Tag Archives: CDA

Onderbuik van Nederland hoont Van Miltenburg weg

De Telegraaf is er als de kippen bij om de poorten open te zetten voor kritiek op Van Miltenburg. De kamervoorzitter kwam in de problemen toen het CDA haar er in een debat van beschuldigde dat ze de discussie op een oneerlijke manier stuurde. Ze reageerde kort en schorste daarna de vergadering voor vijf minuten. De kop dat ze ‘ongeschikt als kamervoorzitter‘ zou zijn, zorgt ervoor dat de discussie meteen al een gekleurde aftrap krijgt.

Eerder had het NRC, ook een conservatief bolwerk, haar gedrag in een kop al een kamervoorzitter onwaardig genoemd. En HP/De Tijd riep ‘stop er toch mee’. De stemming zit er goed in. In dat klimaat is het niet zo vreemd dat er naast min of meer ter zake doende kritiek, ook allerlei seksistische geluiden klinken. Die hatelijke ondertoon zit ‘m onder andere in reacties van onderstaand type:

Van Miltenburg heeft een hoog koeieneergehalte en als ze dan terechtgewezen wordt gaat ze jankerig pruilen. Niet geschikt dus.

in een situatie als deze is het de vraag of de voorzitter van de kamer wel genoeg overwicht heeft. Op de aanval die er gegeven werd had deze krachtig en cordaat het kamerlid van rubliek dienen te geven.

Het is een schat van een vrouw maar ik denk dat het voorzitterschap te hoog voor haar gegrepen is. Er zijn nog genoeg andere mooie baantjes voor haar in de politiek te doen die minder emotionele druk geven voor haar…..!

laat deze huisvrouw maar gewoon doen waar ze goed in is en lijstduwer worden van de partij

Het moest perse weer een vrouw worden, een vrouw die belerend toespreekt, personen en partijen op de vingers wil tikken en een vrouw die niet neutraal blikt in haar handelen. Buma heeft gelijk met zijn bewering dat zij het debat stuurt en daarbij duidelijk aantoont NIET neutraal te kunnen handelen.

weglopen als je iets te horen krijgt wat je niet bevalt,doe je werk mevrouw en vat niet alles persoonlijk op

Mevrouw is aardig; dat zijn gelukkig zoveel mensen. Ze is compleet ongeschikt als kamer voorzitter en moet snel de eer aan zichzelf houden. Stoppen dus ! De zoveelste binnen de VVD die op basis van “aardig zijn” beloond moest worden met een mooie functie.

Dit soort opmerkingen krijgen vrouwen in leidersrollen verdacht vaak naar hun hoofd geslingerd. We komen het bekende rijtje tegen: te aardig. Te emotioneel. Geen overwicht. Vat zaken te snel te persoonlijk op. Pruilen. Janken. Gebruikt de verkeerde toon, in dit geval onder andere belerend en koeionerend. Weglopen (nogmaals: Van Miltenburg schorste de vergadering kort, kwam terug en zette de vergadering daarna weer voort).

Het seksisme is zowel expliciet als impliciet. Neem de kwalificatie huisvrouw. Ooit een mannelijke politicus weggezet horen worden als huisman? Ook het verwijt dat het per se een vrouw moest worden (met impliciet het vervolg ‘en zie wat er van komt’) is behoorlijk hatelijk. Zo’n opmerking doet geen recht aan de openbare, democratische verkiezingsprocedure voor de functie van kamervoorzitter.

Impliciet seksisme ligt lastiger, want het is subtieler en dus moeilijker hard te maken voor mensen die vantevoren al bedacht hebben dat er niks aan de hand is. Maar geloof ons, een beetje kritische vrouw herkent seksisme als ze het hoort of ziet. Laten we PvdA-voorman Diederik Samson eens nemen. Die reageerde recent ook nogal emotioneel toen iemand hem verweet koehandel te bedrijven met illegalen. Toch noemt niemand hem onbekwaam en er volgden ook geen oproepen om op te houden, omdat hij emotioneel zou zijn of ‘het’ zich te persoonlijk aantrekt.

