Tag Archives: demonstratie

Vrouwenmars 2017: alleen de mannen ontbreken nog

De organisatie van een vrouwenmars naar Washington, om te protesteren tegen de verkiezing van Donald Trump als president van de V.S., bereikt een beslissende fase. Op 21 januari komen er naar schatting 200.000 deelnemers . Honderden andere Amerikaanse steden en circa dertig andere landen sluiten bovendien aan met lokale protesten. Alleen zijn de deelnemers maar al te vaak deelneemsters. Mannen laten het tot nu toe afweten. Ze voelen zich niet aangesproken, want het is iets ‘voor vrouwen’ en zodoende niet ‘masculien genoeg’, signaleert de Washington Post.

UPDATE: Nederland doet mee met marsen in Amsterdam en Den Haag.

De Women’s March komt uit de koker van een slordige 200 actiegroepen en organisaties. Behalve in Washington vinden, op dezelfde datum, in ruim 300 Amerikaanse steden soortgelijke demonstraties plaats. Ook Hollywood- en popsterren maken hun opwachting. Duizenden mensen zijn op dit moment druk bezig met het breien van roze ‘pussy-hoedjes’, een verwijzing naar de ‘grijp ze bij hun gleuf’ opmerking van Trump. Voor wie wil: patronen en instructiefilmpjes te over, dus brei ze….

Maar daar blijft het niet bij. De demonstratie ging viraal, dankzij Facebook. Zodoende sloten tot nu toe dertig landen zich aan. In Europa komen medestanders 21 januari onder andere bijeen in Londen en natuurlijk in onze eigen hoofdstad Amsterdam (aanvang 12.00 uur). Brussel houdt de demonstratie een dag eerder, op 20 januari (vanaf 17.00 uur).

Gezamenlijk hebben de Amerikaanse organisatoren een progressieve boodschap opgesteld. Daarin staan  de punten die je kunt verwachten, zoals gelijke rechten, gelijk loon voor gelijk werk, een einde aan geweld tegen vrouwen, reproductieve rechten. Maar de lijst bevat ook punten zoals ouderschapsverlof, een einde aan het massale gevangen zetten van voornamelijk minderheden, een aanpak van politiegeweld, behoud van goede gezondheidszorg, persvrijheid en steun voor vakbonden.

Je zou zeggen dat dit platform breed genoeg is en genoeg punten bevat waar mannen zich met goed fatsoen achter kunnen scharen. Maar nee. Het is een vrouwenmars. Vrouw. Als in ‘geen man’. Dus voelen mannen zich niet aangesproken en blijven weg.

Die situatie bracht Erin Keane van Salon Magazine ertoe om mannen een virtuele uitnodiging te overhandigen, inclusief gouden kleur, krullerige letters en ornamentele sierrand:

Might I suggest — lightly, so I don’t hurt any men’s feelings and give them another excuse for opting out — that this is not an invitation to a second cousin’s wedding, but an opportunity to participate in an organized effort to salvage our ravaged democracy? And that there is a certain amount of “get over it” they need to hear and act upon?

Anderen spraken minder voorzichtig en omfloerst:

 12 jan.  You think the name is keeping people away? Women & POC always have enter spaces explicitly/implicitly named against us. Deal.
Al die oproepen beginnen effect te sorteren. Mannenblad Esquire riep mannen op de zaken in een breder perspectief te zien. Dat vrouwen de mars organiseren wil niet zeggen dat mannen deze demonstratie niet zouden kunnen steunen. Integendeel:
There’s a tendency among men—even those with the best of intentions—to parachute into the middle of an issue and attempt to take control of it. That’s precisely what is not needed here when it comes to the Women’s March. Men need to be present, to register support. Then we need to shut up. (Unless we’re dealing with fellow men, specifically the retrograde masculinists to whom the Trump campaign appealed.)
New York Magazine besloot twijfelende ‘zal ik wel of niet gaan’-mannen een steuntje in de rug te geven door negen mannen te laten vertellen waarom ze mee demonstreren en wat daar het belang van is. Zoals: vrouwenrechten zijn mensenrechten. Als man kun je daar prima achter staan en meelopen in de Vrouwenmars. Wie weet komt de mars in Washington dan opeens op een half miljoen mensen uit….

Anti abortus fanaten krijgen weerwoord

Het Platform voor het Recht op Abortus geeft weerwoord aan mensen die keuzevrijheid in willen perken. De overkoepelende organisatie houdt een grote bijeenkomst in Brussel. Op 24 maart 2012 is iedereen vanaf twee uur ’s middags welkom op het Poelaertplein, op een kwartier lopen van treinstation Brussel Centraal. Ook in Engeland gaan mensen binnenkort de straat op. Voorstanders voor een vrije keuze gaan daar voor het eerst in de geschiedenis een demonstratie tegen anti abortus groeperingen houden.

