op te rukken. Bovendien zou het feminisme ervoor zorgen dat mannen mietjes worden. In de samenvatting van Jones:

Breivik’s introduction is entirely given over to a half-baked history of political correctness, “no aspect” of which, he tells us, is “more prominent … than feminist ideology”. The PC-project is bent on “transforming a patriarchy into a matriarchy” and “intends to deny the intrinsic worth of native Christian European heterosexual males”. But more than that, it has succeeded. The “feminisation of European culture” has been underway since the 1830s, and by now, men have been reduced to an “emasculate[d] … touchy-feely subspecies”.

Dit laatste, de vervrouwelijking van de man, is het ergste wat Europa kon overkomen, maakt Breivik duidelijk in zijn manifest. De enige manier om de boel nog te redden is een terugkeer naar de meest conservatieve normen en waarden die je maar kunt bedenken, met een sterke nadruk op het controleren van de lichamen van vrouwen. Jones:

In his concern to save us from ourselves, Breivik wants to drag us back to the 50s, limiting access to reproductive technology and discouraging women from pursuing education beyond a bachelor’s degree. Alternatively, he suggests, we could “outsource breeding”, and pursue surrogacy in low-cost countries or the development of artificial wombs.

Terwijl vrouwen op die manier onmondige broedkippen worden, moeten mannen weer echte mannen worden. Dat uit zich door een viriele macho houding met een nadruk op dominantie, kracht, en zo ver mogelijk wegblijven van alles wat je zou kunnen zien als vrouwelijk (en dus week en verdorven).

Breivik is en blijft zelf verantwoordelijk voor zijn daden. Maar de man heeft dit gedachtengoed niet zomaar kunnen ontwikkelen. Er zitten echo’s in van meer mainstream ideeën, zoals ze uitgedragen worden door het Man Liberation Front op de Nederlandse televisie, en een lange rij gezaghebbende figuren die zich zorgen maken om de verdwijning van de ‘echte man’.  Ook zij hebben de neiging het vrouwelijke te verafschuwen en terug te vallen op de meest stereotiepe Mars en Venus denkbeelden om de wereld van de ondergang te redden. Zie onder andere hier, en hier, en hier, om maar een paar voorbeelden te noemen.

Breivik snoof deze tijdgeest op, ging ermee aan de haal en brouwde er een eigen mengsel van. Toen hij eenmaal aan het moorden sloeg, verklaren ooggetuigen dat hij als eerste de mooiste meisjes neerschoot. Ook dat lijkt de Zesde Clan geen toeval. Het pas geheel in de vrouwvijandige denkbeelden van deze moordenaar.

UPDATE: na het schrijven van deze post kwam de Zesde Clan deze analyse tegen van wetenschapper Michael Kimmel. Hij doet al jaren onderzoek naar extreem rechts en ook hij schrijf dat je extreem rechts niet kunt begrijpen als je gender negeert. Ideeeën over het mannelijke en het vrouwelijke liggen aan de basis van het gedachtengoed van zulke radicale mensen. De ‘echte man’ (lees: blank, christelijk) moet van de ondergang gered worden, en dat betekent dat onder andere dat feministen de vijand zijn:

Breivik associates feminism with liberal, multicultural societies.  He claims that feminism has been responsible for a gender inversion in which, whether in the media or the military, we see the “inferiority of the male and the superiority of the female.”  As a result of this widespread inversion, the “man of today” is “expected to be a touchy-feely subspecies who bows to the radical feminist agenda.”

MLF trekt nauwelijks kijkers

Het Man Liberation Front trekt nauwelijks kijkers. Om er toch nog wat van te maken verplaatst Veronica dit programma van de dinsdag- naar de vrijdagavond. Het MLF wil ten strijde trekken tegen verwijfde mannen, en opkomen voor de echte man omdat die nu in de verdrukking zou zitten. Twee halfnaakte dames die staan te strijken moeten deze boodschap kracht bijzetten. De tweede aflevering kon echter niet meer dan 64.000 mensen boeien. Een zeer slechte score in kijkcijferland. Door het programma op vrijdag na Top Gear te plaatsen hoopt Veronica alsnog wat mannen te interesseren voor de belegen ‘humor’ van MLF.