Ook woorden als ‘schat van een vrouw maar ik denk dat het voorzitterschap te hoog voor haar gegrepen is’, zijn tenenkrommend neerbuigend. Het klinkt positief, maar eigenlijk wordt Van Miltenburg hier met een paternalistisch kneepje in haar wang naar huis gestuurd. Zoet maar meisje, ga jij maar thuis verder pruilen en janken. Dan stop je tenminste met anderen koeioneren.

Van Miltenburg zelf maakt zich helaas kwetsbaar voor die seksistische ondertoon, door in het openbaar te verklaren:

Van Miltenburg zei achteraf dat ze zeer geraakt was door de opmerking van Buma. ‘Ik was geraakt in mijn integriteit. Dan ga je bij mij grenzen over. En ik heb wat heel veel vrouwen hebben als er wat gebeurt. Dan ga ik helaas huilen. Andere gaan gooien met dingen maar ik ging huilen.’

Zo’n opmerking is gevaarlijk in een wereld die met twee maten meet. Op zich is huilen ok. Het overkwam Diederik Samson. Hans Wiegel. Jan Pronk. Enneüs Heerma. Maar toen Karin Adelmund een keer vol schoot, voelde ze zich meteen opgelaten:

Ze putte er kracht uit, maar had ook gêne dat het haar overkwam. ,,Wat jammer dat ik het ben en niet een man. Laat nou toch eens een man janken”, had ze op dat moment bedacht, zo vertelde ze later in een interview.

Want een huilende man is krachtig. Maar een huilende politica? Zwak. Adelmund maakte haar opmerking niet voor niets. Ze had, vanwege haar linkse vakbondsachtergrond, kennis van het feminisme en was zodoende alert op dit soort mechanismen. Tegenwoordig menen we echter dat seksisme niet meer bestaat en dat gender er niet toe doet. Daardoor kunnen mensen onderschatten hoezeer seksisme ondergronds door broeit en discussies kleurt, op een manier die schadelijk is voor vrouwen.

Misschien moet Van Miltenburg er eens een goede feministische machtsanalyse bij halen. Dan kan ze de machocultuur van de politiek beter doorgronden, en zichzelf wat makkelijker een houding geven. Nog beter: misschien krijgen we op een gegeven moment eindelijk een politieke cultuur waarin vrouwen wat ruimte krijgen. We zijn er met ons allen verdacht snel bij om een vrouw in een verantwoordelijke, openbare functie te diskwalificeren op een manier die mannen niet tegenkomen. Verwijten van het type ‘een te aardige, te emotionele huisvrouw’ geven echt te denken.

CDA kiest voor blank heterogezin

Je moet maar durven, als CDA. Je concept verkiezingsprogramma ‘Iedereen’ noemen, en jezelf vervolgens presenteren als ‘dé familie- en gezinspartij’ (pagina 10). Inclusief op de kaft een foto van een bijzonder blanke, blonde mevrouw, met een bijzonder blanke meneer, en een blank kind. Ja, dat geeft de Zesde Clan inderdaad het warme, solidaire gevoel dat het CDA voor iedereen is. Om over vrouwenemancipatie en reproductieve rechten nog maar te zwijgen – letterlijk, want die woorden komen in de tekst niet voor.

Het CDA blijkt ‘iedereen’ op te vatten op een nogal bijzonderen, beperkte manier. Het voorwoord zegt al meteen dat het gaat om de toekomst van ‘onze’ kinderen. Waarna de partij Nederland als volgt definieert:

Nederland is een land waarin ouders hard werken om hun kinderen een toekomst te geven. Ze combineren zo goed als dat gaat werk en thuis. Ze doen dat samen met scholen, sportclubs en kinderopvang. Kinderen grootbrengen is een grote verantwoordelijkheid. Wij willen ouders daarin ondersteunen.

Duidelijk. De hard werkende ouders vormen de kern. Zij geven kinderen toekomst en nemen verantwoordelijkheid. De rest moet zich daar dienend bij opstellen, want: ondersteunen.

