Tag Archives: dubbele moraal

Nieuwsronde: vrouw als kanarie in de kolenmijn

Zo weinig tijd, zoveel mooie artikelen. Daarom een nieuwsronde met links naar allerlei interessante analyses, mooi geschreven artikelen en essays. Geniet ervan en hopelijk biedt het stof tot nadenken….

  • Allereerst een mooie analyse van wielrenster en wieleranalist Marijn de Vries over de onderwaardering van de vrouwensport. Ze kreeg meteen te maken met het klassiek Hollandse koor van zeur niet roepers toen ze daar aandacht voor wilde vragen. Pas toen mannen het onderwerp serieuzer namen, kwam het thema op de agenda. Maar ze blijft hoopvol: via haar bestuursfunctie kan ze meer invloed uitoefenen en lobbyen voor preventie van seksueel misbruik en een betere betaling van grofwielrensters. Ze ziet vooruitgang. Lees vooral haar hele artikel voor dagblad Trouw.
  • Om te begrijpen hoe dit werkt – vrouw begint ergens over en zeurt, man begint ergens over en het is belangrijk – kan de term Patriarchaat behulpzaam zijn. Charlotte Higgins constateert in de krant The Guardian dat dit begrip een tijdje uit de mode was, want jeetje, kan er niet een ander, vriendelijker woord voor komen. Maar om de systematische marginalisering van vrouwen en het vrouwelijke te begrijpen én er effectief iets aan te doen, blijkt patriarchaat toch het beste te voldoen. Steeds meer feministische groepen gebruiken het woord weer en worden er strijdbaarder door. Zelfs kritische religieuze mensen gebruiken de term op een goede manier in hun analyses. Wow.
  • Vrouwen blijven de kanariepiet in de kolenmijn, citeert journaliste Elizabeth Chang. Als er ergens iets giftigs broeit in de samenleving, merk je dat als eerste aan de dode en gewonde vrouwen. Chang werkte voor de Amerikaanse krant Capitol Gazette, waar een man onlangs vijf mensen dood schoot. Al snel bleek dat hij een historie had van vrouwenhaat en vrouwen belagen. Hij kon het niet verkroppen dat een vrouw hem afwees en dat de krant er over schreef. Na allerlei juridisch getouwtrek besloot hij zijn gelijk met geweld te halen. Iets wat wel meer mannen doen….
  • ….maar waarover media vaak zwijgen in alle talen. Ook in Nederlandse kranten las ik er weinig tot niets over. Terwijl seksisme en vrouwenhaat overduidelijk een belangrijke rol speelde als factor in dit geweld. Veel mannen die meer dan drie mensen in een keer doodschieten, schopten, sloegen en belaagden daarvoor vrouwen. We moeten stoppen om mannen met fragiele egootjes te beschermen en dit probleem aanpakken, roept feministische auteur Laurie Penny op. Echt, het is mogelijk te veranderen: ,,There is nothing in men’s nature that obliges them to behave like this. The problem is not masculinity but misogyny. There are plenty of shy, lonely men living in their parents’ basements who have not taken up violent woman-hatred as a way to relax after work.”
  • Dat vrouwen het beter krijgen is in eenieders belang, want terreurorganisaties vinden wanhopige vrouwen maar wat fijn. In ruil voor voedsel en water kunnen ze vrouwen dwingen terroristische acties uit te voeren. De vrouwen zijn zo wanhopig dat ze iedere kans aangrijpen om de dag te overleven. Ze zijn zodoende een gewillige prooi. Volgens de NATO bieden ze betere ”hulp” aan vrouwen dan organisaties die terrorisme juist willen bestrijden.
  • De Academy of Motion Picture Arts and Sciences, de groep mensen die beslist welke film een Oscar krijgt en welke niet, wordt steeds diverser. Vrouwen maken inmiddels 31% uit van de Academy, tegen een kwart in 2015. Het aantal mensen met een gekleurde huid verdubbelde zelfs ten opzichte van 2015 – het percentage steeg van 8 naar 16%. Belgisch magazine Knack constateert dat de Academy eindelijk gevoelig lijkt te worden voor de aanhoudende kritiek op de monocultuur, en pogingen doet meer diversiteit te bereiken. Mooi nieuws, want Oscars zijn van invloed op trends in filmland, en welke verhalen we status geven en welke niet. Hoe diverser dus de kiescommissie, hoe groter de kans op meer diversiteit in de stemmen die we horen.
  • Dat blijkt ook maar weer eens bij Ocean’s 8. Waar mannenproducties zoals The Expendables rustig drie sterren bijeen harken, geven filmcritici Ocean’s 8 hooguit een magere twee sterren. Steeds meer vrouwen nemen daar aanstoot aan. Vervang ‘jaren tachtig macho’s en hoera ze blazen dingen op’ door ‘acht actrices op hoogtepunten in hun carrière stelen dingen’ en je hebt de switch van man naar vrouw gemaakt. Waarom krijgt het mannelijke vermaak dan hogere waarderingen dan de vrouwelijke variant? Seksisme, signaleren de actrices en vele vrouwen met hen. Plus de eenzijdige groep critici. Ruim 80% blank en mannelijk. Waarom bepaalt die monocultuur onze smaak? Ocean’s 8 rulez!
  • Een ongewenste zwangerschap voorkomen. Prettige seks – hoe en wat. En pijnlijke menstruaties. Zo ziet de top drie eruit van de zorgen die vrouwen hebben rond hun seksuele gezondheid, volgens een onderzoek van Public Health England. De organisatie bevroeg een groep van 7000 vrouwen om tot deze top drie te komen. Wat betreft menstruatiepijnen en andere ellende blijkt 42% van de vrouwen ergens aan te lijden, maar nog geen 20% zoekt daarvoor medische hulp. Veel vrouwen willen niet zeuren, schamen zich of zijn terecht bang afgepoeierd te worden door artsen die moeite hebben om vrouwen te geloven.
  • Mannelijke journalisten volgen en reetweeten vooral (91%) andere mannen op Twitter, wijst onderzoek uit. Vrouwelijke journalisten komen bijna niet door dit bolwerk van elkaar schouderkloppen gevende mannenbroeders heen. Mannen domineren op die manier discussies op sociale media en beïnvloeden daarmee ook politieke ontwikkelingen. Want ook politici volgen vooral mannen en mannelijke journalisten op Twitter. Zo krijg je een zichzelf versterkende loop tussen media en politiek.Het goede nieuws? Meten is weten, en als je zelf inziet hoe eenzijdig je Twittergedrag is, kun je je gedrag aanpassen en bewust de opinies van vrouwen versterken.
  • Vrouwen zijn vaak solidair met elkaar. Dat blijkt maar weer eens uit een hele lading verhalen van vrouwen die elkaar in bescherming namen in situaties rond straatintimidatie en seksueel geweld. Wildvreemde vrouwen zien dat er iets mis gaat en helpen een andere vrouw. Op Tumblr delen nu steeds meer vrouwen dit soort ervaringen. Hartverwarmend. En wat zou het fijn zijn als wij vrouwen overal veilig rond zouden kunnen lopen…..
  • Fun Facts rond vrouwelijke burgemeesters: tot 1933 verbood de Gemeentewet vrouwelijke burgemeesters. Het ambt was voorbehouden aan mannen. Na opheffing van het verbod werd Truus Smulders-Beliën de eerste. De vooruitgang verliep moeizaam. Dik in de jaren tachtig telde Nederland slechts 25 vrouwelijke burgemeesters. In 2017 was dat opgelopen tot 81, en dit jaar 99. Dat is inclusief de aanstaande benoeming van Femke Halsema in Amsterdam. Partijen als de SGP weigeren stelselmatig vrouwen voor te dragen voor het ambt. De Kroon is vooruitstrevender: 35% van de door Nederland gekozen burgemeesters is vrouw.

