Tag Archives: dagblad Trouw

Trouw scoort goed bij Lekker Tellen

Wat leuk! De VIDA telling, die het aantal Engelstalige recensentes en gerecenseerde boeken van schrijfsters telt, heeft een Nederlandse tak gekregen. De Lezeres des Vaderlands houdt al ruim drie maanden de m/v verhouding bij in acht literaire katernen. De meeste media laten schrijfsters opvallend vaak links liggen. Maar Nederland beschikt over één lichtpuntje: Dagblad Trouw. Alleen daar weet de redactie vrouwen gelijkwaardig aan het woord te laten.

VPRO gids laat boeken van vrouwen links liggen

Na veertien weken tellen constateert de Lezeres des Vaderlands dat het aandeel van de vrouwelijke stem blijft steken op gemiddeld 27%. De boekenbijlagen van onder andere NRC, Parool, Volkskrant, Groene Amsterdammer, De Morgen en De Standaard weten recensentes en schrijfsters nauwelijks te vinden. Regelmatig blijven de boekenkaternen verstoken van een vrouwelijk aandeel.

Komen vrouwen al aan bod, dan staan hun boeken verdacht vaak in de kleinere stukken en in de signalementen-rubriekjes. Dichteressen, kinderboekenschrijfsters en auteurs van erotica krijgen het snelst aandacht, signaleert de Lezeres des Vaderlands. Serieuze Literatuur komt van mannen – een beeld dat het Nederlandse onderwijssysteem overigens graag in stand houdt.

De Lezeres des Vaderlands maakt met haar tellingen een bekend patroon opnieuw zichtbaar.  In 2012 turfde ik schrijfsters die aan bod kwamen in de boekenrubriek van de VPRO gids. Eindresultaat: in de nummers 1,2,3,4,5,6,7,9,10,11, 12, 13 en 14 bleef de teller steken op zeven schrijfsters op een totaal van 39 besproken boeken. Het hoofdportret van de rubriek, een langere reportage met een grote foto, betrof in tien van de twaalf gevallen het werk van de mannelijke auteurs.

Tijdschrift Opzij besteedde in 2013 aandacht aan de genderverhoudingen in boekenkaternen. Ook bij die steekproef bleef het aandeel vrouwen op 27% steken. Net als de Lezeres volgde Opzij kranten als NRC en De Volkskrant. We praten dus over een hardnekkige vorm van discriminatie, en redacties die hun leven niet beteren.

De Lezeres des Vaderlands besteedt, naast tellen en nagaan of schrijfsters in een klein of groot stuk aandacht krijgen, ook aandacht aan de teksten van de recensies. Uit die analyses blijkt dat de acht boekenkaternen (on)bewust seksistisch taalgebruik hanteren. Zoals de Groene Amsterdammer:

boeken zijn ‘mooi en jongensachtig’ geschreven en ‘jongensachtig proza’ is ‘zo levendig, vrolijk, energiek’, terwijl literatuur negatief wordt besproken met woorden als ‘keukenmeidencliché’s’. De ondertitel van het artikel impliceert bovendien dat de scholier van vandaag te vergelijken is met ‘een meisje dat niet kan aarden’.

Mannelijk = goed, vrouwelijk = minderwaardig. En dat anno 2016.

Waarschijnlijk laten redacteuren zich onbewust beïnvloeden door de inhoud van de door hen gelezen boeken. Uit een andere telling, namelijk van personages uit de 170 romans van de groslijst van de Libris Literatuurprijs 2013, blijkt dat mannen op allerlei manieren domineren. De groslijst bestaat voor tweederde uit romans van mannelijke auteurs. Vrouwelijke personages komen volstrekt eenzijdig in beeld. Ze zijn huisvrouw, studente of hoer. Daar kunnen wij lezeressen het mee doen in de Nederlandse literatuur. Dank jullie wel, mannelijke auteurs!

Maar dan Trouw. Hoe achterlijk andere redacties zich ook opstellen, Trouw haalt week na week schijnbaar moeiteloos een bijna gelijkwaardige m/v verhouding. Tot grote vreugde van de Lezeres des Vaderlands:

Gelukkig blijft Trouw – nomen est omen – deze week een rolmodel voor een goed huwelijk, met evenveel recensies door vrouwen als door mannen. Bij de auteurs van de besproken boeken is de verhouding 44% vrouw om 56% man: iets minder dan vorig week, maar vergeleken met andere kranten en tijdschriften nog steeds een zonnig resultaat.

