Tag Archives: Cosmopolitan

Cosmopolitan blijkt tweesnijdend zwaard

Glossy tijdschrift Cosmopolitan nodigt vrouwen uit om zelf keuzes te maken, maar ze moeten wel díe keuzes maken die volgens het blad de juiste zijn. Met name op het gebied van het uiterlijk stelt het blad steeds hogere eisen, waar vrouwen aan MOETEN voldoen. Anders falen ze als individu. Het blad blijkt, volgens een eindscriptie van Jordy Haantjes en Amerikaans onderzoek naar de reactie van lezeressen, op die manier te fungeren als een tweesnijdend zwaard – bevrijdend én beperkend tegelijkertijd.

Haantjes deed een kwalitatief onderzoek naar het discours van dit blad over vrouwelijkheid en de manieren waarop je uiting geeft aan die identiteit. Ze ging niet in op de manier waarop lezeressen het blad ervaren, daarover later. Puur gekeken naar de inhoud viel het Haantjes op dat bepaalde onderwerpen zoals gezondheid in 1982 prominent op de agenda stonden. Tegen 2009 viel dit onderwerp echter af. De Nederlandse editie van Cosmopolitan legde steeds meer de nadruk op beroemdheden en het uiterlijk van vrouwen.

Ook de toon veranderde:

de benadering naar de lezeres toe werd tegenstrijdiger: van een milde, overtuigende en sterk informerende toon werd er overgegaan op een enerzijds inspirerende, anderzijds bevelende toon met een scherp randje. Waar de lezeres het eerst nodig had om geïnformeerd en overtuigd te worden over van haar capaciteiten en keuzemogelijkheden, wordt zij nu geacht in staat te zijn zelf keuzes te maken, doch wordt er nu veel harder geoordeeld over welke keuzes dit zouden moeten zijn.

Hoewel de toon en inhoud van het blad veranderde, bleef het gebruik van foto’s hetzelfde. In de gehele onderzoeksperiode schitterden gekleurde mensen door afwezigheid. Ook beeldde Cosmopolitan vrouwen vaak uit in een traditionele rol. De enige uitzondering vormden foto’s en illustraties bij seksuele onderwerpen. Dan toonde deze glossy vrouwen in een dominante positie.

Amerikaans onderzoek wijst uit dat die nadruk op plezier in en rond het bed, in combinatie met de herhaalde mantra van vrije keuze, maakt dat groepen lezers bladen als Cosmopolitan ervaren als bevrijdend voor vrouwen:

“Participants briefly exposed to Cosmopolitan more strongly endorsed a view that female sexual assertiveness is for a woman’s own pleasure,” as opposed to a man’s pleasure. That’s just about the opposite of what Cosmo’s drive-your-man-wild headlines would suggest. They were also less likely “to view premarital sexual intercourse as risky,” which could be good or bad, depending on your perspective — “and were more supportive of sexually assertive women who prioritized their own pleasure.”

Die tegenstrijdigheid – bevelen voor het maken van de juiste keuze versus seksuele revolutie in bed – past prima in terugblikken op het blad en op de oprichtster van Cosmopolitan, Helen Gurley Brown. Zij heeft, net als haar magazine, altijd een tegenstrijdige en complexe relatie gehad met vrouwen en de maatschappij. In de tijd van de oprichting van het blad was de nadruk op seksuele vreugde voor vrouwen absoluut revolutionair. De nadruk op moeten voldoen aan ideaalbeelden, binnen een heteoseksuele relatie, en falen als individu als het leven toch niet zo maakbaar blijkt, maken het blad echter tegelijkertijd problematisch, aldus Haantjes:

…de verantwoordelijkheid en druk die vrouwen hiermee wordt opgelegd door te stellen dat alles in de wereld maakbaar is, is groot en beperkend. Gaat de realiteitszin niet verloren door constant te stellen dat alles in het leven maakbaar is? Is het geen ondermijning van de eigenwaarde van de lezeres om haar constant het idee te geven dat ze de verantwoordelijkheid heeft voor de perfectie van haar leven?

Goeie vragen, die pleiten voor meer onderzoek.

Mannen en discussies over ‘vrouwenzaken’

Een discussie kun je niet voeren met de halve maatschappij, daar heb je de hele maatschappij voor nodig. Die boodschap geeft Erik Theunissen op de website van Aletta, instituut voor de vrouwengeschiedenis, nadat hij een congres bijwoonde van de Nederlandse Vrouwen Raad. Hij pleit voor een grotere deelname van mannen aan discussies over ‘vrouwenzaken’. De Zesde Clan is het helemaal met hem eens. Maar wil er tegelijkertijd wel op wijzen dat de praktijk weerbarstig is. Want het is de vraag in hoeverre mannen deel willen nemen aan discussies die voor henzelf pijnlijk kunnen zijn.