 

Advertenties

Macht: Collectief 52 draait de rollen om

Vanaf nu is het mannen verboden te ejaculeren, tenzij het de voortplanting dient. Was getekend: presidente Hillary Clinton, omringd door vrouwen. Het nep nieuwsbericht gaat inmiddels viraal. Het is het perfecte antwoord van de Franse feministische groep Collectif 52 op de beelden van Trump, die, omringd door mannen, met één handtekening vrouwen uit ontwikkelingslanden de toegang tot abortus ontnam door de zogenaamde Global Gag Rule opnieuw in te stellen.

Collectif 52 gebruikte voor hun parodie een foto van de huisfotograaf van de Obama’s. Het oorspronkelijke beeld toonde Obama die een wet ondertekende om de veteranen van de Women Airforce Service Pilots te eren. Ze kregen een hoge onderscheiding, de Congressional Gold Medal. Met Photoshop verving Collectif 52 Obama door Clinton en voilà, een perfect beeld was geboren. Vrouwen met macht die mannen dicteren wat zij wel en niet met hun lijf mogen doen. De Belgische editie van Marie Claire:

De foto door Collectif 52 is zo grappig als hij pijnlijk is. Een groep vrouwen die levensbelangrijke beslissingen maakt die enkel mannen echt zal benadelen? Het klinkt absurd, maar helaas is het tegenovergestelde dagelijkse kost.

Dat duidelijk maken was precies de reden voor het nepnieuws met fictieve foto, vertelde een vertegenwoordigster van 52 (52 omdat vrouwen in Frankrijk 52% van de bevolking uit maken):

“Gender stereotypes are so strong, that one can only realize the absurdity of such a moment by showing the exact opposite,” a representative from 52 told the Huffington Post. “Which is why we thought we should show the image of a world where women could order men not to have any sexual relationships outside of procreation.”

De actie slaat aan.  Alle kleine beetjes helpen…. Wil jij ook helpen? Doe dan een donatie aan een fonds van minister Lilianne Ploumen. Die zamelt geld in om klinieken te ondersteunen als zij de donaties van de V.S. verliezen omdat ze vrouwen een volledig pakket medische zorg rond zwangerschap willen bieden. Zie ook #Ploumen4Women, een initiatief van scenarioschrijver Willem Bosch:

Ons initiatief heeft sinds vrijdagmiddag 36 duizend euro binnen gehaald. En er blijft meer binnen komen.

Aanbevolen!

Amerikaanse verkiezingen: kritiek op vooringenomen media zwelt aan

Als de Amerikaanse bevolking Donald Trump ervaart als eerlijker en transparanter dan Hillary Clinton, is er iets helemaal mis. Dat schrijft Nicholas Kristof in een opiniestuk voor de New York Times. De publieke opinie is inmiddels zo lichtjaren ver verwijderd van de feiten, dat het eng wordt. Kristof legt een deel van de oorzaak van die kloof tussen perceptie en werkelijkheid bij de pers.

Journalisten en televisiepresentatoren laten Trump regelmatig wegkomen met leugen na schandaal na belediging, terwijl diezelfde journalisten zich even later wél storten op iedere zweem van een probleem als het om Clinton gaat. De kritiek op deze eenzijdige berichtgeving is niet nieuw – lees het werk van feministen en zie deze televisie analyse van John Stewart – maar zwelt steeds meer aan.

Zo publiceerde het tijdschrift Newsweek een vernietigende analyse van de frauduleuze bedrijfsvoering en politiek van en bij Trump’s vele ondernemingen. Die onthullingen zorgden echter niet voor massale vervolgonderzoeken, kritische interviewvragen of andere soorten ophef. Heather Digby Parton, die in 2014 de Hillman Prize for Opinion and Analysis Journalism won, signaleert deze vreemde stilte in Salon Magazine en wijt dit aan een kolossaal falen van de Amerikaanse journalistiek. Als zoiets over Clinton bekend zou worden, zou ze geen leven meer hebben.

Amanda Marcotte gaat in hetzelfde blad iets verder en noemt de verslaggeving rondom Clinton zelfs Gamergate, maar dan in het groot. Gamergate draaide in de kern om een groep bange jongemannen die vonden dat de wereld van computerspelletjes onherkenbaar dreigde te veranderen onder invloed van feministen, kleurlingen en andere buitenstaanders. Diezelfde dynamiek kenmerkt deze verkiezingen:

Trump and his men are using the same tools as the Gamergaters: gaslighting, projectionworking the refs and leaning heavily on often subconscious double standards that allow white men to have more benefit of the doubt than others. […] Eventually, most witnesses to Gamergate woke up and saw it for what it was. I have no doubt the same will happen with the Trump campaign. […] But there’s a real chance now that the grand awakening won’t happen until after the election….

Het is niet voor niets dat de Presidential Gender Watch vorig jaar al een bezorgd klinkend artikel publiceerde over de dubbele moraal en (onbewuste) vooroordelen in de pers. De aparte behandeling die Clinton krijgt is uitgebreid gedocumenteerd en steeds opnieuw bleek dat negatieve, seksistische verslaggeving haar kansen verminderde. Zie onder andere organisatie Media Matters, die vele voorbeelden van seksistische berichtgeving verzamelden. Ook wetenschappers onderzochten de rol van de pers, zowel in die periode als bij vrouwelijke politieke kandidaten in het algemeen.

Vanwege die aantoonbare negatieve invloed van seksistische verslaggeving, spreken steeds meer vakgenoten hun collega-journalisten aan op hun dubbele moraal. The Hill bekritiseerde de bevooroordeelde ‘verslaggeving’ van CNN rondom Clinton’s gezondheid. Newsweek, zoals gezegd leverancier van een zeer kritische rapportage over Trump, bekritiseert de media vanwege het gebrek aan balans, hoor en wederhoor.

Naast vakgenoten protesteren ook ”gewone mensen” steeds vaker tegen de eenzijdige berichtgeving. Die zien namelijk ook dat er gekke dingen gebeuren. Op Twitter ontstond bijvoorbeeld een storm van kritiek nadat televisiepresentator Matt Lauer van zender NBC Clinton onderbrak, kort hield en vijandige vragen stelde, terwijl hij met Trump een vriendelijk gesprekje voerde zonder hem aan te spreken op zijn leugens, vaagheden halve onwaarheden. Vrouwengroep UltraViolet eist inmiddels dat zenders vaker vrouwelijke presentatoren en moderatoren inzetten om een herhaling van dit soort seksistische toestanden te voorkomen.

Hoe het afloopt? Niemand weet het, maar onder andere Amanda Marcotte vreest dat mensen zich te lang in de luren laten leggen door de bevooroordeelde pers. Als de meerderheid pas wakker wordt na de verkiezingsdag in november is het te laat:

if that happens there’s a very good chance Trump will win and we will be screwed.

Onder andere omdat Trump zich volgens Newsweek inlaat met zoveel dubieuze ondernemingen en deals:

Never before has an American candidate for president had so many financial ties with American allies and enemies, and never before has a business posed such a threat to the United States. If Donald Trump wins this election and his company is not immediately shut down or forever severed from the Trump family, the foreign policy of the United States of America could well be for sale.

Laat vrouwen met rust

Franse steden die de ‘boerkini’ verbieden omdat dit kledingstuk onderdrukkend zou zijn. Geen knielaarzen en geen rokjes tot boven de knie op het werk dragen, anders volgt ontslag. Verplicht hoge hakken dragen, anders volgt ontslag. Te strakke broeken of t-shirts die je sleutelbeen bloot laten, o nee, dat kan niet op school. Het gaat maar door. Laat meisjes en vrouwen toch eens met rust!

