Tag Archives: anti-abortus

Amerikaanse groepen beïnvloeden retoriek en agressie rond abortus

Baas in eigen buik is geen vanzelfsprekend recht. Iedere keer moet je als vrouw opnieuw bevechten dat je een mens bent, met gevoel en verstand, en dat je soms moeilijke keuzes moet maken. Dat geldt des te sterker nu Nederlandse organisaties termen als pro life overnemen van Amerikaanse anti keuze groepen, en hun minderheidspositie steeds luider en agressiever uitdragen op manieren die in de V.S. helaas succes hebben. Daarom ben ik als vrouw blij met iedere handreiking. Zoals die van minister De Jonge. Hij wil bufferzones rond klinieken instellen, zodat vrouwen zonder geschreeuw en stigmatisering toegang krijgen tot medische zorg.

Dat is hard nodig, want de situatie rond abortus verhardt onder invloed van fanatieke organisaties. EenVandaag ging bijvoorbeeld op bezoek bij Hugo Bos, voorman van een organisatie die demonstraties bij klinieken organiseert. De journalisten maakten pijnlijk duidelijk hoe deze christelijke man zich uit, als hij denkt dat niemand hem ziet of hoort. Journalisten brachten ook in beeld welke emotioneel beladen onzin zijn voetvolk vrouwen op de mouw spelt op weg naar hun afspraak in de kliniek. Ook RTL bracht dat in beeld. Laat de maskers maar afvallen.

Het is belangrijk om te beseffen dat de hysterie rond abortus mensenwerk is. Het begon in de V.S., waar fanatieke christenen in de jaren tachtig van mening veranderden. Onder andere Evangelische christenen vonden abortus lange tijd prima, niet onder alle omstandigheden, maar ze begrepen dat vrouwen zwangerschappen af moeten kunnen breken. Pas dertig jaar geleden namen ze, om allerlei politieke redenen, het standpunt in dat het leven begint bij de conceptie en dat abortus onder alle omstandigheden verwerpelijk is. Ze werden pro life, oftewel anti keuze, en vonden dat ze hun standpunt agressief op mochten leggen aan andere mensen.

De afgelopen dertig jaar ontwikkelden deze anti keuze groeperingen allerlei emotionele campagnes. Ze perfectioneerden technieken om zo intimiderend mogelijk rond klinieken te demonstreren, ontdekten hoe je legaal klinieken opzet, die lijken op abortusklinieken, maar dat niet zijn. En ze vonden effectieve manieren om conservatieve politici voor hun karretje te spannen om reproductieve rechten terug te dringen.

Daarna exporteerden organisaties deze tactieken naar andere landen. Engeland kende bijvoorbeeld geen structurele demonstraties rond abortusklinieken, totdat plaatselijke anti-abortusgroepen banden aanknoopten met soortgelijke groepen in de V.S. en dit in eigen land georganiseerd oppakten. Ook Nederlandse baarplicht-organisaties spelen leentjebuur bij de V.S. Deze vaak zeer fundamentalistische christenen hebben immers internet. Ze kunnen te rade gaan bij gelijkgestemden, en tactieken overnemen.

Dat ging geleidelijk. Neem het demonstreren bij klinieken. Dat gebeurde altijd wel, en zeker toen Nederland in de jaren tachtig wikte en woog om abortus legaal te maken. Toen dat was gelukt, slonken de protesten in aantal en omvang. De laatste jaren nemen de intimiderende demonstraties echter gestaag toe:

De kliniek, waar meerdere patiënten voor een zwangerschapsafbreking per dag binnenkomen, bestaat al sinds de jaren ’70. Demonstranten staan net zo lang voor de deur. Tegenwoordig staan er in verschillende samenstellingen, meerdere malen per week demonstranten voor de deur die vanuit religieuze overtuiging vinden dat er gedemonstreerd moet worden tegen abortus en opgekomen moet worden voor het belang van de ongeboren vrucht.

