Tag Archives: Angelina Jolie

Verkrachting als bijzaak

Verkrachting? Meh. Moeten we ons niet met belangrijkere zaken bezig houden, zoals de situatie in Irak, vroeg commentator Adam Boulton zich af.  Wat zijn die lui die doorzeuren over verkrachting toch lastig, zeggen Amerikaanse universiteiten. Die oproerkraaiers zijn we liever kwijt dan rijk. Bovendien, zo erg kan het niet zijn. Vrouwen overdrijven en liegen over seksueel geweld, omdat de status van slachtoffer zo begerenswaardig is.

Angelina Jolie was de drijvende kracht achter een topconferentie in Londen om seksueel geweld tegen vrouwen op de agenda te krijgen.

 

Zie hier de stand van zaken in het discourse rondom seksueel geweld. Dit soort schouderophalende of defensieve reacties  volgen op de hielen van een topconferentie , waar allerlei mensen juist proberen verkrachting hoger op de agenda te krijgen. Vooral als het op epische schaal gebeurt in oorlogssituaties.

Die poging leidt duidelijk tot weerstand. Adam Boulton is niet de enige die de media bespeelt met ‘ach ja, verkrachting’. ‘Terwijl Mosul in brandt staat, praat William Hague met een mooie actrice over verkrachting’, kopt The Spectator. Een zienswijze waar het seksisme vanaf druipt en die iemand als regisseuse, actrice en activiste Angelina Jolie reduceert tot een knap gezichtje. Deze doorzetter, die onvermoeibaar aandacht vraagt voor geweld tegen vrouwen, krijgt er ook nog op een andere manier van langs. Overschaduwt Jolie deze top over verkrachting niet teveel? vraagt De Volkskrant zich af.

Kortom, weerstand, in combinatie met ‘waar hebben we het over’. Dit collectieve schouders ophalen past naadloos in een cultuur, waarbij daders massaal wegkomen met seksueel geweld. Zowel op collectief als individueel niveau. Voorbeelden te over.

Op het individuele niveau kunnen we rustig spreken van massale agressie tegen vrouwen. Ze maken daarbij bewust gebruik van machtsverschillen en grijze gebieden. Zo kunnen Amerikaanse topatleten talloze precedenten aanwijzen, waarbij anderen hen de hand boven het hoofd houden. Of neem iemand als fotograaf Terry Richards, die zijn status in de modewereld gebruikte om modellen dingen te laten doen die ze niet wilden. Maar da’s ok want hij is zo creatief en mensen begrijpen hem niet en oordelen veel te snel, etc etc etc.

Daders die het niet moeten hebben van geld en status, pakken het op een andere manier aan. Onderzoek wijst uit dat daders geen nee willen horen, en gebruik maken van het grijze gebied wat ontstaat als vrouwen impliciet weigeren. Had ze maar hard nee moeten roepen. Ze wilde blijkbaar wél. Tsja, als zij niet duidelijk communiceert, hoe moet die arme man dan weten hoe het zit. Hij bedoelde het goed. Hij was gewoon een onhandige Don Juan. Dat genre.

Ook richten daders zich bij voorkeur op kwetsbare vrouwen. Ze kiezen bijvoorbeeld een vrouw die alcohol dronk. Dan weet je zeker dat rechters het slachtoffer door de mangel halen en minder waarde toekennen aan haar verklaring. Vrouwen met een verstandelijke of fysieke uitdaging zijn ook populaire slachtoffers. Hoe moet een blind meisje nou een dader identificeren? Handig!

Collectief spreken daders duidelijke taal over verkrachting als oorlogswapen, het onderwerp van de top in Londen. Zoals bij Darfur en omstreken. Als je een vrouw verkracht, verkracht je een heel volk, stellen ze. Bovendien kun je verkrachting gebruiken als een langzame vorm van genocide:

Babies born following the rapes are called “Janjaweed babies” who rarely have a future in the mother’s ethnic group. Infanticides and abandonment of such babies are common. One victim explained, “They kill our males and dilute our blood with rape. [They] … want to finish us as a people, end our history.”

Maar ach, waar heb je het over. Irak! Veel belangrijker dan systematische terreurcampagnes met de helft van de wereldbevolking als voornaamste doelwit. Veel belangrijker dan een brede, onderliggende cultuur van verkrachting bagatelliseren, daders het voordeel van de twijfel geven, en het slachtoffer verwijten maken.