Waar een man tijdens zijn werk als televisiepresentator rustig een jaar lang hetzelfde slechtzittende pak aan kan trekken zonder dat er een haan naar kraait, kunnen vrouwen niks doen zonder dat het überkritisch commentaar regent. Erger nog, regelmatig ontaardt de kritiek in draconische ge- en verbodsbepalingen. Soms omdat de kleding teveel bedekt, dan weer omdat kleding te veel bloot laat, dan weer omdat een baas plotseling vindt dat hij of zij z’n dominantie moet tonen, maakt niet uit, er valt altijd wat te mekkeren over vrouwen, wat ze doen en wat ze dragen.

Mannen die eerlijk zijn, geven zelf ook toe dat zij ongestoord kledingkeuzes kunnen maken, terwijl vrouwen onder een vijandig vergrootglas liggen. Zo zei de tv-presentator met zijn goedkope pak:

“No one has noticed; no one gives a s—,” Stefanovic said to Fairfax Media. “But women, they wear the wrong color and they get pulled up. They say the wrong thing and there’s thousands of tweets written about them. Women are judged much more harshly and keenly for what they do, what they say and what they wear.”

Maar al te vaak blijkt, bij een nadere analyse, dat mensen zich afreageren op vrouwen, terwijl er iets heel anders speelt. Bijvoorbeeld: angst voor verandering, onzekerheid over je identiteit als land, angst voor moslims en/of de islam. Dat erkennen en er op een constructieve manier mee omgaan is lastig. Vrouwen kledingvoorschriften opleggen daarentegen is zo gebeurd.

Of, andere variant: gaat het helemaal niet om zoiets als een boerkini, maar om een ruzie tussen dorpelingen, waarna de gemeenschap het makkelijker vindt om naar rare buitenstaanders te wijzen. Want met je buren moet je nog jaren verder, terwijl die badgasten volgende week weer weg zijn.

Ander voorbeeld: bij veel voorschriften voor vrouwen gaat het eigenlijk om mannen die op een volwassen manier met hun lustgevoelens moeten leren omgaan. Maar da’s vervelend. Dan moet je als man zelf aan de slag. Nee, veel makkelijker om vrouwen op te zadelen met dwingende kledingvoorschriften: zíj moet er voor zorgen dat híj zijn handen thuis houdt. Ben je er als man weer vanaf, en als er toch seksueel geweld volgt (want dat ligt niet aan kleding) kun je naar de vrouw wijzen: zij gaf aanstoot. Zij zat fout.

Omdat er zo vaak sprake is van een seksistische dubbele moraal, omdat er meestal allerlei andere redenen en emoties schuilgaan achter de kledingge- en verboden voor vrouwen, omdat het een volstrekt onrechtvaardige druk legt op vrouwen, om al die redenen ben ik het eens met Aleid Truijens dat vrouwenkleding verbieden altijd een slecht idee is.

Mensen, zoek aub uit waarom je zo geobsedeerd bent door vrouwenkleding en dat wat zou moeten of niet zou moeten op dat gebied. Breng dat aan het licht. Doe dáár wat mee. En laat ons met rust met je voorschriften en kledingverboden. Wij vrouwen hebben al genoeg andere shit aan ons hoofd.

Clinton toont wat vrouwen met politieke ambitie tegen houdt

Hillary Clinton maakt pijnlijk de catch-22 duidelijk waar ambitieuze vrouwen zoveel last van hebben. Wil je ergens komen, dan moet je er naar streven. Maar streef je ernaar, dan ben je zichtbaar ambitieus. En als samenleving vinden we ambitieuze vrouwen naar. Studies brachten dit algemene patroon al aan het licht, maar Clinton levert een prachtige casus op voor het deelgebied politiek. Dan geldt de afkeer nog intenser. Want een politica wil niet alleen promotie, ze wil (meer) politieke macht.

Zelden houden de media zo nauwkeurig bij wat een ambitieuze politica doet en hoe populair ze is volgens peilingen, dan in het geval van Hillary Clinton. Uit alles blijkt dat mensen een irrationele afkeer van Clinton krijgen, zodra ze campagne voert. Zie de grafiek hierboven, met pijlen wanneer Clinton een gooi deed naar een hogere positie. Precies op die momenten duikelt haar populariteit omlaag. Heeft ze de promotie eenmaal binnen, dan slaan mensen weer om als een blad aan een boom en komen ze er ”opeens” (opnieuw) achter dat ze goed werk verricht.

Die duikelingen in populariteit hangen van tegenstrijdigheden aan elkaar. Ten eerste vijandbeelden. Clinton is een linkse communist én een superrechtse streber. Beide denkbeelden sluiten elkaar uit, maar dat weerhoudt niemand ervan om haar reputatie voor de honden te gooien.

Een tweede irrationele houding is dat mensen Clinton in de media oproepen om campagne te voeren voor bepaalde posities. Zodra ze dat echter doet, sabelen mensen haar neer.  McEwan neemt als voorbeeld 2008, toen opiniemakers Clinton bijna smeekten om de macht van de Republikeinen te ondermijnen. Zodra ze echter de strijd om de nominatie aanging, volgden de artikelen met als teneur ‘rot op’ elkaar op een gegeven moment zo snel op, dat McEwan de ”pak je tieten op en ga naar huis” watch begon, naast de al lopende Hillary Sexism Watch.

Ten derde roepen mensen in koor dat Clinton liegt. Opiniemaker Michael Arnovitz herleidt die beschuldiging tot een invloedrijk opiniestuk uit 1996, geschreven door een conservatieve blanke man. Daarna bleven Republikeinen de beschuldiging stug herhalen. Op die manier lijken er steeds schandalen om Hillary heen te hangen. Mensen zeggen dat ze liegt en bedriegt, wie weet klopt dat. O kijk, er lopen onderzoeken, geen wonder, misschien liegt en bedriegt ze immers wel. Cirkelredeneringen te over. Terwijl uit alles blijkt dat Clinton een behoorlijk eerlijke politica is.

Ja, aanvallen en verwijten horen er bij als je campagne voert. Als politicus moet je daar mee om gaan, punt. Maar mensen als Sadie Doyle, Melissa McEwan en bovengenoemde Arnovitz wijzen erop dat Clinton een speciaal soort vitriool over zich heen krijgt, op basis van een enorm seksisme in de samenleving. Je kunt het als vrouw nooit goed doen. Iets wat Clinton zelf ook beseft, en wat ze met presentator Jimmy Kimmel op de hak nam:

De catch-22 situatie rondom Clinton speelt ook in de Nederlandse politiek. Als land en cultuur coderen we politiek als iets voor blanke mannen. Wil je meer dan de marge en/of de tweede plek, dan krijg je het schrikbeeld van Agnes Kant en dat willen we niet:

Agnes Kant heeft het niet gered. Zij heeft ook te horen gekregen dat ze te fel was, te agressief, en ze heeft zichzelf teruggetrokken. Het verhaal van Kant laat in mijn ogen de taaiheid van de traditie zien.

Nu zelfs de SGP vrouwelijke kandidaten toestaat, houdt niks vrouwen formeel tegen om campagne te voeren, de positie van partijvoorzitter te veroveren en macht naar zich toe te trekken. Maar zoals vele feministen en mensen zoals cultureel antropologe Kate Fox weten: ongeschreven wetten kunnen net zo dwingend zijn. Geen wonder dat Nederland, als het gaat om vrouwen in de politiek, alleen redelijk goed scoort op het niveau van algemene kamerleden. Alles daarboven ligt problematisch.

