Tag Archives: Clinton

De winst van Trump bekeken door een genderbril

Wow, de uitslag van de Amerikaanse verkiezingen is binnen, en het is zoals ik gevreesd had. President Trump. Sorry, ik moet er even aan wennen, maar om eerlijk te zijn had ik dit artikel in de kern al klaar staan sinds eergisteren. Dit vanwege een analyse van filmmaker Michael Moore uit juli 2016. Hij legde destijds haarfijn uit waarom Trump zou winnen, en alles wat hij toen schreef, gebeurde in de nacht van 8 op 9 november. Hieronder meer, maar eerst even een plaatje van een schattige kitten. Want hoe de situatie ook is, met een schattig katje erbij wordt alles per definitie beter. Kijk!

Ze kreeg uiteindelijk de meerderheid van de kiezers achter zich, maar verloor vanwege het Amerikaanse systeem tóch hele staten, waardoor de kiesmannen naar Trump gingen. Moore beschrijft precies de reden waarom ik zijn correcte analyse over deze uitkomst destijds even liet voor wat het was, en misschien tegen beter weten in hoopte dat Clinton het glazen plafond zou doorbreken:

you listen to Hillary and you behold our very first female president, someone the world respects, someone who is whip-smart and cares about kids, who will continue the Obama legacy because that is what the American people clearly want! Yes! Four more years of this! You need to exit that bubble right now. You need to stop living in denial and face the truth which you know deep down is very, very real. Trying to soothe yourself with the facts – “77% of the electorate are women, people of color, young adults under 35 and Trump cant win a majority of any of them!” – or logic –“people aren’t going to vote for a buffoon or against their own best interests!” – is your brain’s way of trying to protect you from trauma. Like when you hear a loud noise on the street and you think, “oh, a tire just blew out,” or, “wow, who’s playing with firecrackers?” because you don’t want to think you just heard someone being shot with a gun.

Maar het is gebeurd, ze verloor, en de gevolgen zijn te erg voor vrouwen. Republikeinen hebben nu de president, met een tweede man die zo mogelijk nog erger is dan Trump. Republikeinen domineren de Senaat en het Huis van Afgevaardigden. Ze traineerden de benoeming van een nieuwe rechter in het hoogste Gerechtshof en hebben nu alle kans om daar conservatieve rechters te benoemen. Daarna is het een kwestie van tijd voordat onder andere de reproductieve rechten van vrouwen zodanig teruggedraaid worden dat er geen verschil meer is tussen ons en koeien of kippen.

Moore beschreef in juli precies waarom het toch zo zou lopen:

  1. Trump had genoeg aan het traditionele Republikeinse gebied plus de zogenaamde Rustbelt staten Michigan, Ohio, Pennsylvania en Wisconsin. Staten waar de blanke middenklasse ernstig leed onder het verlies van werkgelegenheid, en waar Trump handig op inspeelde. ”Dat zal in november gebeuren”, schreef Moore, en dat gebeurde.
  2. Blanke mannen en hun frustraties en woede over het verlies van privileges
  3. Clinton die geen enthousiasme op weet te roepen, mede vanwege seksisme en weerzin tegen ambitieuze vrouwen (zie punt 2), dus het wordt een kwestie van ‘de kandidaat met de meest fanatieke aanhang wint’. Combineer dit met wetgeving die niet-blanke kiezers weghield van het stemhokje, en voilà, winst voor de Republikeinen
  4. Depressieve Bernie aanhangers, die óf niet gaan stemmen of zich wel naar het stemhokje slepen, maar niemand enthousiast meeslepen om óók te stemmen. Zie verder punt 3
  5. De privacy van het stemhokje. In Moore’s woorden: ”There are no rules. And because of that, and the anger that so many have toward a broken political system, millions are going to vote for Trump not because they agree with him, not because they like his bigotry or ego, but just because they can. Just because it will upset the apple cart and make mommy and daddy mad”.

Hoe lang moeten we wachten voordat een vrouw opnieuw kans maakt op de hoogste machtspositie in het land? Het seksisme is zo structureel dat het slechts af en toe iemand van de verkeerde sekse lukt om ergens te geraken waar ze een gooi naar het presidentschap kan doen. Met Clinton was er een kans:

“There’s a saying, the first into battle needs to wear the most armor,” said Adrienne Kimmell, executive director of the Barbara Lee Family Foundation, which studies women running for executive office. She continued: “Because women have higher and harder barriers to clear the path to executive office, the women that win need to exceed expectations – so by comparison they tend to be more qualified than their opponents.”

