Tag Archives: Canada

Canadese universiteit lost loonkloof op

Een Canadese universiteit heeft dé oplossing gevonden voor de loonkloof. Iedere faculteitsmedewerkster die voor 30 april 2015 in dienst kwam, krijgt een loonsverhoging van 2905 dollar. Dit was het bedrag wat mannelijke professoren en docenten jaarlijks méér ontvingen dan hun vrouwelijke collega’s.

De universiteit van Waterloo, Canada, stelde een werkgroep in om de salarisgegevens van medewerkers te onderzoeken. Uit hun rapport kwamen allerlei ‘belonings anomaliën’ naar voren. Jaarlijks bedroeg het verschil zo’n 2905 Canadese dollars, in het nadeel van vrouwen. De werkgroep spreekt van een systematische discriminatie van vrouwen, omdat alleen sekse dit nadelige verschil in beloning opleverde. Om de situatie recht te trekken, verhoogt de universiteit het salaris van de vrouwen.

Waterloo is niet de eerste Canadese universiteit die deze maatregel neemt. Eerder verhoogden ook Hamilton’s McMaster University en de University of British Columbia het salaris van werkneemsters, om een einde te maken aan de loonkloof. In die gevallen kwamen vrouwen ook jaarlijks rond de 3000 Canadese dollars tekort.

 

Advertenties

Nieuwsronde: feiten en cijfers editie

Of je het nou hebt over vrouwen in Australië, de V.S. of ons eigen Amsterdam, overal tonen cijfers aan dat vrouwen, veel meer dan mannen, last hebben van stress en tijdnood. Dat komt onder andere omdat zorgtaken nog steeds vooral op hun schouders vallen. Die zorgtaken maken vrouwen financieel kwetsbaar en vermoeid. Maar alleen slechte vrouwen klagen daarover. Dat en meer in deze nieuwsronde, geheel gewijd aan feiten en cijfers.

  • Half vol of half leeg glas? In ieder geval kan 52% van de in Amsterdam woonachtige vrouwen zichzelf economisch zelfstandig noemen. De andere helft zou acuut in de problemen komen als er niemand anders is die geld kan verdienen. In een reactie benadrukt Saskia de Hoog, programmacoördinator bij Women Inc., dat dit vooral komt, omdat de omgeving van vrouwen verzorging verwacht. Zij moeten onbetaalde mantelzorg, zorg voor kinderen en vrijwilligerswerk in hun omgeving verrichten. Anders zijn het egoïsten. Kan dat niet anders? vraagt De Hoog zich af.
  • Onderzoekers in de V.S. vroegen aan 147 werkloze mannen en 147 werkloze vrouwen om bij te houden hoe zij hun dagen door kwamen. Wat bleek: de mannen keken vooral meer televisie, terwijl de vrouwen het huishouden deden en voor kinderen zorgden.
  • Uh oh… onze hersenen willen een man als baas, omdat we dat eeuwenlang gewend waren. We weten letterlijk niet beter. Toch biedt deze studie van mr. M. Westerbeek hoop. Als er meer vrouwelijke leiders komen, wennen we eraan en verdwijnen de vooroordelen en stereotypen die vrouwen nu nog op achterstand zetten.
  • Over stereotypen gesproken: de media doen vrolijk mee aan het vertekenen van de realiteit. Dat ontdekte wetenschapster Nirai Melis. Als de media foto’s en ander beeldmateriaal gebruiken, tonen ze mannen vooral als bazen en vrouwen als sexy huisvrouwen en modellen. Melis vertelt haar verhaal inmiddels ook internationaal, bijvoorbeeld in dit interview bij ondernemersplatform The Next Woman.
  • Eén op de tien Belgische zwangere vrouwen laat de zwangerschap afbreken als blijkt dat de foetus lijdt aan een aangeboren afwijking. Het vaakst nemen vrouwen die beslissing als het gaat om anencefalie. Dat is een afwijking waarbij een foetus geen of weinig hersenontwikkeling heeft, en na de geboorte binnen een aantal uren of dagen zal sterven.
  • Vrouwen werken parttime, toch? Nou nee. Onder andere in de techniek en de ICT-sector werken veel vrouwen juist fulltime. Over het algemeen zijn ze zeer tevreden met hun werk, blijkt uit een rapportage van de VHTO.
  • Dodelijk geweld tegen vrouwen begint in Turkije de spuigaten uit te lopen. Tussen 2003 en 2010 nam het aantal door mannen vermoorde vrouwen toe met 1400 procent. Dat betekende in 2014 de dood van 281 vrouwen – minstens, want er vindt onderrapportage plaats. Turkse vrouwen protesteren steeds vaker. Af en toe krijgen ze steun van mannen, die bijvoorbeeld een minirok aantrekken om duidelijk te maken dat kleding niks te maken heeft met dat dodelijke (seksuele) geweld.
  • Hard feit: van de aankomende regisseurs die de kans kregen om voor de allereerste keer een aflevering voor een serie te schieten, was 82% van het mannelijke geslacht. De meerderheid (87%) had bovendien een blanke huid. Dat betekent dat vrouwen en mensen met een gekleurde huid nauwelijks werkervaring op kunnen doen. Ze lopen meteen aan het begin van hun loopbaan al vast.
  • Australische vrouwen hebben veel vaker dan mannen te maken met tijdgebrek en stress. Stress vloeit onder andere voort uit een opeenstapeling van taken – én betaald werken, én kinderen verzorgen, én mantelzorg leveren én hoofdverantwoordelijke zijn voor het huishouden – en vormen van geweld.
  • Tot slot een gebrek aan cijfers. Wie houdt in Canada bij hoeveel Indiaanse vrouwen verdwijnen? Niemand. Aantallen die wél bekend zijn, doen het ergste vermoeden. Het lijkt erop dat 1.181 inheemse vrouwen werden vermoord, of verdwenen, in de periode 1980 en 2012. Maar een goed overzicht ontbreekt en de redenen voor die sluipende geweldsgolf blijven ook duister. Dat moet veranderen, bepleit de krant Globe and Mail.

Canadezen willen vrouw op bankbiljet

Na een zeer succesvolle actie in Engeland, om een portret van een vrouw (Jane Austen) op een bankbiljet te krijgen, volgt nu Canada. Een petitie om ook hier een vrouwenportret op een bankbiljet te krijgen heeft inmiddels meer dan 50.000 handtekeningen gehaald. Het initiatief komt van historica en auteur Merna Forster. Zij vindt dat papiergeld van iedere Canadees is, en dat het daarom niet klopt als alleen mannelijke portretten de biljetten sieren.