Marvel laat Black Widow zitten

Marvel filmstudio’s laat het personage Black Widow vegeteren. Vorig jaar liet de studio al weten dat er geen plannen zijn voor een aparte film rondom deze superheldin. Nu blijkt dat Black Widow opvallend afwezig is op producten rondom The Avengers, Age of Ultron. Twee acteurs, te weten Chris Evans en Jeremy Renner, noemden het personage in een openbaar interview openlijk een slet, en de manier waarop de studio de filmrol van Black Widow invult levert ook kritiek op. Al dan niet persoonlijk op de regisseur gericht. Ophef alom…

Emancipatie op het gebied van werk, geld en macht en concrete rechten is één ding, maar feministen pleiten daarnaast ook voor een psychologische revolutie. Waaronder een omwenteling in de verhalen die we vertellen. Daar loopt het te vaak spaak. Naast de eindeloze reeksen over Superman, Iron Man, Spiderman, de Hulk, enzovoorts, enzovoorts, is het zoeken naar een film rondom een superheldin.

Heb je eindelijk een vrouwelijk personage van betekenis, dan is de kans groot dat ze het romantische element moet verzorgen, of vooral dient als hulpje om het verhaal van de mannelijke held verder te brengen. Al dan niet door dood in een koelkast op te duiken.

Ook Black Widow loopt schade op. Ze is de enige vrouw van betekenis in een groep mannen, waardoor het personage lijdt onder de schadelijke gevolgen van het Smurfin-syndroom. Ook moet ze opvallend vaak mannelijke helden steunen en koesteren. Hield ze eerst het handje vast van Hawkeye, in Age of Ultron is het de beurt aan de Hulk. Die heeft behoefte aan de kalmerende werking van haar bijzondere feminiene gaven. En zo zijn er meer voorbeelden van marginalisering in de rol van Black Widow.

Wat betreft de relatieve onzichtbaarheid van de vrouwelijke hoofdpersoon in commerciële producten: dat gebeurt vaker. Ook Gamora van de Guardians of the Galaxy ontbrak in de reeks producten rondom deze film. Bij de Star Wars producten ontbrak Prinses Leia. Pas toen boze fans met acties dreigden en een petitie indienden, kwam de betrokken filmstudio alsnog over de brug. (Actie ondernemen? Mail speelgoedwinkels.)

Dan de acteurs. Renner en Evans noemden dé vrouwelijke hoofdpersoon in ‘hun’ film een slet, in een openbaar, gefilmd interview.  Dan ben je heeeeeel zeker van je privileges. Daarna excuses maken verandert weinig aan de problematische boodschap:

RENNER: She’s a slut.

EVANS: (laughing) I was about to say something along that line. She’s a complete whore.

RENNER: What a trick, man.

EVANS: (laughing) She’s a slut.

Zeker niet als je in no time voor de tweede keer naar hetzelfde etiket grijpt – ja Renner, ik kijk naar jou. Ondertussen geen woord over het slettenbak-gehalte van Ironman/Tony Stark. Die mag expliciet met vrouwen rommelen en zichzelf trots een playboy noemen. Een dubbele moraal van jewelste: Tony is stoer, Black Widow is een hoer.

Is er nog hoop? Natuurlijk. Mark Ruffalo, die De Hulk speelt, snapt waarom je spullen van de Black Widow wilt zien en riep om méér. Fans ondersteunen dat pleidooi:

“Daar ben ik het mee eens, Mark”, zo reageerde iemand die door de acteur werd geretweet. “Ik heb 2 meiden die van ‘Avengers’ houden en ik wil niet dat ze denken dat het alleen jongens zijn!”

Magazine Cosmopolitan UK nam het initiatief om alle seksistische vragen die journalisten normaliter op Scarlett Johansson afvuren, aan Mark Ruffalo te stellen. Die speelde het spel mee en gaf bedachtzame antwoorden op vragen van het type ‘welk dieet volgde je om in het kostuum van De Hulk te passen‘.

Nog meer hoop: de makers van Saturday Night Live weten hoe Marvel de vrouwtjes wil paaien, als ze ergens in 2043 zover zijn om een film over Black Widow te maken. Wees gerust, lezeressen, ooit komen we aan onze trekken, met de action figures die erbij horen:

Nieuwe technologie, oud seksisme

Sexy berichtjes sturen. Leuk! En heel makkelijk, met smartphones, i-Pads en andere technologie. Maar ook al veranderen de middelen waarmee jongeren communiceren, de onderliggende seksistische cultuur blijft hetzelfde. Vooral meisjes krijgen er van langs, als ze zich inlaten met dit soort geseksualiseerde uitingen. Maar ze krijgen ook negatieve etiketten opgeplakt als ze zich verre houden van sexting. Dat blijkt uit kwalitatief onderzoek naar de belevingswereld van tieners.

Hij is stoer, zij is een hoer…. De dubbele moraal is springlevend, en dat begint al vroeg.

Het Amerikaanse kwalitatieve onderzoek heeft de veelzeggende titel ‘de klos als je het doet, de klos als je het niet doet… als je een meisje bent‘. En dat is precies wat jongeren in interviews aangaven. Meisjes vertelden de onderzoekers dat ze sexy berichten sturen om bij de groep te horen en status te krijgen. Vaak voldoen ze daarbij aan verzoeken van de jongens, die actief om zulke berichtjes en sexy foto’s vragen.

Helaas levert voldoen aan verzoeken niet op de gehoopte status. Jongens noemen meisjes die zulke berichten sturen namelijk onzekere sletten, die blijk geven van een gebrek aan gezond verstand (”crazy, insecure, attention-seeking sluts with poor judgment”.) Doen ze echter niet mee, dan noemen jongens hen gefrustreerd en preuts.

In geen enkel geval gaven de jongens blijk van verantwoordelijkheidsgevoel of inzicht in hun eigen rol of invloed:

Nowhere in these responses did these participants stop to consider the ways in which forces external to the girls (including the boys themselves) might be contributing to girls’ decisions to send sexts. Indeed, one of these boys even wrote “I’m not going to stop it,” implying that on some level he enjoyed receiving sexts, even though he expressed no qualms about denigrating the girls who sent them.

Op die manier komen meisjes terecht in een positie waarin ze het altijd fout doen. Ze staan onder een enorme druk. En dat op een leeftijd waarbij ze zelf uit moeten zoeken wie ze zijn en wat ze wel en niet willen. Ga er maar aan staan, als meisje.

Diezelfde ongelijkwaardige positie van meisjes bleek een paar jaar geleden ook uit Nederlands onderzoek, uitgevoerd in opdracht van het ministerie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur:

Het onderzoek onderschrijft de ongelijkwaardigheid van meisjes en jongens ten aanzien van seksualiteit. ‘Jongens zijn stoer en meisjes een hoer’ als zij meerdere seksuele partners hebben gehad. Deze dubbele moraal wordt door veel jongens én meisjes gedeeld, autochtoon en allochtoon. Zowel jongens als meisjes vinden bovendien dat meisjes verantwoordelijk zijn voor het stellen van grenzen, ook omdat jongens ‘nou eenmaal zo zijn’.

Ook hier wijzen jongeren naar meiden. Die zijn preuts of sletterig, en als er iets vervelends gebeurt is het haar schuld. Had ze maar duidelijkere grenzen moeten stellen. De jongens treft geen blaam, want ‘jongens zijn nou eenmaal jongens‘.

