Tag Archives: Democraten

Blanken, ook blanke vrouwen, hielpen Trump aan de macht

De V.S. krijgen geen vrouwelijke president en de analyses over het hoe en waarom blijven binnen stromen. Allerlei journalisten kunnen er bijvoorbeeld niet over uit dat blank en mannelijk zijn blijkbaar meer gewicht in de schaal legde dan intelligentie en integriteit, zoals webmagazine Salon samenvatte onder de kop ‘de misogynie-apocalypse‘. In haar slot-toespraak riep Clinton jonge vrouwen op de moed niet te verliezen, maar da’s lastig als een pussygrabber je president wordt, terwijl Clinton in absolute getallen de meeste kiezers achter zich kreeg.

Het waren blanke mannen (63%) en, in iets mindere mate, blanke vrouwen (52 a 53%), die Trump het Witte Huis in loodsten. Veel van hen kwamen uit de zogenaamde Rustbelt staten, waar de auto-industrie instortte en de blanke middenklasse zware klappen kreeg. Deze mensen voelen zich verraden door Het Systeem en waren gevoelig voor Trump’s beloften over nieuwe banen en het wegjagen van niet-blanken (want: minder concurrentie op de arbeidsmarkt).

Mannen (80%) en vrouwen (93%) met een gekleurde huid stemden massaal op Clinton, maar zij vormden met 31% van het totaal de minderheid van de kiezers. Republikeinen droegen bij aan de dominantie van blanke kiezers, door de afgelopen jaren de drempel om jezelf als kiezer te registreren, zodanig te verhogen dat vooral mensen met een gekleurde huid buitengesloten werden. Pas in juli en augustus dit jaar merkten rechters dit type wetgeving aan als racistisch, maar dat was te laat.

De uitslag betekent dat de blanke cultuur domineert en in die cultuur is slechts plaats voor één soort vrouw. Zoals wetenschapster Patricia Williams het analyseerde in een paneldiscussie van The Guardian:

Trump has consistently appeared with a backdrop of attentive women, blonde women, beautiful women who smile and wave and whom he symbolically shelters from rapists and terrorists and the “very bad people” from “certain neighbourhoods”. Like many of us Nasty Women of a certain age and weight, Clinton is not sheltered by such cowboy chivalry.

Williams komt hier tot dezelfde conclusie als eerder auteur Susan Faludi. In haar boek Backlash constateert ze dat de dominante cultuur in de V.S. in tijden van angst en onzekerheid, zoals na de aanslagen van 11 september, terugschiet naar een soort cowboymodel.  In dat model beschermen blanke mannelijke mannenmannen tere blanke vrouwtjes tegen ‘de vijand’, een monsterlijke Ander, zoals enge moslims, gevaarlijke negers of verkrachtende Mexicanen.

De tere blanke vrouwtjes mogen slachtoffer zijn, zwijgen, mooi wezen en hun man steunen. Ze mogen zich, onder de bescherming van een welwillende potentaat, wijden aan hun kerntaken, te weten keuken en kinderen. Het is in dit culturele klimaat niet de bedoeling dat vrouwen handelen als zelfstandige mensen. Laat staan dat ze assertief rechten opeisen en vol zelfvertrouwen ambitie tonen.

Haal je je als vrouw tóch vanalles in je hoofd, dan is de straf snel en onverbiddelijk, ongeacht politieke kleur. Zoals feministisch auteur Robin Morgan in dezelfde paneldiscussie aangaf, met Clinton als voorbeeld:

She [Clinton – red.] could not have committed enough crimes, short of genocide, to warrant the 30 years of attacks she’s weathered – starting in Arkansas for simply wanting to keep her own name and law career. This year’s sexist vitriol came from the left (Bernie bros chanting, “Bern the witch”), the right (need I list these?), with, for the hell of it, accused rapist Julian Assange, Fox News’s alleged sexual harasser Roger Ailes and the FBI piling on.