In 2011 ruilde Canada het enige biljet met vrouwen erop in voor een biljet met een plaatje van een schip.

De petitie levert talloze suggesties op voor vrouwen die met een financieel portret geëerd zouden moeten worden. Onder hen onder andere schrijfster Margaret Atwood, forensisch patholoog Frances Gertrude McGill, journaliste Mary Ann Shadd, tevens de eerste Canadese vrouw die een krant oprichtte, feministe en burgerrechtenactiviste Idola Saint-Jean, Olympische atlete Hayley Wickenheiser, en Mohawk verpleegkundige Charlotte Edith Anderson Monture, die zich tijdens de eerste wereldoorlog aansloot bij het leger van de V.S.

Een hele lijst. Keuze genoeg voor het Canadese bankwezen, zou je zeggen. Toch lukt het banken niet om vrouwen serieus te nemen. Zoals de toelichting bij de petitie opmerkt:

In 2011, the only Canadian women ever to make it on to our bank notes were erased and replaced with an icebreaker.

De weerstand tegen die situatie neemt toe. Hoewel de actie om een vrouw op een biljet te krijgen in 2013 begon, krijgt de campagne de laatste tijd meer aandacht. Dat komt omdat de initiatiefnemers zichzelf ten doel hadden gesteld om 50.000 handtekeningen op te halen. En dat lukte deze maand.

De Canadese Nationale Bank voelt de druk en heeft inmiddels verklaringen afgelegd over ‘meer diversiteit’ op bankbiljetten. Dat standpunt is zo vaag als wat, en Forster reageerde dan ook kritisch:

The Bank of Canada’s newly released design principles say nothing about putting women on the currency, vaguely referring only to “diversity.” “It’s disappointing, it’s insulting, it’s discriminatory and it’s offensive,” said Merna Forster, a historian and author in Victoria who has been leading the public campaign. “How many more surveys and public consultations will it take to convince the Bank of Canada to commit to including women on bank notes,” she said in an interview. “This is not rocket science.”

Er is een G20 land waar vrouwen willen wonen: Canada

Canada staat op de eerste plaats als dé plek om als vrouw te wonen. Volgens journalisten, wetenschappers en juristen, ondervraagd door TrustLaw, heeft dit land van de groep in de G20 de beste papieren als het gaat om gezondheidszorg, vrijwaring van geweld, economische mogelijkheden, toegang tot middelen zoals onderwijs, en vrijwaring van vrouwenhandel. Alleen bij deelname aan de politiek moet Canada een ander G20 land, Duitsland, boven zich dulden.

Het Canadese bedrijfsleven toont zich ook alert. Steeds meer ondernemingen werpen zich op als sponsor van een jaarlijkse schaduw G20 conferentie, waarin meisjes centraal staan. Deze bedrijven snappen dat ze vrouwelijk talent niet kunnen missen als ze een gezonde toekomst op willen bouwen. De meidentop biedt vrouwen een podium om zelf hun standpunten te geven en na te denken over de koers van de twintig grootste economieën ter wereld.

Meteen na het publiceren van de ranglijst barstte kritiek los. Volgens Canadese voorvechtsters van vrouwenrechten heeft hun land een lange weg te gaan, en kijken anderen door een te roze bril naar de situatie:

“Canada is particularly prone to be seen through a mythical lens,” says Dr. Lahey, because it was ranked in first place on the United Nations’ development index from 1995 to 1999. Since then, Canada’s ranking has dropped. […] “On no indicator have women moved forward in Canada,” Dr. Lahey said.

Daar staat weer tegenover dat zelfs met deze kritiek, de situatie in Canada beter is dan in andere G20 landen. In Indonesië sterft ieder uur een vrouw in barensnood. Dat gebeurt niet in Canada. Turkije telt 3,8 miljoen analfabete vrouwen. In Canada is dat percentage beduidend lager. In India is bijna de helft van de vrouwen getrouwd voordat ze de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt – met vergaande consequenties voor haar kansen op een opleiding, werk en een gezond leven. Canada telt een veel lager percentage kindbruiden. Dus het ligt er maar aan waar je het mee vergelijkt…

En er is nog iets opvallends:

While Dr. Lahey said that at least in Canada’s case, the poll promoted popular but inaccurate perceptions, Monique Villa – the chief executive officer of the Thomson Reuters Foundation – said it conquered others. “One of the things that strikes me in that poll is that you have in the G20 four countries where you have the woman as head of state or prime minister. It is interesting that it was Germany, Argentina, Australia and Brazil. The perception of society is that these countries are very progressive,” she said.

Vrouwen vechten terug

Wereldwijd staan vrouwen er niet zo goed voor. Zo heeft een verkrachte Afghaanse vrouw twee keuzes: 12 jaar de cel in, of trouwen met haar verkrachter – en dan vaak alsnog enorme persoonlijke veiligheidsrisico’s lopen. Echter, geef vrouwen een klein beetje ruimte, en ze vechten terug. De Zesde Clan kwam de afgelopen weken een aantal inspirerende voorbeelden tegen. Hoort zegt het voort….