En:

Fijn ook dat er bij de signalementen eens meer boeken staan van vrouwen dan van mannen – dat kan dus gewoon, Volkskrantredacteuren!

En:

Het reeds ingezette patroon zet stug door, wat betekent dat een gebrek aan vrouwen zich steeds helderder aftekent. Maar ook wordt steeds duidelijker dat er één bijlage is die positief uitsteekt boven het gortdroge maaiveld van mannen van middelbare leeftijd. […] Trouw komt keer op keer uit de bus als de boekenbijlage die het meeste aandacht aan vrouwen besteedt en vrouwen het meeste ruimte geeft voor kritische bijdragen. Daarom krijgt Trouw van mij deze week een Gouden Leesbril.

De andere redacties moeten zich schamen. Vrouwen schrijven, denken, publiceren. Als redacties dat werk negeren, schaden ze de kwaliteit van hun krant of tijdschrift, en schaden ze de belangen van hun lezers. Die mist dan namelijk goede boeken en interessante opinies. Hulde voor het goede voorbeeld van de Trouw-redactie, die wél begrijpt hoe het zit met kwaliteit en diversiteit.

Impliciet seksisme nekt artikel over rolbevestigende foto’s

De Zesde Clan schoot oprecht in de lach bij het lezen van een artikel in dagblad Trouw. Een verslaggever sprak met sociologe Niraï Melis over de resultaten van haar onderzoek naar foto’s in kranten. Dat beeldmateriaal bevestigt vooral ouderwetse rolpatronen, toonde ze  aan. Waarop de journalist van Trouw in zijn berichtgeving precies laat zien waar het mis gaat. Te beginnen met zijn opmerking ,,De cijfers zullen een gruwel zijn voor feministen”.

Melis maakt keihard duidelijk dat mannen veel vaker zichtbaar zijn in de media dan vrouwen. Mannen staan in 65% van de gevallen op de foto. In 70% van de gevallen als flitsende carrièreman, tegen 7% van de vrouwen. Als er al een vrouw in beeld komt, laat de foto een huiselijke omgeving zien. Bijna alle vrouwen lachen of kijken sexy, terwijl de heren ernstig in de lens staren. Mannen komen in beeld als sporter, vrouwen als knap model. Enzovoorts.

De Trouw-verslaggever, Joost van Velzen, sprak met Melis en legde een deel van die uitwisseling vast in zijn stuk. Na wat inleidende open vragen gooit hij er stellingen tegenaan van het type: ”Kranten moeten de werkelijkheid tonen. En die is dat mannen vaker topposities bekleden en dus vaker het nieuws bepalen.” Aldus Van Velzen.

Dat is meer dan alleen een interviewtechniek. Van Velzen haakt aan bij een van de essentiële doelen van journalistiek: objectief verslag geven. Daarbij sluit hij echter tegelijkertijd aan bij een veel gebruikte redenering om de onzichtbaarheid van vrouwen goed te praten. Neem geschiedenisboeken. Daarin wemelde het van de mannen, want die deden alle belangrijke dingen terwijl vrouwen het huishouden deden. Sorry, dames, zo was het nou eenmaal.

Er waren kritische historici voor nodig om deze ”werkelijkheid” bij te stellen en het aandeel van vrouwen aan het licht te brengen. In Nederland verricht onder andere Els Kloek belangrijk werk op dit terrein. In de V.S. was Gerda Lerner een pionier op dit gebied. Laat je vrouwen wél meetellen, dan heeft dat ingrijpende gevolgen voor het algemeen geaccepteerde beeld van de werkelijkheid. Dan blijkt bijvoorbeeld dat je de geschiedenis in hele andere periodes in zou moeten delen. Ook kom je er dan achter hoe vaak vrouwen actief uit de geschiedenis werden geschreven. Tot op de dag van vandaag schrijven journalisten rustig dat mannen internet uitvonden, of dat een Brit voor het eerst in 77 jaar Wimbledon won.