Hoe verhoudt zich dit tot alleenstaanden? In Nederland zijn dat er inmiddels al meer dan 2,5 miljoen, bijna een kwart van de huishoudens in Nederland. Mogen zij ook gebruik maken van flexibele werktijden, extra verlof en tegemoetkomingen? Gaat het CDA hen ook ondersteunen? Of neemt het CDA volautomatisch aan dat het stuk voor stuk geïsoleerde zonderlingen zijn, zonder sociale banden, zonder  verantwoordelijkheden of verantwoordelijkheidsgevoel, zonder zorgtaken? De Zesde Clan leest er niets over. De titel van het verkiezingsprogramma, ‘Iedereen’, moeten we alleen al om die reden met met een fikse korrel zout nemen.

Het verkiezingsprogramma marginaliseert ook alles wat niet in de klassieke beeldvorming rondom gezinnen past. Op de kaft van het CDA-programma zien we geen foto van allochtonen, of een eenoudergezin, of homo/lesbisch stel. Dat is geen toeval. De kaft draagt je kernboodschap uit, dat waar je de nadruk op legt. Het CDA gaat in de beeldvorming voor het blanke heterogezinnetje. Dat staat symbool voor ‘Iedereen’.

Dé gezins-en familiepartij rept in het nu gepresenteerde verkiezingsprogramma met geen woord over vrouwenemancipatie en abortus. De Zesde Clan moet maar hopen dat de voorgestelde maatregelen rondom kinderopvang, verlof en flexibele werktijden vrouwen meer ruimte geeft om een eigen koers te varen. De combinatie van Christelijke moraal in combinatie met de nadruk op het traditionele gezin zorgt er echter voor dat we ons geen illusies maken:

Iedereen in deze zaal in De Balie die de jaren zeventig en tachtig nog heeft meegemaakt weet dat er een homobeweging was en een vrouwenbeweging, weet dat we onze verworvenheden zwaar hebben moeten bevechten op die zogenaamde christelijke cultuur.

Dat is een strijd die tot op de dag van vandaag doorgaat. Neem bijvoorbeeld het recht van baas in eigen buik. Verkiezingsprogramma Iedereen zwijgt in alle talen. Wil je erachter komen dat het CDA hierover wel degelijk een standpunt  inneemt, dan moet je uitwijken naar de krochten van de partijwebsite. Daar leest de  Zesde Clan dat de partij abortus niet als late vorm van anticonceptie wil toestaan. Daarmee de suggestie wekkend dat dit voorkomt. Dat er inderdaad vrouwen zijn die op die manier met dit vraagstuk omgaan.  ‘Oeps, beetje slordig geweest, snel effe een abortus doen voordat ik op vakantie ga’. De partij geeft daarmee impliciet blijk van minachting voor vrouwen.

De partij wil ook de motieven voor abortus nader bepaald hebben – is de reden van de vrouw wel goed genoeg. Opnieuw leest de Zesde Clan hier wantrouwen. De partij wil bovendien de voorlichting onder de loep nemen. Het gaat de partij er vooral om dat er duidelijker naar alternatieven wordt gekeken:

Want moeder worden op je 16e lijkt misschien een gebeurtenis die je wereld op zijn kop zet, maar het is niet het einde van de wereld. Met de juiste ondersteuning van ouders, vriend en familie kan een kind toch in een liefdevolle omgeving ter wereld komen en opgroeien.

Ja, dat schrijft de partij echt. Tot zover de neutrale, objectieve voorlichting die het CDA op vrouwen wil toepassen, juist als ze zich in een kwetsbare situatie bevinden.

Ook daden tellen mee. Los van dit soort standpunten probeerde het CDA vorig jaar nog de abortusgrens in te perken tot 22 weken. Voor vrouwen die bij de 20 weken echo slecht nieuws krijgen, blijft dan nauwelijks tijd en ruimte over om te kijken wat de beste handelswijze is. Ook heel fijn en mensvriendelijk. Geen wonder dat de partij hierover niets zegt in het verkiezingsprogramma.

Kortom, iedereen? De Zesde Clan dácht het niet.

Nebraska geeft Nederland het slechte voorbeeld

Altijd al willen weten wat er gebeurt als politieke partijen abortus na de twintigste week onmogelijk maken? Kijk dan naar de Amerikaanse staat Nebraska. Hier is die wet al van kracht. Het zorgde ervoor dat het echtpaar Deaver twee weken lang tegen een doodvonnis aanstaarde, waarna de moeder verplicht beviel in de 22ste week, van dochter Elizabeth. Het echtpaar moest vervolgens toekijken hoe het zwaar gehandicapte meisje met een doodsstrijd van vijftien minuten langzaam stikte.