Die toenemende intimidatie komt gelukkig steeds meer op de radar van landelijke media en de politiek. Een kliniek in Houten kwam in 2015 en 2016 in het nieuws omdat anti abortus demonstranten zich steeds agressiever opstelden en het gebouw met verf bekladden. Toen die kliniek de deuren sloot, werd het prompt drukker bij een kliniek in Utrecht. Daar nemen de protesten inmiddels zulke intimiderende vormen aan, inclusief vrouwen insluiten en toeschreeuwen, dat er eindelijk na wordt gedacht over maatregelen om medische zorg aan vrouwen vrij toegankelijk te houden.

De invloed vanuit de V.S. wordt ook op andere manieren steeds duidelijker. Zo hanteren Nederlandse organisaties stelselmatig het woord pro life, een term die berucht is in de V.S. Daarnaast ontstond een platform, waar vanuit al drie keer een ‘week voor het leven’ georganiseerd werd. De meest recente vond plaats in 2018 en ik ben benieuwd of er dit jaar een vierde volgt. Uit de website blijkt dat het bij de campagne gaat om een samenwerking tussen politieke partijen zoals de SGP en de ChristenUnie, en fundamentele organisaties zoals Schreeuw om Leven, Stirezo Pro Life, Pro Life Zorgverzekeringen en andere religieuze organisaties.

Deze organisaties zetten hun handtekening onder een campagne, die bol staat van emotionele, stigmatiserende kreten, valse informatie, en vijandbeelden rond onverantwoordelijke vrouwen die effe snel een abortus willen voor hun vakantie. In aanpak en taalgebruik zie je duidelijke invloeden van soortgelijke Amerikaanse campagnes: dezelfde argumenten, dezelfde metaforen, dezelfde vijandbeelden rond leeghoofdige vrouwen die verantwoordelijkheid moeten nemen voor het feit dat ze seks hadden. En nogmaals, SGP en Christenunie, politieke partijen met zetels in de eerste en tweede kamer, doen hier aan mee.

Het is terecht dat Nederland hier alert op wordt. Ik schreef onder andere in 2010 en 2013 al over de toenemende invloed van fundamentalistische organisaties zoals Siriz op de hulpverlening aan ongewenst zwangere vrouwen. Vorig jaar doken journalisten van de Groene Amsterdammer eens goed in de zaak en brachten zulke onthutsende feiten aan het licht, dat hun werk leidde tot kamervragen.

Wat De Zesde Clan betreft zijn vrouwen mensen en hebben wij het recht om te beslissen wat we wel en niet willen, zeker bij zoiets ingrijpends als een zwangerschap. De huidige wetgeving werpt nog altijd barrières op tegen ‘de vrouw beslist‘. We zijn nog lang geen baas in eigen buik, en zolang iedere stap op weg daar naartoe leidt tot felle verwijten en hatelijk optreden van anti abortus activisten, hebben we beschermende maatregelen zoals de bufferzones De Jong die voorstelt, heel hard nodig.

Christelijke organisatie Siriz krijgt steeds meer invloed op hulp aan ongewenst zwangere vrouwen

Het is een publiek geheim dat Siriz vrouwen zoveel mogelijk wil bewegen af te zien van abortus. Toch kan deze Christelijke groepering, voorheen de Vereniging ter Bescherming van het Ongeboren Kind (VBOK) zich meer en meer nestelen in het hart van de zorg aan ongewenst zwangere vrouwen en in de adoptieketen. De overheid bezuinigt neutrale en waardenvrij opererende instanties zoals het FIOM namelijk geleidelijk weg. Vrouwen lopen zo een steeds groter risico onder druk van bevooroordeelde mensen wegen in te slaan die ze eigenlijk niet willen bewandelen.

Niet zo….

Deze ontwikkeling vindt bijna geruisloos plaats. In de gangbare media hoor of lees je hier niets over. Siriz staat bovendien op allerlei sites voor jongeren vermeldt in onschuldige rijtjes. Vacaturebank Den Haag, opvang voor tienermoeders, Siriz. Alsof het één pot nat is. De christelijke organisatie staat ook in het lijstje ketenpartners van de Raad van de Kinderbescherming. De Raad verwijst mensen expliciet door naar deze organisatie: ,,Als de Raad door een ziekenhuis of op andere wijze in kennis wordt gesteld van een voornemen tot afstand dan schakelt de Raad FIOM of Siriz in voor de begeleiding van de moeder en eventueel vader.”