Bij dit alles moet je niet verbaasd opkijken als een deel van de blanke vrouwen dezelfde standpunten innemen als blanke mannen, stelt feministe Amanda Marcotte:

a substantial portion of that vote was sheer racism. Make no mistake, there are women in this country who don’t care if Trump eschews the Bible and instead is sworn in with his hand on the pussy of an unwilling woman, so long as he does so while threatening to screw over Mexicans and Muslims. As the essays aboutbenevolent sexism have warned, women can be just as vile and hateful as men. […]

Die bereidheid tot aanpassing neemt toe als er slechts één man staat tussen jou en armoede, en als niet meedoen aantoonbaar bakken vrouwenhaat oplevert. Wie wil er nou gebrandmerkt worden als heks en leugenachtige castrerende bitch, zoals Clinton overkwam? Veel vrouwen willen die openlijke haat ontlopen (en neem ze dat eens kwalijk). Marcotte:

It’s even tempting, in many cases, to believe that if you join in with the misogyny, you’ll be spared. Call other women sluts, and you’ll look pure. Call them bitches and shrews, and you look more pleasant by comparison. Agree that there’s just something wrong with Clinton’s voice, and your voice will be judged more sonorous.[…] …it’s actually simpler for women to accede not just their outward behavior, but their hearts, to this sexist system.

Je kunt die 52 tot 53% van de blanke vrouwelijke Trumpkiezers ervan beschuldigen dat zij hun sekse verraden hebben, zoals L.V. Anderson deed in magazine Slate. Maar zoals Marcotte al aangaf kan die keuze de uitkomst zijn van racisme, of navigeren tussen twee kwaden – Trump of sociale straf van mannen waar je afhankelijk van bent? Ook kan zelfhaat een rol spelen, signaleert Anderson. Dat is een bekend probleem bij onderdrukte groepen: je verinnerlijkt de haat van de dominante groep en geeft je eigen belangen op in je drang om ‘een van de jongens’ te worden en een veiligere positie te verkrijgen.

De dynamiek rondom blanken die zich genaaid voelen door Het Systeem en van daaruit vijandbeelden creëren, geldt ook voor Nederland. Mannen tonen zich bijvoorbeeld buitengewoon pissig omdat ze alimentatie moeten betalen na een scheiding, iets wat sowieso het resultaat is van een traditioneel rollenpatroon. De discussie daarover leverde bakken vrouwenhaat op: mannen creëerden een vijandbeeld van luie, liegende uitbuiters die arme onschuldige vaders weg houden van hun bloedjes van kinderen en dan nog geld willen ook. Nou mooi niet, bitch!

De toekomst voorspelt weinig goeds. Blanke mannen zoals Geert Wilders roepen al jaren om minder Marokkanen. Jan Roos van VNL was al overgegaan tot expliciet  oproepen om de discriminatie van blanke mannen te stoppen en maatregelen rond positieve discriminatie van vrouwen en niet-blanken af te schaffen. Roos vergeet even dat mannen al eeuwen positieve discriminatie genieten en gebruik maken van een mannenquotum aan de top, maar wat is logica en historisch besef als je lekker kwaad kunt aanschoppen tegen de Ander.

UPDATE: zie hierover ook deze analyse in magazine Salon. De woede is echt, maar mensen, vooral mannen, voelen die woede omdat ze privileges kwijt raken die ze om te beginnen al onterecht kregen en waarvan ze konden profiteren, puur en alleen op basis van hun sekse en huidkleur.

Ook in Nederland is de kans groot dat een grote groep blanke vrouwen meestemt met deze boze blanke mannen. Ruim 60% van de volwassen vrouwen in Nederland is financieel afhankelijk, vaak van een man. Ook blanke vrouwen kunnen racisme tonen en samen met blanke mannen schreeuwen om minder Marokkanen. Ook Nederlandse vrouwen kunnen de minachting verinnerlijken en uit zelfhaat en/of angst meestemmen met de dominante mannengroep, want anders dan. Ook Nederlandse vrouwen zijn gevoelig voor de sirenenzang van de patriarchale deal.