Het is maar goed dat de Engelse koningin Angelina Jolie ridderde. Die aanmoediging kan ze goed gebruiken om de strijd voor bewustwording en tegen geweld tegen vrouwen voort te zetten.

Hollywood loonkloof groter dan ooit

De best verdienende mannelijke Hollywoodster verdient in z’n uppie tien miljoen dollar meer dan de vijf best verdienende actrices bij elkaar. En waar mannen sinds 2009 in totaal vijftien procent hoger uitkwamen, daalde het gezamenlijke salaris voor vrouwen met dertig procent. De loonkloof in Hollywood is groter dan ooit, signaleert het Amerikaanse blad Forbes.

Angelina Jolie was in 2012 de best verdienende actrice. Inmiddels regisseert ze ook films.

Angelina Jolie staat aan de top. Als best verdienende actrice wist ze 33 miljoen dollar bij elkaar te werken. Dat lijkt enorm veel, maar valt in het niet bij de best verdienende man. Die kon circa 75 miljoen dollar mee naar huis nemen. Bovendien verdiende de top tien bij de mannen gezamenlijk 465 miljoen dollar, terwijl de top tien bij de vrouwen collectief niet verder kwam dan 181 miljoen dollar.

Forbes wijt de enorme loonkloof tussen de seksen aan de slechte arbeidsmarkt voor actrices. Fatsoenlijke rollen voor vrouwen zijn schaars.  Het blad is niet de enige bij wie het opvalt hoe slecht de arbeidsmarkt voor actrices is:

Apparently, there are enough roles in Hollywood sci-fi for CGI chimpanzees. When it comes to women, though, I get the feeling we’ll be fighting every step of the way.

Actrices merken dat de rollen anno 2013 zelfs  schaarser zijn dan in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Neem dit zomerseizoen. In Elysium konden actrices kiezen tussen hulpeloos wicht en kille bitch. Star Trek reduceerde vrouwen tot lustobject en wormvormig aanhangsel van een man. The Hangover (deel 1, 2 of 3 maakt niet uit) negeert vrouwen domweg. Alles draait om ‘the wolfpack’ van drie mannen. Meer in het algemeen:  bestudeer op een willekeurig moment de filmladder en je zult merken dat je nauwelijks een film kunt zien waarin vrouwen centraal staan. Woon je in een grote stad, dan kun je misschien nog iets tegenkomen in filmhuizen, maar in kleinere plaatsen zijn vrouwen van het witte doek verdwenen.

Zelfs als je een dragende rol hebt, bots je aan tegen Hollywood’s angst dat een vrouw in de hoofdrol het publiek weg jaagt. In 2007 bleek dat de hoogste baas van Warner Bros daarom expliciet weigerde om nog films te maken met belangrijke rollen voor actrices. In zo’n guur klimaat is je onderhandelingspositie zwak en moet je blij zijn met iedere rol die je kunt krijgen. Je kunt bovendien geen hoge bedragen vragen voor een optreden van vijf minuten als het liefje van de mannelijke held.

Willen actrices fatsoenlijke teksten krijgen, dan moeten ze uitwijken naar de televisie. Hoewel daar ook genoeg series zijn die vrouwen op een seksistische manier afbeelden, of waar vrouwen schitteren door afwezigheid (ja, Breaking Bad, we kijken naar jou), geeft de televisie actrices tóch meer kansen. Topadvocates  in de serie Damages, huurmoordenares Nikita, drakenkoninging in Games of Thrones, onderzoekers in politieseries zoals NCIS of The Closer, moeder Gemma in Sons of Anarchy, de dames van The Good Wife, allemaal veelzijdige, complexe personages.

Daarnaast bieden onafhankelijk geproduceerde films kansen. Meestal ontbreekt het budget voor een vet salaris, dus vrouwen zullen in dat geval nooit doordringen tot de top tien van best verdienende actrices. Maar inhoudelijk krijgen ze dan wel rollen waar ze hun tanden in kunnen zetten. En net zoals bij de televisie biedt deze sector vrouwen met een gekleurde huidskleur eindelijk wat mogelijkheden. Zoals Mother of George met in de hoofdrol Danai Gurira, of The Patience Stone met Golshifteh Farahani. Want dat is iets waar Forbes met geen woord over rept. De top tien van meest verdienende actrices ziet er akelig blank uit. En ook dat is geen toeval.