Wie snel scant krijgt alleen neutrale informatie over Siriz. De site van de Kinderbescherming meldt slechts:

Ouders kunnen voor hulp tijdens de zwangerschap maar ook na de bevalling terecht bij de Stichting Ambulante FIOM of Stichting Siriz. Deze organisaties ondersteunen de ouder(s) bij het zoeken naar een oplossing of bij het nemen van de beslissing voor pleegzorg of afstand ter adoptie.

Jongeren zien op sites als het Jeugd Informatie Punt Delft of Jong in Almere ook alleen korte, neutraal geformuleerde teksten staan. Zo staat bij JIP Delft bij Siriz:

Siriz biedt hulp en ondersteuning bij een ongeplande zwangerschap. Voor jonge moeders t/m 25 jaar zijn er opvangmogelijkheden.

… maar zo!

Klinkt onschuldig. Geen woord over het feit dat Siriz geen gewone hulp biedt. De Stichting komt voort uit de nogal radicale Vereniging ter Bescherming van het Ongeboren Kind. De naam alleen al geeft aan dat we hier te maken hebben met felle anti abortus fanaten. De VBOK kreeg zodoende een nogal negatief imago. Een paar jaar geleden besloot de VBOK dat het tijd werd voor een verandering van naam en uiterlijk, om te ontkomen aan die vervelende beeldvorming.

De Zesde Clan meldde destijds al dat dit een duidelijk gevalletje was van oude wijn in nieuwe zakken. De Raad van Toezicht bestond in 2010 uit mannen die zeer actief waren in kerken, zoals voorzitter A.P. de Boer van de Nederlands Gereformeerde Kerken, tevens presentator van EO radioprogramma ‘Deze Week’. Anno 2013 staan er wat andere namen, maar de kleur blijft hetzelfde. De voorzitter is nu bijvoorbeeld een vrouw die daarnaast bestuurslid is bij de ChristenUnie. Een politieke partij die budget voor vrouwenemancipatie aan defensie wil geven, en het recht op abortus sterk in wil perken.

De Raad van Bestuur van Siriz telde in 2010 slechts 1 persoon, Johan van der Veelen. Deze man bekleedde dezelfde functie bij voorloper VBOK en staat anno 2013 nog steeds als enige naam genoemd. Van der Veelen heeft zich altijd openlijk uitgesproken tegen baas in eigen buik. Voor hem gaat de foetus boven alles. Van der Veelen maakt hierbij rare sprongen, want tegelijkertijd ontkent hij dat hij of Siriz een standpunt over abortus innemen. Dan krijg je dit soort kronkels:

Heeft Siriz een standpunt over abortus?

„Nee, wel over het begin van het leven. Een foetus is geen mens in wording, maar een mens in ontwikkeling. Dat hoef je niet eens direct aan de Bijbel te ontlenen, dat is wetenschappelijk te bewijzen. Mensen die dat ontkennen, moeten beter uit hun doppen kijken.”

De VBOK light kreeg vanwege dit soort draaikonterij kritische reacties vanuit de achterban. Zo interviewde het Reformatorisch Dagblad in 2010 Jan van der Stoep, lector religie in media en publieke ruimte aan de Christelijke Hogeschool Ede. Hij zei:

Met het etiket ”pro life” sta je direct in de lijn van felle demonstraties tegen abortus en aanslagen op abortusklinieken, zoals in Noord-Amerika. Dat is niet prettig. Tegelijk moet de boodschap wat mij betreft wel blijven dat je gáát voor de bescherming van het ongeboren leven. Doe daar niet van af, maar probeer verkeerde associaties rond die boodschap zo veel mogelijk weg te nemen.”