Onderzoekscentrum Movisie denkt dat sexting, het sturen van geseksualiseerde berichten in de vorm van sms-jes of foto’s, ook in Nederland steeds vaker voor zal komen. Dit komt bovenop het bombardement van geseksualiseerde beelden waar reclames en andere media jongeren aan bloot stellen. Deskundigen constateren dat overheid en politie vooralsnog geen idee hebben wat ze moeten doen, om die ongelijke verhoudingen aan te pakken en adequaat te reageren op de uitwassen die deze ongelijkheid kan veroorzaken (zoals seksuele intimidatie en verkrachting).

In ieder geval verklaart de houding van de jongens voor een deel de houding van mannen. Jong geleerd, oud gedaan. Als jongens er zo als de kippen bij zijn om hun eigen aandeel te negeren en meisjes aan te wijzen als de slechterik, is het niet zo vreemd dat mannen als volwassene hetzelfde doen. Geen wonder dat mannen massaal terugdeinzen als vrouwen onder de noemer #YesAllWomen vertellen wat ze dagelijks ervaren. Geen wonder dat mannen intimidatie pas enigszins serieus nemen, als ze met eigen ogen zien hoe vrouwen behandeld worden. Dat ze tot die tijd massaal roepen ‘ik heb er niks mee te maken, niet alle mannen gedragen zich zo’.

Politie en autoriteiten kunnen hier inderdaad weinig mee. Het betreft hier de mores van een land, en groepsprocessen. Het gaat om de manier waarop jongens en mannen gesocialiseerd worden, zichzelf socialiseren, en baat hebben bij een positie waarbij zij zelf buiten schot blijven. Er zijn moedige jongens en mannen voor nodig, die kritisch naar zichzelf durven kijken en zichzelf opnieuw opvoeden. En een maatschappij vol mensen die kritisch nadenken over de constructie van mannelijkheid, en jongens en mannen aanmoedigen om bij zichzelf te rade te gaan. Alleen op die manier kun je de dubbele moraal langzaam ontmantelen.

Verhalen verdwijnen achter stereotiepe boekomslag

Stilzwijgend geven uitgeverijen boeken voor jongeren een ingrijpende make-over. Boekomslagen die recht doen aan het verhaal maken bij een herdruk opeens plaats voor stereotiepe beelden met glitters en tengere blanke meisjes in witte kleding. Een lezer van de Engelse krant The Guardian merkte dit op en schreef een vlammend protest. Deze vorm van marketing reduceert de inhoud van de boeken tot gendercliché’s, beperkt het potentiële lezerspubliek, en laat heldinnen verdwijnen in een zee van uniformiteit. Om nog maar te zwijgen over de gevolgen in de praktijk van dit soort ‘marketing’.

Stereotiepe marketing bestaat al lang, maar lijkt de laatste jaren te verergeren. Herdrukken weerspiegelen die opmars van gendercliché’s en lieten alarmbellen rinkelen bij een lezer. Een roman over Darcie, een jonge spionne, kreeg in de oorspronkelijke uitgave een omslag met polospelers, de skyline van Nairobi, en auto’s. De meest recente herdruk toont echter een sieraad met glitterstenen. De omslag van het tweede deel veranderde van genderneutraal naar ‘romantisch meisje’.

Mocht een lezer niet begrijpen waar het om gaat, dan helpt een tekst van de uitgever een handje:

Across the top of the cover it says “Darcie Lock is every boy’s dream. Beautiful, smart… oh, and she’s a secret agent”. Excuse me?! What does her attractiveness to boys have to do with anything? And why are her looks mentioned before anything else, when she’s not even meant to be that beautiful – good looking, sure, but that is nowhere near as important to her character as her intelligence, determination, sense of humour, athleticism and bravery.

Ook de markt voor volwassenen ziet er steeds stereotieper uit. Opnieuw bieden herdrukken inzicht in het verslechterende klimaat voor iedereen die niet wil denken in termen van Mars en Venus, maar trouw wil blijven aan de aarde. Neem Sylvia Plath. Haar boek De Glazen Stolp verscheen onder andere met een grafische omslag vol cirkels. Hoe vierde uitgeverij Faber in 2013 de jubileumuitgave? Met een vrouw in een kamer, die voor de spiegel lippenstift op smeert. Jawel, Plath’s boek kreeg de chicklit behandeling.

Het is tegenwoordig verrassend eenvoudig boeken via de omslag te coderen. Op crimezone meldt een auteur:

Covers (foto in combinatie met de typografie) zorgen bij lezers voor een onmiddellijke herkenning van het genre. Op mijn eerste boek Nickname stond een mooi stel vrouwenbenen waardoor het boek meteen in de categorie vrouwenthriller geplaatst kon worden. Ook Sluipweg is door de keuze van het beeld voor de cover eenvoudig in die categorie te plaatsen.

Vrouwenbenen = vrouwenthriller. Simpel. Bij kinderboeken ziet de code er iets anders uit. Voor jongens: robots, dinosauriërs, astronauten, piraten en auto’s. Voor meisjes: prinsessen, make-up, bloemen en schattige diertjes. Bij boeken voor volwassenen: dikke rechtlijnige lettertypes, donkere kleuren en stoere mannen voor de schrijvers, cupcakes, sieraden, hoge hakken, krullerige letters en afbeeldingen van romantische vrouwen in een weiland voor de schrijfsters.

Deze boekomslagen hebben effect. Negatieve effecten, wel te verstaan:

Books about women, by women, get pigeon-holed with pastel colors, then shuffled to a different shelf.

Ze belanden onder andere op een ander plankje, omdat boeken van of over vrouwen minder status hebben en krijgen dan boeken van of over mannen. Vele onderzoekers en ervaringsdeskundigen hebben gewezen op de dubbele moraal in uitgeversland, die maakt dat Hij de norm is en Zij de rare buitenstaander die nooit zoveel kwaliteit kan leveren als Hij. Zie onder andere de analyses van Elaine Showalter en Joanna Russ, of neem een boek als Schrijvende Vrouwen.

Gelukkig komt er steeds meer verzet. Omdat dit soort boekomslagen belachelijk zijn, iets wat pijnlijk duidelijk wordt en hilarische effecten oplevert als je de codes omdraait. Omdat het lezers ten onrechte afschrikt en/of wegjaagt. En omdat steeds meer mensen zich zorgen maken wat kinderen en tieners leren van die roze en blauwe boekomslagen. Observaties beloven niet veel goeds:

I work in a bookstore – and let me tell you, my heart broke just a little before Christmas when a mother yanked a Thomas the Tank Engine book out of her young daughter’s hands saying “That’s a boy’s book” and shoved a pink monstrosity at her. Her daughter was maybe 4 years old.

Al met al zorgt dit soort marketing alleen voor hoop op winst bij producenten. De rest van de wereld heeft er voornamelijk last van. In Engeland zijn al campagnes begonnen om specifiek op jongens en meisjes gerichte boeken te boycotten. The Independent kondigde onlangs aan geen recensies meer op te nemen van dat soort uitgaven, omdat ze de vrije fantasie van kinderen inperken en hen al op jonge leeftijd vastleggen in ouderwetse opvattingen over gender. Zulk verzet kan niet luidruchtig genoeg zijn. Op naar plezierig lezen voor iedereen! En: #readwomen2014

Politieke leiders zitten op een wankele troon

Man als politieke leider? Hoog percentage stemmen, relatief lange loopbaan, maakt kans op een tweede termijn. Vrouw als politieke leider? Hogere verwachtingen, minder steun, groter afbreukrisico, en geen tweede kans. Die opvallende verschillen brachten onderzoekers van de universiteit van Calgary in kaart, toen ze onderzochten hoe het mannelijke en vrouwelijke leiders van politieke partijen in Canada vergaat.