De rally in Brussel wordt groots van opzet. Mensen kunnen vanaf twee uur ’s middags verzamelen op het Poelaertplein, op vijftien minuten lopen van het treinstation van Brussel Centraal. Van daaruit begint een demonstratieve optocht, via de Regentschapstraat naar het Koningsplein, de Kunstberg/Albertina, naar de Keizerslaan en zo terug naar het Poelaertplein.

Het Platform voor het Recht op Abortus is een Europese organisatie, waar allerlei andere verenigingen lid van zijn. Onder de aangesloten organisaties bevinden zich onder andere VIVA-Socialistische Vrouwen Vereniging, VOK, Vrouwen Overleg Komitee, en de Vrijzinnige Vrouwen Oost-Vlaanderen. Het platform wil dat abortus toegankelijk blijft voor alle vrouwen in Europa, als een persoonlijke keuze die ze in vrijheid kunnen maken. Het platform wil ervoor ijveren dat landen zoals Ierland en Hongarije alsnog het recht op abortus opnemen in hun wetgeving.

In Engeland wordt het extra urgent dit geluid te laten horen, want met name in hoofdstad Londen brengen uit de V.S. afkomstige groeperingen Amerikaanse tactieken naar het eiland. Dat betekent: foute informatie verstrekken, schreeuwen, intimidatie, en vrouwen en personeel filmen als ze een abortuskliniek in lopen. Organisaties die vrouwen baas in eigen buik willen laten zijn, hebben schoon genoeg van die straatvechtersmentaliteit. Er staat inmiddels al een petitie op internet, gericht aan de anti abortus activisten, met de oproep om te stoppen met het lastig vallen van vrouwen.

Behalve digitaal volgt nu ook voor het eerst een publiekelijk optreden tegen dit soort anti abortus demonstraten:

Darinka Aleksic of Abortion Rights, the national pro-choice campaign, said: “We strongly oppose the tactics of anti-choice groups such as 40 Days for Life. “While they have a right to express their views, picketing abortion clinics, handing out grossly inaccurate information and filming people entering the premises does not help their cause. […] In America women are routinely harassed and abused outside clinics and abortion providers fear for their lives. Now US anti-choice groups are setting up shop over here. “We need to send a very clear message that we will not tolerate that sort of activity in the UK.”

Of in Europa als geheel, voegt de Zesde Clan daar graag aan toe.

Ariel Levy fileert het Italië van Berlusconi

Italië? Sinds Berlusconi staat het land bekend om z’n Bunga Bunga party’s en televisieprogramma’s vol halfnaakte vrouwen, die niet mogen praten, maar wel wulps met hun kont mogen zwaaien. Hoe kon dat gebeuren? En hoe beïnvloedt die cultuur mannen en vrouwen? Ariel Levy bezocht het land en schreef een lange reportage voor de New Yorker over de situatie die ze aantrof.

Ariel Levy was in 2010 te gast op een festival van The New Yorker.

Het is een typisch voorbeeld van onderzoeksjournalistiek: uitgebreid, gedetailleerd, en met een mooie analyse van de aantrekkingskracht van Berlusconi:

The sense that Berlusconi is just a natural man, one who happens to be exceptionally good at being male, has been an enormous part of his success. Throughout his career—as a singer on cruise ships, as a real-estate developer, as a media magnate, and, finally, as a politician—he has convinced Italians that he is someone they can both relate to and aspire to be like. Many men still feel that he is being attacked for being irresistible to women (which they would like to be) and plainly human, susceptible to sin (just like them). “He’s on the same wavelength as people,” one of Berlusconi’s friends told me. “He laughs when they laugh.”

Levy weet waar ze over schrijft. Ze is onder andere de auteur van ‘Female Chauvinist Pigs – de opkomst van de bimbocultuur’. Als je ergens een bimbocultuur aantreft is het wel in Italië. De reportage in de New Yorker kun je beschouwen als een soort journalistiek vervolg op haar boek. Dezelfde thema’s komen terug: de vrouw als object, fake in je kracht staan met paaldansen, en de seksualisering van vrouwenlichamen.

Italiaanse vrouwen beginnen schoon genoeg te krijgen van deze cultuur. Uit de reportage van Levy blijkt dat ze steeds minder waardering hebben voor Berlusconi, één van de belangrijkste aanjagers van de bimbocultuur. En ze beginnen in verzet te komen. Dat verzet brak openlijk uit met de online publicatie van videopamflet ‘Il cuerpo delle donne’ van Lorella Zanardo, een vlijmscherpe analyse van het beeld van de vrouw in de televisieprogramma’s van Berlusconi.

