Tag Archives: Beyoncé

Nieuwe generatie popjournalisten stelt geschiedenis bij

Blanke mannen die het werk van blanke mannen ophemelen. Je treft dat patroon aan in de literatuur, in de kunst, in de muziek…. Maar zo hoeft het niet te gaan. Een nieuwe generatie popjournalisten stelt de geschiedenis bij. Met als gevolg een enorme toename van de diversiteit, in stijlen en in aandacht voor makers. Waaronder talloze vergeten vrouwelijke artiesten. Daarnaast herkennen journalisten racisme en seksisme sneller dan voorheen. En maken ze er een probleem van als de jury van de Grammy’s een artiest zoals Beyoncé achter stelt.

De New Statesman zet het geijkte popmuziek-geschiedenisboek op een rij. Elvis Presley start de rock/popmuziek, waarna de Beatles, volgen, de Beach Boys, de Rolling Stones en Bob Dylan. Dan volgt een terugval, met een kleine opleving als de punkmuziek het toneel betreedt, en daarna weer een lange rij blanke mannelijke popmusici die het stokje aan elkaar doorgeven.

Dat lijkt verdacht veel op het patroon dat filosofe Vigis Songe-Møller identificeert in het gedachtegoed van de oude Griekse beschaving: mannen die mannen voortbrengen, waarna nog meer mannen volgen in een ononderbroken harmonieuze lijn van perfectie en eenheid, zonder dat mislukte mannen (= vrouwen) de boel verstoren.

Gaaaaaaaaaaap, en bovendien niet waar. Dat type geschiedschrijving negeert talloze muziekstijlen en de mensen die in dat genre opereerden. Met name vrouwen. Onder andere de Amerikaanse recensent David Hajdu schreef daarom een alternatieve muziekgeschiedenis, met een focus op zijn eigen land, de V.S. Hij besteedt onder andere aandacht aan vaudeville zangeres Eva Tanguay. Hij noemt haar de Lady Gaga of Madonna van haar tijd:

“utterly defiant and radical … turned the whole ideal of Victorian femininity upside down and inside out. … and changed the way young women and many young people thought about sex roles, about gender roles, and about behavior.”

Anderen nemen een specifiek genre en richten dan hun aandacht op vrouwen. Zoals Amy Oden’s documentaire From the Back of the Room. Ze laat zien hoe punk begon als een revolutionaire beweging, met vrijheid en diversiteit. Maar omdat de sociale omgeving nog steeds dacht in oude rolpatronen, ontwikkelde punk al snel een vrouwenprobleem. Direct betrokkenen ondervonden dat direct:

As LA punk veteran Alice Bag has pointed out, punk started out as an inclusive and diverse movement, but was quickly annexed by white dudes. Women have had to fight for space and recognition in punk ever since.

Door te kijken naar de bijdragen van vrouwen en hen met elkaar in verband te brengen, kun je ook gouden tijdperken op het spoor komen. Zo benadrukt poprecensent Jon Lisi van Pop Matters dat 2000-2010 gewoonlijk in het teken staat van mannelijke sterren en bands zoals Radiohead, de White Stripes en Eminem. Maar als je goed kijkt domineerden vrouwelijke popsterren dat decennium. Pink, Beyoncé, Kylie Minogue, Christina Aguilera, Kelly Clarkson, Avril Lavigne, Rihanna, de lijst is langer dan je denkt.

Als je let op sekse, vallen nog andere zaken op. De gendersituatie verschilt per genre. Zo geldt Country als een door mannen gedomineerde muziekstijl, maar het zou wel eens het meest inclusieve genre van 2016 kunnen zijn. Vrouwen sleepten belangrijke prijzen in de wacht en een verrassingsoptreden van de Dixie Chicks met zangeres Beyoncé sloeg in als een bom. Veel mensen vonden het geweldig. Anderen riepen radiostations op om minder vrouwelijke artiesten te draaien, omdat Countrymuziek teveel zou feministen.

Een typisch gevalletje backlash, gedreven door de angst dat wat meer aandacht voor vrouwen prompt betekent dat mannen in de marge zouden verdwijnen. Nou nee. Er komt steeds meer tegenwicht voor zulke hysterische tegenreacties. Eén van de wapens om vrouwen terug in hun hok te douwen is door te stellen dat het werk van vrouwelijke artiesten inferieur zou zijn. Om hun aandeel op waarde te schatten vinden conferenties plaats over gender en geschiedschrijving rondom popmuziek. Vorig jaar kwamen bijvoorbeeld talloze wetenschappers, popjournalisten, redacteuren en direct betrokkenen bijeen in Duitsland, voor een conferentie georganiseerd door de Hochschule für Musik und Theater van Hamburg. Of studies naar het werk van vrouwelijke jazzartiesten tussen 1928 en 1959.

Op die manier krijgt het streven naar een evenwichtiger beeld van de populaire muziekgeschiedenis zelfs academische status. Hoog tijd. Vrouwen doen veel meer dan wij als samenleving bereid zijn om te zien. Maar als je de weerstand opzij zet, wemelt het opeens van de artiestes en kan het proces van erkenning geven een aanvang nemen. Hoera!

Advertenties

Feminisme ligt altijd onder vuur – maar Beyonce redt ons

Je kunt er de klok op gelijk zetten: de discussie over feminisme laait weer op. Deze keer naar aanleiding van een opiniestuk in De Volkskrant over de aard van het feminisme (slecht!!!), en de tegenreactie die daar op volgde. De meest recente uitwisseling heeft echter wel degelijk waarde. Het geeft namelijk een mooi inkijkje in de achterliggende dynamiek. Bovendien gloort er hoop. Zangeres Beyoncé redde het feminisme en brengt de stand in deze ronde op 1-0.