Kwalificaties, veel ervaring, moed en een ijzeren wil wegen echter duidelijk niet op tegen een giftige cocktail van angst voor je inkomen, racisme en vrouwenhaat. Moore vatte dat als volgt samen:

There is a sense that the power has slipped out of their hands, that their way of doing things is no longer how things are done. This monster, the “Feminazi,”the thing that as Trump says, “bleeds through her eyes or wherever she bleeds,” has conquered us — and now, after having had to endure eight years of a black man telling us what to do, we’re supposed to just sit back and take eight years of a woman bossing us around? After that it’ll be eight years of the gays in the White House! Then the transgenders! You can see where this is going. By then animals will have been granted human rights and a fuckin’ hamster is going to be running the country. This has to stop!

En zo geschiedde. Je moet de kracht van het patriarchaat, het effect van op leugens gebaseerde campagnes (Brexit en de Superbrexit in de V.S.)  en de rol van basale emoties zoals angst nooit onderschatten.

Progressieve vrouwen, zoals de leden van dit panel, hebben het nakijken. Die (veelal vrouwelijke?) kiezers leverden allerlei ontroerende anekdotes op. Zo lieten mensen bloemen en briefjes met ‘ik stemde’ achter bij de graven van vrouwen die streden voor het kiesrecht. Dit gebeurde onder andere bij de grafsteen van Susan B. Anthony. Ook trokken veel vrouwen witte kleding aan als ze stemden. Dit deden ze ter herinnering aan diezelfde voormoeders, die tijdens demonstraties en campagnes voor het vrouwenkiesrecht bij voorkeur wit droegen. En wat te denken van een vrouw van negentig, die vroeg haar stem uitbracht op Clinton en daarna in vrede stierf, voordat de officiële verkiezingsdag aanbrak.

Wat fijn voor haar dat ze de uitslag niet meer mee hoefde te maken.

Amerikaanse verkiezingen door een genderbril: schandalen-editie

Zit je in de laatste fase van je verkiezingscampagne, komt de FBI opeens met een vage brief dat ze opnieuw een onderzoek beginnen naar Clinton’s e-mail gedrag. Koren op de molen van Trump, die Clinton opnieuw verdacht kan maken, en een tegenslag voor Clinton. Welke rol speelt gender bij dit alles? Wat speelt er rondom de kandidaturen van Trump en Clinton? De Amerikaanse media bieden allerlei interessante analyses en nieuwtjes die je in de Nederlandse media niet leest.

Eén van de redenen waarom Trump de e-mails aan kan grijpen voor verdachtmakingen is omdat Clinton bij veel mensen te boek staat als een leugenachtig, niet authentiek persoon die vast en zeker vanalles te verbergen heeft. Waarschijnlijk speelt haar vrouw-zijn hierbij echter een grote rol, signaleert The Conversation als een van de velen. Vrouwen behoren hun man te steunen, tweede viool te spelen, zich bescheiden op te stellen en te dienen en te troosten. Doe je dat niet en vertoon je ambities, dan schend je de verwachtingen die mensen hebben. Je gedraagt je niet als een vrouw. Dat deugt niet. Er klopt iets niet.

Dat gevoel van onbehagen exploiteert Trump al vanaf het begin van zijn campagne. Hij gebruikt haar sekse tegen haar door slim in te spelen op vooroordelen. Hij gebruikt daarbij codewoorden zoals ‘stamina’ en door te stellen dat een president ‘brede schouders’ moet hebben, of dat Clinton er niet uitziet zoals een president – kritiek waar scholieres die meedoen aan debat-lessen al mee te maken krijgen.

Trump’s focus op schandalen en Clinton’s uiterlijk heeft nog een ander voordeel. Het leidt de aandacht af van zijn eigen, veel ergere schandalen. Terwijl bij Clinton twintig jaar verdachtmakingen en talloze diepgravende onderzoeken niks opleverden, kon Trump ongestoord belasting ontduiken, frauderen met giften, vrouwen ongewenst betasten en vernederen, rotzooien met zijn eigen mails, enz.