Is er hoop? De circa 50% blanke Amerikaanse vrouwen die NIET op Trump stemde. Het feit dat vrouwen, ondanks alles, blijven proberen. De vrouwen die zich keer op keer in het harnas hijsen om gevoelige onderwerpen te bespreken, vooruit te komen en de situatie van vrouwen te verbeteren. Daar moeten we het van hebben. Jezelf herpakken en het stappenplan van Michael Moore volgen. Oh, en hoop houden. Dat helpt ook. Net zoals de vrouwen die stierven zonder ooit het stemrecht voor vrouwen mee te maken, maar die daar toch voor streden omdat ze verder keken dan hun eigen leven lang was.

Michelle Obama reikt Hillary Clinton de hand in speech van de eeuw

Jaren geleden schoot ik een beetje vol toen de voorzitster van een Nederlandse politieke partij het stokje overdroeg aan haar opvolgster. Omdat het zo zelden voorkomt dat vrouwen elkaar op die manier de hand kunnen reiken. Nu schiet ik opnieuw een beetje vol, met de prachtige toespraak van First Lady Michelle Obama, ten behoeve van Hillary Clinton. Obama’s speech gaat inmiddels rap viraal, onder koppen zoals speech van de eeuw. Leuk weetje: de tekst komt uit de koker van een speechschrijfster, Sarah Hurwitz, dus het was een groot vrouwenfeest. Kijk zelf en geniet:

De tekst staat hier uitgeschreven, voor als je mee wil lezen. Het NRC analyseerde de toespraak en identificeerde vijf succesfactoren.

Waarom was dit zo’n belangrijke speech? De eerste dag van de conventie van de Democratische partij kende andere belangrijke toespraken, maar die van Obama sloeg alles. Ze ontroerde mensen volgens verschillende bronnen tot tranen aan toe en wist als enige, na alle uitgelekte mails en boe-roepende Bernie Sanders-aanhangers, de zaal en daarmee hopelijk ook de partij tot een eenheid te smeden:

Obama stepped out onto a stage in front of a divided party, including delegates who had booed almost every mention of the presumptive nominee. And she delivered a speech that united the hall, bringing it to its feet. She did it, moreover, her own way—forming a striking contrast with the night’s other speakers. She did it without shouting at the crowd. Without overtly slamming Republicans. Without turning explicitly negative. Her speech was laden with sharp barbs, but she delivered them calmly, sometimes wryly, biting her lower lip, hitting her cadence. It was a masterful performance.

Daarmee redde ze waarschijnlijk de Democratische conventie, die tot dan toe verliep in een sfeer van onderling geruzie en gedoe. Maar laat je niet misleiden door de nadruk op Obama’s terughoudendheid, haar optimisme en aandacht voor de historische betekenis van de eerste zwarte president en misschien de eerste vrouwelijke president. Ze haalde wel degelijk keihard politiek uit. Wist u bijvoorbeeld nog, die slogan van Trump, ”make America great again”? Obama veegde genadeloos de vloer aan met die kreet:

today, I wake up every morning in a house that was built by slaves. And I watch my daughters — two beautiful intelligent black young women — play with the dog on the White House lawn. And because of Hillary Clinton, my daughters and all of our sons and daughters now take for granted that a woman can be president of the United States. So don’t let anyone ever tell you this country isn’t great, that somehow we need to make it great again, because this right now is the greatest country on earth,” she said.

BOEM, daar ga je Trump. Delete your account!

Meer Hillary: Margriet van der Linden brengt haar leven en werk in kaart voor radio 1.

Obama en Romney vechten om vrouwelijke kiezer

Het vrouwenvraagstuk ontbrak geheel in de Nederlandse verkiezingsstrijd, en als je een opmerking maakt over formeren met de heren krijg je van anonieme reagluurders gelijk te horen dat je zeikt. Zo niet in de Verenigde Staten. Beide presidentskandidaten, Obama en Romney, strijden om de gunsten van de vrouwelijke kiezer. Daarbij lijken de meest recente ontwikkelingen ongunstig voor Obama. Na een desastreus verlopen eerste debat met Romney lijkt hij zijn voorsprong bij vrouwen gedeeltelijk te verliezen.