Het enige positieve van die riedel over de werkelijkheid tonen, is dat Melis Van Velzen kan confronteren met feiten:

Volgens mij is 47 procent van de werkende bevolking vrouw. Dat zie ik in kranten niet terug.[…] Mijn voorlopige conclusie is dat vrouwen er in kranten hier minder goed vanaf komen dan in veel andere Europese dagbladen. […] het aantal vrouwen dat in Nederland bijvoorbeeld ‘nadenkend’ op de foto staat is 0,4 procent, terwijl dat in Europese kranten 6 procent is.

Van Velzen bekent nog meer kleur met zijn opmerking dat zulke cijfers feministen een gruwel zullen zijn. Waarom een gruwel? Waarom voelen feministen dat, en blijkbaar geen enkele andere groep in de samenleving? (Even een persoonlijke noot: Als feministen bij ieder voorbeeld van seksisme ‘o gruwel’ zouden roepen, zouden we geen leven meer hebben, want dan kunnen we de hele dag wel weeklagen. Feministen lopen eerder het risico dat ze afstompen. Vandaar dat in de lach schieten – een cynisch lachje, dat dan weer wel…)

Wat de journalist hier impliciet doet, is een bekend vijandbeeld oproepen. Feministen, dat weten we allemaal, zijn een irritante minderheid, bestaande uit onredelijke types met dogmatische overtuigingen die ze te pas en te onpas opdringen aan normale mensen. Het woord ‘gruwel’ heeft bovendien Bijbelse connotaties. Iets is De Here God een gruwel. Waarna het zwavel regent en steden verwoest worden. Dat versterkt de negatieve indruk. Die feministen denken zeker dat ze God zijn, en iedereen hun wil kunnen opleggen, desnoods met geweld. Eng, heeeeel eng!

Van Velzen’s taalgebruik is gekleurd, en met zijn impliciete seksisme geeft hij ‘de werkelijkheid’ een draai. Daarin staat hij niet alleen. Veel mensen nemen klakkeloos de conservatieve Nederlandse mentaliteit over. Het is het water waarin we zwemmen, met belegen rolpatronen die overal als vanzelfsprekend aanwezig zijn. Wie niet oplet, neemt klakkeloos allerlei aannames en mythen over, om ze vervolgens door de herhaling te versterken.

Journalisten zouden zichzelf, juist vanwege de uitgangspunten van hun vak, kritisch onder de loep moeten nemen. Wat maakt dat ze kiezen voor een foto van een man op kantoor en een vrouw thuis?  Welk nieuws missen ze door vrouwen in woord en beeld te marginaliseren en buiten beschouwing te laten?  Door welke lens kijk je en welke effecten heeft dat? Wiens werkelijkheid geef je weer? Waarom? Op basis van wat? Kan het ook anders?

Dat zijn vragen die niet alleen feministen aangaan, met huidige uitkomsten die niet alleen feministen ”een gruwel” zouden moeten zijn. Dat zijn kwesties waar  juist verslaggevers, fotografen en eindredacteuren zich mee bezig zouden moeten houden. Dan had Van Velzen vast een ander artikel geschreven.

UPDATE: Ook een door de eigen redactie gemaakte infographic maakt duidelijk dat Trouw een nogal specifiek beeld van dé werkelijkheid heeft. Bij een artikel over de zorg draagt hij een groenig-witte jas. Hij staat wijdbeens, met papier en pen in een borstzakje. Hij maakt zich breed – hij mag dat – en straalt uit: ‘hier ben ik’. Zij daarentegen staat met een handje op haar heup bevallig op hakken en is gekleed in een blauw soort pyjama. Als je haastig kijkt zou je denken dat zij de patiënt is, maar wellicht is ze een schoonmaker of zo? En dat terwijl het personeelsbestand in de zorg voor het overgrote deel uit vrouwen bestaat….

Trouw ziet dichteressen staan

Ja, ja, ja, inderdaad, De Zesde Clan publiceert vaak negatieve berichten. De reden daarvoor is van een verbijsterende eenvoud: vrouwen overkomen de meest ellendige dingen in het leven, en vanwege het vele onrecht ontstaan er vele kritische artikelen. Als we echter iets positiefs kunnen zeggen doen we dat ook, graag zelfs. Zoals: dagblad Trouw ziet dichteressen staan. Hulde!

De tiendelige poëzie-collectie van dagblad Trouw.