Vrouwen lijken het op zich goed te doen in de Canadese politiek. Begin 2013 stonden vrouwen aan het hoofd van vijf provincies. Daarnaast leidde een vrouw één territory, een soort provincie / gebiedsdeel. Dat ogenschijnlijke succes verhult echter dat vrouwen op een wankele troon zitten, aldus Brenda O’Neill en David Stewart van de universiteit van Calcary. Ze analyseerden de loopbanen van politieke leiders in de periode van 1980 tot 2005 en troffen veelzeggende patronen aan.

Zo bewezen de data opnieuw het bestaan van de glazen klif: een fenomeen waarbij organisaties pas vrouwen op hoge posten benoemen als die organisatie in zwaar weer verkeert. Maar liefst 25% meer vrouwen dan mannen kwamen aan de macht in situaties waarbij partijen in peilingen hopeloos op achterstand stonden, of op momenten waarop de partij geen serieuze deelnemer was. Veel vaker dan mannen moesten vrouwen zich opwerken uit een rotsituatie. Veel vaker dan hun mannelijke collega’s stonden ze onder druk van hoge verwachtingen. Zij moest het verschil maken en zich terugvechten, terwijl haar mannelijke collega gewoon z’n werk kon doen.

Vrouwen kregen ook minder steun dan mannen, en stond korter aan de top. Mannen kregen gemiddeld steun van 69% van hun partijleden. Vrouwen kwamen vaak niet verder dan 57%, een significant verschil. Vervolgens bleef een man gemiddeld 5,3 jaar aan de top staan, met goede vooruitzichten op een tweede kans. Vrouwen daarentegen bleven steken op 2,4 jaar, en kregen na hun vertrek geen tweede kans. Het was en is voor vrouwen erop of eronder. Alles moet perfect gaan, want bij tegenslag moet je het veld ruimen zonder uitzicht op herverkiezing.

De resultaten van het onderzoek komen op een pikant moment. Zojuist trad een prominente politica af, Alison Redford. Ze was de eerste vrouwelijke premier van Alberta. Redford stond onder druk vanwege haar declaratiegedrag en interne strubbelingen binnen het provinciebestuur. Daarnaast ontstond ophef omdat een mannelijke medewerker zijn ontslag indiende. De reden? Hij vond Redford geen aardige vrouw. Hij vond haar bazig.

Bazig is één van de vele manieren waarop de dubbele moraal vrouwen op achterstand zet. Hij is een leider. Zij is bazig. Vanwege die seksistische lading zouden sommige mensen het woord bazig het liefste willen verbieden. De discussie daarover is terecht nog gaande – woorden verbieden? Pardon? Ondertussen delen de meeste mensen de inschatting dat zulke aantijgingen vrouwen ondermijnen. Als Redford een man was geweest, zou de beschuldiging dat hij niet aardig was, geen gewicht hebben gekregen. Mannen hoeven niet aardig te zijn. Mannen kunnen gewoon leiden. Klaar.

Diverse media speculeren dan ook of seksisme meespeelde bij Redford’s vertrek en citeren collega’s die wijzen op een dubbele moraal, in het nadeel van vrouwen:

Former Edmonton Liberal MP Anne McLellan said while it’s a complex issue, she’s sure Alison Redford was treated differently because of her sex. The Progressive Conservative premier made mistakes, McLellan said, but her caucus and voters — both male and female — had unfair expectations of her as a female leader. “There seems to be some standard that somehow it’s OK for men in public life to act a certain way. But if women do that, that makes them not nice ladies,” she said.

De beide onderzoekers van de universiteit van Calcary houden het erop dat gender waarschijnlijk meespeelde. Haar politieke loopbaantraject past in ieder geval precies in het door hen in kaart gebrachte patroon. Ze haalde de 2,4 jaar niet, en krijgt geen kans om deel te nemen aan volgende verkiezingen. Zeer veelzeggend.

BONUS: zie voor de Nederlandse situatie onder andere de korte carrières van Agnes Kant en Jolande Sap. Geen van beiden kreeg ruimte of een tweede kans. Beiden kampten met mediaverhalen die je volgens Antia Wiersma zou kunnen betitelen als vormen van karaktermoord. Meer recente voorbeelden zijn lastig te vinden, omdat de Haagse partijleiders bijna zonder uitzondering blank en van het mannelijk geslacht zijn. Ook zeer veelzeggend.

Vrouwen liggen onder vuur, mannen blijven in de luwte

Kamervoorzitter Van Miltenburg kreeg er, na eerder gemor, onlangs opnieuw van langs in de media. Deze keer echter van politici die alleen tegenover Volkskrantjournalisten wilden klagen als ze anoniem konden blijven. ‘Heel weinig chique’, en ‘ongepast’, vinden andere politici, die wel met naam en toenaam in de openbaarheid willen treden. Het geheel riekt naar het type fluistercampagne waar vrouwen in de politiek wel vaker mee lastig gevallen worden.

In de V.S. hebben de media inmiddels geleerd hier op te letten. Zo stelde de Washington Post de anonieme fluistercampagne tegen Janet Yellen aan de kaak. In Nederland lijken journalisten nog niet helemaal door te hebben dat er een seksistisch element meespeelt in dit soort situaties. De media behandelen het hier als een sappig incident, met smeuïge verhalen over fractievoorzitters die de messen geslepen hebben. De journalisten die met mensen spraken over Van Miltenburg, tekenden vrolijk op dat de anonieme klagers niet afgerekend wilden worden op hun kritiek. Zonder zichzelf de vraag te stellen waar ze eigenlijk aan meewerkten, door dat anonieme gezeur te openbaren.

Het is echter in Nederland niet de eerste keer dat een vrouw ondermijnd wordt in het klimaat van de mannenbroeders-politiek. Eerder zwol de kritiek op Ella Vogelaar zodanig aan dat ze af moest treden als minister. Daarna konden mensen Agnes Kant niet meer luchten of zien. Dit jaar waren militairen en andere ‘beste stuurlui staan aan wal’ types er als de kippen bij om de kersverse minister Hennis-Plasschaert af te serveren als zijnde incompetent. Steeds wordt gedaan alsof de vrouw in kwestie totaal ongeschikt is voor haar taak.

Veelzeggend is dat dit niet in diezelfde mate gebeurt met mannen. Ja, ook zij krijgen kritiek, maar niemand roept dat ze ongeschikt zijn voor het vak. Hoeveel fouten zou Stef Blok nog mogen maken voordat mensen hem afserveren, al dan niet anoniem? Eerst de huursector financieel leegtrekken, en als de gevolgen te erg worden zien we wel. Wat is dat voor onverantwoorde afbraakpolitiek?

En wat te denken van Opstelten en zijn dubieuze beleid, onder andere op het gebied van softdrugs en gegoochel met cijfers? Waar blijft de anonieme afzijk-campagne tegen Plasterk en Weekers, die er een zooitje van maken door veel te laat in te grijpen bij fraude met toeslagen? Dubbele moraal, anyone?

Inmiddels hebben de eerste anonieme klagers in de Van Miltenburg fluistercampagne zich alsnog gemeld. Geert Wilders gaf toe dat hij één van de anonieme criticasters was. O ja, Wilders. Die moeten we inderdaad zeer, zeer serieus nemen. Want die heeft zelden kritiek op iemand, dus áls hij gaat klagen moeten we opletten. (Hij noemt zijn optreden inmiddels ‘laf’.)

Ook GroenLinks fractievoorzitter Bram van Ojik biechtte op dat hij met de Volkskrant had gesproken over Van Miltenburg, terwijl hij tegelijkertijd toegaf ‘dat hij er niet van houdt als er anoniem kritiek wordt geleverd’. Beetje laat om die opmerking te maken, Bram.