Vreemd dat we daar zo weinig over horen, merkten verschillende analisten op. Het riekt naar een dubbele moraal. Onder andere het gedrag van de FBI directeur onderstreept dit. Hij deinsde er voor terug om Trump’s dubieuze banden met Russen openbaar te maken, maar elf dagen voor de verkiezingen het Clinton e-mail gebeuren oprakelen vond hij geen probleem. Met zijn actie overtrad de FBI mogelijk de wet, en zeker weten interne gedragsregels.

Hoe nu verder? Omroep CNBC denkt dat dit e-mail schandaal Clinton juist helpt om Trump te verslaan. Anderen schatten in dat de invloed van de FBI manoeuvre beperkt blijft, omdat mensen lange tijd geleden al besloten op wie ze zullen stemmen. Maar zeggen mensen wel wat ze denken? Veel vrouwen uit conservatieve Christelijke milieus moeten bijvoorbeeld hun man volgen, ook in zijn politieke keuzes. Er zijn echter tekenen die er op wijzen dat vrouwen in het openbaar hun man steunen, maar in het geheim voor Clinton willen stemmen omdat ze Trump niet kunnen velen.

Ook vrouwen die openlijk Republikeins zijn, komen in het nauw. Ze moeten kiezen tussen trouw zijn aan de partij en daarmee een vrouwenhater volgen, of hun partij ”verraden” en niet stemmen of overlopen naar Clinton. Republikeinen vrezen dat Trump hun vrouwelijke aanhangers weg jaagt. Daarnaast voelen Republikeinse politici zich verraden door hun mannelijke collega’s. Jarenlang verdedigden ze mannelijke politici tegen beschuldigingen van seksisme. Nu steunen ze een vrouwenhater die openlijk aanranding goedpraat. Stank voor dank.

Hoe het uitpakt rond 8 november? Geen idee. Vrouwenhaat lijkt mensen (mannen) te stimuleren om de gang naar de stembus te maken en Trump te kiezen. Aan de andere kant putten Democraten hoop uit de eerste vroege stemrondes. In de staten Georgia, North Carolina en Florida lijkt het erop dat vrouwen zich opvallend vaak registreerden als kiezer en op Clinton stemden. Er ontstond onder andere een piek na het eerste debat tussen de kandidaten, toen Trump Clinton zeer seksistisch behandelde:

It thus appears that women reacted to the events by exercising their right to vote.

Goh, wie had dat gedacht.

Waarom zoveel mensen Trump nu opeens zat zijn

Ruim een jaar riep Trump vanalles en nog wat over Mexicanen, negers, moslims en vrouwen, zonder dat iemand er echt een punt van maakte. Totdat de Washington Post tien jaar oude opnames publiceerde waarbij Trump onder andere zegt dat hij, als beroemdheid, vrouwen vrijuit in hun kruis kan tasten. En Trump in een openbaar debat dreigde dat hij Clinton gevangen zet als hij wint. Zijn gedoe mocht niet baten: hij verloor het debat. En, UPDATE: vrouwen beloven Trump dat de kutten hem terug zullen grijpen op 8 november, de dag van de verkiezingen….

 

Om maar met dat laatste te beginnen: het tweede debat tussen de twee presidentskandidaten was er eentje waarbij Clinton waardig bleef, terwijl Trump zei dat hij een heer was, terwijl hij zich in werkelijkheid gedroeg als een macho pestkop die Clinton probeerde te intimideren door vlak achter haar te staan. Hij kwam zodoende over als een enorme engerd. Vooral het feit dat hij haar dreigde met de cel als hij zou winnen, wekte bij veel kijkers afschuw op. Je rivaal in de gevangenis gooien schendt basale afspraken binnen de democratie en riekt naar het gedrag van een dictator.

Ondertussen breidt het schandaal rond het ‘grijp ze bij hun kut’ filmpje van Donald Trump zich steeds verder uit. Waarom struikelen mensen nu pas over hem heen en nemen prominente Republikeinen nu pas afstand van hem? Verschillende commentatoren komen met verschillende verklaringen voor deze omwenteling.

