Tag Archives: Brexit

Hoe jezelf te verdedigen als iemand je bij je hoofddoek wil grijpen

Leve Zee Abdulla. Deze vrouw draagt een hoofddoek en dat brengt steeds grotere risico’s met zich mee. Overal waar gastjes zoals Trump de macht grijpen, neemt het aantal agressieve daden jegens moslims toe. Mannen kunnen hun religieuze identiteit misschien nog verbergen, maar vrouwen zijn zeer zichtbaar met hun hoofddoeken. Voordat je het weet roepen mensen vanalles naar je of proberen ze je hoofddoek af te trekken. Dit is wat je dan kunt doen, toont Adulla in een door haar gemaakte video:

Zee Abdulla maakte ook een deel twee, met een techniek om te gebruiken in situaties waarbij iemand je van voren nadert:

Het zou niet nodig moeten zijn dat de volle verantwoordelijkheid  om zichzelf te beschermen op vrouwen neerkomt. Maar als al het andere faalt en omstanders niet helpen, moet je jezelf wel verdedigen.

Ben je een omstander en zie je dat iemand moslima’s lastig valt? (of homoseksuelen, of ouderen, of…..) probeer dan deze handige tips eens uit. En sluit je aan bij de Veiligheids-speld beweging. Allison, een Engelse die in de V.S. woont, nam dit initiatief toen na de Brexit de agressie jegens minderheden in haar land sterk toenam. Amerikanen namen het idee na Trump’s overwinning over en begonnen ook een veiligheidsspeld te dragen, ten teken dat ze minderheden willen steunen. Allison:

 “If you put the pin on, to me you are pledging to stand up. It can’t just be an empty gesture. You are pledging to make a difference. You could record what’s happening, you could call the police, stop the bus driver” she told The Guardian this summer. “Even if you feel too frightened, you can go to the person afterwards and say: ‘I’m so sorry, is there anything I can do for you?’ Even if it’s just making them a cup of tea.”

Inderdaad, het is geen perfect middel, maar het is beter dan niks.

 

Nieuwsronde: strijdbare editie

Glazen kliffen, marketing van boeken, Zomergasten bereikt een verhouding van 50% man en 50% vrouw,  Amerikaanse staten die hun anti-abortus wetten terug moeten draaien, dat en meer in deze strijdbare editie van de nieuwsronde.

Hedy d’Ancona doet mee aan Zomergasten

  • Meisjes van acht snappen het al: de manier waarop je een boek in de markt zet, doet iets met zowel de lezers als de auteurs. Nadat The Bell Jar van Silvia Plath een chick-lit kaft kreeg, met woedende reacties tot gevolg, zou je denken dat uitgeverijen beter weten. Maar nee. Journaliste Suki Kim ging undercover en woonde een jaar in Noord-Korea om de situatie in het land van binnenuit te beschrijven. Haar uitgever besloot echter om haar boek niet te bestempelen tot werk van een verslaggever, maar als persoonlijke memoires. Op die manier ondermijnde de marketing haar professionaliteit en haar deskundigheid. Kim laat het er niet bij zitten en protesteert openlijk.
  • Zomergasten krijgt een behoorlijk diverse editie. Presentator Arjen Lubach, schrijfster Griet op de Beeck, oud-politica en feministe Hedy d’Ancona, hoogleraar gerontologie Andrea Maier, premier Mark Rutte en activist Abou Jahjah (een omstreden keuze) krijgen allemaal drie uur om een avond televisie te verzorgen. Oftewel 50% vrouwen. Complimenten, VPRO!
  • Misschien kunnen andere redacties een voorbeeld nemen aan Zomergasten, want bij het Groot Dictee is het bijvoorbeeld nog steeds een eenheidsworst. Opnieuw schrijft een blanke man de tekst van het dictee. Moeten we met ons allen echt geloven dat behalve Kristien Hemmerechts (editie 2008) en Lieve Joris (2016) geen enkele vrouwelijke auteur goed genoeg is om het dictee te schrijven? Sinds 1991? Komop zeg!
  • Nog een goed voorbeeld: de groep mensen die films een Oscar toekent, lag onder vuur omdat het vooral blanke mannen waren. Ze luisterden naar de kritiek. De groep breidt uit en nodigde honderden nieuwe leden uit, waarvan 46% vrouwen en 41% mensen met een niet-blanke huid. Als de groep die kiest meer diversiteit bereikt, wordt de kans groter dat ”andersoortige films” en ”andere mensen” *kuch vrouwen zijn mensen kuch* prijzen winnen.
  • Als vrouwen meer lof en eer winnen, krijgen ze misschien meer kansen. Nu ontvangen ze voor hetzelfde soort productie veel lagere budgetten, en hun films draaien in veel minder bioscopen dan gelijksoortige films van mannelijke collega’s. Hoog tijd dat hier verandering in komt.
  • Nadat de allerhoogste rechters in de V.S. de vloer aanveegden met wetgeving die het vrouwen onmogelijk maakt hun recht op abortus daadwerkelijk uit te oefenen, moeten conservatieven in allerlei staten hun keutels intrekken. Zo blokkeerde een rechter in Florida een wet die klinieken zou beroven van fondsen en hen zou dwingen peperdure operatiekamers op te tuigen (voor niks, want abortus is een van de veiligste procedures die er bestaan). Ook in Indiana stak een federale rechter een stokje voor anti-abortus wetgeving. Alabama, Kansas, Louisiana, Mississippi, Oklahoma en Wisconsin volgen waarschijnlijk binnenkort.
  • Verder in de V.S.: dé voorvechtster voor vrouwenrechten, presidentskandidaat Clinton, kan op warme steun van veel vrouwen rekenen. Progressieve mannen laten het echter afweten. Die andere Democratische kandidaat, Bernie Sanders, trok zich na zijn verlies nog steeds niet officieel terug en 22% van zijn potentiële kiezers zouden liever voor Trump stemmen dan Clinton. Hoe kunnen mannen van het Bernie-kamp zich als feministisch en progressief presenteren, terwijl ze tegelijkertijd  terugdeinzen om op een vrouw te stemmen? Waar blijven ze?
  • Terug in Nederland: redacteur Daphne van Rossum lanceert hashtag #ikbennietverkrachtmaar naar aanleiding van seksueel geweld tegen meisjes en vrouwen. Onder andere op muziekfestivals gaat het mis. Prima dat vrouwen het zwijgen doorbreken, maar andere partijen zijn ook aan zet. Misschien kan de overheid het succes van de ‘wees niet die vent’-campagne kopiëren. Die p.r. campagne leidde tot tien procent minder aanrandingen in Vancouver, Canada. Onder andere door de groep aan te spreken die de daders levert. Ideetje!
  • Leuk, al die vrouwen die in de nasleep van de Brexit het politieke podium beklimmen. Maar er zit een adder onder het gras. Stereotypering van vrouwen als redder, want ze zijn zo begripvol en ze communiceren zo goed en wat fijn dat ze de rotzooi opruimen. En de glazen klif – een kans pakken, maar wel voor plekken die een veel groter risico op mislukking met zich meebrengen.
  • ….En webmagazine Jezebel gaat ondertussen stug door met het bestrijden van vrouwenhater Donald Trump, met prachtige omschrijvingen zoals ”Donald Trump, our favorite fascist wad of upchucked puree carports” of ”gold-tipped mucus plug Donald Trump” (uuuurgh, smerig!!!!) of‘GOP presumptive nominee and melted Claymation villain Donald Trump”.