Nederland kent vele goede dichteressen. Eén van hen, Anne Vegter, mag zich dit jaar zelfs Dichter des Vaderlands noemen. Als eerste vrouw na een reeks mannen. Dagblad Trouw heeft ook door dat vrouwen actief zijn op dit gebied. De krant promoot op dit moment een box met tien bundels van de beste Nederlandse dichters. Daaronder maar liefst vier vrouwen. Judith Herzberg neemt het eerste deel uit de collectie voor haar rekening. Andere delen bevatten werk van Eva Gerlach, Ester Naomi Perquin en Ida Gerhardt.

Vier van de tien, da’s veertig procent. Bijna de helft. Wauw. Goed gedaan, selectiecommissie van Trouw. En een mooie kans voor lezers om kennis te maken met deze dichteressen, danwel hun werk opnieuw tot zich te nemen.

De angst voor het softe eitje en de minachting van het vrouwelijke

Voor de zoveelste keer ziet de Zesde Clan dat mensen helemaal in de knoop raken als mannen vrouwendingen gaan doen. De meest recente aflevering in dit genderdrama komt van hofleverancier Trouw, en betreft het vader- en moederschap. Het stuk wemelt van de aannames, cliché’s, niet onderbouwde stellingen en verwijzingen naar, u raadt het al, de biologie (in de zin van hersenen en genen). Waarna de auteur vervolgens aan het eind eigenhandig onthult dat al het voorgaande op drijfzand is gebaseerd. Jawel.

Alarm! Mannen vervrouwelijken!!! Tijd voor het Men Liberation Front, waar mannen weer echte mannen kunnen zijn, en vrouwen hun kop houden en in lingerie poseren!

Laten we beginnen bij het begin. De kop. De man hóeft niet te vermoederen, luidt de titel. Alsof dat iets ergs is wat je maar beter kunt vermijden, maar wat helaas wel gebeurt. De zinnen daarop gooien het meteen op een seksenstrijd van het conservatieve soort:

Vader was vroeger kostwinner, boeman, autoriteit. De moderne papadagvader is een ‘soft eitje’, een halve moeder. Dat is jammer. Mannen, kom in opstand tegen moeder de vrouw!

De toon is gezet. We bevinden ons in het land van mensen als geschiedkundige Angela Crott of christelijke onderwijsman Wim Kuiper, mensen die terug willen naar het verleden, de teloorgang van de echte man bewenen, en daar vrouwen de schuld van geven. Iedere sekse moet zich van deze mensen zo snel mogelijk weer keurig opsluiten in het eigen roze of blauwe hoekje, want nu ze hun rolpatronen op dreigen te geven is het chaos en ellende, met de man als sneu slachtoffer en de vrouw als dominant viswijf.

De auteur van het stukje in Trouw haalt er maar liefst twee psychologen, een opvoeddeskundige, een vader/auteur/dj bij, en een stel anonieme kennissen om vrouwen straf te geven:

“Een goede vader is tegenwoordig een halve moeder”, zegt Pont. Dat bedoelt hij ironisch: hij vindt die ontwikkeling helemaal niet goed. De vader wil geen halve moeder zijn, hij wil conflicten niet eindeloos uitpraten maar op hun beloop laten. Al dat praten hoeft voor hem sowieso niet, en het ligt ook niet in zijn aard om kinderen voor elk mogelijk risico te behoeden, zoals hun vrouwen doen. Toch vertoont de moderne vader geregeld dit gedrag, als een afgeleide van de moederlijke opvoedstijl, beweert Pont. “Doet hij dat niet, dan krijgt hij op zijn lazer van zijn vrouw.” Niet gezellig, veel gedoe, dat kan hij beter vóór zijn. Vrouwen beknotten de moderne man, vindt ook psychologe Delfos.

Onder druk van vittende vrouwen gaan mannen dadelijk nog schoonheidsmaskers op hun gezicht smeren. De ondergang van de wereld is nabij!!!!

Maar het wordt nog erger. Niet alleen individuele vrouwen beknotten de individuele man, nee, er zit een hele industrie achter:

Kinderdagverblijven, scholen, opvoedbureaus, jeugdzorginstellingen: ze worden allemaal bestierd door vrouwen. Die doen hun best, die doen het hartstikke goed, maar wél vanuit hun feminiene perspectief. In die vrouwenwereld wordt de man volgens Delfos niet serieus genomen. […] Pont gaat nog een stapje verder: volgens hem is het, na de feministische golven, de hoogste tijd voor de ‘eerste masculinistische golf’. Die moet vaders bevrijden van het vrouwelijke juk.