Obama’s voorsprong bij de vrouwelijke kiezer daalde van 15 naar 6 punten na zijn eerste debat. Dat is zorgwekkend, want Amerikaanse vrouwen stemmen sinds 1980 meestal progessiever dan mannen. Obama heeft een flink aantal vrouwen nodig om te compenseren voor de mannelijke neiging om in meerderheid op de Republikeinen te stemmen.

Tsja, en daar ging het onlangs mis. Tijdens het debat tussen Romney en Obama kwam het woord ‘vrouw’ niet een keer voor. Sociale kwesties, zoals gelijke beloning of voorbehoedsmiddelen, bleven buiten beeld. Terwijl Obama juist daar punten had kunnen scoren:

Pew Center president Andrew Kohut offered a theory to Bloomberg News: “A lack of focus on social issues in the debate may have had something to do with it.” Those “social issues” include not just abortion (which is a deal-breaker issue for only a handful of voters and slightly skewed against abortion rights) but also access to contraception, equal-pay legislation and an overall attitude toward women (for which, see: Todd Akin).

Een andere theorie luidt dat volgens de meest recente peilingen met name blanke vrouwen beginnen te twijfelen. Zij voelen zich meestal iets vaker tot Republikeinen aangetrokken dan zwarte vrouwen, maar Obama begon hun hart te veroveren door het seksisme van de Republikeinen te benadrukken. Door vrouwenrechten te vergeten, verliest hij hun steun weer. Romney leek daarentegen een redelijke man. Wie weet valt het wel mee met de denkbeelden van Republikeinen over vrouwen? (Eh, nee, nee en nog eens nee, het  valt niet mee.)

Romney probeert deze trend nu uit te buiten. Hij valt terug op de oude truc om net te doen alsof explosieve onderwerpen, zoals abortus, geen deel uitmaken van zijn politieke plannen. Romney is onschuldig! Hij weet van niks! Die strategie zou effect kunnen hebben:

This is an extension of the strategy Romney employed at last week’s debate, simply playing dumb when confronted with the aspects of conservative ideology that are difficult to market outside the Republican Party base. In this case, there is a clear urgency for Romney in creating distance between himself and the right’s recent fixation on reproductive issues: A recent Bloomberg poll of swing voters in Ohio and Virginia found Romney leading among married mothers by a few points in each state – with the potential to open much bigger leads if he can work around the concerns they have about his views on women’s issues.

In de tussentijd lijkt het erop dat de Democraten het debat tussen de twee kandidaten voor het vicepresidentschap wonnen. Maar de druk blijft op de huidige president, Obama, om de bal tijdens zijn tweede debat met Romney definitief in het doel te schoppen. Voor vrouwen die gelijk loon voor hetzelfde werk willen, en baas in eigen buik willen blijven, valt het te hopen dat Obama zich dan herpakt en schittert.

Dit verzin je niet

Het klimaat in de V.S. is zo verziekt dat een wet om geweld tegen vrouwen tegen te gaan, traditioneel iets waar Republikeinen en Democraten beiden steun voor gaven, opeens slecht valt bij de Republikeinen. Zij twijfelen of ze de wet wel willen verlengen. Jezebel:

…here we are in 2012, enmeshed in serious discussions about whether a woman’s boss should be able to decide what health care she’s allowed to purchase through insurance and if a woman carrying a stillborn fetus should be barred from having it removed until she gives birth. Exciting times, these. So it should come as no surprise that Senate Republicans have continued the noble GOP battle against mothers, wives, and daughters by opposing renewal of the Violence Against Women Act,

Rare jongens die Amerikaanse Republikeinen.