Slate magazine oppert dat de grens bereikt is omdat niemand er meer omheen kan dat Trump écht een seksistisch varken is. Tot nu toe wuifden veel mensen zijn lange geschiedenis van vrouwenhatende opmerkingen weg onder het mom van ‘het is Trump, hij meent het niet zo, het zijn grappen, het is een show’. De opnames tonen echter aan dat er geen verschil bestaat tussen Trump de televisiester en Trump als persoon. Voor en achter de camera’s ziet hij vrouwen als een gebruiksvoorwerp. Dat komt hard aan. Republikeinen kunnen hem niet meer verdedigen en beginnen af te haken.

Magazine The New Statesman noemt een tweede verklaring voor de plotselinge ophef. Trump deed zijn uitspraken op het moment dat hijzelf net getrouwd was. Eén van zijn doelwitten was een vrouw die op haar beurt ook getrouwd was. Zolang Trump in het algemeen vrouwen als seksobject behandelde of hen neersabelde vanwege hun gewicht of andere uiterlijkheden, vinden partijgenoten het wel best. Maar als een man aan de vrouw van een andere man komt, houdt het op voor veel Republikeinen. Je dochter of echtgenote zijn bezit en andere mannen moeten daar vanaf blijven. De grens was bereikt.

Auteur en feministe Jessica Valenti noemt in een opiniestuk voor dagblad The Guardian een derde verklaring. Trump zet actrice Arianne Zucker te kakken. In de bus, voordat hij uitstapt, neemt hij TicTacs voor het geval hij de knappe vrouw wil kussen of op andere manieren wil lastig vallen. Zodra hij uitstapt, doet hij zijn best om charmant over te komen bij Zucker, maar ondertussen weten hij en zijn mannelijke medestander precies waar hij op uit is, ten koste van de vrouw in kwestie. Dat wekt woede en pijn op en maakt dat de grenzen bereikt zijn bij vrouwen:

Trump won’t recover from this tape. Too many of us have been groped and commented on, joked about and made to feel small. Even Trump’s non-apology is something we’ve seen before – we know the look of someone who has gotten caught doing something that they don’t at all feel badly about. We know the look of someone who has little regard for women. We’ve seen that look, we’ve heard these insults, our entire lives. They’re a part of who we are. And on 8 November, Trump will find out just how tired we are of it.

Magazine The Nation tenslotte, zoekt de verklaring in de aard van reality televisie en de bevolkingsopbouw van de Verenigde Staten. Eerst de bevolking. Vrouwen vormen een meerderheid in de bevolking van de V.S. The Nation kan zich, net als Valenti, geen vrouw voorstellen die de opnames ziet en niet kwaad wordt. Hierna nog op Trump stemmen lukt alleen als je jezelf als vrouw een rad voor ogen draait. De meeste vrouwen weten beter. Trump heeft zo’n grote bevolkingsgroep tegen zich in het harnas gejaagd, dat een overwinning steeds moeilijker wordt.

Ten tweede de aard van reality televisie. Niets is zo aantrekkelijk voor kijkers als een stomende mix van seks en roddel. De opnames van Trump bieden beiden in overvloed. Mensen zullen het filmpje delen en bekijken en nog een keer willen zien. De aard van de video zal tijdens de campagne voortdurend terugkomen in gesprekken. Op die manier bereikt het ‘nieuws’ van Trump’s seksisme groepen die normaal gesproken geen politiek nieuws volgen of de persoonlijkheid van Trump tot nu toe negeerden:

…it’s one thing to have “heard about” a controversy; it’s quite another to watch a tape that reveals Trump’s grotesqueries in all their sordid vividness. Seeing is believing, and countless people are going to be seeing that tape over the next four weeks. […] Having lived by the sword of celebrity television, Donald Trump is now on the verge of dying by it.

Met een PS van Joan Walsh. In The Nation constateert zij dat Republikeinen weliswaar veel rumoer maken over hun afkeer van Trump, maar de meesten voegen geen daad bij het woord. Ze stemmen nog steeds op de man die openlijk zegt dat hij vrouwen aanrandt.

Clinton kan dus nog niet op haar lauweren rusten. Ze moet vechten voor iedere stem en hopen dat gezond verstand uiteindelijk de doorslag geeft in het stemhokje. Aan de vrouwen zal het niet liggen:

Trump campagne gooit alles op Clinton’s sekse en huwelijk

Wow, Trump gaat voluit in zijn vrouwenhaat. Na een vijf dagen durende tirade over een miss Universe die in de ogen van de presidentskandidaat te dik zou zijn én sletterige sekstapes zou hebben gemaakt, viel hij Clinton aan met de Grote Zes: lelijk, hoerig, krankzinnig, leugenachtig, niet loyaal aan haar man en  zwak. Vervolgens zei Trump-aanhanger Rudy Guliani, voormalig burgemeester van New York, hardop wat seksisten denken: Trump is als man sowieso beter dan een vrouw, ongeacht haar kwaliteiten.