Veronica kopieerde de formule trouwens genadeloos van de Belgische televisie. Daar zijn ze al weer een stap verder. Medewerkers van de zender Canvast stellen vergenoegd vast dat een programma als MLF de schuld van eventuele problemen van de man bij de vrouw legt. Goeie bekentenis! De heren stellen voor dat er dan ook maar een Women’s Liberation Front moet komen. Ze zijn zelfs zo aardig om een indruk te geven van hoe dat er dan uit moet zien:

De echte man is een bierzuipende angsthaas

Victor Brands en Steye van Dam gaan onder het motto Man! Liberation Front via de televisie de ‘echte man’ redden. Vanaf 22 maart komt hun programma op Veronica. Humor speelt natuurlijk een grote rol tijdens de uitzendingen: zo kun je iedereen die kritiek heeft meteen wegzetten als galbakken. Ondertussen is de boodschap echter duidelijk. Echte mannen, dat zijn bierzuipende macho’s die zich verre houden van alles wat als vrouwelijk wordt gezien, want het vrouwelijke? Doodeng!

Zo hoort een echte man te zijn, vinden Brands en Van Dam.

Eerst even de heren zelf. Victor Brands is de eerste grappenmaker van de Comedytrain die ‘met pensioen’ ging (hij is immers al van bouwjaar 1967). Hij zat drie jaar vast in de Verenigde Staten voor het witwassen van geld in Miami en werkt tegenwoordig als trainingsacteur voor diverse bedrijven. Dan Steye van Dam: die speelde mee in de televisieserie Keyzer & De Boer, is betrokken bij een filmfestival in Breda, en Twittert veel.

Beiden vonden het een geweldig leuk idee een televisieformule uit België te kopiëren. U weet wel, het land waar Tentsletje woord van het jaar werd, omdat er nog niet genoeg scheldwoorden zijn om vrouwen mee om de oren te slaan zodra ze met een man de koffer induiken. Het Man Liberation Front was daar erg succesvol, dus nu komt er een Nederlandse variant.

Van Dam en Brands omschrijven hun programma als volgt: een clubhuis voor mannen, waar vrouwen alleen aanwezig mogen zijn als ze in lingerie overhemden strijken in een hoekje van de kamer. Vanuit dit clubhuis gaat het duo mannen vragen waar ze mee bezig zijn, zodra ze ook maar iets doen wat je als verwijfd kunt opvatten. Bietjes in de oven doen, gezichtscrème gebruiken, sieraden dragen, ook al is dat zoals Mr T sieraden draagt, het is allemaal volkomen mis. De man moet van dit soort ellende gered worden en weer een echte man worden!

Maar wat is die ideale man dan? Het is opvallend dat het zogenaamd komische duo niet verder komt dan bier drinken. De rest van de opmerkingen komen neer op: je verre houden van alles wat als vrouwelijk gezien wordt. Dat is het. Bier zuipen en het vrouwelijke haten. Want het vrouwelijke, dat is het engste wat er is. Dat betekent je scrotum kaal scheren en het slachtoffer worden van vertrutting. Iek!!

Wat de heren even vergeten is dat dit type ‘humor’ alleen leuk is als je een dronken oerconservatieve man bent. De Zesde Clan, van vrouwen, voor vrouwen, is geen man, en identificeert zich niet met dit soort belegen gezwam, waarvan al dertigduizend miljoen andere varianten bestaan. Wij kijken naar de twee vrouwen die in lingerie overhemden moeten strijken voor de mannen. En denken: auw. Vernederend, vrouw als stoeipoezerige huissloof. Niet leuk. Wij analyseren het betoog van de heren en denken: auw. Hier komen de meest traditionele stereotypen naar voren. Vrouwen: vertrutting, huishouden, juwelen. Man: stoere bierdrinker. Kan het nog conservatiever?

Maar last but not least: waarom zouden mannen hier in mee willen gaan? Want het komt hier op neer: je hangt je identiteit op aan het wankele begrip ‘alles wat niet vrouwelijk is’. Je reduceert vrouwen in je omgeving tot sexy sloofjes. En je sluit jezelf op in een keurslijf van super conservatieve stereotypen over wat mannen en vrouwen zogenaamd zouden moeten zijn. Iedere man die daar vanaf wijkt en het waagt koken leuk te vinden, krijgt ervan langs: ‘schaam je, je bent geen echte man’. Dat is pas eng!