Van der Stoep snijdt ook de manier van hulp verlenen aan. Hij benoemd daarbij eerst een niet denkbeeldig gevaar, en komt vervolgens met een betere werkwijze op de proppen:

Proberen in de hulpverlening tot het uiterste te gaan om daarmee een abortus te voorkomen, klinkt Van der Stoep niet goed in de oren. „Daarmee loop je het gevaar dat je om de vrouw in nood heen gaat. Je hebt te maken met mensen in een kwetsbare situatie, die je nooit mag misbruiken om je eigen doelen te realiseren. Ook als een ongewenst zwangere vrouw voor een abortus kiest, blijft zij een mens die hulp nodig heeft.” […] „Vergelijk het met een ouderling die met een echtpaar spreekt dat wil gaan scheiden. Hij kan wijzen op alternatieven, op de Bijbelse lijn, moet dat ook doen, maar het blijft de verantwoordelijkheid van het echtpaar of het gaat scheiden of niet. In die zin heeft ook een organisatie als de VBOK een beperkte verantwoordelijkheid.”

Fijn! Dus je krijgt te maken met een soort ouderling, die op een ‘we zijn niet boos maar wel verdrietig’ toontje een zwaar beroep doet op je morele plicht. Zalvende woorden als zou de vrouw ‘natuuuuurlijk’ zelf mogen beslissen, klinken in deze context nogal hol.

Ondertussen kunnen vrouwen niet geloven dat ze nog steeds moeten demonstreren voor basale rechten…

Kortom, Siriz doet meer aan p.r. en verpakt de boodschap beter, zoals woordvoerders ook zelf toegeven:

Dus niet allereerst: abortus mag niet, maar: abortus hoeft niet. Want we gaan met jou op weg en willen graag de nood die je ervaart op een andere manier oplossen. Niet met een waarschuwende vinger (want dan komen vrouwen en meiden niet eens), maar met open armen.

Het zijn echter nog steeds mensen die vrouwen in een kwetsbare positie lastig vallen met hun Bijbelse boodschap, en een vrije keuze moeilijk maken. Ondertussen moet een professionele, waardenvrije organisatie als het FIOM de hulpverlening juist afbouwen en kantoren sluiten. Waarom hoor je niemand hierover?

De Gereedschapskist: succesvolle tactieken om fanaten aan te pakken

Amerikaanse tactieken om vrouwen en personeel van abortusklinieken het leven moeilijk te maken, en vrouwen het recht op vrije reproductieve keuzen te ontzeggen, bereiken het Engelse continent. En in Nederland test de SGP zijn spierballen, met onder andere de oproep dat de regering van Rutte ethische kwesties aan moet pakken (geen euthanasie, geen abortus). Slecht nieuws voor vrouwen die zelf willen bepalen wat er met hun lichaam gebeurt. Het goede nieuws: je kunt er iets aan doen!

Iedere stem telt. Het allerbelangrijkste is natuurlijk stemmen op politici die de belangen van vrouwen inzien. Als vrouwen politici weghonen die hen het recht van baas in eigen buik willen ontzeggen, komen ze niet aan de macht en kunnen ze ook geen nare wetten opstellen. Maar goed, mocht de SGP met 1 zeteltje toch buitengewoon veel invloed verkrijgen, dan kun je nog veel meer doen.

Strategie 1: Wacht tot voorstanders van de baarplicht iets doms zeggen of doen, spring daar bovenop. Herhaal. Neem de Amerikaanse staat Idaho. Net als in andere staten wilden conservatieve politici vrouwen verplicht een prenatale echo laten ondergaan voordat ze hun wettelijk recht op zwangerschapsafbreking konden uitoefenen. Eén van de indieners zei daarbij dat hij vreesde dat vrouwen zouden liegen over verkrachting, om een smoes te hebben voor abortus. Die uitspraak zorgde voor een schandaal:

…the bill’s chief sponsor, state Sen. Chuck Winder, suggested last week that women use rape as an excuse for abortions. Soon, it was everywhere from Twitter to cable news to Doonesbury. Earlier this week, Republican legislators – faced with rallies, hundreds of Facebook messages, and national media attention — turned and ran from a law that, just months before, might have passed quietly. […] “One of the things that happened in Idaho was that the legislators assumed people weren’t going to pay very much attention,” says Luther, who helped organize a social-media campaign against the bill.