  • Een bruidsschat eisen is verboden in Bangladesh. Dat weerhoudt families er echter niet van alsnog geld en goederen van een vrouw of haar familie te eisen. Farzana Yasmin pikte dat gedrag niet. Tien minuten na haar huwelijk vroeg ze een scheiding aan omdat haar kersverse echtgenoot een bruidsschat eiste. Voor zover bekend is Yasmin de eerste vrouw in Bangladesh die zo publiekelijk een principieel standpunt inneemt tegen de bruidsschat.
  • Naar school gaan. Het lijkt zo gewoon, maar in Pakistan staan meisjes bloot aan bomaanslagen als ze iets willen leren. De Taliban zijn namelijk erg sterk in dit land. En zij zijn erop tegen als meisjes zich intellectueel ontwikkelen. Ondanks de gevaren blijven meisjes echter naar school gaan: ,,”We are braver than the Taliban,” said Hasina Quraish, 10, who wants to be a college lecturer. “They are brutal people, not good Muslims.”
  • Vrouwenhandel is geen ver van je bed show. Het komt helaas gewoon voor in Nederland, en volgens onderzoeksjournaliste Maria Genova doen instanties en overheden veel te weinig om deze misstand aan te pakken. Genova schreef een zwartboek over mensenhandel en bood dat gisteren aan bij de Tweede Kamer.
  • Voor de tweede keer in de geschiedenis heeft Canada een vrouw als hoofd van een provincie. Kathy Dunderdale versloeg alle concurrentie en staat nu aan het hoofd van Newfoundland en Labrador. Ze had niet verwacht dat het twintig jaar zou duren voordat er opnieuw een vrouw op die functie zou komen. Dunderdale wil haar overwinning onder andere  gebruiken om de positie van vrouwen in de politiek te versterken: ,,These things aren’t a matter of evolution,” she said. “A lot of people think that they are, and yet gains made by women over the years have been hard-fought and won. And that continues.”
  • De mansplainer! Hij is er nog steeds, en nog steeds staan vrouwen op om dit soort mannen te zeggen dat ze maar ergens anders naartoe moeten met hun neerbuigende  betweterigheid.
  • Een Canadese non begon een opvanghuis voor vrouwen in Winnipeg. Het gaat om bijvoorbeeld vluchtelingen en asielzoekers, of vrouwen die dakloos raakten. De motivatie van de inmiddels 65-jarige is eenvoudig: ,,If you have a safe home, then everything else makes sense. You can build on that. If we don’t have a place to go home tonight it doesn’t matter what resources are available.”

Inderdaad:

Vrouwen passen ambities aan omstandigheden aan

Jessica de Jong had groot gelijk toen ze eerder dit jaar in een boek stelde dat vrouwen nog steeds ernstig te lijden hebben onder discriminatie op de arbeidsmarkt. Vrouwen zien zoveel seksisme om zich heen dat ze bij voorbaat hun ambities bijstellen en eisen omlaag schroeven.

Zo gaan vrouwen er vanaf het begin al vanuit dat zij een lager salaris zullen ontvangen dan mannelijke leeftijdsgenoten. Niet alleen in Nederland is dit zo. Canadees onderzoek wijst uit dat vrouwen daar op precies dezelfde manier reageren op de discriminatie die ze ondervinden.

Jessica de Jong kwam in maart 2011 in het nieuws vanwege haar boek ‘Vrouwen zijn gelijk aan mannen – behalve in de directiekamer’. Ze nam allerlei onderzoeken onder de loep en kwam er onder andere achter dat mannen drie keer zo vaak promotie krijgen dan vrouwen. Werkgevers waarderen vrouwen minder, geven hen een lager salaris, en houden er allerlei vooroordelen op na die nadelig zijn voor vrouwen. Jessica de Jong:

Vrouwen lopen gedurende hun hele carrière op tegen vooroordelen van mannen, waardoor ze geen stapjes hogerop komen. Het beeld van een leider is nu eenmaal een man. Mannelijke chefs denken bij voorbaat al dat een vrouw bijvoorbeeld niet meer wil werken of reizen omdat ze kinderen heeft. Of ze willen gewoon geen vrouw boven zich. Die vooroordelen leiden ertoe dat vrouwen hun verwachtingen naar beneden bijstellen. Dan solliciteren ze maar helemaal niet meer.

Het gaat dus niet om vrouwen die te lamlendig zijn om een loopbaan op te bouwen, maar om mensen die erachter komen dat ze achtergesteld worden vanwege iets wat ze niet kunnen veranderen – hun sekse. Om te voorkomen dat ze totaal gefrustreerd en teleurgesteld eindigen, stellen ze hun ambities bij. Die lagere ambities vloeien op die manier voort uit een overlevingsmechanisme, een aanpassing aan heersende omstandigheden.

Een Canadees onderzoeksteam, mede geleid door wetenschapster Linda Schwartzer, kwam tot dezelfde conclusie. Het team ondervroeg 23.000 studenten uit het hele land. Het bleek dat vrouwen in hun eerste baan een salaris verwachten wat 13% lager ligt dan dat van mannelijke leeftijdsgenoten. Na vijf jaar werken verwachten ze 17% minder te verdienen dan mannen.

De oplossingen verschillen niet veel van elkaar. Zowel Jessica de Jong als het Canadese onderzoeksteam pleiten voor bewustwording bij vrouwen, maar ook om een gedragsverandering bij de rest van de samenleving. Mannen, werkgevers, bedrijven, mentoren en opleidingsinstituten, allemaal moeten ze beter opletten wat ze doen met een vrouw die iets wil op de arbeidsmarkt. Jessica de Jong hoopt zelfs op een heuse revolutie:

‘…ik hoop dat vrouwen weer op de barricades klimmen als ze beseffen dat er wel degelijk sprake is van discriminatie. Dat heeft effect. Het kiesrecht voor vrouwen is ook opgeëist door een kleine groep vrouwen. Het positieve van deze sombere conclusies is dat je wel kan sturen op discriminatie. Je kunt mannen aanspreken op hun gedrag en zorgen dat er wat verandert. Dat moet je consequent doorvoeren door de hele lijn van de organisatie.’

UPDATE: Op 27 mei 2011 – zeven dagen later, merkt De Zesde Clan fijntjes op – publiceerde ook de Volkskrant een bericht over de resultaten van het Canadese onderzoek. Dat artikel staat hier.

Inwoners Toronto rukken op naar politiebureau

,,Vrouwen moeten zich niet kleden als een slet als ze geen slachtoffer willen worden.” Dat vertelde politieagent Michael Sanguinetti aan een zaal vol rechtenstudenten in Toronto tijdens een lezing over verkrachting. De studenten werden zo kwaad dat ze op 3 april aanstaande een mars organizeren. Ze roepen iedereen op om als slet te komen en willen in een grote Slettenmars (Slutwalk) naar het politiebureau marcheren waar de agent nog steeds werkzaam is.

De activisten organiseren de mars omdat ze het zat zijn dat vrouwen de schuld krijgen van hun verkrachting:

As the city’s major protective service, the Toronto Police have perpetuated the myth and stereotype of ‘the slut’, and in doing so have failed us. With sexual assault already a significantly under-reported crime, survivors have now been given even less of a reason to go to the Police, for fear that they could be blamed. Being assaulted isn’t about what you wear; it’s not even about sex; but using a pejorative term to rationalize inexcusable behaviour creates an environment in which it’s okay to blame the victim.