De Miss Universe, Alicia Machado, slaat hard terug in de media. Ze is de aantijgingen van Trump zat en laat zich niet door hem intimideren:

”Door zijn haatcampagne probeert de Republikeinse kandidaat een vrouw in diskrediet te brengen en te demoraliseren, een van zijn meest verschrikkelijke eigenschappen. Maar wat hij echt wil is de aandacht afleiden van zijn echte problemen en zijn onbekwaamheid om zelfs maar te pretenderen dat hij de leider van dit grootse land is.”

Clinton zelf moet al haar hele loopbaan dealen met seksisten zoals Trump. Zodoende wist ze in het eerste debat precies wat ze moest doen om de vrouwenhaat van Trump in de schijnwerpers te zetten. Haar overwinning leverde haar na dat debat een stijging in de peilingen op, terwijl Trump duidelijk schade leidde door zijn zwakke optreden en zijn soms onsamenhangend klinkende obsessieve kritiek op Machado en Clinton.

Voor het tweede debat, op 9 oktober, heeft Trump aangekondigd dat hij het nog harder gaat spelen en dat hij zich onder andere zal richten op de ontrouw van Bill Clinton. Want als je als vrouw je echtgenoot niet kunt managen, kun je het land ook niet leiden. Of zoiets. Meer seksisme van Trump! Meer krankzinnige aanvallen op vrouwen en mensen met een gekleurde huid. Dat helpt vast. Vooral om vrouwelijke kiezers over de streep te trekken.

Hillary Shimmy song vrolijkt hopelijk slachtoffers huiselijk geweld op

Het eerste debat tussen Amerikaanse presidentskandidaten Trump en Clinton dreunt nog steeds na. De krant USA Today heeft zich voor het eerst in haar bestaan uitgesproken over verkiezingen en lezers opgeroepen vooral te gaan stemmen, maar niet op Trump omdat hij volgens de redactie totaal ongeschikt is voor het presidentschap. En mensen componeren liedjes met Clinton als triomfantelijk middelpunt, zoals de Hillary Shimmy Song:

Shimmy‘ staat voor vibreren en voor een bepaalde beweging uit de jazz danswereld, waarbij iemand met het bovenlichaam schudt. Dat is wat Clinton op een bepaalt moment in het debat deed in reactie op een belachelijke uitspraak van Trump over zijn geweldige temperament en oordeelsvermogen. Internet explodeerde – op een zeer positieve manier. En leverde onder andere de Shimmy Song.

Hopelijk kan dit vrolijke deuntje slachtoffers van huiselijk geweld opvrolijken. Na het kijken van het debat blijken vrouwen die deze vorm van geweld meemaakten namelijk traumatische flashbacks van Trump te krijgen. Ze zien en horen Trump en herkennen daarin precies de gedragingen van de hork die hun leven jarenlang tot een hel maakte, signaleert de Huffington Post.

Trump triggert ook nare gevoelens bij vrouwen die andere soorten geweld van macho mannen meemaakten, vanwege zijn minachtende houding vol emotionele manipulatie. Hij liegt, verdraait de waarheid, geeft anderen de schuld, projecteert zijn gif op anderen, doet net alsof hij over A praat terwijl hij het eigenlijk over B heeft, schreeuwt, praat dwars door anderen heen en praat vrouwen schaamte aan voor hun uiterlijk, somt Every Day Feminism op. Dat is traumatisch voor vrouwen die eerder het mikpunt waren van dit soort behandeling.

Om die traumatische lading van Trump af te halen, helpt naast de Shimmy song misschien ook deze video, met alle debat-snotters en snuiven van Trump. Aan elkaar geplakt in een epische compilatie:

Niet flatterend voor Trump.