Precies. Door de schijnwerpers te richten op de houding waaruit dit type wetgeving voortkomt, wordt duidelijk hoe verknipt mensen denken over vrouwen die seksueel actief zijn. Als je dit lange tijd volhoudt, veranderen de cultuur en de politieke verhoudingen:

…antiabortion legislators are actually on the defensive against angry constituents for a change, which means they have to explain themselves. And that means they’re often getting themselves into trouble for being a little too honest about their misogyny, like the Alaska Republican state representative who said, “I thought that a man’s signature was required in order for a woman to have an abortion,” only then to see mockery of an “abortion permission slip” ricochet around the Internet.

Strategie 2: wetsvoorstellen voor mannen. Omdat we in een cultuur leven waarin minachting voor vrouwen gewoon is, valt seksisme niet zo op. De idiote redeneringen worden echter volkomen duidelijk als je het omdraait en mannen behandelt zoals de conservatieve politici vrouwen behandelen. Het leidde tot juweeltjes van amendementen en wetsvoorstellen rondom sperma, Viagra en andere zaken die mannen aangaan.

De uitvinder van dit wapen is Janet Howell, en Democrate uit de staat Virginia. Hier kwam een wet voor een verplichte echo op tafel. Prima, maar dan moeten we mannen ook zo behandelen, vond de politica. Als zij Viagra willen, moeten ze eerst verplicht een rectaal onderzoek ondergaan, en een hartfilmpje laten maken. Voor hun eigen bestwil uiteraard.

Een ander geniaal amendement dook op in Oklahoma, waar conservatieve politici persoonsrechten wilden toekennen aan bevruchte eicellen. Het leidde tot een ‘ieder zaadje is heilig’ amendement:

In Oklahoma the bill — like the famous Monty Python song — aims to declare that “every sperm is sacred.” Proposed by state Sen. Constance Johnson, Democrat, the measure, an amendment to an actual personhood effort, declares that “any action in which a man ejaculates or otherwise deposits semen anywhere but in a woman’s vagina shall be interpreted and construed as an action against an unborn child.”

Vreemd genoeg willen politici geen enkel voorstel van dit type aannemen. Terwijl ze daar totaal geen moeite mee hebben als het om wetgeving gericht op vrouwen gaat. Wat raar! Waarom is dat? Heeej….. Daar valt een kwartje….

Strategie 3: als anti abortusfanaten te ver gaan, geef ze dan een koekje van eigen deeg. Deze strategie is afkomstig van Todd Stave, de eigenaar van een gebouw waarin een abortuskliniek zit. Hij zat niet met protesten op zich. Volgens Stave hebben mensen recht op vrijheid van meningsuiting. Als je tegen abortus bent, is het logisch dat je in de buurt van een kliniek gaat staan.

Het bleef echter niet bij gepaste protesten. Onbekenden begonnen Stave’s persoonlijke gegevens openbaar te maken. Ze vielen zijn dochter en een familielid lastig. Ze verspreidden foto’s waarin hij werd voorgesteld als Hitler. En ze begonnen hem op te bellen. De maat was vol:

Dozens of the protestors began calling him at home, around the clock. His friends wanted to help him fight back; that’s when Stave had the brilliant idea of turning the tables on his tormentors. He began recording the names and numbers of the assholes who called, and then he gave the list of info to his friends and asked them to call these people back on his behalf. Shazam! And the really smart part was that when someone from Team Stave called, they always took the high road. He explains, ‘In a very calm, very respectful voice, they said that the Stave family thanks you for your prayers. They cannot terminate the lease, and they do not want to. They support women’s rights.’

Zoveel mensen begonnen Stave te helpen, dat het al snel uitliep op een heuse campagne. Via de site Voice for Choice, kunnen mensen informatie krijgen, zich aanmelden als vrijwilliger, of zeer onaangename ervaringen met anti abortus fanaten melden zodat Stave en zijn mensen in actie kunnen komen.