Toe maar. Het vrouwelijke juk. We bevinden ons duidelijk op het terrein van de castrerende vrouw die geen spaan heel laat van mannen, zodat de arme stakkers niet anders kunnen dan het gevecht aangaan en zich hand en tand verdedigen. In de Verenigde Staten volgt onder andere weblog ManBoobz waar zo’n masculinistische golf in de praktijk op neerkomt: nog meer minachting voor vrouwen. Daar hebben we al genoeg van, hoor, Pont, dus bespaar je de moeite.

Niet gehinderd door enige kennis, maar wel gewapend met veel borrelpraat, krijgen de mannen in het Trouw-verhaal uiteraard het gelijk aan hun kant. Vrouwen deugen namelijk niet. Ze zwabberen, zijn te emotioneel, te bezorgd, redderen te veel, praten te veel, waarschuwen en vermanen, vitten op mannen zodra die het op hun eigen manier willen doen, zijn te onduidelijk.

Nee, dan de vaders. Die zijn wél duidelijk, die laten kinderen hun eigen grenzen ontdekken, houden meer (gezond) afstand, hebben een natuurlijk gezag waar het moeders aan ontbreekt, zeuren niet. Heel, heel naar dat die prachtige eigenschappen acuut verwelken zodra er een vrouw binnen een straal van vijftig meter verschijnt:

Van zichzelf zijn vaders geen softe eitjes, zegt ontwikkelingspsycholoog Steven Pont. Maar ze vermoederen wel, onder druk van hun vrouwen. Uit onderzoek blijkt, vertelt hij in een Amsterdamse broodjeszaak, dat mannen luidruchtiger en uitdagender met hun kinderen spelen als hun vrouw niet thuis is. “Zodra ze de sleutel in het slot horen, verandert hun spel: het wordt voorzichtiger, ze gaan gevaar meer mijden.”

Maar de klap op de vuurpijl komt tegen het einde van het verhaal. Nadat we ons alinea’s lang door alle stereotiepe mannelijke en vrouwelijke eigenschappen, genen en biologische aanleg heen geworsteld hebben, volgt er dit:

Kinderen groeien en bloeien het best als ze blootgesteld zijn aan beide krachten: de moederlijke en de vaderlijke. Die is overigens niet per se aan sekse gebonden: er zijn ook vrouwelijke vaders en mannelijke moeders.

Oooooooooo ja. Dus, lezen we eerst dat het wél aan sekse is gebonden, blijkt dat helemaal niet zo te zijn. Mannelijke moeders, vrouwelijke vaders. Kan allemaal. We hebben het gewoon over mensen! Zeg dat dan meteen.

Trouw, laat je auteurs eens een paar fatsoenlijke boeken lezen, in plaats van allerlei populaire Mars en Venus-werkjes waarin vrouwen de schuld krijgen van alles. Dan krijgen we misschien een analyse te lezen die wél hout snijdt, in plaats van dit conservatieve geneuzel.

Politiek is voor blanke mannen

Nauwelijks heeft PvdA partijleider Job Cohen zijn hielen gelicht, of de speculaties over zijn opvolger zwellen aan. Opvolger, inderdaad, niet opvolgster, want in woord en beeld tonen kranten en televisie waar het om draait in de politiek: blanke mannen. Je zou bijna denken dat de Tweede Kamer fractie van de PvdA geen vrouwen zou tellen. Terwijl die toch met z’n zestienen in de meerderheid zijn.

Gratis dagblad Spits opende de voorpagina met ‘Partijleider gezocht’. Er stond nog ‘m/v’ achter die woorden, maar de grote foto daar pal onder toonde slechts blanke mannen. Ook in de tekst noemde deze krant alleen namen van mannelijke PvdA-fractieleden. De krant citeert ook een blanke mannelijke deskundige, die geheel op eigen houtje een profielschets aanbiedt met woorden zoals ‘hij’  en ‘straatschoffie’ en ‘intellectueel’, termen die geheel toevallig beelden van mannen in het gemiddelde brein m/v oproepen:

Volgens politicoloog André Krouwel moet de nieuwe partijleider meerdere groepen in de samenleving kunnen aanspreken. ,,Hij moet een beetje een straatschoffie, maar ook een beetje een intellectueel zijn.” En, de economische crisis indachtig, zou het verstandig zijn als de nieuwe partijleider ook raad weet met de grote economische vraagstukken waar Nederland de komende jaren nog mee geconfronteerd gaat worden, meent Krouwel.