Meer goed nieuws na het debat: mensen die in eerste instantie openlijk schreven dat ze Clinton haatten (bijvoorbeeld omdat ze fervent aanhanger waren van Bernie Sanders en zijn Bernie-bro’s) trekken hun keutel in en geven publiekelijk toe dat ze zich vergisten. Onder andere omdat ze zagen hoe Clinton zich opstelde in dit eerste debat met Trump:

I’ve felt myself start advocating for Hillary more than advocating a vote against Trump, culminating in last night’s debate when she finally, totally, completely won me over. […] Secretary Clinton, I’m sorry. And I retract my previous position of hatred and angst towards you.

En comédienne Samantha Bee analyseerde het debat op haar eigen briljante wijze. Snel, kijken ;):

Donald: I said she doesn’t have the look, the stamina. To be President of this country you need tremendous stamina.

Samantha: Oh, just say penis, Don. Three-syllable words don’t suit you.

Joss Whedon’s geniale verkiezingsoproep belooft een naakte Mark Ruffalo

Leve Joss Whedon! De regisseur haalde een groep supersterren bij elkaar om Amerikanen op te roepen hun stem uit te brengen bij de presidentiële verkiezingen in november. Nergens staat ‘Stem op Clinton’. Maar wil je echt kiezen voor een racistische man die vanalles af wil vuren? Bovendien, stem en je krijgt acteur Mark Ruffelo te zien in een naakt scène. Als dat geen aanmoediging is….

Verder in Amerikaans verkiezingsnieuws met de focus op gender:

Trump beroept zich op seksistische aannames over hoe een president eruit moet zien. Dit dient om Clinton’s kandidatuur te ondermijnen  en zichzelf op te werpen als de ideale kandidaat, want: blank en mannelijk. Hij speelt, zeg maar, zijn mannenkaart uit, stelt de Los Angeles Times in een analyse.

Een andere analyse, van magazine The Atlantic, stelt dat veel mensen een diepgewortelde instinctieve angst voelen voor machtige vrouwen. In het geval van Clinton bestaat zelfs een aparte term voor die weerzin: het Clinton-Krankzinnigheidssyndroom. Dat syndroom betekent steun in de rug voor Trump, terwijl het Clinton in het nauw brengt:

”Electing the first woman president of the United States will be a revolutionary act, as terrifying to some as it is thrilling to others, but her victory is anything but inevitable. There’s a very real chance the visceral hatred, or at minimum the visceral ambivalence, toward Hillary Clinton could hand the election to Donald Trump.”

En dan zijn daar nog de debatten, waarvan de eerste plaats vindt in de nacht van maandag op dinsdag. Trump wint al als hij enigszins rustig blijft en goeie oneliners op televisie gooit, verwachten analisten, terwijl het Clinton waarschijnlijk niet zal lukken vooroordelen bij kiezers weg te nemen. Want vagina. En Trump het stoere alfamannetje komt overal mee weg.

Clinton’s campagne probeert tegenwicht te geven. Onder andere door Trump af te schilderen als een driftig onvolwassen mannetje, ongeschikt voor de verantwoordelijkheden die een president op zich moet nemen. Ook gebruikt ze in een nieuwe reclamespot Trump’s uitspraken over vrouwen tegen hem. Iemand die zo over vrouwen praat, is dat dé president voor onze dochters? Goeie vraag. Het antwoord weten we in november.

Amerikaanse verkiezingen: kritiek op vooringenomen media zwelt aan

Als de Amerikaanse bevolking Donald Trump ervaart als eerlijker en transparanter dan Hillary Clinton, is er iets helemaal mis. Dat schrijft Nicholas Kristof in een opiniestuk voor de New York Times. De publieke opinie is inmiddels zo lichtjaren ver verwijderd van de feiten, dat het eng wordt. Kristof legt een deel van de oorzaak van die kloof tussen perceptie en werkelijkheid bij de pers.

Journalisten en televisiepresentatoren laten Trump regelmatig wegkomen met leugen na schandaal na belediging, terwijl diezelfde journalisten zich even later wél storten op iedere zweem van een probleem als het om Clinton gaat. De kritiek op deze eenzijdige berichtgeving is niet nieuw – lees het werk van feministen en zie deze televisie analyse van John Stewart – maar zwelt steeds meer aan.