Feminist Ryan Gosling 😉

Theunissen ziet dat zelf ook in:

Ik had net als in India het gevoel dat ik niet thuis hoorde in de situatie en wou eigenlijk verdwijnen. Ik snap dat het politiek noodzakelijk is om ‘jezelf’ als groep te organiseren voordat je ‘de strijd’ aan gaat met andere groepen, in dit geval ‘de mannen’. Dat is gebeurd, de Nederlandse vrouwenbeweging is professioneel en goed georganiseerd. Mijn punt is echter dat als je onder andere spreekt over geweld, eerlijke verdeling, gelijke vertegenwoordiging en gelijke beloning, dat het belangrijk is dat er op een gegeven moment een brede maatschappelijke discussie plaatsvindt en dat gaat niet als de halve maatschappij zich niet betrokken voelt bij het onderwerp. Dat is moeilijk, mannen hebben bewezen niet uit zichzelf te komen en zelfs tegen te werken maar ik ben er van overtuigd dat, net als bij competente vrouwen voor hoge posities geldt: zoekt en gij zult vinden.

Dat zoeken is echter zeer, zeer moeizaam. Probeer in Nederland maar eens een discussie te beginnen over vrouwen die op straat lastig gevallen worden. Meteen steekt een basishouding de kop op: de mannen treft geen blaam. Moet je het er toch over hebben, omdat het een populair onderwerp is, dan gebruikt iemand als Steven de Jong het platform van het NRC  Handelsblad meteen om de problematiek te reduceren tot bouwvakkers die er niks vervelends mee bedoelen als ze een vrouw nafluiten. Zo, discussie gesloten, als er al een probleem is ligt dat volgens veel mannen aan die overgevoelige vrouwtjes en hun foute kledingkeuze.

Zelfs het voornemen uitspreken om een ‘vrouwenonderwerp’ te willen onderzoeken, stuit al op afwijzende reacties van mannen. Zo besloot een student van de Erasmus Universiteit haar eindscriptie te wijden aan discoursen over vrouwelijkheid in Cosmopolitan. Prompt reageerden twee mannelijke vrienden als volgt:

Een ietwat spottend „natuurlijk‟ was de reactie die ik kreeg van vriend 1, toen ik vertelde dat ik mijn scriptie wilde schrijven over feminisme en media. „Natuurlijk? Hoe bedoel je, natuurlijk!?‟ was mijn reactie. „Nou.. uhh.. gewoon‟ stotterde de vriend, die de sfeer in enkele seconden hard achteruit zag gaan. „Ik zeg niet dat je een feministe bent of zo. Maar je hebt wel… tsja.. die instelling.‟ „En wat als ik nou wel een feministe ben? Is dat een slecht iets?‟ „Uhh… Neeeee..‟, antwoordde de vriend, en keek me aan alsof ik hem vertelde dat ik een besmettelijke huidziekte had. De begrijpende reactie van vriend 2 op dit voorval maakte het geheel niet beter. „Ik begrijp hem wel. Je bent gewoon een beetje man-sceptisch. Fel tegen mannen enzo.‟ „Man-sceptisch? Dus omdat ik voor mezelf opkom en niet naar jullie onzin luister, ben ik man-sceptisch?!‟, reageerde ik verontwaardigd. „Ja,‟ antwoordde vriend 2 met een stalen gezicht, „precies.‟

Veel mannen tonen in woord en daad dat ze ‘er’ niks mee te maken willen hebben. Ze vatten kwesties al snel op in termen van vrouwen die te negatief doen over mannen, zoals in bovenstaand voorbeeld. Ze roepen verbazingwekkend snel en vaak dat vrouwen zeuren, overdrijven, iets aan zichzelf te wijten hebben. Ze komen al snel met opmerkingen die benadrukken dat mannen het ook zwaar hebben, hoor. Mannen worden ook uitgescholden op straat. Of zelfs mishandeld. Daar zou de vrouwenbeweging eens iets aan moeten doen!

De moeizame verhouding van mannen met het feminisme is niet zo vreemd. We opereren niet in een sociaal vacuüm. Vaak komt het uiteindelijk neer op in de maatschappij ingebedde ongelijkheid, waarbij mannen privileges en vrijheden hebben die we onthouden aan vrouwen. Dat maakt het voor mannen lastig om op een goede manier deel te nemen aan discussies waarin diezelfde machtsongelijkheid tussen mannen en vrouwen een rol speelt.

Het is daarnaast de vraag of mannen hun privileges willen opgeven. Ze hebben er bijvoorbeeld belang bij als vrouwen de zorg voor huis en kinderen op zich nemen – en dat geven ze desgevraagd ook toe. Wat winnen ze ermee als vrouwen een discussie willen beginnen over de combinatie zorg en betaalde arbeid? Dan krijgen zij opeens ook te maken met lastige dilemma’s en stress. Beter voor hen als de last van die combinatie op vrouwenschouders blijft drukken. Beter voor hen als Nederland een cultuur in stand houdt waarin een meerderheid ook vindt dat kinderen en huishouden de verantwoordelijkheid zijn van de vrouw, en dat zij maar moet inschikken als ze daarnaast nog andere activiteiten wil ontplooien.