Het echtpaar Daniëlle en Robb Deaver uit Nebraska.

Het echtpaar zocht de media in Nebraska op, omdat ze deze gang van zaken zó afschuwelijk en traumatisch vonden, dat ze er wel tegen moesten protesteren. Hun verhaal zorgt op dit moment voor grote koppen in diverse kranten. Reactie van de politici en pro life activisten? Gefeliciteerd, mevrouwtje, dit was precies de bedoeling van onze wetgeving. Want ja, er is een kans van een op de drie triljoen dat het toch goed gaat en het kindje in leven kan blijven, hoe zwaar gehandicapt ook. Dus is abortus vanaf week 20 verboden, en als het aan de Repubikeinse leider van Nebraska ligt, blijft dat zo. Welkom in het voorland van Nederland.

Weten we het nog? Zowel PVV als ChristenUnie als CDA willen de Nederlandse abortusrechten  inperken. Afhankelijk van welke partij je spreekt moet abortus verboden worden na de 14e, 18e of 20ste week. Dit is bewust gedaan met het oog op de twintig weken echo. Uit dat onderzoek kunnen namelijk zulke ernstige medische problemen naar voren komen, dat sommige ouders dan alsnog kiezen voor abortus.

Als het aan PVV, ChristenUnie en CDA ligt, kan dat straks niet meer. In de woorden van Esmé Wiegmans van de ChristenUnie:

Als we de abortusgrens op 18 weken stellen, kunnen de ouders de uitkomst van de 20-weken-echo gebruiken om zich te beraden over mogelijke behandeling van het kind tijdens de zwangerschap en wat hen rondom en na de bevalling te wachten staat. Als de geconstateerde aandoening niet met het leven verenigbaar is, moet er ruimte zijn om te beoordelen wat dat betekent voor het verdere verloop van de zwangerschap, het moment van (vroeg)geboorte en afscheid nemen.”

Dat klinkt heel mooi en verstandig. Maar het echtpaar Deaver moest in Nebraska doormaken wat dit in de praktijk betekent. Het twintig weken onderzoek bracht aan het licht dat de foetus zwaar gehandicapt was. Er viel niets aan te doen. Moeder Daniëlle Deaver zou waarschijnlijk ergens in week 22 vroegtijdig gaan bevallen, waarna het kindje langzaam zou sterven. En dat is precies wat er gebeurde.

Gevraagd naar hoe zij terugkeken op het geheel, benadrukten de ouders dat de zwangerschap en de zwaar gehandicapte foetus in hun ogen een daad van God waren. Maar de manier waarop de zwangerschap eindigde, daar had God niets mee te maken:

“Our hands were tied,” Danielle Deaver said. “The outcome of my pregnancy, that choice was made by God. I feel like how to handle the end of my pregnancy, that choice should have been mine, and it wasn’t because of a law.”

In Nederland had dit echtpaar, samen met de artsen, een alternatief gehad. In Nebraska stonden artsen en ouders erbij, en keken ze vijftien minuten naar een langzaam stikkende baby. Willen ChristenUnie, PVV en CDA zich daar ook druk om maken? Wordt vervolgd.

UPDATE: Vanuit weblog Speakers Corner dit verhaal over hoe het ook kan. Het gaat hier om een getrouwde vrouw die net als de Deavers slecht nieuws kreeg na de 20 weken echo. Ook zij bleek zwanger van een foetus die niet kon overleven buiten de baarmoeder. Gelukkig konden zij en haar echtgenoot wél kiezen voor abortus. Lees hier hun verhaal – nog steeds schrijnend, nog steeds een enorm dilemma, maar ze konden kiezen. Uit naam van alle vrouwen die een abortus overwegen geeft zij de juristen en politici in de VS het volgende mee:

So, keep my options open.

Offer compassion and support.

Stop and really listen,

And BACK THE FUCK OFF.