Beyoncé veroverde wereldwijd harten van miljoenen mensen met haar optreden ter afsluiting van de Video Music Awards. Ze bracht een wervelende show op de planken, waarin ze schrijfster Chimamanda Adichie citeerde en trots toonde dat ook zij zich tot de feministen rekent. Verschillende commentatoren noemen dit inmiddels het meest krachtige statement ooit in de populaire cultuur, als het gaat om het feminisme. Ze is bell hooks, maar dan met stampende beats, danseressen met goudglitter op hun benen, en een miljoenenpubliek. Hierna wordt alles anders voor het feminisme, aldus de commentatoren. Eindelijk wordt dit gedachtengoed acceptabel.

Dat het revolutionaire effect van Beyoncé’s optreden nog niet overal even krachtig doordringt, blijkt echter als je Nederlandse media volgt. Niet alleen grossieren kranten in belegen Mars en Venus stukken, maar onlangs kampten we ook weer met de zoveelste ronde van ‘sla de feministe’. De ene vrouw riep, op basis van misdaden tegen de logica, dat het moderne feminisme laf is. Nee, moderne feministen zijn juist cool en dapper, reageert de ander op basis van argumenten. Nee wacht, het feminisme is overbodig en vaag! Of nee, wacht, het feminisme is juist duidelijk en veelzijdig!

Wie echter breder kijkt dan alleen ‘o neeee, hou op’, ziet opvallende patronen. Dynamiek nummer 1: wie de emancipatie van vrouwen irritant vindt, kan losjes vanuit de heup schieten en een beroep doen op cliché’s en mythes. Voorstanders daarentegen moeten met goede argumenten komen, want die roeien tegen de stroom in en moeten eerst vooroordelen ontkrachten, voordat zijn of haar eigenlijke standpunt aan bod kan komen.

Een andere dynamiek, nummer 2, is deze: de semi-kritische kretologie rondom feminisme verschijnt in gevestigde media zoals de Belgische krant De Morgen en het Nederlandse dagblad de Volkskrant. Degene die opkomt voor het feminisme, moet dat vaak doen op eigen weblogs en via andere informele kanalen.

Nog een dynamiek: degene die cliché’s herhaalt en zegt wat ‘we’ al denken te weten (zie je wel, feministen zeuren en zijn laf) kan rekenen op goedkeuring. Degene die daarentegen de waarde van het feminisme inziet en feministische standpunten inneemt, kan rekenen op bergen haat. Want ‘we’ weten allemaal dat feministen lelijke, humorloze, zeurende mannenhaters zijn die drukte maken om niks. Degene die daar tegenin gaat, doet dat voornamelijk omdat ze zelf ook lelijk, humorloos en stom is. Ok….

”Mama, wat zou je willen zijn als je leefde?’

Nog een aspect: in dit geval speelt de discussie tussen vrouwen. Dat gebeurt vaker en past in een bredere trend, waarbij gevestigde media het liefst een vrouw inhuren om rottige stukjes over het feminisme te schrijven. Zie je wel, vrouwen zelf zeggen dat ze het feminisme niet nodig hebben, dus waar hebben we het over. Mannen komen vooral om de hoek kijken om vrouwen te vertellen dat de emancipatie voltooid is. Of om vrouwen vermanend toe te spreken beter hun best te doen, beter te onderhandelen, zich aan te passen enz enz enz.

Kortom, Nederland maakt duidelijk dat één optreden van een wereldster niet meteen alle problemen oplost. Dat wil niet zeggen dat Beyoncé’s actie ‘dus’ geen zin had. Integendeel. Het ging niet om een eenmalige actie. Beyoncé draagt al langer feministische standpunten uit, en schreef er zelfs een artikel over.

Haar VMA-optreden betekende een voorlopig hoogtepunt van die ontwikkeling. Ze bereikte miljoenen mensen en redde het feminisme eigenhandig uit de klauwen van de ‘huuuh lelijke mannenhaters’ aanvallers:

arguably the most powerful aspect is that she provided a simple corrective to widespread misunderstanding of the very meaning of the word. By sharing Adichie’s words—which themselves paraphrase the dictionary definition of “feminism”—Beyoncé was framing feminism as a concept so basic and commonsense that viewers might rightly feel a wee bit foolish for denouncing it.

’t Is een beetje zoals Caitlin Moran het aanpakte. Ze presenteerde een hele simpele test om te achterhalen of je een feministe bent.

What do you think feminism IS, ladies? What part of ‘liberation for women’ is not for you? Is it freedom to vote? The right not to be owned by the man you marry? The campaign for equal pay? ‘Vogue’ by Madonna? Jeans? Did all that good shit GET ON YOUR NERVES? Or were you just DRUNK AT THE TIME OF THE SURVEY?”

Met dien verstande dat Beyoncé de boel van binnenuit verandert en duidelijk maakt. Ze behoort tot de incrowd van het oppervlakkige glitterwereldje, en juist daardoor heeft het gewicht als ze openlijk genderongelijkheid signaleert en feminisme naar voren schuift. Ze steunt daarmee andere beroemdheden die dezelfde standpunten innemen, en versterkt zo de mannen en vrouwen die doorhebben dat we niet vrij zijn, zolang vrouwen niet vrij zijn.

Niemand is hét boegbeeld, niemand vertegenwoordigt hét feminisme. Ook Beyoncé niet. Maar allemaal delen we de opvatting dat vrouwen mensen zijn, die niet op basis van hun sekse gemarginaliseerd mogen worden. Feminisme, het gaat stapje voor stapje. Het is voor iedereen. En deze ronde komt de stand dankzij Beyoncé uit op één-nul voor de ‘vrouwen zijn mensen’-mensen.