De afgelopen maanden zijn er allerlei schandalen geweest rondom slachtoffers van verkrachting in Canada en de V.S.. Zo slaagde een gezaghebbende krant als de New York Times erin om te schrijven over een 11-jarig meisje, verkracht door een groep van 18 mannen, alsof zij er zelf om vroeg. De krant benadrukte dat het meisje er ouder uitzag, zich sexy kleedde, en op straat rond hing. Natuurlijk is het dan volstrekt logisch dat je een massa verkrachting over jezelf afroept. Op je elfde. En eerder meldde de Zesde Clan al dat een Canadese rechter een verkrachter zonder straf liet gaan, omdat het slachtoffer zich niet duidelijk genoeg verzet zou hebben.

Vijf vrouwen hebben de leiding over de protestmars. Voor hen waren de opmerkingen van de agent de laatste druppel in een emmer die toch al overliep vanwege dit soort voorvallen, die samen een verontrustend patroon volgen. Steeds opnieuw krijgt het slachtoffer te horen dat ze beter had moeten uitkijken, zich anders had moeten kleden, niet op dat tijdstip op die plek had moeten zijn. En o wee als je een biertje op hebt, want dan heb je al je rechten op voorhand al verspeeld.

Weblog I blame the patriarchy weet wel raad met deze situatie. De site herplaatste een handleiding uit 2009, met tips voor de preventie van seksuele misdrijven. De instructies zijn makkelijk te volgen voor iedereen met twee werkende hersencellen:

  1. Gooi geen drugs in het drankje van een vrouw
  2. Als je een vrouw in haar eentje ziet lopen, laat haar dan met rust
  3. Als je stopt bij een vrouw met autopech, let dan op dat je haar niet verkracht
  4. Als je in een lift staat en er stapt een vrouw in, verkracht haar dan niet
  5. Als je een vrouw slapend aantreft, is het ’t beste als je haar niet verkracht
  6. Breek nooit via deur of raam in bij het huis van een vrouw, spring niet tevoorschijn tussen twee geparkeerde auto’s, verkracht niet
  7. Als je je schuil houdt in de bosjes of in portieken terwijl je iets slechts in de zin hebt, zorg er dan voor dat je felgekleurde kleding draagt, een zaklamp aan doet, of luide muziek draait, zodat de vrouw weet waar ze haar vlammenwerper op moet richten
  8. Gebruik het maatjessysteem! Als je het lastig vindt af te zien van verkrachting, vraag dan aan iemand die je vertrouwt om bij je te blijven terwijl je je schuil houdt in de bosjes
  9. Zorg dat je een alarmfluitje bij je hebt. Als je er achter komt dat je op het punt staat een vrouw te verkrachten, kun je je maatje vragen op het fluitje te blazen en zo om hulp te vragen
  10. Vergeet niet: eerlijkheid duurt het langst. Als je een vrouw mee uitneemt, doe dan niet net alsof je in haar als persoon geïnteresseerd bent, maar zeg meteen dat je er van uitgaat dat je haar later op de avond zult verkrachten. Als je niets zegt, loop je het risico dat de vrouw er van uit gaat dat je haar niet wilt verkrachten.

Zo simpel kan het zijn. Zolang echter teveel mensen deze tien eenvoudige regels niet kunnen volgen, zijn protestmarsen zoals die van 3 april helaas nog nodig. Veel succes, Slutwalkers!

Canadese regisseurs komen moeilijk aan geld voor films

Vrouwelijke regisseurs komen veel moeilijker aan geld om een film te maken dan mannen. Dat blijkt uit een studie naar de situatie van filmmakers in Canada. Vrouwen vormen de helft van de studenten die de opleiding tot filmmaker volgen, maar eenmaal terecht gekomen in de boze buitenwereld zijn het vooral de mannen die hun werk gefinancieerd krijgen. De afgelopen jaren waren van de 700 tot 900 films maar honderd films geregisseerd door een vrouw.

Uit de resultaten van het onderzoek  blijkt dat die honderd films uit de koker komen van een groep van 48 vrouwen. Meer dan de helft van hen, 26 vrouwen, wist maar één film op het witte doek te krijgen. Het lukte hen niet het geld en de middelen te verzamelen voor een tweede project, en dat betekende in de praktijk dat hun loopbaan stokte. De onderzoekers kwamen erachter dat het vrouwen helpt als de producent een vrouw is: die steunden in 53% van de gevallen voorstellen van vrouwelijke regisseurs. Was de producent een man dan daalde het aantal projecten van vrouwen naar 16%.

De studie werd onder andere behandeld door de Montreal Gazette. Onder de kop ‘waar zijn de vrouwelijke filmmakers’ spreekt de krant met Anna Lupien, één van de onderzoekers. Zij stelt dat vrouwen wel degelijk het gevoel hebben dat ze geen geld krijgen omdat ze een vrouw zijn. Maar dat durven ze niet hardop te zeggen:

“It’s a fight every time. (A director) can’t say she didn’t get (funding) because she’s a woman. Women say they don’t know how to pinpoint the problem. They’re scared of being labelled feminists. There’s a myth of equality, but we’re not there yet.”

Omdat het via de gewone kanalen zo vaak niet lukt, signaleren de onderzoekers dat vrouwen uitwijken naar fondsen waarbij je geen producent hoeft te hebben om toch geld te krijgen. Het gaat dan echter om lagere bedragen, en met die verminderde financiering is het lastig om op te boksen tegen de grote jongens met de forse budgetten.

De onderzoekers stellen onder andere voor om meer geld te steken in fondsen waar vrouwen nu naar uitwijken. Het zou bovendien kunnen helpen als er een coöperatieve organisatie van vrouwelijke regisseurs komt. Tot slot stellen de onderzoekers voor het beleid van de grote financieringsregelingen aan te passen, zodat vrouwen een eerlijkere kans krijgen. Volgens de Montreal Gazette heeft de verantwoordelijke minister van Cultuur al positief gereageerd op dit soort voorstellen.

Canadese rechter noemt verkrachter ‘onhandige Don Juan’

Schandaal in Canada: rechter Robert Dewar noemde een verkrachter een onhandige Don Juan, en besloot dat het slachtoffer haar verkrachting zelf uitlokte omdat ze niet duidelijk genoeg nee zei. Bovendien gedroeg ze zich niet fatsoenlijk en was er het een en ander aan te merken op haar kledingkeuze. Hij gaf een voorwaardelijke straf. De enige eis aan de dader was dat hij een brief met excuses moet sturen naar het slachtoffer. De uitspraak laat de gemoederen hoog oplopen .