Zo publiceerde het tijdschrift Newsweek een vernietigende analyse van de frauduleuze bedrijfsvoering en politiek van en bij Trump’s vele ondernemingen. Die onthullingen zorgden echter niet voor massale vervolgonderzoeken, kritische interviewvragen of andere soorten ophef. Heather Digby Parton, die in 2014 de Hillman Prize for Opinion and Analysis Journalism won, signaleert deze vreemde stilte in Salon Magazine en wijt dit aan een kolossaal falen van de Amerikaanse journalistiek. Als zoiets over Clinton bekend zou worden, zou ze geen leven meer hebben.

Amanda Marcotte gaat in hetzelfde blad iets verder en noemt de verslaggeving rondom Clinton zelfs Gamergate, maar dan in het groot. Gamergate draaide in de kern om een groep bange jongemannen die vonden dat de wereld van computerspelletjes onherkenbaar dreigde te veranderen onder invloed van feministen, kleurlingen en andere buitenstaanders. Diezelfde dynamiek kenmerkt deze verkiezingen:

Trump and his men are using the same tools as the Gamergaters: gaslighting, projectionworking the refs and leaning heavily on often subconscious double standards that allow white men to have more benefit of the doubt than others. […] Eventually, most witnesses to Gamergate woke up and saw it for what it was. I have no doubt the same will happen with the Trump campaign. […] But there’s a real chance now that the grand awakening won’t happen until after the election….

Het is niet voor niets dat de Presidential Gender Watch vorig jaar al een bezorgd klinkend artikel publiceerde over de dubbele moraal en (onbewuste) vooroordelen in de pers. De aparte behandeling die Clinton krijgt is uitgebreid gedocumenteerd en steeds opnieuw bleek dat negatieve, seksistische verslaggeving haar kansen verminderde. Zie onder andere organisatie Media Matters, die vele voorbeelden van seksistische berichtgeving verzamelden. Ook wetenschappers onderzochten de rol van de pers, zowel in die periode als bij vrouwelijke politieke kandidaten in het algemeen.

Vanwege die aantoonbare negatieve invloed van seksistische verslaggeving, spreken steeds meer vakgenoten hun collega-journalisten aan op hun dubbele moraal. The Hill bekritiseerde de bevooroordeelde ‘verslaggeving’ van CNN rondom Clinton’s gezondheid. Newsweek, zoals gezegd leverancier van een zeer kritische rapportage over Trump, bekritiseert de media vanwege het gebrek aan balans, hoor en wederhoor.

Naast vakgenoten protesteren ook ”gewone mensen” steeds vaker tegen de eenzijdige berichtgeving. Die zien namelijk ook dat er gekke dingen gebeuren. Op Twitter ontstond bijvoorbeeld een storm van kritiek nadat televisiepresentator Matt Lauer van zender NBC Clinton onderbrak, kort hield en vijandige vragen stelde, terwijl hij met Trump een vriendelijk gesprekje voerde zonder hem aan te spreken op zijn leugens, vaagheden halve onwaarheden. Vrouwengroep UltraViolet eist inmiddels dat zenders vaker vrouwelijke presentatoren en moderatoren inzetten om een herhaling van dit soort seksistische toestanden te voorkomen.

Hoe het afloopt? Niemand weet het, maar onder andere Amanda Marcotte vreest dat mensen zich te lang in de luren laten leggen door de bevooroordeelde pers. Als de meerderheid pas wakker wordt na de verkiezingsdag in november is het te laat:

if that happens there’s a very good chance Trump will win and we will be screwed.

Onder andere omdat Trump zich volgens Newsweek inlaat met zoveel dubieuze ondernemingen en deals:

Never before has an American candidate for president had so many financial ties with American allies and enemies, and never before has a business posed such a threat to the United States. If Donald Trump wins this election and his company is not immediately shut down or forever severed from the Trump family, the foreign policy of the United States of America could well be for sale.

Presidentiële genderwatch houdt Amerikaanse verkiezingen in de gaten

Wij Nederlanders moeten nog wachten tot maart 2017 en kunnen waarschijnlijk kiezen uit blanke mannelijke partijleiders en nog meer blanke mannelijke partijleiders. In de V.S. echter, staan een man en een vrouw tegenover elkaar in de strijd om het Witte Huis. Dat biedt stof te over voor analyses naar de rol van gender. Daarom een handige link voor iedereen die meer wil weten dan de Nederlandse media kunnen of willen geven: de Presidential Gender Watch, een initiatief van het Center for American Women and Politics and the Barbara Lee Family Foundation.