De protestgolf bereikte een voorlopig hoogtepunt in februari van dit jaar, toen meer dan een miljoen mannen en vrouwen in Rome en andere steden de straat opgingen om te protesteren tegen de reducering van de vrouw tot lustobject. Onder andere de auteur Umberto Eco sprak de menigte toe.

Kortom, interessante ontwikkelingen, die in de Nederlandse media niet altijd de aandacht krijgen die ze verdienen. Gelukkig hebben we dan nog buitenlandse media, zoals de New Yorker. De Zesde Clan verwijst je graag door naar Levy’s artikel voor het hele verhaal.

Slutwalk Amsterdam trekt enthousiaste menigte

Amsterdam was gisteren het toneel van de eerste Slutwalk in Europa. De toeloop was zo groot, dat de organisatie het vertrekpunt op aanraden van de gemeente verplaatste van de Dam naar het Homomonument.  In een feestelijke optocht liepen de mensen vervolgens naar het Spui – zie dit filmpje op de site van de NOS.

Bron: Indymedia.nl

De Slutwalk ontstond in Toronto, nadat een Canadese politieagent tijdens een openbare lezing zei dat vrouwen die niet verkracht willen worden, zich niet moeten kleden als een slet. Canadezen pikten het niet dat een vertegenwoordiger van de politie op die manier het slachtoffer de schuld gaf. Ze organiseerden de eerste Slutwalk, een demonstratieve optocht van mannen en vrouwen, om duidelijk te maken dat de dader verantwoordelijk is voor seksueel geweld, niet het slachtoffer. En dat mensen vrij moeten kunnen zijn om te dragen en zeggen wat ze willen.

In Amsterdam meldden meer dan duizend mensen zich aan via Facebook. De NOS schat in dat uiteindelijk honderden deelnemers verzamelden bij het Homomonument en meeliepen. Het fenomeen Slutwalk is inmiddels ook overgeslagen op andere steden. Zo maakt Londen zich op voor een Slutwalk op 11 juni aanstaande. De deelnemers verzamelen op Trafalgar Square. Net als bij de Slutwalk Amsterdam kunnen mensen zich alvast aanmelden via een speciale pagina op Facebook. Volgens de BBC hebben circa 3500 Engelsen dat al gedaan.

Slutwalk begint bij Homomonument Amsterdam

Slutwalk Amsterdam begint zaterdag 4 juni om 16.00 uur bij het Homomonument op de Westermarkt. Dat maken de organisatoren bekend op hun nieuwe website. Meer dan duizend mensen hebben al de moeite genomen zich aan te melden voor de demonstratie op een speciale pagina van Facebook. Maar ook zonder die aanmelding is iedereen welkom om in woord en daad seksuele diversiteit te promoten, en duidelijk te maken dat niet het slachtoffer fout zit maar de verkrachter.

Homomonument Amsterdam

De organisatoren hebben zich laten inspireren door gebeurtenissen in Toronto, Canada. Eind vorig jaar hield in die stad een politie agent een lezing over seksueel geweld. Daarbij zei hij dat als vrouwen niet verkracht willen worden, ze zich niet moeten kleden als een slet. Voor veel Canadezen was dit de druppel die de emmer deed overlopen. De eerste slutwalk was geboren. Duizenden inwoners van Toronto en daarbuiten kwamen bijeen en liepen in optocht naar het politiebureau waar de agent werkzam was.

Sindsdien vonden soortgelijke marsen plaats in allerlei grote steden in Canada, de Verenigde Staten, Australië. Op 4 juni vindt naast Amsterdam ook in Londen een Slutwalk plaats. De organisatie van Slutwalk Amsterdam:

Dit evenement is open voor iedereen, of je jezelf een slet noemt of alleen het doel van deze actie steunt. Het maakt niet uit als welk ‘gender’ je jezelf ziet of hoe oud je bent. Alleen, als stel, ouders, zussen, broers, kinderen, vrienden. Sluit je aan bij onze missie om de wereld te laten weten dat degenen die slachtoffer zijn van (seksueel) geweld of geweld als gevolg van gender, niet degenen zijn die fout zitten, zonder uitzondering.

Inwoners Toronto rukken op naar politiebureau

,,Vrouwen moeten zich niet kleden als een slet als ze geen slachtoffer willen worden.” Dat vertelde politieagent Michael Sanguinetti aan een zaal vol rechtenstudenten in Toronto tijdens een lezing over verkrachting. De studenten werden zo kwaad dat ze op 3 april aanstaande een mars organizeren. Ze roepen iedereen op om als slet te komen en willen in een grote Slettenmars (Slutwalk) naar het politiebureau marcheren waar de agent nog steeds werkzaam is.