Inmiddels lijkt het vuur weer geblust. Van Miltenburg liet weten niet via de media te willen reageren en Halbe Zijlstra maakte duidelijk dat de positie van de kamervoorzitter niet ter discussie staat. Nu enkele klagers openlijk het boetekleed aantrekken is de hype voorlopig weer voorbij. Voorlopig dan, want als een vrouw volgens derden middelmatig werk levert vinden ze haar al snel totaal ongeschikt, terwijl een man het voordeel van de twijfel krijgt. De media zijn er vaak als de kippen bij om die status quo te bekrachtigen. Dus ergens in 2014 zal er wel weer een nieuwe ruzie rondom het functioneren van Van Miltenburg uitbreken. Wordt vervolgd.

Lily Allen maakt de tongen los

Popzangeres Lily Allen hoorde Blurred Lines, keek naar alle video’s waarin schaars geklede vrouwen in hun ondergoed rond kronkelen, dacht er het hare van en lanceerde een nieuwe clip die de tongen los maakt. De één noemt het een toepasselijke aanval op het seksisme in de muziekindustrie, terwijl anderen haar impliciet uitmaken voor hypocriet omdat ze zelf half naakt poseerde voor een mannenblad. In 2009. Oooooo, zie je wel!

The Guardian snapt de ophef wel. Openlijk feministische meningen dringen zelden ongeschonden door tot krantenkolommen en nieuwssites. Dus als iemand eens een keer de massamedia haalt met een welgemeende aanklacht, hoopt iedereen dat zij in één klap alles en iedereen recht kan doen.

Die verwachting kan geen enkel mens waar maken. Dus ontstaat er prompt een felle discussie. Het is niet feministisch. Het is wel feministisch. Het is feministisch, maar niet feministisch genoeg, of het sluit sommige groepen uit, en heeeeej, waarom lijkt ze zich aan het einde van het filmpje te distantiëren van al die zwarte danseressen die hun schuddende kontjes toonden?

Ondertussen stelt Allen wél mooi allerlei kwesties aan de orde die vandaag de dag voor ellende zorgen. Zo begint de videoclip met Allen die een liposuctie ondergaat, omdat ze te dik zou zijn geworden. Waarna een blanke man, volledig gekleed, haar wel even zal laten zien hoe ze haar sexy danspasjes moet maken en hoe ze sexy een banaan moet eten. Ook veegt ze de vloer aan met Blurred Lines, het volkslied van verkrachters wereldwijd.

Haar songtekst is bovendien net zo recht-voor-z’n-raap als haar satirische beeldtaal:

If I told you about my sex life, you’d call me a slut
When boys be talking about their bitches, no one’s making a fuss
There’s a glass ceiling to break, aha, there’s money to make
And now it’s time to speed this up ‘cause I can’t move in this space

De dubbele moraal, die Sunny Bergman in Nederland ook al aan de orde stelde in haar documentaire Sletvrees. Het glazen plafond, als vrouw geen ruimte krijgen, het zit er allemaal in. En dat in vier regels. Knap! Allen kan niet alles in één keer doen. Ze is niet dé feministe. Ze richt zich op wat ze kent, de muziekindustrie. Van de seksistische cultuur die in die sector heerst, laat ze geen spaan heel. Complimenten.

Eerste vrouwelijke hoofdredacteur New York Times krijgt er meteen van langs

De New York Times is dé gezaghebbende krant van de V.S. En deze krant heeft voor het eerst in haar ruim honderdjarige geschiedenis een vrouwelijke ‘executive editor’, een soort uitvoerend hoofdredacteur. Ze heet Jill Abramson. En ja hoor, volgens een verhaal van Dylan Byers in de rubriek ‘Politico’, ingegeven door voornamelijk anonieme bronnen, zou ze gemeen zijn. Een onmogelijk mens waar niet mee te werken valt. Alle angstige cliché’s over vrouwelijke leiders komen voor in het paniekerige verhaal.

Jill Abramson. Waarschijnlijk verdenken sommige mensen haar er ook van dat ze stiekem een heks is.

Alleen het verwijt dat ze beren zou aantrekken met haar menstruatiebloed ontbreekt nog, merken commentatoren op. Voor de rest deugt er niks aan haar. Abrahams’ stem is nasaal, en ze klinkt schril. Grutjes! Ze zou zich neerbuigend gedragen, afstandelijk en kil zijn, niet betrokken overkomen, geëmotioneerd reageren (om niks natuurlijk), niet zorgzaam zijn, en bevelen uitdelen op een nare manier. Een leidinggevende die bevelen uitdeelt, in een hectische krantenomgeving vol deadlines, grutjes deel twee!

The Guardian gebruikt de techniek van sekse omdraaien om duidelijk te maken hoe belachelijk en seksistisch het stuk is. Lees:

If one redacts ‘Jill’ from Politico’s piece and replaces it with ‘Jack’, the absurdity and sexism becomes all the more obvious: “It’s frustrating because he is such a smart person. When Jack is on his game, he is one of the smartest people I’ve ever met,” one staffer said. “But he’s not a naturally charismatic person – he’s not approachable.” You see? When was the last time the approachability of a male editor made for copy?

Zoals Salon op een rijtje zet, en zoals wetenschappelijke onderzoeken haarfijn analyseren, is er een dubbele moraal werkzaam. Het stuk in de rubriek Politico past in een traditie van vrouwen tegenhouden op weg naar de top, en vormt een prima illustratie van het aloude spitsroeden lopen. Als een vrouw te professioneel overkomt, vinden mensen haar niet aardig. Dan zetten ze hun hakken in het zand en kan dat onaardige wijf haar werk niet meer doen, want ze verliest de steun van haar omgeving. Maar als mensen haar aardig vinden, vinden ze haar weer niet professioneel. Dan doet ze haar werk ook niet goed. Zoals kenniscentrum Catalyst samenvat: damned if you do, doomed if you don’t.

Mannen daarentegen kunnen allerlei nare, moeilijke persoonlijkheden hebben, maar mensen kijken er doorheen. Zolang hij zijn werk als leidinggevende maar goed doet is er niks aan de hand. Een man kan zelfs zijn vuist door een muur heen slaan uit frustratie, en een jaar later kijken mensen nostalgisch terug op die uitbarsting. O ja, dat was toen die keer, ja, wat een toffe vent was dat. Moet je als vrouw eens proberen. Dan willen mensen je meteen in een dwangbuis af laten voeren.

Die spagaat levert enorme obstakels voor vrouwen op. Het schaadt hun mogelijkheden om topfuncties te vervullen. Eén keer te streng klinken, of te assertief over haar salaris onderhandelen, en ze wordt genadeloos afgerekend door haar omgeving:

As many readers have observed, Dylan Byers’ takedown piece manages to condemn the Times’ first ever female editor for everything except her job performance.

En laat ze nou prima resultaten boeken. De New York Times won vier Pullitzer prijzen, kent sinds kort eindelijk weer eens een stijgende oplage, en kreeg alom lof voor de uitstekende manier waarop de krant de tragedie in Boston volgde.

Enfin, voor meer bijtende commentaren op het baggerwerk van Byers, zie de verzameling van het  . Tot nu toe de leukste reacties die De Zesde Clan zag:

“Jill Abramson is IMPOSSIBLE, guys. Sometimes she opens her mouth and says things and makes decisions. WHO DOES SHE THINK SHE IS???”

But she has ladyparts! RT @dandrezner: BREAKING: boss acts like a boss.

Of course the Abramson regime has descended into Raines-like levels of calamity. The four Pulitzers must have been the last straw.