In samenwerking met allerlei studiecentra, experts en media-analisten onderzoekt de Gender Watch wat er speelt. In de maand augustus voerden ze bijvoorbeeld analyses uit naar Melanie Trump, die te maken kreeg met massale seksuele objectificatie, de rol van zwarte vrouwen, een wat-als scenario op basis van de vraag ‘wat als vrouwen bijna honderd jaar geleden geen kiesrecht hadden gekregen’ en het effect van Trump’s retoriek op vrouwen die Republikeins stemmen of actief zijn binnen die partij.

Deze maand, september, begint met een analyse van uitspraken van Trump als zou Clinton er niet uit zien als een president. En je moet wel een presidentieel uiterlijk hebben, wil je winnen. Ehm, signaleert de Presidential Gender Watch, alle vorige presidenten op één na waren blanke mannen, en allemaal waren en zijn ze van het mannelijk geslacht, dus wat bedoel je precies als je begint over Clinton?

De site biedt ook een leidraad voor vrouwen die politieke ambten willen bekleden – hoe kom je dichter bij de top en wat zijn de dingen die je dan als vrouw beter wel en niet kunt doen tijdens politieke campagnes. En wat maakt dat Republikeinen zo’n nadruk leggen op macho mannelijkheid? (Hint: vrouwen wil je niet hebben want als die macht vergaren zijn ze gek, ziek en zwak).

Enfin, stof tot nadenken te over bij deze site…..

BONUS: een videocompilatie van de seksistische vragen die journalisten al veertig jaar aan Clinton stellen.

 

 

 

Interviewer verpest Clinton-Trump debat met seksisme

Een televisie-evenement waarbij presentator Matt Lauer presidentskandidaten Clinton en Trump interviewde, leverde hoon en kritiek op van talloze journalisten, politici en ”gewone burgers”. Vanwege een enorme dosis seksisme. Lauer liet Trump praten, liet hem wegkomen met leugens en stelde nauwelijks kritische vragen. Bij Clinton daarentegen wemelde het van de aanvallende vragen. Bovendien onderbrak hij haar te pas en te onpas.

Clinton kreeg na afloop nog een trap na van de Republikeinen. De voorzitter van het Nationale Comité van de partij, Reince Priebus, klaagde dat Clinton te weinig glimlachte tijdens het interview. Dat soort kritiek krijgen mannen zelden tot nooit. Republikeinse campagnevoerders, Trump voorop, gebruiken die seksistische kritiek echter graag. Ze plaatsen dit bovendien in een bredere context. Clinton zou er niet presidentieel uit zien. Dat klopt, signaleert de Washington Post:

Trump is not wrong that Hillary Clinton does not have That Presidential Look. She is, after all, female, something that no prior president has had the misfortune to be.

Waarna behulpzaam uitlegt volgt hoe Clinton alsnog ‘the look‘ kan krijgen. Bijvoorbeeld door een deel van haar tanden uit te laten trekken, het haar te krullen, er mee in de regen te lopen en daarna niks aan doen, en door een rijke plantagehouder te worden. Dán ben je pas presidentieel. Een militair uniform dragen helpt ook.

Het enige goede nieuws is dat veel mensen inmiddels luide kritiek uiten op Lauer en Priebus, en steunende berichten aan of ten behoeve van Clinton op sociale media zetten. Zo leidde de kritiek als zou Clinton niet genoeg glimlachen van tot een golf van mensen die op Twitter foto’s plaatsen van hun eigen gezicht, met als hashtag #presidentialface. Diverse media maakten Lauer bovendien met de grond gelijk voor zijn houding ten opzichte van Clinton. Ook Twitter stond bol van de kritiek op de presentator.

Diverse media aarzelden niet om het beestje, ook in koppen boven de artikelen, bij de naam te noemen: seksisme. Of zelfs vrouwenhaat. Zonder laffe citaat-komma’s om afstand te nemen van dit soort termen. Journalisten wezen daarbij op de bredere gevolgen van de seksistische behandeling van Clinton:

Matt Lauer’s bias against women ruined his ability to pass for a journalist last night. He failed to inform the people, and that is the job. Not only did he hurt the American public, but he sent signals to young girls that this is how they will be treated even when they are the smartest person in the room.