Tag Archives: autorijden

Seksisme alarm: Metro geeft vrouwen de schuld

Tsja, vrouwen en autorijden… Een mannelijke verslaggever van Metro denkt er het zijne van. De kop, ‘Vrouw loopt na parkeren vaak toch nog schade op‘, krijgt meteen in zin één al een verwijtende lading: ,,Vrouwen letten slecht op waar ze hun auto parkeren”. Over mannen ondertussen geen onvertogen woord. Als zij schade lijden, kunnen ze er niets aan doen maar hebben ze gewoon pech.

Ja, laten we er nog wat seksisme tegenaan gooien!

Metroverslaggever Tjerk de Vries toont wel vaker minachting voor vrouwen. Onlangs verdedigde hij ook Metro’s besluit om een eigen half blote ‘pagina 3’ dame te tonen:

”Wij vonden het leuk om een Nederlandse vrouw te laten poseren”, laat redacteur Tjerk de Vries weten. ”Dit hebben we gedaan als eerbetoon aan ‘page 3′, die in 44 jaar een hele bekende naam heeft gekregen.” Op de vraag of het dagblad de traditie van The Sun over zal nemen, reageert De Vries: ”Voor nu was het eenmalig, maar misschien dat we het wel vaker gaan doen. Dat weten we nu nog niet.”

Goed idee joh! Vrouwen worden nog niet genoeg geseksualiseerd en gereduceerd tot billen, tieten of andere losse onderdelen. Daar moet Metro nodig eens wat aan doen!

Kortom, als De Vries een stukje tikt over mannen, vrouwen en autoschades, nog zo’n beladen terrein vol macho vooroordelen over stomme wijven in het verkeer, kun je er op rekenen dat hij vrouwen onder een negatief vergrootglas legt.

Mannen laat hij daarentegen met rust. Zo schrijft hij dat een onderzoek van Business Lease Nederland naar autoschade aantoont dat mannen meer ruitschade oplopen dan vrouwen. Daar geeft De Vries meteen een logische verklaring voor: ,,bij ruitschade zijn mannen juist weer vaker de pineut. Dat komt mede doordat zij meer langere afstanden op snelwegen afleggen en last hebben van steenslag.”

Zie je? Niet hun schuld. Het overkomt hen. Mannen zijn goed, de omgeving zorgt voor tegenslag. Vrouwen daarentegen? Die krijgen in 46% van de gevallen zogenaamde ‘eenzijdige ongelukken’, tegen 39% bij de mannen. De Vries weet wel hoe dat komt. In de eerste zin schreef hij al dat vrouwen slecht opletten. De sukkels. Even verderop noemt hij vrouwen ‘niet handig’.

Alsof dit niet genoeg was laat Metro Vincent Stikkelorum, Directeur Operations van Business Lease Nederland, uitgebreid aan het woord. Die man vertelt de vrouwtjes wel even hoe ze moeten parkeren:

Het is belangrijk dat als je parkeert, je niet alleen uitkijkt dat je geen paaltje of stoepje raakt, maar dat je ook in de gaten hebt hoe je ten opzichte van de overige weggebruikers en obstakels staat. Vermijd bijvoorbeeld parkeervakken in de buurt van winkelwagentjes.

De neerbuigendheid druipt er vanaf. Opletten, dames! Kijk uit! Hou in de gaten waar de obstakels zijn! Vermijd drukke plekken! Een prachtig staaltje Mansplaining.

Weggemoffeld in het artikel staat dat één op de vijf vrouwen bij dit soort eenzijdige schade de dupe was van een aanrijding tegen hun al geparkeerde auto. Net zoals een man de pineut wordt van een steentje tegen de ruit, iets waar hij niets aan kan doen want hij zit nu eenmaal op de snelweg, worden vrouwen de pineut van mensen die tegen hun auto aanknallen. Iets waar ze niets aan kunnen doen want het is een andere chauffeur die hun auto niet opmerkt.

Vreemd dat de krant die factor in het geval van vrouwen niet ziet als een verzachtende omstandigheid. Vreemd ook dat de krant wel rept van mannen die veel op snelwegen voortjakkeren (klopt), maar geen gewag maakt van het feit dat vrouwen vaker opdraaien voor de relatief korte ritten door drukke steden en naar drukke plekken, zoals winkelcentra, school of kinderopvang. In die omstandigheden loop je een veel groter risico.