Inderdaad. Soms is een artikel zo verschrikkelijk dat je er maar beter grapjes over kunt maken.

De genadeloze focus op de single vrouw

Wat een bijzonder leuk toeval. Een artikel in het NRC over ongetrouwde hoogopgeleide vrouwen, met als teneur ‘vrouwtjes, als jullie niet inbinden kom je nooit aan de man’. Tegelijkertijd publiceerde een Engelse krant een artikel die dit type berichtgeving radicaal naar de prullenbak verwijst. De onderliggende boodschap aan vrouwen is namelijk altijd dat ze té zijn. Te hoog opgeleid, te geëmancipeerd, te veeleisend. Ze  moeten trouwen en genoegen nemen met minder. En dat is seksistisch, lieve lezers.

Die goeie ouwe tijd, toen je niks te kiezen had……

Het NRC zet de toon al meteen met de kop. Vrouwen wees gewillig, want geschikte mannen zijn schaars. Oei! Dit gaat naadloos over in de volgende intro:

Emancipatie heeft een prijs. Jonge vrouwen die in de grote stad gaan studeren, merken het op college en in de kroeg: mannen met dito kenniskapitaal zijn, anders dan voorheen, in de minderheid. Voor de hoogopgeleide man een prettig uitgangspunt, want zij kunnen weer de seksuele mores bepalen.

Vrouwen krijgen in drie zinnen twee keer straf van het NRC. Best knap! Eén keer omdat ze het waagden te emanciperen – waarbij de schrijver, Steven de Jong, niet uitlegt wat dat volgens hem inhoudt, emanciperen. Het moet echter iets heel naars zijn, want je betaalt er een prijs voor. En een tweede keer omdat ze vaker dan mannen een hoge opleiding heben. Dit is een schoolvoorbeeld van vooruitgang voor vrouwen beschrijven in termen van falen.

Om te voorkomen dat iemand de auteur van seksisme kan betichten, citeert hij daarna een aantal mensen. Niet zomaar willekeurige mensen, nee, alleen zij die de constructie ‘hoog opgeleide vrouw als probleem’  onderschrijven. Die vrouwen blijven alleen en beweren dat ze dat prima vinden. Ja ja. Ze wijzen mannen af ‘omdat die naar koekjes ruiken’. Nou jaaaa, hoe durft ze, dat loeder.

Nee, dan Rusland. Daar heerste na de tweede wereldoorlog ook een mannentekort. En hoe ging het daar destijds? Vrouwen kenden hun plek toen nog. Die vonden dat ze goed zaten als ze een man troffen die geen alcoholist was en hen niet sloeg. Ah ja, fijn, die nostalgie naar vroeger, toen alles beter was. Daar kunnen die hoogopgeleide vrouwen het mee doen. Ze moeten een man scoren, want dat is het enige wat telt.

Tamara Winfrey Harris signaleert in The Guardian dat dit discours niet beperkt blijft tot hoogopgeleide blanke vrouwen. Zwarte- en moslimvrouwen moeten dezelfde boodschap aanhoren. Winfrey moet hier niets van hebben:

While race and religion have their parts to play in the narrative, what is truly at work here is sexism: the sexist way society views a woman’s role in romantic entanglements. A woman’s worth comes from being chosen, not choosing. Men will be men, so it is believed; as women, our focus should be on adapting to men, notdemanding partners who fulfill our needs. This is a view that transcends race and religion.

O help, snel, een alcoholistische man die me slaat! Alles is beter dan geen man!

Het leuke van dit soort stereotiepe verhalen over de alleenstaande vrouw als probleem is, dat de auteurs vaak zelf hun eigen sprookje ondermijnen in hun eigen stuk. Zo ook bij de opsteller van het NRC-artikel. Meteen na de intro, waarin hij vrouwen op hun kop geeft vanwege te geëmancipeerd en te hoog opgeleid, meldt hij zelf al behulpzaam dat het overschot aan jonge hoogopgeleide vrouwen alleen zichtbaar is in een beperkt aantal steden.

De basis voor het artikel blijkt dus een paar steden te zijn en dat is het dan. Huh??? Ja, legt De Jong uit, in andere grote steden, zoals Eindhoven, domineren exacte opleidingen. Daar wonen juist meer hoogopgeleide mannen dan vrouwen.

Wacht, stop de pers! Dus daar kunnen vrouwen de seksuele mores bepalen? Waarom lezen we daar niks over? En waarom zouden mannen of vrouwen altijd hetero zijn? Hoe zit het met lesbiënnes? De kop had ook kunnen zijn ‘Amsterdamse lesbiënnes wanen zich in paradijs’. Of ‘Eindhovense homo’s kampen met keuzestress’ vanwege het grote aanbod jonge goed opgeleide mannen.  Maar dat lezen we niet.

Het stuk roept nog meer vragen op. Wat houdt een hoog opgeleide vrouw tegen om via internet te daten, of naar Eindhoven te reizen als daar zoveel hoogopgeleide mannen rondlopen? Hoe zit het met het platteland? Blijven daar alle laag opgeleide mensen zitten? Hoe pakken die mannen en vrouwen de jacht op partners dan aan?

Waarom zou je de status van alleenstaande trouwens willen beschrijven in termen van ach en wee? Die fundamentele vraag blijft buiten beeld. Plus, als je dat al wil doen, waarom is single zijn dan voornamelijk een probleem waar vrouwen mee zitten? Da’s een dubbele moraal, De Jong…. Helaas. We lezen er niks over. Niet gehinderd door feiten of logica schept De Jong op een kunstmatige manier voor een  kunstmatig afgebakende groep vrouwen een kunstmatig mannentekort. Het resultaat is onlogisch en onsmakelijk.

NRC, je leek altijd zo’n goede krant. Wil je dit asjeblieft nooit meer doen?

Klootzakkerig gedrag schaadt vrouwen maar helpt mannen

Klootzakkerig gedrag op het werk vertonen? Management wetenschapper Thimothy Judge bewees in onderzoeken dat dit gedrag vaak een pluspunt is voor mannen. Ze zijn sterk, een krachtige leider! Promoties en een hoger inkomen volgen. Maar vrouwen? Die kunnen zich maar beter netjes gedragen, anders kotst hun hele omgeving hen uit. Maar als ze zich te vriendelijk opstellen is het ook schadelijk, want dan walsen mensen over hen heen. Het is een dubbele moraal van heb ik jou daar. Mooie reactie op de hele situatie, opgetekend door Jezebel:

I don’t know about you, but I’ve worked with plenty of mediocre borderline assholish dudes who somehow would just rise to the top of their department, leaving perfectly smart, nice women behind in entry level. (Once I talked to an associate about a mutual colleague’s surprise promotion, and he put it succinctly: “Sometimes shit floats.”)

Over naar professor Judge van de University of Notre Dame’s Mendoza College of Business:

De site CEO ME merkt op dat dit de zoveelste keer is dat onderzoeksresultaten voor vrouwen tegenstrijdige adviezen oplevert. Mannen voldoen aan de verwachtingen, dus hun optreden levert succes op. Vrouwen bevinden zich echter op een plek waar ze volgens de omgeving niet thuis horen. Op de werkvloer doorbreken ze patronen zodra ze iets anders gaan doen dan bedienen en schoonmaken. Daar raken mensen van in de war. Voordat je het weet beperkt dat je speelruimte en beoordelen mensen je aan de hand van hun frustraties en vooroordelen in plaats van op basis van je prestaties. Jammer dat dit anno nu nog steeds zo gaat: de mentaliteit van mensen is lastig te veranderen…

Zonder titel

Zonder titel