Rechter Robert Dewar.

De feiten zoals ze naar voren kwamen uit de notulen van de rechtbank laten aan duidelijkheid niks te wensen over. De dader, een 40-jarige man, leerde het 26-jarige slachtoffer kennen in een bar. Nadat ze eenmaal in zijn auto zat, reed hij naar een afgelegen plek in een bos en drong zich aan haar op. De vrouw keerde zich van hem af. De man bedreigde haar en verkrachtte haar. Hij stopte niet, ook niet toen de vrouw aangaf dat het pijn deed. De vrouw wist uiteindelijk half ontkleed uit de auto te ontsnappen en weg te rennen. Al die tijd vreesde ze voor haar leven. Tot zover de feiten zoals gebleken uit de rechtszaak.

Hoe kwam rechter Dewar tot een voorwaardelijke straf met excuusbrief? De rechter legde de nadruk op het slachtoffer. Zij ontmoette de man in een bar en gedroeg zich flirterig. Daarmee gaf ze volgens Dewar te kennen dat ze wel zin had in een avontuurtje. In het vonnis: ‘love was in the air’. Jawel. Verder had ze alcohol gedronken en droeg ze te sexy kleding en teveel make up. Eenmaal in de auto waren haar signalen van weigering volgens het vonnis niet duidelijk genoeg. De dader begreep eenvoudigweg niet dat ze geen seks wilde. Beetje dom maar het was niet zijn schuld dat hij als een onhandige don Juan door ging met zijn avances, schrijft Dewar. Vandaar geen cel maar een excuusbrief en nooit meer doen he.

Zodra het vonnis uitlekte stroomden demonstranten naar de rechtbank waar Dewar werkt en schreeuwden slogans, zoals ja betekent ja, nee betekent nee. De provincie Manitoba, waar de rechtszaak plaats vond, heeft een klacht ingediend bij de Canadian Judicical Council. De rechter waar het om gaat mag tijdelijk geen zaken meer behandelen waarin sprake is van seksueel geweld. Op Facebook eisen mensen zijn ontslag en er circuleren verschillende open brieven aan de rechter om duidelijk te maken dat dit vonnis niet kan.

Demonstranten voor de rechtbank waar Dewar werkt.

Misschien moet de rechter ook maar eens een excuusbrief schrijven, adviseren critici in de Montreal Gazette:

One of the protest organizers, Alanna Makinson of the Canadian Federation of Students, lambasted Dewar for commenting on the victim’s attire and “inviting” signals. “These statements by Judge Dewar are reinforcing the myth of implied consent and the myth that the victim of sexual assault is ultimately responsible for their own victimization,” Makinson said. “This ruling has damaged the credibility of Canada’s justice system, and we are calling for an apology for his misguided and irresponsible ruling.”

Gamers willen actie, humor en een vrouw die van aanpakken weet

Pannenkoeken bakken, virtuele make overs, en spelletjes rondom mode. Is dat echt wat vrouwelijke gamers willen? Nee, vindt het bedrijf Silicon Sisters uit Canada. Twee veteranes uit de gamesindustrie besloten deze zomer een eigen bedrijf op te zetten met louter vrouwelijke werknemers, die spelletjes maken waar vrouwen plezier aan kunnen beleven. En nog eens nee, aldus de universiteit van Gent uit. Die liet de wensen van gamers uitzoeken in een afstudeerschriptie.

Lotte Vermeulens ondervroeg afgelopen zomer bijna duizend meisjes en vrouwen en kwam uit op het volgende beeld: een stevige portie actie, waarbij geweld geen probleem is als het maar doorspekt is met humor. Spelletjes die logisch in elkaar steken, waarbij ze doelen kunnen bereiken en vooruitgang kunnen boeken. Het liefst spelen ze met een sterk en knap personage, een vrouwelijke vrouw die van aanpakken weet.

Afknappers zijn er ook, wees haar onderzoek voor de universiteit van Gent uit. Vrouwen gaan geen week vrij nemen om een hele ingewikkelde handleiding door te nemen. Ze hebben een voorkeur voor een eenvoudige bediening en regels die je snel kunt leren. Zorgt een fabrikant daar niet voor, dan haken vrouwen sneller af dan mannen. Een andere afknapper vormen spelletjes die vrouwelijke personages vooral tentoon stellen als seksbommen en stoeipoezen. Heren ontwerpers let op: dit wekt irritatie op, en soms zelfs afkeer. Wil je je vrouwelijke publiek behouden, dan moet je afstand nemen van deze voorstelling van zaken.

Het is een boodschap die Silicon Sisters volgens de site Gamez.nl ter harte nemen. De oprichtsters, Brenda Baily Gershkovitz en Kirsten Forbes, willen spelletjes maken voor vrouwen, door vrouwen, en zich richten op wat de vrouwelijke gamers aantrekkelijk vinden. En nee, dat betekent niet dat ze mannen uit willen sluiten. Kirsten Forbes in arstechnica.com:

…just as publishers are missing the boat by not making games more female-friendly, creating games that don’t appeal to men similarly cuts out approximately half the population. “There’s no desire at Silicon Sisters to exclude males. There’s just a desire to explicitly include females,” Forbes replied. She then ticked off games that are already appealing to women, citing games like Myst and the Sims that have broad appeal.

Hoe zit het in Nederland? Wij kennen ook een gamesindustrie. Die telt volgens recent onderzoek van de gemeente Amsterdam zo’n 150 bedrijven met samen iets meer dan 2000 werknemers. De ondernemingen zitten met name in Amsterdam, Utrecht en Hilversum en zijn goed voor een omzet van 1,5 miljard euro.  Bijna de helft van die omzet komt van de vrouwelijke gamers, die inmiddels 42% van het totaal vormen.

De groei gaat zo hard dat zelf een tijdschrift als Lover vorig jaar aandacht besteedde aan de industrie en de consumenten. Maar volgens auteur Audrey James hebben ontwerpers in Nederland nog vaak een raar beeld van wat vrouwen willen:

Andere gameportals bedienen de vrouwelijke markt veelal met aparte ‘girl-secties’. Helaas zijn die vaak doorweekt met stereotiepe spellen, gerangschikt naar onderwerpen als make-up & make-overs, mode of pannenkoeken bakken.