 

Vrouwen keren zich af van Republikeinen

Het is officieel: steeds meer vrouwelijke kiezers keren zich af van de Republikeinen, omdat ze hun vrouwvijandige houding zat zijn. Behalve in ludieke protestacties blijkt deze toenemende afkeer ook steeds vaker in hun stemgedrag. In een peiling van de New York Times en CBS zou 57% van de vrouwen voor Obama kiezen, terwijl de aanhang voor Republikeinse kandidaten terugviel naar 37%.

De omslag in stemgedrag komt na een heel aantal schandalen. Ultra conservatieve Republikeinse politici jagen achter Planned Parenthood aan. Met als excuus ‘het zijn babymoordenaars’ draaien ze de geldkraan dicht en sluiten vrouwen uit van de preventieve onderzoeken, soa-testen, voorlichting en voorbehoedsmiddelen die deze Amerikaanse variant op de Rutgersstichting vrouwen aanbiedt. Dit zet kwaad bloed bij vrouwen, die deze zorg nodig hebben.

Wannabe presidentskandidaat Rick Santorum roept keer op keer seksistische dingen over vrouwen (ze zijn volgens hem te emotioneel om in het leger te dienen, bijvoorbeeld). Republikeinse politici introduceren wetgeving die artsen toestaat tegen patiënten te liegen, zijzelf of hun sympatisanten schilderen vrouwen af als sletten. Of vergelijken hen met vee: koeien baren soms doodgeboren kalfjes, dus er is niks verkeerds aan als politici wetten aannemen om vrouwen te dwingen hetzelfde te doen, want abortus mag onder geen enkele voorwaarde gebeuren. Enzovoorts.

Dit soort gebeurtenissen en schandalen maken duidelijk dat vrouwenhaat regeert binnen de Republikeinse partij. Een reactie hierop liet niet op zich wachten. Vrouwen protesteerden, demonstreerden, stelden in opiniestukken het seksisme aan de kaak, zorgden ervoor dat Planned Parenthood geld bleef krijgen, en dat wetgeving aangepast werd of blijft steken bij een rechtbank. (Mannen bleven achter in dit geheel. Je hoort hun stem vooral luid klinken in het kamp van de mensen die vrouwen tot broedkippen willen reduceren, niet in het kamp van mensen die vrouwen als mensen willen beschouwen.)

Niet meer stemmen op  Republikeinse kandidaten is het logische vervolg op het verzet van vrouwen tegen de krachten die hen terug naar het aanrecht willen verwijzen. Zelfs binnen de Republikeinse partij beginnen vrouwen langzaam aan tabak te krijgen van de schreeuwers binnen de gelederen. Zo besloot de Republikein Olympia Snowe om op te stappen uit onvrede met het fanatieke klimaat binnen haar partij.

President Obama ziet deze beweging natuurlijk ook. Hij doet extra moeite om vrouwelijke kiezers voor zich te winnen. Daarbij geholpen door nieuwe draconische wetsvoorstellen van Republikeinen. Het wordt nog spannend bij de presidentsverkiezingen later dit jaar…..

Amerikaanse vrouwen zijn standvastig bij verkiezingen

Amerikaanse vrouwen zijn zeer stabiel in verkiezingstijd. Dat blijkt uit onderzoek naar het stemgedrag van mannen en vrouwen. Over het algemeen zijn vrouwen iets linkser dan mannen, omdat meer vrouwen dan mannen sociale voorzieningen in stand willen houden. Het verschil verloopt echter zeer grillig. Dat komt omdat mannen zo sterk van koers wisselen. Eén kleine koerswisseling in de politiek, en mannen gaan massaal anders stemmen.

Dubble X, het weblog van Slate Magazine, concludeert dat deze resultaten iedere keer opnieuw verrassend lijken. Het weblog denkt dat traditionele beeldvorming over mannen en vrouwen mensen blind maakt voor de feiten:

For one thing, the male voter is typically seen as the standard for the public at large, with women and other groups as viewed as mere special interests. (This is despite the fact that the majority of voters are women.) Men are representative; women are outliers. […] Yet it turns out it’s the dads who are changeable. Kellstedt doesn’t know why men tend to be so much more responsive to changes in government policy. He speculates that men tend to consume more political information and may therefore be more sensitive to the news coming out of Washington. Either that or, as he likes to joke in speeches, men are just more “moody.”