Strategie 4: Speel in op de fascinatie van conservatieven voor de vrouwelijke geslachtsorganen. Een Republikeinse politicus die vrouwen wilde verplichten tot het ondergaan van een prenatale (vaginale) echo kreeg wat hij wilde. Honderden bezoekers plakten zijn Facebookwand vol met berichten over hun vagina. Ook leuk: brei of haak een baarmoeder en stuur die op naar politici die willen reguleren wat er met je baarmoeder gebeurt. De patronen staan op internet, het is leuk, makkelijk, en je doet er een conservatieve wettenmaker een groot plezier mee.

Of stuur een gebruikte tampon op, zodat een politicus zelf kan onderzoeken of je gewoon ongesteld was, of eigenlijk stiekem van een vroege zwangerschap af wilde komen. Want:

Since life begins at conception, and a fertilized egg is a human being with all of the rights of any other citizen of the great state of Georgia, we need to make sure that all egg-deaths are properly accounted for, and that all zygote-Americans receive a proper burial and an investigation into whether their deaths were caused by foul play.

Allemaal prima acties, legaal, vrolijk, vol humor, en effectief, omdat het duidelijk maakt welke absurde toestanden conservatieven creëren met hun anti vrouwen houding. Dus, mochten mensen of partijen in Nederland aan het recht op baas in eigen buik gaan morrelen, dan hoeven we het wiel niet meer uit te vinden. We gaan gewoon effe vriendelijk opbellen.

Anti abortus terreur komt op gang via internet

Namen, privé adressen en foto’s van artsen en ander personeel van abortusklinieken. Waar geen foto voorhanden is volgt een beeld van een arts in handboeien. Welkom op een nieuwe site van Operation Rescue, een fanatieke pro life organisatie uit de Verenigde Staten. Via hun site Abortiondocs.org kan iedereen precies zien waar hij of zij terecht kan om het aanbieden en uitvoeren van een legale medische  ingreep zo gevaarlijk mogelijk te maken voor alle betrokkenen.

The website’s mission statement says the aim is “to provide, comprehensive, up-to-date information about the abortion cartel and its abuses so that the whole truth about the horrific nature of their grisly business can be exposed and stopped through peaceful, legal means.” That “peaceful” bit after so much inflammatory language isn’t very persuasive or reassuring

schrijft de New York Times. De site werkt met dit soort taalgebruik terreur in de hand. Dat is problematisch, want de Verenigde Staten kennen veel geweld, zoals aanslagen op klinieken en moord op artsen. De moord op dokter Tiller, in 2009, is het meest recente voorbeeld. En als het om klinieken gaat, gooide een losgeslagen individu meteen op de eerste dag van het nieuwe jaar 2012 een brandbom naar een abortuskliniek.

De meeste media zwegen over deze aanslag. Vreemd, want deze en soortgelijke acties voldoen precies aan de definitie van binnenlands terrorisme. Het zijn daden om de bevolking te intimideren en een bepaalde kant op te dwingen. Veel christelijke politici weigeren echter deze terreur als terreur te benoemen, omdat ze het voor een belangrijk deel eens zijn met de aanhangers van gedwongen zwangerschap en baarplicht.

De start van de site, die drempels opwerpt voor abortus, is extra ironisch omdat op dit moment ook een wereldwijde studie de ronde doet. De Wereld Gezondheidsorganisatie en het Guttmacher instituut tonen keihard aan dat strenge wetgeving niet leidt tot minder abortus. Vaak is het omgekeerde het geval: strenge wetgeving veroorzaakt meer abortussen en meer dode en verminkte mensen. Het heeft dus op twee manieren een averechts effect.

Bovendien blijkt toegang cruciaal. De ingreep kan wel legaal zijn, maar als de drempels te hoog worden kunnen mensen alleen op een onveilige manier een ongewenste zwangerschap afbreken. Daardoor wijken cijfers uit ontwikkelingslanden nauwelijks af van de cijfers uit het zuiden van de Verenigde Staten. Dit patroon  is al jaren bekend, maar dat vrouwen doodgaan boeit blijkbaar niemand. De mensen die zichzelf pro life noemen en terreur zaaien onder artsen en verpleegkundigen, moeten de feiten eens tot zich door laten dringen. Dan zullen ze zien dat ze eigenlijk pro dood zijn. En wie wil dat nou?