De activisten organiseren de mars omdat ze het zat zijn dat vrouwen de schuld krijgen van hun verkrachting:

As the city’s major protective service, the Toronto Police have perpetuated the myth and stereotype of ‘the slut’, and in doing so have failed us. With sexual assault already a significantly under-reported crime, survivors have now been given even less of a reason to go to the Police, for fear that they could be blamed. Being assaulted isn’t about what you wear; it’s not even about sex; but using a pejorative term to rationalize inexcusable behaviour creates an environment in which it’s okay to blame the victim.

De afgelopen maanden zijn er allerlei schandalen geweest rondom slachtoffers van verkrachting in Canada en de V.S.. Zo slaagde een gezaghebbende krant als de New York Times erin om te schrijven over een 11-jarig meisje, verkracht door een groep van 18 mannen, alsof zij er zelf om vroeg. De krant benadrukte dat het meisje er ouder uitzag, zich sexy kleedde, en op straat rond hing. Natuurlijk is het dan volstrekt logisch dat je een massa verkrachting over jezelf afroept. Op je elfde. En eerder meldde de Zesde Clan al dat een Canadese rechter een verkrachter zonder straf liet gaan, omdat het slachtoffer zich niet duidelijk genoeg verzet zou hebben.

Vijf vrouwen hebben de leiding over de protestmars. Voor hen waren de opmerkingen van de agent de laatste druppel in een emmer die toch al overliep vanwege dit soort voorvallen, die samen een verontrustend patroon volgen. Steeds opnieuw krijgt het slachtoffer te horen dat ze beter had moeten uitkijken, zich anders had moeten kleden, niet op dat tijdstip op die plek had moeten zijn. En o wee als je een biertje op hebt, want dan heb je al je rechten op voorhand al verspeeld.

Weblog I blame the patriarchy weet wel raad met deze situatie. De site herplaatste een handleiding uit 2009, met tips voor de preventie van seksuele misdrijven. De instructies zijn makkelijk te volgen voor iedereen met twee werkende hersencellen:

  1. Gooi geen drugs in het drankje van een vrouw
  2. Als je een vrouw in haar eentje ziet lopen, laat haar dan met rust
  3. Als je stopt bij een vrouw met autopech, let dan op dat je haar niet verkracht
  4. Als je in een lift staat en er stapt een vrouw in, verkracht haar dan niet
  5. Als je een vrouw slapend aantreft, is het ’t beste als je haar niet verkracht
  6. Breek nooit via deur of raam in bij het huis van een vrouw, spring niet tevoorschijn tussen twee geparkeerde auto’s, verkracht niet
  7. Als je je schuil houdt in de bosjes of in portieken terwijl je iets slechts in de zin hebt, zorg er dan voor dat je felgekleurde kleding draagt, een zaklamp aan doet, of luide muziek draait, zodat de vrouw weet waar ze haar vlammenwerper op moet richten
  8. Gebruik het maatjessysteem! Als je het lastig vindt af te zien van verkrachting, vraag dan aan iemand die je vertrouwt om bij je te blijven terwijl je je schuil houdt in de bosjes
  9. Zorg dat je een alarmfluitje bij je hebt. Als je er achter komt dat je op het punt staat een vrouw te verkrachten, kun je je maatje vragen op het fluitje te blazen en zo om hulp te vragen
  10. Vergeet niet: eerlijkheid duurt het langst. Als je een vrouw mee uitneemt, doe dan niet net alsof je in haar als persoon geïnteresseerd bent, maar zeg meteen dat je er van uitgaat dat je haar later op de avond zult verkrachten. Als je niets zegt, loop je het risico dat de vrouw er van uit gaat dat je haar niet wilt verkrachten.

Zo simpel kan het zijn. Zolang echter teveel mensen deze tien eenvoudige regels niet kunnen volgen, zijn protestmarsen zoals die van 3 april helaas nog nodig. Veel succes, Slutwalkers!

Seksenstrijd barst los in Egypte

‘Weg met vrouwen!’ ‘Ga terug naar huis!’ Dat schreeuwden woedende mannen gisteren tegen honderden vrouwen die op het Tahrirplein in Egypte protesteerden tegen seksuele intimidatie en voor gelijke rechten. Verschillende media tekenden de reacties van de boze mannen op. De demonstratie eindigde in geweld: mannen raakten onderling slaags, raakten slaags met de vrouwen, en joegen hen van het plein af. Welkom bij de seksenstrijd in Egypte.