James moet de uitzonderingen hierop met een lantaartje zoeken, schrijft ze. Ze ziet de site van het Nederlandse bedrijf Zylom als een voorbeeld van hoe het beter kan. Via gamehers.com  kunnen vrouwen aangeven welk type speler ze zijn, en daarna aan de slag met allerlei online spelletjes die bij dat type passen.

Verder kunnen vrouwelijke gamers inspiratie halen uit het buitenland. Omdat de gamesindustrie in de Engelstalige wereld veel groter is, wemelt het van de sites. Zoals women in games international, die ijvert voor meer vrouwelijke werknemers in de gamesindustrie. Of de Fragdolls, meiden die in teamverband alle toernooien van de wereld afschuimen op zoek naar de heftigste schietspelletjes. Da’s nog eens iets anders dan op de computer spelletjes doen rondom pannenkoeken bakken.

Helden dragen een wit lintje op 25 november

De Zesde Clan las over een geweldig initiatief van mannen die geweld tegen vrouwen zat zijn. Internationaal geldt 25 november als de dag voor de uitbanning van geweld tegen vrouwen. Canadese mannen grepen die datum aan om witte lintjes te dragen, als een teken dat ze zich bewust zijn van de gevaren waar vrouwen aan bloot staan puur omdat ze vrouw zijn. Het blijft niet bij een symbolische handeling alleen. De campagne roept mannen op om liefhebbende partners te zijn, duidelijk stelling te nemen tegen geweld, en een voorbeeld te zijn voor anderen. Kortom, helden zijn het.

Belgische campagneposter voor Witte Lintjes dag 2008.

De mannen kwamen tot hun actie na een moordpartij aan de universiteit van Montreal, in 1991. Een schutter stuurde eerst alle mannen de klas uit en schoot daarna veertien vrouwen neer. De vrouwenhaat spatte er vanaf. Geschokt en onder de indruk besloten mannen iedere 25 november een wit lintje te dragen en na te denken wat hun rol is in geweld en het tegengaan daarvan. Inmiddels is de witte lintjes actie een begrip in Canada, met een uitgebreide campagnesite en suggesties om in woord en daad je betrokkenheid te tonen.

Googelen op witte lintjes campagne 2010 wijst uit dat vooral België actief is.  Documentatiecentrum Rosa geeft meer informatie, inclusief acties en activiteiten in Vlaanderen en Belgisch Limburg. Voor Nederland kon de Zesde Clan geen berichten ontdekken. Blijkbaar is de witte lintjes beweging nog niet tot ons land doorgedrongen. Geen nood, eens moet de eerste keer zijn. Lees je dit blog, voel je je geïnspireerd? Doe dan 25 november mee en laat zien dat je geweld tegen vrouwen afkeurt.

Vrouwen behoud je door ze te erkennen

Het leuke van het lezen van het boek Vrouw & Ambitie van Anna Fels is dat je dezelfde patronen overal terug ziet komen. Fels’ centrale stelling is dat je tweeduizend jaar cultuur niet in twee generaties oplost. Vrouwen mochten eeuwenlang in het openbaar geen ruimte innemen of het woord voeren. Om ervoor te zorgen dat ze dat nu wel gaan doen, is het nodig dat ze zelf hun ambities serieus nemen, aanmoediging krijgen van hun directe omgeving, fouten mogen maken en erkenning krijgen voor als het uiteindelijk allemaal lukt. O, en het helpt als er voldoende tijd en geld beschikbaar is.

Zodra die voorwaarden aanwezig zijn gaat het prima met vrouwen. Voorbeelden kwam de Zesde Clan de afgelopen drie dagen overal tegen. Neem dit zeer recente artikel in de Canadese krant Globe and Mail over vrouwelijke ingenieurs. Het gaat niet vooruit met de vrouwen in dit beroep, merkte vakorganisatie Engineers Canada. Het aandeel vrouwen in leerprogramma’s is gezakt van 20 naar 17 procent, en over het geheel genomen is nog geen een op de tien volleerde ingenieurs vrouw. De instantie stelde daarom een werkgroep samen om uit te dokteren wat er aan scheelt en welke maatregelen nodig zijn. Globe and Mail sprak alvast met een ingenieur die haarfijn kon omschrijven wat ervoor zorgde dat ze door kon zetten:

Winnie Lai never really had any doubts about what she would study after high school. “I love to take things apart. I like science and math. I knew early on that I wanted to study engineering.” A top physics student, Ms. Lai said that her high school physics teacher, who was also an engineer, nudged her dream along, providing support and encouragement. “I spent a lot of time talking with her and she prepared me, helped me understand what to expect at university.” The two kept in touch while Ms. Lai pursued her undergraduate degree in engineering physics at the University of British Columbia. And when she graduated last spring, it was that same high school teacher who presented her with her iron ring. “It’s custom that the ring is presented by a fellow engineer, so that was quite special.”

Dit voorbeeld had zo uit het boek van Anna Fels kunnen komen. Je weet dat je ergens goed in bent. Je besluit aan de slag te gaan. Je ambitie wordt herkend en serieus genomen, en je krijgt steun van een mentor. Aan het einde volgt officiële erkenning in de vorm van die ijzeren ring. Daarmee sluit je aan bij een traditie en ben je deel van de groep geworden, een heerlijk gevoel.

Dezelfde elementen zie je terug in een artikel van BBC News over de aanleg van een stadion in Engeland, voor de Olympische Spelen van 2012. Landelijk telt Engeland maar 1 procent vrouwelijke bouwvakkers, maar in de bouwput van het stadion zijn opeens 6% vrouwen werkzaam.

Verklaringen voor die enorme stijging? De aannemer die verantwoordelijk is voor de bouw sloot aan bij de campagne om de Olympische Spelen überhaupt binnen te slepen, en dat was: diversiteit. Vanaf het begin zocht het bedrijf bewust naar vrouwen. De aannemer hielp actief mee met het zorgen voor kinderopvang, en geïnteresseerde kandidaten mochten een dagje meelopen om uit te proberen hoe het is om met grote apparaten en voertuigen te werken. Tot slot: op de werkplaats zelf heerst een klimaat wat de bouwvakkers zelf omschrijven als  vrouwvriendelijk. Met andere woorden ze zijn welkom. En dus blijven ze. Verrassing….