Het Nederlandse abortusdebat en de minachting voor vrouwen

PVV, CDA en ChristenUnie, allemaal staan ze te trappelen om de grens tot wanneer een abortus mogelijk is drastisch in te korten. PVV en ChristenUnie kiezen zelfs bewust voor een grens ruim voor de twintig weken echo, omdat ouders na dat onderzoek soms alsnog kiezen voor een abortus. Anderen willen een scheiding aanbrengen tussen abortus op medische, of sociale gronden. Abortus om sociale redenen zou dan beperkt moeten blijven tot een periode van 12 weken. In de discussies die dit oplevert blijft één aspect onderbelicht: de minachting voor vrouwen die uit de redeneringen van diverse politici, cultuurtheologen en andere deskundigen spreekt.

Neem Frank G. Bosman, cultuurtheoloog van de universiteit van Tilburg. Hij sluit zich expliciet aan bij PVV-kamerlid Karen Gerbrands, die eerder liet weten dat artsen de doorslaggevende stem moeten krijgen bij het al dan niet overgaan tot abortus: ”Als ouders dan horen dat hun kind geen aandoening heeft die ernstig genoeg is voor abortus, dan hebben ze gewoon voor hun kind te zorgen. Zelfbeschikking is mooi, maar verantwoordelijkheid ook. Het moet duidelijk zijn wat we als geldige noodsituatie beschouwen en wat niet.” (N.B.: de PVV ontkent dat dit een partijstandpunt is.)

Bosman is eenzelfde soort mening toegedaan: de arts beslist en moet dat uiteindelijk doen op basis van medische noodzaak. Hij erkent dat het dan veel moeilijker wordt om een abortus te laten uitvoeren. Letterlijk: ”Abortus als ’laat anticonceptiemiddel’ is dan niet meer mogelijk. Ook bij zeer jonge moeders, slachtoffers van verkrachting en moeders met een ’volledig gezin’ is een abortus niet vanzelfsprekend opeisbaar, omdat wederom een medische afweging gemaakt moet worden. Bij deze afweging kan en moet de geestelijke omstandigheden van de moeder worden betrokken, maar die mag niet de enige of doorslaggevende motivatie voor vruchtafdrijving zijn.”

Wat leren we hieruit? Ten eerste, bij zowel Gerbrand als Bosman, dat de vrouw ondergeschikt is aan de arts. Haar gevoelens, omstandigheden of wensen zijn maar één van de vele belangen die de arts mee weegt in de uiteindelijke beslissing. Tiener? Verkracht? Nou meisje, ga maar naar een goede psycholoog, dat trauma verwerk je wel weer. In de tussentijd word je verplicht zwanger te blijven en het kind van je verkrachter te baren. Dat is wat dit concreet in kan houden.

Ten tweede hameren zowel Bosman als Gerbrands op verantwoordelijkheid. Wie seks heeft, moet de gevolgen daarvan ook accepteren. Het kromme van die redenering is dat alleen vrouwen zwanger kunnen worden. De druk van ‘Wie zich brandt moet op de blaren zitten’ ligt alleen op hun schouders. O wee als vrouwen zich aan die situatie willen onttrekken en niet zwanger willen zijn. Hadden ze maar geen seks moeten hebben. Dit riekt naar het straffen van vrouwen voor hun seksuele activiteiten.

Ten derde gebeuren er rare dingen als het gaat om de overwegingen van de vrouw. Bosman schildert abortus af als een laat anticonceptiemiddel. Alsof vrouwen frivole wezens zijn, die blijkbaar nogal slordig waren met de voorbehoedsmiddelen en dan blijmoedig naar een arts stappen, zo van ‘doe mij even een abortus’. Andere deskundigen plaatsen vraagtekens bij de vrouwen die wegens sociale omstandigheden geen kind willen. Zij vinden dat vrouwen daar niets meer over te zeggen zouden moeten hebben zodra de zwangerschap een week of twaalf gevorderd is. Dit standpunt negeert de situatie van de vrouw volledig, en werkt willekeur in de hand:

De Nederlandse vereniging van abortusartsen is tegen verlaging van de abortusgrens op sociale indicatie. ‘Het gaat om weinig vrouwen per jaar’, zegt voorzitter Gabie Raven. ‘En bij deze mensen maken is het vaak net zo’n ellende als bij een medische abortus. Vrouwen komen echt niet voor hun lol zo laat.’ Volgens Raven moet de abortusgrens gekoppeld blijven aan de  grens waarbij baby’s levensvatbaar worden. ‘Dat is een goede grens. Anders kom je in een discussie waarbij de een 14 weken wil, de ander 20 weken, en weer een ander 18 weken. Maar waar baseer je dat dan op? Dan wordt het een kwestie van smaak.’