Mannen accepteerden gisteren niet dat vrouwen gelijke rechten eisten.

Volgens de New York Times is het voor vrouwen in dit vijandige klimaat een hele inspanning om betrokken te blijven bij het opbouwen van een nieuw Egypte. Mubarak is weg, maar voor de vrouwen is er niks verbeterd:

“I was so disappointed,” said Yasmeen Mekawy, 25, an Egyptian-American who had been surprised that she faced no harassment during the revolution, but who was grabbed from behind the Friday after Mr. Mubarak was driven from power. There have been disappointments outside the square, too. The committee of eight legal experts appointed by the military authorities to revise the Constitution did not include a single woman or, according to Amal abd al-Hadi, a longtime feminist here, anyone with a gender-sensitive perspective.

Het was juist om de nieuwe machthebbers eraan te herinneren dat vrouwen ook 18 dagen lang vochten voor meer democratie, dat organisaties op 8 maart een demonstratie op het Tahrirplein wilden organiseren. Het was de bedoeling vreedzaam samen te komen, en een gelijkwaardige positie in de samenleving op te eisen. Dat mislukte. Volgens de krant The Independent riepen de mannen dat vrouwen alleen presidenten mochten baren, ze mochten niet zelf president willen worden. Nee, ze moesten naar huis, waar ze horen. Na dat gegil liep de situatie volgens deze krant totaal uit de hand:

…men scolded protesters and said their concerns were not urgent in the aftermath of the uprising. When the women argued back, some were verbally abused or groped. Others were beaten and had to be ripped away from the groups of men. Mostafa Hussein, 30, said many protesters had to flee the area and hide in a park nearby. “They were running for their lives and the army had to fire a shot in the air to break up the mob chasing them,” Ms. Hussein said.

Wat deze mannen deden was in woord en daad duidelijk maken dat de belangen van de helft van de bevolking niet meetellen. Vrouwen doen er niet toe, ze hebben geen rol in het openbare leven. Ze moeten achter het aanrecht blijven staan. En deze mannen worden in hun houding gesteund door het feit dat de nieuwe machthebbers mannen zijn, de nieuwe constitutionele commissie bestaat uit allemaal mannen, de nieuwe regels worden opgesteld door mannen, en de mannen hebben de tanks en de wapens en de wetboeken in hun bezit.

De Egyptische vrouwen kunnen daar alleen hun sterke wil tot verandering tegenover stellen. En hopelijk de steun van een kleine groep mannen die er modernere denkbeelden op na houdt. Die bestaan ook, zie onder andere Ms Blog, en zij staan achter de vrouwen van het Tahrirplein. Of dat genoeg is, zal moeten blijken.

Demonstreer mee voor baas in eigen buik

Baas in Eigen Buik. Het was de slogan waar vrouwen in de jaren zestig de straat mee opgingen, om hun recht op vrije keuze op te eisen. En dat is nog steeds nodig, getuige de onophoudelijke acties van de anti-abortusbeweging. Zo staat Schreeuw om Leven op zaterdag 11 december 2010 in Den Haag om mensen uit te maken voor moordenaars. Kom die middag ook naar Den Haag en laat het andere geluid horen.

Eén van de specialiteiten van Schreeuw om Leven is het leggen van een tapijt van foetuspoppetjes. Je moet er maar op komen.

Onder andere SGP Nee houdt ieder jaar een tegendemonstratie om de schreeuwlelijken van Schreeuw om Leven te tonen dat veel lawaai maken niemand kan intimideren. Het programma ziet er als volgt uit: rond 13.00 uur verzamelen op het plein voor het Binnenhof/de Tweede Kamer.  Schreeuw om Leven is een uurtje bezig met toespraken en getuigenissen, en begint dan om 14.00 uur aan een korte tocht.

Deze anti-abortus actie vond jarenlang plaats in Amsterdam, maar volgens SGPNee werd de grond hen daar te heet onder de voeten. Schreeuw om Leven hoopt in Den Haag minder tegenstand te krijgen, maar als het aan de organisatoren van de actie voor vrije keuze ligt, zal dat niet lukken:

SgpNEE roept mensen op om mee te organiseren tegen deze
vrouwenrechtenschenders, die abortusartsen en vrouwen die een abortus
hebben ondergaan voor moordenaars uitmaken en ook ageren tegen homo's en
lesbo's.
Stuur snel een mailtje naar anti-sgp@gmx.net als je ook wilt demonstreren
tegen hen die dag en als je enige energie wilt steken in voorbereiding van
een goed protest van "bazen in eigen buik."