Laatste voorbeeldje dan maar, uit Nederland: de vereniging van universiteiten hield een studiedag om met elkaar te bespreken hoe onderzoeksgroepen succesvol worden. Kern van het verhaal: leer talent herkennen, neem dat serieus, geef erkenning en stimuleer je mensen zich verder te ontwikkelen. Lees het hele verslag hier. De loopbaantip van Charlotte Insinger, lid van de Raad van Bestuur van het Erasmusziekenhuis, sluit hier goed bij aan. Ze zei in een interview met Vena:

“Het allerbelangrijkste is dat je plezier hebt in je werk. En verder: creëer een netwerk en claim je positie. Op privé-gebied is steun van het thuisfront onmisbaar. Ik heb een hele leuke man die directeur is bij Robeco. Hij heeft me altijd gesteund om te blijven werken. Als het kan, geef ik huishoudelijke taken uit handen, en de rest verdeel ik met mijn man. Zonder steun van thuis is een carrière niet te combineren.”

De Zesde Clan houdt zulke inspirerende verhalen in de gaten…. Dat is hard nodig in een tijd dat stenigend en vrouwenhatend Iran en Saudi Arabië beiden een gooi doen naar een zetel in het nieuwe orgaan van de Verenigde Naties, VN Vrouwen.

Vrouwelijke en allochtone kiezer stemt linkser

Als alleen Canadese vrouwen zouden stemmen, merken liberale partijen daar niet zoveel van. Maar de conservatieven zouden acht procent van de stemmen verliezen, en daarmee behoorlijk wat zetels. Terwijl de Nieuwe Democraten er juist vijf procent op vooruit zouden gaan. Zeker als er iets controversieels speelt ontstaan er opeens opvallende verschillen in stemgedrag van mannen en vrouwen. Dat blijkt uit een grootschalig onderzoek onder meer dan 12.000 kiesgerechtigden in Canada. In Nederland zijn dezelfde trends zichtbaar.

Tijdschrift Vrij Nederland liet NIPO in mei 2010 peilen hoe het stond met mannen, vrouwen en stemmen. Uit dat onderzoek kwam naar voren dat vrouwen minder op VVD en PVV stemmen. Bij de PVV liep het verschil met de mannen op naar zes procent. Daarentegen zouden ze vaker kiezen voor GroenLinks – zeven procent verschil met de mannen. Bij het bepalen van hun standpunt gaven vrouwen veel vaker dan mannen aan dat ze vooral letten op onderwijs, gezondheidszorg en het milieu. Mannen letten meer op verkeer en de economie.

Specifiek op vrouwenemancipatie ingaan geldt echter algemeen als vragen om problemen, tekende het blad een paar weken later op tijdens een debatavond van Women Inc. Benoem het onderwerp expliciet, en de kiezer haakt af, heet het. Opvallend, want in hetzelfde NIPO onderzoek kwam naar voren dat 63% van de kiezers wil dat partijen zich inzetten voor de positie van de vrouw in de samenleving. VN:

 ‘Het lijkt erop,’ concludeert Peter Kanne van TNS NIPO, ‘dat emancipatie door de Nederlandse kiezer vooral met de mond wordt beleden. Het vrouwenstandpunt is duidelijk niet doorslaggevend. Een goede allochtone kandidaat geeft op dit moment meer een gevoel van urgentie dan een vrouw hoog op de lijst.’

Okeeee…. als je allochtonen wil lokken, hoe stemmen die dan? Kenniscentrum Forum onderzocht het stemgedrag van nieuwe Nederlanders aan de hand van de gemeenteraadsverkiezingen, en lette daarbij op Antillianen, Turken, Marokkanen en  Surinamers. Deze groepen nieuwe Nederlanders gaan minder vaak naar de stembus dan gemiddeld. Jongeren willen wel, zeker als ze een hoge opleiding hebben, maar bij de ouderen spelen taalproblemen een rol. Als allochtonen stemmen, is de PvdA favoriet, gevolgd door GroenLinks en de SP. Forum splitste de cijfers helaas niet uit naar gender.

Kortom, als vrouwen het voor het zeggen hadden zou Femke Halsema premier zijn in plaats van Rutte. Allochtonen zouden Job Cohen in het zadel geholpen hebben. En om nog even mee te geven aan het slot van dit artikel: dat zoveel vrouwen GroenLinks stemmen is niet vreemd. Niet alleen zet de partij veel vrouwen op goede, verkiesbare plekken, maar de standpunten staan bol van het bevorderen van emancipatie. Van vrouwen én voor mannen: GroenLinks pleit bijvoorbeeld voor goede kinderopvang, langer kraamverlof voor vaders, en een wettelijk recht op thuiswerken. Iets om even mee te nemen bij komende verkiezingen….

Canada eert voorvechter voor veilige abortus

Een jury in Canada is op dit moment druk bezig om de 25 Canadezen te kiezen die de meeste invloed hebben gehad op de samenleving. Dagblad Globe and Mail maakte vandaag bekend dat één van die 25 mensen Henry Morgentaler is. Deze Joodse arts overleefde Auschwitz, emigreerde naar Montreal, en begon in de jaren zestig te vechten voor het recht van vrouwen om baas te zijn in eigen buik.

Het kwam hem te staan op bedreigingen en gevangenisstraffen, maar gesteund door talloze vrouwen kreeg Morgentaler het voor elkaar dat vrouwen tegenwoordig zonder angst voor gevangenisstraf en vervolging kunnen kiezen voor een professioneel uitgevoerde abortus. Op 87-jarige leeftijd is hij daar nog even fel over als vroeger. In een interview met de Globe and Mail zegt hij:

As for his foes in the pro-life camp, he gives them no quarter. “I have nothing but contempt for people who wish to deny women one of the fundamental rights to control their reproduction,” says the 2008 Order of Canada recipient.

Het is goed nieuws dat een voorvechter voor veilige abortussen en vrouwenrechten zo geëerd wordt. Want eerder deze week kwamen er verontrustende berichten uit Engeland. Voorheen moest je helemaal naar de Verenigde Staten reizen om fanatieke fundamentalisten tegen te komen die wakes uitvoeren bij abortusklinieken, maar nu begint dit al op een half uur vliegen van Nederland vandaan. Volgens dagblad The Independent heeft een Amerikaanse anti-abortus groepering z’n activiteiten uitgebreid naar Engeland.