In die situatie kan de Nederlandse Vrouwen Raad doen wat ze wil, maar dan blijft het toch een kwestie van jezelf als vrouw organiseren en streven naar verandering. Met de mannen die welwillend zijn, graag. Het feminisme heeft jullie hard nodig! Maar zonder de mannen die vinden dat vrouwen zich niet uit mogen spreken. Want feminisme en je kop houden sluiten elkaar uit. Dat moet Theunissen toch ook begrijpen?

Nieuwsronde

Vrouwen in Tunesië vechten voor hun rechten, Nederlands-Belgische samenwerking geeft vrouwenvoetbal nieuwe kansen, de Amerikaanse presidentskandidaat Romney kiest een voor vrouwen bijzonder eng maatje, en de ontwikkelingen rondom actrice Kristen Stewart laten zien dat de dubbele moraal nog ijzersterk is. En wist je dat je de mogelijkheid om zelf producten te recenseren bij sites als Amazon.com als wapen kunt gebruiken? Onder andere pennen voor haar kregen deze behandeling. Dat en meer in deze nieuwsronde.

Helen Gurley Brown, hoofdredactrice van Cosmopolitan, overleed. Ze had een grote invloed in en op de media.

  • Wat? Kristen Stewart bedroog haar vriendje van de Twilight films? Dump die trut! Stewart mag niet meespelen in het vervolg op Sneeuwwitje en de jager. Alle mannen betrokken bij het schandaal kunnen ondertussen ongehinderd verder met hun werkzaamheden. Niemand die maatregelen tegen hen neemt of hen het brood uit de mond stoot.
  • Samenwerking tussen Nederland en België moet vrouwenvoetbal een nieuw elan geven. De schaalvergroting zorgt voor een interessanter toernooi en geeft meisjes hopelijk meer heldinnen wiens prestaties ze kunnen nastreven. Want een positief voorbeeld geeft moed en laat zien dat het kan, vrouwen die voetballen.
  • Helen Gurley Brown overleed. Ze werkte als secretaresse, maar wist zich op te werken tot hoofd van Cosmopolitan. Ze wist het tijdschrift te transformeren van noodlijdend blad tot koploper op het gebied van vrouwen, seksualiteit en uiterlijk. Volgens de biografie Bad Girls Go Everywhere zouden succesvolle series als Sex & The City onbestaanbaar zijn geweest zonder Gurly Brown. Zij pleitte ervoor dat alleenstaande vrouwen ook recht hebben op een actief seksleven en moesten kunnen gaan en staan waar zij wilden. In haar tijd een revolutionaire boodschap.
  • Tunesische vrouwen hielden onlangs een massale demonstratie. Ze willen niet dat de regering hun rechten en vrijheden inperkt. Het gevaar komt van orthodoxe islamitische groepen, die eisen dat het gematigde regime vrouwen ‘hun natuurlijke rol’ teruggeeft. Dat zijn mooi klinkende codewoorden voor ‘terug in je hok jij’.
  • De Amerikaanse presidentskandidaat Mitt Romney koos een maatje om, bij winst, vice president te worden. Dat zou heeeel slecht nieuws voor vrouwen zijn. Ryan wil een kleine overheid die zich beperkt tot kerntaken, en één van die kerntaken is vrouwen reduceren tot een envelop waar een baby uit moet komen. Vrouwen hoeven niet te hopen op gelijk loon voor gelijk werk, of laagdrempelige zorg van Planned Parenthood. Daarnaast wilde Ryan een wet hebben die het voor verkrachters mogelijk zou maken hun slachtoffer te dwingen haar door de verkrachting veroorzaakte zwangerschap te voldragen. Ja, dat leest u goed. Ook op andere gebieden heeft Ryan nogal dubieuze ideeën.
  • Abortus blijft onder vuur liggen. Gelukkig zijn er artsen die de moed hebben om iets te vertellen over de praktijk van alledag: ”The late Senator Daniel Patrick Moynihan once said, “Everyone is entitled to his own opinion, but no one is entitled to his own facts.” Reproductively speaking, the facts of Mississippi are: high teen and unintended pregnancy rates, high infant mortality, high maternal mortality, and astronomical poverty, accompanied by abortion access barriers of mandatory waiting periods, parental notification laws,  biased state-mandated counseling, public scorn, and extremely aggressive protesters. These realities confront every woman in the state with an undesired pregnancy, or a wanted-but fatally flawed one. Their need for safe, compassionate, medical care, in this instance abortion, calls compellingly to anyone who would listen.”
  • Sites als Amazon.com bieden je de mogelijkheid producten te recenseren. Honderden mensen doen dit inmiddels, en gebruiken de recensies als wapen tegen belachelijke producten. Zoals BIC pennen voor haar, in roze! Jij wist zeker niet dat je dit soort pennen NU nodig hebt, he? Veel andere mensen ook niet. Ze togen massaal naar de recensiepagina bij de Engelse afdeling van Amazon. Hilarische berichten volgden,,Good Lord, what is the world coming to? Allowing women to write?! With a pen?! Next they’ll be giving monkeys machine guns!”