Maar ja, als je moet kiezen tussen saaie feiten en overeenkomsten tussen de seksen, óf negatieve stereotypen van het type ‘vrouwen kunnen niet autorijden’ /’vrouwen kunnen niet parkeren’, enzovoorts, dan kiest Metro liever voor dat soort seksistische aantijgingen. Dat leest fijner en bevestigt mensen in wat ze al denken te weten.

Wat De Vries even vergeet is dat dit niet zonder gevolgen blijft. Als iedereen roept dat je iets niet kunt, ga je daadwerkelijk slechter presteren, blijkt uit diverse onderzoeken. Dat heet de bedreiging van het stereotype, oftewel stereotype threat:

Je probeert hard om bedreigende gedachten te onderdrukken over slecht presteren of over de consequentie van falen. Terwijl je deze gedachten hebt, ben je afgeleid van je taak en je concentratie en werkgeheugen worden aangetast.

Dit doet zich ook voor met auto rijden. Het is treurig dat De Vries zulke feiten negeert en zich aansluit bij degenenen die met hun vingertje naar vrouwen wijzen.

Advertenties

Vrouwelijke boksers laten stappen in verandering zien

Voor de aller allereerste keer konden vrouwen boksen op Olympische Spelen. Met hun indrukwekkende optreden gaven ze critici het nakijken, schrijft de Engelse krant The Guardian. De veranderingen die dit artikel in kaart brengt, geven een mooi overzicht van de manier waarop vrouwenemancipatie tot stand komt. Laten we de stappen in het proces even nalopen.

Vrouwen mogen eindelijk boksen op Olympisch niveau.

Het begint met verbodsbepalingen. Die kunnen juridisch zijn, maar ook sociaal. Vrouwen mogen en kunnen iets niet, het hoort niet, want. De redenen die dan volgen bieden een staalkaart aan bijgeloof, medische fabels, vaststaande ‘feiten’ over de vrouwelijke natuur, en de ontwrichtende maatschappelijke gevolgen die het heeft als vrouwen toch activiteit X ondernemen. Bijvoorbeeld: God verbiedt het – hoewel dat in de praktijk soms toch mee blijkt te vallen. Of de zedelijkheid. Als vrouwen autorijden, betekent dit het einde van de maagdelijkheid. Boksen? Vrouwen kunnen dat niet omdat ze niet stabiel genoeg zijn. Vanwege het premenstruele syndroom. Jawel.

Stap 2: vrouwen doen het toch, en krijgen straf. Op z’n minst in de vorm van uitgelachen worden en/of bergen kritiek en minachting over zich heen krijgen. Vrouwen die boksen? Freakshow! Als vrouwen last hebben van dit type minachting is de oplossing simpel. Ze moeten niet klagen en zeuren, maar gewoon snel ophouden met activiteit X.

Stap 3: De vrouwen gaan door en beginnen aan een, vaak langdurig en heftig verlopend gevecht om de activiteit van hun keuze sociaal geaccepteerd, legaal, officieel en tot op het hoogste niveau uit te oefenen. Protestacties, demonstraties, rechtszaken, noem maar op. Vrouwen moeten vaak alles uit de kast halen om hun activiteit af te dwingen. Zie onder andere de strijd om schansspringen voor vrouwen op de Olympische winterspelen te krijgen, de strijd om het kiesrecht, de strijd om gelijk loon voor hetzelfde werk, enzovoorts enzovoorts. Het komt vrouwen zelden of nooit aanwaaien.

In geval van boksen vochten vrouwen voor officiële toegang. Daarna konden ze door naar de voorlaatste fase, stap 4. De vrouwen doen mee, nee wacht, ze doen niet alleen mee, ze doen het geweldig. De mannen mogen wel oppassen, straks nemen de vrouwen de macht over, hahaha. Over de lange weg om daar te komen spreken we niet meer:

Perhaps the most surprising things about the women’s boxing in these Games is how little the struggle to get here is referenced. Back in 1997 Frank Maloney, the manager of the former world heavyweight champion Lennox Lewis, described a fight between two girls exercising their new-won right to box in 1997 as a “freak show”. Now Lewis himself seems cheerfully flummoxed at the quality of the women boxers on show. “Wow, the girls were unbelievable at ExCeL on Monday,” he wrote in his BBC blog, reserving his greatest praise for Taylor – a masterful boxer, who has perhaps done more than anyone to raise the profile of women’s boxing and bring it to the Olympics. “The way she throws punches and the aggression she throws them with, you can tell she’s got the killer instinct,” he wrote. “I think the guys should be watching their backs, she could beat a lot of them out there.”