Tot slot: we hebben in Nederland strenge regels om de fysieke integriteit van mensen te bewaken. Zo moeten artsen voor veel handelingen toestemming vragen van de patiënt. Ook mogen patiënten behandelingen weigeren die de arts noodzakelijk vindt. Je mag mensen zelfs niet tegen hun wil vaccineren, ook niet als dat bijvoorbeeld een voorwaarde is om hun werk te doen.

Zo oordeelde de Commissie Gelijke Behandeling in de zaak van een Gereformeerde verpleegkundige dat het ziekenhuis waar ze werkte haar niet kon dwingen tot een vaccinatie tegen Hepatitis B. (oordeel 2005/31) Het ziekenhuis moest haar takenpakket zodanig aanpassen dat zij haar werk kon doen zonder deze vaccinatie.

Gaat het echter om een zwangere vrouw, dan pleiten mensen als Gerbrands en Bosman ervoor dat al deze mensenrechten ongeldig worden. Alles moet wijken voor de foetus. Een vrouw verliest in die redenatie alle controle over wat er met haar lijf en leven gebeurt, zodra twee cellen zich delen in haar baarmoeder. Of zodra iemand anders vindt dat haar wens om een abortus ‘niet mag’ vanwege …. vul de reden maar in.

Dat is een minachting voor vrouwen en een ontkenning van háár leven en fysieke integriteit. De inmiddels vermoorde Amerikaanse abortusarts George Tiller had een slogan: Trust women. Oftewel ‘vertrouw vrouwen’. Vertrouw erop dat zij weldenkende mensen zijn, met verantwoordelijkheidsgevoel. En laat de eindbeslissing over wat er met hun lijf en leven gebeurt, aan de vrouwen. Dát is baas in eigen buik. Dát is waar we achter moeten blijven staan. Nu meer dan ooit.

UPDATE: een essay uit het blad Philosophy & Public Affairs, van Judith Jarvis Thomson, laat zien dat dit debat al heel lang speelt. Thomson geeft nog duidelijker aan dan de Zesde Clan dat kon waar het om draait bij vrouwen, de foetus en baas in eigen buik. Een aanrader.

Conservatieven morrelen aan recht van baas in eigen buik

Na de ChristenUnie begint nu ook het CDA zich te roeren en te pleiten voor een verlaging van de abortusgrens. De partij wil de grens verlagen van 24 naar 22 weken. Ze kunnen daarbij gedoogsteun verwachten van de PVV, die de grens al langer wil verlagen, en de SGP, die als het zou kunnen abortus helemaal wil uitbannen. Volgens NRC Handelsblad kan deze ideologische strijd vervelende gevolgen krijgen voor de coalitie van Rutte. Zijn partij, de VVD, wil tot nu toe niets veranderen aan de bestaande abortuswetgeving in Nederland.

Sinds vorig jaar een nieuwe, conservatieve wind door het land waait, worden met name Christelijke partijen steeds actiever om het recht op abortus in te perken. Het begon allemaal met de enorme winst van de PVV. Die wil de grens verlagen naar 14 weken. Na hun overwinning voelde de ChristenUnie zich sterk genoeg om een motie in te dienen. Daarin stelt de partij dat de grens terug zou moeten naar 18 weken. Overeenkomst: de grens ligt ruim voor 20 weken, omdat aanstaande ouders dan een echo kunnen laten maken. Soms blijkt dan opeens dat er vanalles aan de hand is met de foetus. En kiezen sommige ouders voor de optie van abortus. Het gaat om een kleine driehonderd gevallen per jaar.