Rare jongens, die Amerikanen

Mother Jones en andere Amerikaanse media merken dat de remmen sinds november vorig jaar los zijn gegaan. Na een enorme winst ijveren Republikeinen om het hardst om abortus zo moeilijk mogelijk te maken voor vrouwen die ongewenst zwanger zijn. De zwakke economie, het biljoenentekort van de V.S.,, de werkloosheid, de oorlogen in Afghanistan en Libië, het is allemaal onbelangrijk. Het enige wat telt is onschuldige foetusjes beschermen tegen gewetenloze monsters die hen willen vermoorden.

RU-486 is de morning after pill. Ook die voorziening is slecht bereikbaar voor vrouwen.

Binnen die ideologie ‘abortus = moord’, is alles mogelijk. Een greep uit de waanzin van de afgelopen tijd:

  1. Een Republikeinse politicus in Indiana beweerde in een openbaar debat dat vrouwen vast en zeker zullen gaan liegen over verkrachting. Alles om maar een abortus te kunnen krijgen
  2. Was u verkracht? Was u het slachtoffer van incest? Dit zijn vragen die de belastingdienst moet opnemen in hun aangifteformulier als de Republikeinen hun zin krijgen. Ze willen voorkomen dat belastinggeld naar abortus gaat. Betaal je zelf je abortus, dan moet je nog steeds zelf bewijzen dat je een abortus had, dat je daarvoor goede redenen had, en daarbij geen belastinggeld gebruikt hebt.
  3. Aanspraak maken op abortus in de staat South Dakota? Nee mevrouwtje, u heeft daar blijbaar niet goed over nagedacht. U moet drie dagen wachten en die tijd benutten om langs te gaan bij een zwangerschapscentrum. Waar anti abortus activisten doktertje spelen en net doen of ze objectieve informatie geven over abortus en de alternatieven.
  4. Net als in een paar andere staten is het in South Dakota ook al in de wet verankerd dat dokters tegen je moeten liegen over abortus en de gevolgen van deze ingreep. Artsen zijn verplicht de vrouwen een flyer te overhandigen waarin staat dat ze een uniek, individueel persoon willen doden, met wie zij een unieke band hebben. Ze moeten ook vertellen dat abortus het risico vergroot op depressie en onvruchtbaarheid, terwijl wetenschappelijk is aangetoond dat dit kul is. Wettelijk gezien heeft een vrouw nauwelijks mogelijkheden om iets te doen als een arts tegen haar liegt of haar op geen enkele manier wil helpen, signaleerde Newsweek al in 2008.
  5. Indiana wil in een nieuwe wet hetzelfde doen. Hier moeten artsen straks verplicht zeggen dat abortus de kans op borstkanker vergroot. Ook dit is wetenschappelijk nog nooit aangetoond. Dokters moeten onjuiste informatie geven en liegen over niet bestaande risico’s. Succes met het opbouwen van een vertrouwensband met je arts…
  6. En de Republikeinen stoppen niet bij de eigen landsgrenzen. Ze willen niet dat abortus deel kan uitmaken van medische hulp aan derde wereldlanden. Anticonceptie beschikbaar stellen is ook niet goed volgens hen.

En dan hebben we het nog niet gehad over Planned Parenthood, de Amerikaanse variant van de Rutgers Stichting. De Republikeinen willen alle fondsen weghalen bij deze organisatie omdat ze naast preventie, anticonceptie, testen voor borstkanker en voorlichting ook abortus heeft opgenomen in het zorgaanbod. Voor veel Amerikanen, met name mensen met een laag inkomen en een onvolledige ziektekostenverzekering, is PP de enige aanbieder van zorg waar ze een beroep op kunnen doen. Toch is de wet al door het huis van afgevaardigden heen. De wet gaat nu naar de Senaat.

De diverse plannen om abortus onmogelijk te maken nemen zulke vormen aan dat zelfs een conservatief bolwerk als de New York Times in een stuk van de hoofdredactie protesteert. De krant noemde de wetgeving in South Dakota een ongelofelijke aanval op de rechten van vrouwen, bijvoorbeeld.

Wordt vervolgd