Het NOS Journaal en Een Vandaag deden daar deze avond 21 februari nog een schepje bovenop. Het Journaal vroeg zich af ‘ wie durft’ en meldde dat de PvdA een Verlosser zoekt. Vervolgens liet het programma Jeroen Dijsselbloem aan het woord, Martijn van Dam, Ronald Plassterk, en tot twee keer toe Diederik Samsom. EenVandaag liet vlak daarna zien hoe het nieuws tot stand kwam. In een shot zie je blanke mannelijke journalisten de wacht houden bij de kantoren van de PvdA op het Binnenhof. Deze blanke mannen interviewden de blanke mannen Diederik Samsom, Jan Ponk, en Jeroen Dijsselbloem.

De drie grote kwaliteitskranten van Nederland dan? Daar horen we zowaar hier en daar een vrouwennaam vallen. Alledrie lijden ze echter aan het Smurfin syndroom, want of je nou Trouw, NRC of Volkskrant pakt, het patroon is hetzelfde: man, man, man, man en 1 vrouw.

Het NRC citeert een eigen politiek redacteur, een blanke man genaamd Derk Stokmans. Die noemt naast allemaal blanke mannen alleen de naam van Mariëtte Hamer, zonder verdere toelichting. Trouw is iets scheutiger. Deze krant noemt ook Mariëtte Hamer, en geeft een toelichting bij haar naam. Die uitleg maakt duidelijk dat het dagblad haar kansen laag in schat:

Hamer heeft nadeel dat er veel overeenkomsten zijn te vinden tussen haar en de zojuist opgestapte Cohen. Ook zij kwam niet altijd even goed uit de verf in debatten met PVV-leider Geert Wilders. En ook zij kent de druk van slechte peilingen. Onder haar leiding stond de PvdA in oktober 2009 op slechts 13 zetels. Dat verleidde Diederik Samsom tot een e-mail op poten waarin hij zijn verontrusting uitsprak over de deplorabele staat van de partij. De e-mail lag, net als bij Cohen en Timmermans het geval was, al snel op straat.

Dus nee, laat maar. De Volkskrant dan? Blanke man, blanke man, blanke man, blanke man… Heeeej, Nebahat Albayrak. Natuurlijk is zij ook een mogelijke kandidate, schrijft deze krant:

De nummer 2 op de lijst kreeg heel veel voorkeursstemmen bij de afgelopen verkiezingen. Ze was eerder al staatssecretaris van Justitie.

Zou dat helpen? De PvdA heeft inmiddels laten weten dat de leden mogen kiezen en dat de fractie zich bij de keuze neer zal leggen. Deze leden hebben waarschijnlijk net als de Zesde Clan een gratis Spits opgepakt in trein, metro of bus. Of Volkskrant/NRC/Trouw gelezen. Of het journaal danwel EenVandaag gezien. Dan is de boodschap duidelijk: politiek = blanke man, een nieuwe leider = blanke man. En die Verlosser waar het zes uur journaal van sprak? Die komt bijna altijd ook in de vorm van een man. Er is geen ontkomen aan, lijkt het wel.

Hopelijk herinneren de leden zich na al dit mediageweld rondom blanke mannen dat er ook nog vrouwen in de fractie zitten. De Zesde Clan geeft hun namen even, zodat ze niet helemaal uit beeld verdwijnen: Nebahat Albayrak, Khadija Arib, Lea Bouwmeester, Sharon Dijksma, Sjoera Dikkers, Angelien Eijsink, Mariëtte Hamer, Lutz Jacobi, Tanja Jadnanansing, Jetta Klijnsma, Attje Kuiken, Pauline Smeets, Gerdi Verbeet, Roos Vermeij, Agnes Wolbert, Myrthe Hilkens. Zie je wel? Er zitten echt wel vrouwen in de fractie. Misschien moeten journalisten hen ook even vragen wat hun plannen zijn.

UPDATE: Albayrak heeft zich kandidaat gesteld. Zij was de enige mogelijke kanshebber die met een korte positieve toelichting in de eerste nieuwsberichten voor kwam. Ook een Volkskrant panel (2 mannen, 1 vrouw) beoordeelt haar als een sterke kandidaat.