Door de man als norm te nemen, blijven allerlei patronen en ontwikkelingen onderbelicht. Het gevolg is dat opiniemakers, politici, journalisten en anderen iedere keer opnieuw overvallen worden door het gedrag van met name de vrouwelijke kiezer. Double X:

As Time magazine put it in a 1982 story on the gender gap, “Why can’t a woman vote more like a man?” This thinking may help explain our permanent election-year fascination with all those moms—Soccer Moms and Hockey Moms, Walmart Moms and Security Moms—whose identity don’t extend beyond their children, and whose beliefs and purchasing patterns are thought to offer the answer to the presidency, if only they can be riddled out.

Tijdens de verkiezingen van 2004 kwamen er zoveel onzinverhalen over het stemgedrag van vrouwen in de media, dat het Rutgers Centrum voor Amerikaanse Vrouwen en Politiek de noodzaak voelde voor een speciaal factsheet met feiten en getallen. Uit de cijfers blijkt niet alleen dat vrouwen standvastig zijn in hun politieke voorkeuren. Vrouwen laten zich zowel procentueel gezien als in aantallen  vaker registreren als kiezer en gaan vaker stemmen. In die zin zijn vrouwen eigenlijk de norm, niet mannen. Goed om te weten tijdens de presidentiële verkiezingen later dit jaar.

 

Pelosi toont zich onverschrokken

Nancy Pelosi verloor na de tussentijdse verkiezingen in de Verenigde Staten haar positie als voorzitter in de Senaat. Maar niet getreurd. In een bericht dat snel alle kranten en websites haalde meldt persbureau AP dat Pelosi zich kandidaat stelt voor de positie van oppositieleider in diezelfde Senaat.

Nancy Pelosi gaat vrolijk verder.

Volgens de LA Times:

Pelosi announced her decision first on Twitter, and the report was quickly confirmed by her office. In a statement, she said she was “driven by the urgency of creating jobs and protecting” healthcare and Wall Street reforms, Social Security and Medicare. “As a result of Tuesday’s election, the role of Democrats in the 112th Congress will change, but our commitment to serving the American people will not,” she said in the statement. “We have no intention of allowing our great achievements to be rolled back. It is my hope that we can work in a bipartisan way to create jobs and strengthen the middle class.”

Het nieuws leidde meteen tot gejuich bij progressieven, zoals weblog The Weekly Standard. De Republikeinen daarentegen gingen over hun nek. In een interview voor de Washington Post gaf Pelosa aan dat ze niet onder de indruk is van de Republikeinse haat. Ze ziet het als een teken dat ze effectief is en invloed heeft.

Pelosi Rules!

Ms Magazine maakt de balans op van verkiezingen V.S.

Er zijn nog vijf onbesliste races voor een zetel in Senaat of Huis van Afgevaardigden. Toch kan het Amerikaanse blad Ms Magazine langzamerhand de balans opmaken van de tussentijdse verkiezingen in de Verenigde Staten. Hoe ziet het plaatje eruit voor vrouwen?

Senaat van de Verenigde Staten.

Het hele artikel bereik je via deze link. Voor wie niet door wil klikken hier de korte samenvatting: 85 vrouwen met stemrecht in de Senaat, en 12 vrouwen erbij in het Huis van Afgevaardigden. Daarvan 8 Republikeins en 4 Democraat. Vrouwen maken tussen de veertien en zeventien procent uit van beide overheidsorganen, dus ze bevinden zich zwaar in de minderheid. In het Huis van Afgevaardigden vielen acht Democratische vrouwen weg die sterk voor baas in eigen buik waren. In de Senaat viel één pro choice vrouw af en kwam er een anti-abortus Republikeinse bij.