Als vrouwen vervolgens te lang te veel succes hebben, krijgt dit element van ‘oei mannen, pas op’ steeds meer nadruk. Je zou dit stap 4 b kunnen noemen. Vrouwen die volop meedoen, vrouwen die successen boeken, dat is een probleem, want de boel feminiseert en dat is heel erg. Bovendien betekent vrouwensucces mannenleed. Dit is zo’n standaard reactie, onder andere zichtbaar bij nieuws over de situatie van jongens in het onderwijs of de samenstelling van de ambtenarij, dat columniste Elma Drayer haar geduld verloor.

Deze keer begon het gejammer omdat de vrouwen op de Olympische Spelen meer medailles wonnen dan de mannen. En dat is slecht nieuws, verontrustend nieuws zelfs, voor de mannen. Kan het masculiene gemok  afgelopen zijn, vroeg ze zich onlangs af:

wat is precies het probleem? Doet het ertoe of op het erepodium een mannelijke of een vrouwelijke Nederlander staat? En dan nog: waarom stemt het niet tot vreugde dat vrouwen een achterstand van eeuwen langzaam aan het wegwerken zijn – ook in de sport?

Goede vragen, die, vreest de Zesde Clan, nog lang niet aan actualiteit en urgentie ingeboet hebben. Want meer vrouwen die zich bezig houden met activiteit X, betekent voor veel mensen nog altijd verlies aan kwaliteit en status, een vervrouwelijking of feminisering die allerlei negatieve effecten heeft. Dat dit een mythe is maakt niet uit. Angst is niet voor rede vatbaar.

Waarna het dus helaas voor kan komen dat stap 5 volgt: de tegenreactie op de verworven rechten, macht, invloed of succes van vrouwen wordt zo sterk, dat vrouwen opnieuw aan banden worden gelegd. (Neem bijvoorbeeld de V.S. met hun oorlog tegen vrouwen. Sommigen kunnen het gewoonweg niet geloven dat ze weeeeeer de barricades op moeten om baas in eigen buik te blijven.)

Ook in eigen land vinden we steeds opnieuw mensen die vrouwen in willen dammen omdat ze te zichtbaar worden. Zo stelde nota bene een vrouw, hoogleraar medisch onderwijs Gerda Croiset, in haar oratie dat medische opleidingen vrouwen moeten afremmen om mannen meer kansen te geven. Ja, dat leest u goed. Haar redenering:

Op basis van neurowetenschappelijke inzichten zou er met de 8+ regel en de gewogen loting een biologische discriminatie plaatsvinden van jongens. Ik kan me voorstellen dat het onaantrekkelijk voor jongens wordt om geneeskunde te studeren, als je als jongen een van de weinigen onder de meisjes bent.

Gelukkig refereert ze er wel meteen aan dat het een dikke honderd jaar eerder de meisjes waren, die als enkeling in een zee van jongens, begonnen aan hun pionierswerk. Niemand die zich toen vreselijk in ging spannen om jongens actief af te remmen, met allerlei officiële maatregelen, om deze meiden meer kansen te geven. En als de sociale structuren taai blijven en vrouwen uitvallen vanwege alle obstakels, weerstand en discriminatie, moeten ze niet zeuren. Of nee, wacht, dan roep je gewoon, niet gehinderd door feiten, dat het aan de vrouwen zelf ligt, ze willen eigenlijk helemaal niet. Probleem opgelost!

Enfin, terug naar het boksen. Tot nu toe lijkt deze activiteit terecht te komen in de categorie ‘sociaal geaccepteerd, wat maf eigenlijk dat het zo lang duurde voordat vrouwen mochten boksen op de Spelen’. Zelfs het notoir conservatieve dagblad The Sun kwam met de kop dat feministe Emmeline Pankhurst erg trots zou zijn op de vrouwen die de afgelopen dagen in de ring stonden. Wow. Dat wil wat zeggen. Boksers, geniet van alle complimenten. Geniet van het succes. Jullie hebben het dik verdiend.