Juist omdat er na de echo een medische noodsituatie kan ontstaan, laten dokters weten dat deze politieke pleidooien haaks staan op de realiteit. Dokters hebben valide medische redenen om de grens te houden op 24 weken. Het NRC:

Gert van Dijk van artsenfederatie KNMG laat weten tegen het plan van het CDA te zijn. Volgens hem krijgen vrouwen bij een verlaagde abortusgrens te weinig tijd om een afgewogen beslissing te maken. ”Nu krijgen vrouwen bij twintig weken een echo. Als blijkt dat het kind een afwijking heeft, dan duurt het vaak een tijdje voordat duidelijk is wat er precies met het kind aan de hand is.” De verhoogde tijdsdruk zou vrouwen ertoe kunnen zetten onzorgvuldige beslissingen te nemen.

Vanuit ideologische motieven willen PVV, CDA en ChristenUnie hier niets van weten. Moeders moeten gewoon doorgaan met de zwangerschap, ongeacht de omstandigheden. In een toelichting op haar motie zei ChristenUnie voorvrouw Esmé Wiegman vorig jaar dat het zelfs niet uitmaakt als de baby nooit levend geboren kan worden. De zorg moet zich volgens haar dan richten op het moment van vroeggeboorte en afscheid nemen. In de praktijk betekent dit dat de moeder een tijd rond loopt met een dode baby in haar buik en dan moet bevallen van een lijkje. Als ze dat niet aankan heeft ze pech, abortus is in de optiek van de ChristenUnie geen optie.

Met 22 weken lijkt het CDA te kiezen voor een compromis: na het moment van de echo, maar twee weken eerder dan de huidige grens. Maar zoals gezegd vinden de artsen dat dit nog steeds te weinig tijd geeft om in die situatie van een medisch drama de juiste weg te kiezen. Bovendien betekent dit gemorrel aan de grenzen dat bepaalde partijen nog steeds aan het abortusrecht komen, alleen dan indirect en gericht op resultaat op de langere termijn. Het NRC:

De christelijke partijen CU en SGP zijn in principe geen voorstander van abortus, maar weten dat ze de wet niet kunnen terug draaien. Ze grijpen daarom alle mogelijkheden aan om paal en perk te stellen aan abortus. Daarom kwam Kamerlid Wiegman onlangs met een voorstel voor inperking van de abortustermijn.

Het is te hopen dat de VVD bij het oude standpunt blijft en de huidige wetgeving intact laat. Die hebben we namelijk niet voor niets.

Volkskrant stelt fenomeen Excuus Truus aan de kaak

Wel vrouwen hoog op de kieslijst zetten, maar als het aankomt op de baantjes vallen ze buiten de boot. Dat is wat de Volkskrant aantoont en aan de kaak stelt vandaag. Journalist Ron Meerhof noemt de beestjes gewoon bij de naam. Het gaat om vrouwen voor de sier op nummer twee, om stemmen te trekken. Daarna moeten ze opzij stappen en de mannen voor laten gaan om fractievoorzitter te worden. Met als gevolg dat Nederland na een  blanke mannen kabinet nu ook een monocultuur aan blanke mannen in de partijbesturen krijgt. Met GroenLinks als positieve uitzondering. Goed dat een landelijk dagblad hier aandacht aan besteedt!

Debat over mannenkabinet zwelt aan

Voortuitgang! Dertig jaar geleden had niemand opgekeken van een uit voornamelijk blanke mannen bestaande regering. Maar Nederland leeft niet meer in de jaren vijftig, en steeds meer mensen, mannen en vrouwen, schrijven en debatteren over de ontstane situatie. Dat er een regering kan komen met drie vrouwelijke ministers envoor de rest louter oudere blanke mannen valt slecht. Dat roept om een herlezing van het werk van feministe Joke Smit .

Het vorige kabinet.

Natuurlijk waren er relschoppers die betoogden dat het maar goed ook was, weinig vrouwen aan de macht. Want het zijn zulke onstabiele wezens, met hun mysterieuze hormoonschommelingen, dat meer vrouwen al snel zou leiden tot minder stabiliteit. Maar direct daarna volgden de opiniestukken en kritiek. Alsof mannen zoveel stabiliteit brengen, schamperde Anneke van Doorne-Huiskes in Trouw. Diezelfde krant signaleert bezorgd dat Nederland afglijdt in de wereldranglijst van landen waar mannen en vrouwen een gelijkwaardige positie innemen. ‘En dan is de samenstelling van het huidige kabinet nog niet eens meegenomen. De vrouwenemanicpatie in Nederland stokt, concludeert de krant.