Volgens Engelse kranten zou het gaan om een organisatie uit Texas, genaamd ’40 days for life’.  Engelse leden van deze groep kamperen nu rond de Marie Stopes kliniek in hartje Londen, om daar dezelfde tactieken in te zetten als in de Verenigde Staten. Wat de activisten zelf omschrijven als wake klinkt erg onschuldig: ze zouden alleen willen bidden voor het welzijn van moeder en kind. Prima, maar waarom moet je dat doen voor de deur van een abortuskliniek in plaats van in je eigen huis of in een kerk?

Nou, omdat de activisten wel degelijk méér doen dan bidden. Ze roepen naar de vrouwen die de kliniek binnen willen gaan, en delen folders uit met misleidende informatie waar medisch gezien niks van klopt. Informatie van het niveau ‘van masturberen krijg je het aan je ruggemerg’. Medewerkers van de Marie Stopes kliniek vertelden The Independent dat zij zagen dat de activisten vrouwen tegen probeerden te houden als ze naar binnen wilden lopen. Ze zagen ook dat activisten de vrouwen en personeel van de kliniek filmden.

Volgens mensen betrokken bij het behoud van veilig uitgevoerde abortussen is dit nog maar het begin:

Darinka Aleksic, campaign co-ordinator at Abortion Rights, said she had been tracking a significant recent upswing in anti-abortion protests. “American-style tactics are being increasingly used in Britain, not just with pickets but with internet campaigns and the use of misleading leafleting,” she said. “We are strongly in favour of women receiving as much support, counselling and information about abortion as possible. But we’re worried about the tenor of a lot of the advice being given out by these pickets. There’s a lot of emphasis on guilt and misleading scientific information.”

De Zesde Clan verwijst graag terug naar een eerder artikel over Amerikaanse tactieken om vrouwen te weerhouden van het uitoefenen van hun recht op zelfbeschikking. Uit onderzoek blijkt dat vrouwen niet in de psychologische problemen komen vanwege een abortus, maar vanwege de emotionele druk die op hen wordt uitgeoefend terwijl ze overwegen wat te doen. Hoe meer mensen hen schuldgevoelens aanpraten, misleidende informatie geven en druk uitoefenen, hoe groter het trauma. Het zijn niet alleen wetenschappers die hier op wijzen: een man die regelmatig schrijft voor het Good Men Project ondervond zelf hoe erg de acties van zulke fanatici mensen raken, toen hij met zijn vrouw naar een abortuskliniek moest. Lees zijn verhaal hier.

Naast dit type terreur richten anti abortus bewegingen hun eigen klinieken op. Die lijken precies op de ‘gewone’, maar alles staat in het teken van het behoud van het ongeboren leven. De moeder is slechts de envelop waar dat kind ongeschonden uit moet komen. Ms Magazine wijdde er onlangs een heel artikel aan. Ook hier gebruiken christenen allerlei psychologische manipulatietechnieken en foutieve medische informatie om vrouwen met een combinatie van angst en schuldgevoel te dwingen hun zwangerschap door te zetten.

Daarom is het zo erg dat deze gedwongen zwangerschapsbeweging nu ook in Engeland steeds actiever wordt. Het is te hopen dat de pro choice krachten het blijven winnen van de Texanen. En dat vrouwen baas in eigen buik kunnen blijven.

Canadees onderzoek brengt verborgen vooroordelen aan het licht

Iedere personeelsmanager zal zeggen: wij nemen de kandidaat aan die het meest geschikt is voor de baan. Dat zal best. Maar als je ruim 20.000 loopbanen volgt en ziet dat voornamelijk blanke mannen aan de top komen, terwijl allochtone vrouwen op alle fronten kansloos blijven, weet je dat er iets mis is. En dat is precies wat onderzoekers in Canada deden.

Wetenschapsters Alison Konrad en Margaret Yap vonden een groot Canadees bedrijf bereidt om inzage te geven in de personeelsdossiers. Zodoende konden ze vijf jaar lang de loopbanen volgen van 22.388 werknemers. De onderzoekers verdeelden alle personeelsleden in vier categoriën. Blanke mannen, allochtone mannen, blanke vrouwen en allochtone vrouwen. Vervolgens keken ze naar de loopbaanontwikkeling. Wie krijgt promotie, hoe lang duurt het voordat iemand carrière maakt en doordringt tot het middenkader, en wie krijgt uiteindelijk de topbanen?

De resultaten waren ontluisterend. Vrouwen, welke kleur ze ook hadden, bleven die vijf jaar massaal steken op de laagste niveau’s in het bedrijf. Blanke mannen met een vergelijkbare opleiding en ervaring hadden 11% meer kans om die eerste vijf jaar promotie te maken. Ten opzichte van allochtone vrouwen kregen blanke mannen zelfs 29% meer promoties. Kortom, in de onderste regionen van het bedrijf is het een mannenwereld, gaf Allison Konrad aan in dagblad Globe and Mail.

Het middenkader vormde een tweede barrière. Voor het eerst kwamen allochtone mannen hier in de problemen. Zij bleven massaal steken. Zelfs de paar blanke vrouwen die dit niveau wisten te bereiken, kregen vaker een promotie dan allochtone mannen. Opvallend was dat de paar blanke vrouwen die uiteindelijk in aanmerking kwamen voor een toppositie, bij de selectie voor die banen geen nadeel meer ondervonden van hun sekse. Om zover te komen moesten ze namelijk zo bijzonder goed zijn, dat niemand meer met goed fatsoen kon volhouden dat ze ongeschikt waren.

Allison Konrad is trots op de studie. Aan de Globe and Mail vertelde ze dat er tot nu toe nauwelijks onderzoek is gedaan naar wat er gebeurt aan het begin van de loopbanen van mannen en vrouwen. Ze voelde de noodzaak zich juist daarop te richten, omdat de topvrouwen van morgen érgens vandaan moeten komen. Als ze om te beginnen al niet tot het middenkader kunnen doordringen, lukt het al helemaal niet om voldoende vrouwen in de top te krijgen. De resultaten van hun onderzoek brengen onbewuste vooroordelen aan het licht door patronen zichtbaar te maken, vertelde ze de Globe and Mail:

“For women, decision makers may be asking themselves questions like: ‘What happens when they have children or their husbands have to move to take a new job?’ It’s really hard to get evidence of bias like this because decision makers will not say on surveys that they think twice about promoting a woman because she will take a maternity leave. That’s illegal, and they’ve all had diversity training and they will say what is expected, even if there is bias hidden behind closed doors,” Prof. Konrad said. “How we find the hidden bias is to look at the numbers.”