 

Brexit en de vrouwen

Ok, dus Engeland verlaat de EU. Maar hoe zit het met deze Brexit en de vrouwen? Conclusies tot nu toe: blanke mannen domineerden het debat en de campagnes. Vrouwen voelden zich veel minder dan mannen aangesproken door of betrokken bij de campagnes. (Goh, zou daar een verband tussen zitten?) Velen aarzelden wat ze moesten stemmen. Uiteindelijk bleek dat vrouwen iets meer naar de Brexit neigen dan mannen. UPDATE: en leeftijd was een belangrijke factor. Hoe ouder, hoe vaker een stem om uit de EU te stappen.

Ah ja, de Brexit. De campagne duurde maanden, kreeg een steeds grimmigere toon, en feiten waren ver te zoeken temidden van de luide kretologie. Bij dit alles domineerden blanke mannen. Zij namen 90% van het nieuws in landelijke media in beslag. Ook online maakten mannen het meeste kabaal. De bijdrage van vrouwen bestond, naast die 10% berichtgeving, ook uit de oproep aan andere vrouwen: praat asjeblieft mee, politiek is iets wat je zelf zou moeten willen doen, niet iets wat jou ”aangedaan wordt”. Dus doe mee, het is belangrijk!

Mooi gezegd en waar natuurlijk. Maar voor vrouwen blijft het lastiger dan voor mannen om je stem te verheffen. Je begeeft je in een wespennest. Bij The Guardian bestaat de top tien van meest belaagde opiniemakers bijvoorbeeld uit acht vrouwen en twee mannen. Beide mannen waren niet blank. Dat is geen toeval. Mocht je er als vrouw, ondanks alle vijandigheid, toch over nadenken mee te praten, dan is daar de situatie rondom Jo Cox. Wat ze zei werd constant gemarginaliseerd – iets waar veel vrouwen routinematig tegenaan botsen als ze zich in een publiek debat proberen te mengen. Pas toen een man haar ombracht, schonken mensen enige aandacht aan haar standpunten.

Dan de kiezers. Vrouwen hebben het stemrecht, maar als de politiek voor negentig procent bestaat uit luidkeels schreeuwende mannen die alleen praten over onderwerpen die mannen interessant vinden, bestaat er een gerede kans dat vrouwen zich niet vertegenwoordigd of betrokken voelen. Cijfers en onderzoeken, onder andere van de London School of Economics, wijzen daar inderdaad op. Vrouwen voelen zich niet aangesproken door de voor- en tegencampagnes. Mede daardoor had 20 tot 25% van de vrouwen eind vorig jaar nog geen idee wat ze zouden kiezen, tegen 10-15% bij de mannen. Facebook en Twitter lieten hetzelfde beeld zien.

Gezien die geringe betrokkenheid en vele onbesliste stemmen lag er een kans voor de voor- en tegencampagnes om vrouwen gericht op te zoeken en te overtuigen. Met name het ‘Blijf’-kamp slaagde daar niet in. Op 14 juni voorspelde Allison Pearson van The Telegraph daarom al dat Engeland voor een afscheid van de EU zou stemmen, met vrouwen voorop. Vrouwen geloofden niet in de argumenten van het ‘Blijf’-kamp. Ze lachten de mannelijke politici uit en hekelden hun neerbuigende toon:

Guess what – women don’t like condescending, mainly male politicians lecturing them. Who knew? There is panic in the Remain camp, and rightly so. Each new tactic comes across as an increasingly desperate Mr Punch beating up Judy and squawking, “Oh, yes, you will!” “Oh, no, we won’t!,” the people shout back.

De rest is geschiedenis.

UPDATE: juist voor vrouwen kan het wegvallen van Europese wetgeving nadelig uitpakken.  Gelijk loon voor gelijk werk, maatregelen tegen seksuele intimidatie, het kwam allemaal tot stand onder druk van de EU….