De Volkskrant heeft Evelien Tonkens, en die veegt de vloer aan met het belegen mannenkabinet van Rutte. Ze maakt ook korte metten met de lieden die de keuzes van Rutte rechtvaardigen door een paar vrouwen op te noemen wiens politieke bestaan niet zo succesvol was:

”Rutte maakt een bewuste keuze voor oude vertrouwde bekenden. Rutte zoekt het avontuur niet in de ploeg, stelt ook deze krant. Ron Meerhof heeft daar zelfs begrip voor en somt vrouwelijke bewindslieden op met wie het slecht afliep (Ten eerste, 12 oktober). Alsof je zo’n lijstje niet voor mannen zou kunnen maken. Tegenover elke De Faria staat een Heinsbroek.”

Bovendien komt er nu al kritiek op de keuze voor bepaalde mannen in het kabinet. Zo eist de SP opheldering over de benoeming van Ben Knapen als staatssecretaris. Knapen zat eerder in de raad van bestuur die PCM Uitgevers volgens onderzoek van de ondernemerskamer naar de rand van de afgrond leidde. Vervolgens streek hij volgens Emile Roemer een vertrekbonus op van 1,5 miljoen euro. En dat is dan volgens Rutte de beste kandidaat en een voorbeeld van kwaliteit? 

Dan zijn daar nog de internetpolls. Zoals die van het AD. Deze krant koos voor een stelling: ‘er komen te weinig vrouwen in het kabinet’. 42% (5970 kiezers) was het met die stelling eens en 58% (8083) oneens. Dat houdt elkaar aardig in evenwicht en levert weer voer voor verdere discussies en debatten.

Het leuke bij dit alles is, dat verschillende opiniemakers de naam Joke Smit laten vallen. Deze voorvechtster van meer mogelijkheden voor vrouwen schreef in 1972 al over vrouwen en kwaliteit, en dat kwaliteit bijna nooit aan ‘vrouw’ wordt gekoppeld. Dat Rutte zegt te kiezen voor de beste kandidaten, en alleen met oudere mannen op de proppen komt, valt op.

Toch maar weer eens het werk van Joke Smit herlezen, bedenkt Tonkens in De Volkskrant. Want dat blijkt anno 2010 nog net zo hard nodig als in 1972. En gelijk ook maar eens even nadenken over de plek van allochtonen in dit debat. Want díe discussie is nog niet op gang gekomen, terwijl zowel de dames als de heren waarover nu gesproken wordt  lelieblank zijn.

Bewezen kwaliteit en veilige keuzes = mannen?

Bewezen kwaliteit. Geen verrassingen. Veilige keuzes. Dat waren woorden die steeds terugkwamen als het ging om de selectie voor ministers, of het nou ging om het RTL4 journaal of de berichtgeving in de Volkskrant. En wat blijkt? Gezien de namenlijst van beoogde ministers worden die begrippen vooral geassocieerd met blanke mannen, de incrowd van het old boys network.

Het is tot nu toe een treurig makend lijstje. Bij de officiele kandidaatstellingen regent het mannennamen. Piet Donner, Ivo Opstelten, Henk Knaap, Maxine Verhagen, de ene man na de andere. En als de vrouwen aan bod komen is bijvoorbeeld de Volkskrant er als de kippen bij om bij Melanie Schultz van Haegen uitgebreid te memoreren aan het feit dat de oppositie een keer het vertrouwen in haar dreigde op te zeggen. Maar bij een man, Piet Donner, geen woord. Het blijft bij een korte zin dat hij het veld moest ruimen na de Schipholbrand. Verder niks, terwijl de man zoveel moties van wantrouwen om zijn oren kreeg dat ze bijna niet meer te tellen zijn.

Kortom, het is tot nu toe voornamelijk een mannenkabinet, volgend op een formatieproces waarbij je de vrouwen met een lantaarntje moet zoeken, volgend op de roep om een kabinet met zwaargewichten. En dat begrip, net als ‘vakmanschap’ en ‘bewezen kwaliteit’ slaat blijkbaar nauwelijks op vrouwen. De heren worden bedankt.