 Al met al hebben vrouwelijke politici als groep minder schade geleden dan eerst gevreesd werd: zelfs in de Senaat blijft het aantal vrouwen bijna gelijk. En een zeer conservatieve groep binnen de Democraten kreeg klop van de kiezer, dus dat scheelt. Met de komst van zoveel nieuwe Republikeinen heeft het anti-abortus kamp echter behoorlijk versterking gekregen. Dat beloofd niet zoveel goeds voor de situatie van vrouwen, want als je niet eens je eigen vruchtbaarheid kunt beheersen heb je pech als er mis gaat – of dat nou een geklapt condoom is of iets traumatisch zoals een verkrachting.

Houd voor meer analyses van de tussentijdse verkiezingen het weblog van Ms Magazine in de gaten.

Verlies Democraten brengt vrouwen V.S. dubbele slag toe

Het aantal vrouwelijke politici in het Huis van Afgevaardigden en de Senaat is na de tussentijdse verkiezingen in de Verenigde Staten gezakt naar het niveau van 1978. Volgens de Interparlementaire Unie staan de Verenigde Staten nu op een gedeelde 73ste plaats met Turkmenistan, zo weinig vrouwen telt het parlement. En die nieuw gekozen, veelal conservatieve mannen zijn voornamelijk tegen het recht van vrouwen om baas in eigen buik te zijn. Vrouwen lijden zo dubbel schade door het verlies van de Democraten.

Dat minder vrouwen terecht komen in Senaat en Huis van Afgevaardigden is logisch. De Democraten hadden veel vrouwen, terwijl de Republikeinen juist minder vrouwelijke kandidaten leverden. De winst van de Republikeinen zorgde zodoende voor meer mannen in de politiek. Maar het wordt erger. Internetmagazine Salon.com wijst erop dat vrouwen in feite een dubbele slag te verwerken krijgen. De ruk naar rechts brengt ook het recht op baas in eigen buik verder in de verdrukking. Het Huis van Afgevaardigden kreeg er 49 leden bij die tegen abortus zijn. In de Senaat is de situatie iets minder grimmig, maar de politici die de vrije keuze van vrouwen steunen hebben daar slechts een flinterdunne meerderheid.

Organisaties die zich inzetten voor vrouwenrechten, benadrukken dat de verkiezingen gingen over de economische crisis. Maar velen zijn bang dat rechten op het gebied van de voortplanting nu worden meegesleept in het kielzog van de golf nieuwe conservatieve politici. Salon.com citeert onder andere Nancy Northup van het Center for Reproductive Rights. Zij zegt:

Yesterday’s election was not a referendum on reproductive rights, but a reflection of voters’ deep economic concerns. But reproductive rights will be collateral damage. … On the federal front, there are already members of Congress who would use any means to block access to abortion, and they just got a slew of new allies. We anticipate that anti-choice leadership in the House, buoyed by new members, will aggressively attempt to push through anti-choice measures.

Dat die pogingen ver gaan, bewees de staat Colorado. Anti abortus groepen wilden er daar voor zorgen dat een bevruchte eicel vanaf het begin wordt gezien als een persoon, met bijbehorende grondrechten. Dat zou betekenen dat iedere zwangere vrouw bij iedere beslissing om de tafel zou moeten met de advocaat van haar foetus, en dat die advocaat naar een rechter kon stappen als een vrouw een abortus zou willen. Dat soort dingen. Inwoners van de staat mochten bij de tussentijdse verkiezingen meteen ook over dit voorstel stemmen. De wet ging gelukkig meteen van tafel.

Vrouwen beginnen zich inmiddels te roeren, onder andere via Twitter. Daar kwam iemand op het idee om een Twittergroep te beginnen met de titel #ihadanabortion. Het is de bedoeling dat vrouwen hier iets kunnen vertellen over hun abortus, om zodoende het stigma te verminderen en de anti-abortusgroepen te laten merken dat hun agressieve houding niet werkt.