Binnenkort in de bioscoop

Nederland loopt achter met films, dus titels die in Engelstalige landen allang weer uit de bioscopen zijn, moeten hier nog verschijnen. Het voordeel daarvan is dan weer dat je recensies kunt lezen en alvast weet wat er op de markt is. De Zesde Clan besteedt aandacht aan een aantal komende films waarin vrouwen centraal staan:

In the Land of Blood and Honey. Geschreven en geregisseerd door filmster Angelina Jolie. Volgens Women& Hollywood kon Jolie dankzij haar status als best betaalde Hollywoodster het geld voor de film bij elkaar sprokkelen, en kreeg ze de vrije hand bij het maken ervan. Dat leidde tot een indringende film over liefde tijdens de oorlog in Bosnië, waarin ook aandacht is voor de praktijk van verkrachting als oorlogswapen en welke invloed die misdaden hebben op de betrokkenen. Waarschijnlijk half februari 2012 in de bioscoop.

The Iron Lady. Niemand minder dan Meryl Streep kroop in de huid van Margaret Thatcher, de ijzeren dame uit de titel. Time Out Londen weet dat Thatcher nog altijd een omstreden figuur is in Engeland, dus de film zal niet neutraal ontvangen worden door het publiek: “This is a film which, at least in Britain, will be endlessly debated and written about and is bound to inspire furious arguments as to the legacy of her government from 1979 to 1990. Whether audiences will warm to a movie treatment of such a divisive figure, in the way they did with ‘The Queen’, will be interesting to witness.” The Guardian geeft de film drie sterren (gewoon goed) en prijst Meryl Streep de hemel in voor de manier waarop ze Thatcher gestalte geeft. The Iron Lady komt half januari 2012 in de bioscoop.

The Lady. Nog een dame, maar deze keer gaat het om de Burmese politica Aung San Suu Kyi, die jarenlang huisarrest had onder het militaire regime in haar land. Inmiddels is Kyi weer vrij en heeft ze haar partij ingeschreven voor deelname aan de eerstvolgende verkiezingen. De film concentreert zich op haar liefdesleven, haar politieke activiteiten en de manier waarop ze 15 jaar achter de voordeur van haar huis verdween. Recensies tonen een wisselend beeld. De Hollywood Reporter merkt op dat regisseur Luc Besson moeite heeft om het genre van actiefilms opzij te schuiven, en The Guardian vind dat hij geen recht heeft gedaan aan zijn hoofdpersoon. Jammer…. Enfin, oordeel zelf vanaf 19 januari 2012.

Salt redt zichzelf wel

Okeeee, eerder schreef de Zesde Clan nogal kritisch over het verhaal van de film Salt, met Angelina Jolie als spionne. Omdat de rol oorspronkelijk bedoeld was voor een man, brachten de makers nogal wat veranderingen aan in het verhaal. Veranderingen die duidelijk aantoonden dat de vrouw als held problematisch is: Salt mocht geen mannen redden en geen kind hebben.

Maar dat zegt alleen iets over het scenario, en niets over de uiteindelijke film. Dus hoe zit het met Salt? Vrienden van de Zesde Clan togen naar de bioscoop, en vroegen om clementie. Want laten we even kijken naar het normale filmklimaat in Hollywood. Er komt een nieuwe Spiderman film uit, en jonge actrices rennen naar de auditie voor de rol van Spiderman’s liefje. Vertaling: de vrouw gedefinieerd als aanhangsel van de man, hoera, hopelijk kiezen ze mij voor die rol, nee, mij!

Dan hebben we de laatste tijd een hele serie romantische komedies gehad. Zoals Leap Year, waarin Amy Adam achter haar verloofde aanjaagt, hopende dat hij na een relatie van vier jaar eindelijk een aanzoek doet. Dat komt erop neer dat ze over schoenen heen kotst en door een stoere barman op het rechte pad wordt gezet. Vernederend. Boodschap: het maakt niet uit wat een vrouw doet, het belangrijkste is dat ze wil trouwen. Een ring aan haar vinger, dan is haar bestaan pas okee. De lijst gaat maar door: Bride Wars, 27 Dresses, allemaal vrouwen geobsedeerd door het huwelijk.

O schat, ik klamp me aan je vast!

Actiefilms dan? Niet veel beter. Cameron Diaz speelt de vrouwelijke hoofdrol in Knight and Day, en dit is het resultaat: ze ontmoet de mannelijke hoofdrolspeler (Tom Cruise) in een vliegtuig. Hij vermoordt alle passagiers, behalve haar, laat het vliegtuig landen, spuit haar plat, breekt in haar woning in, schiet haar vriendje neer, vermoordt nog een zwik mensen, geeft haar opnieuw drugs, ontkleedt haar en sleept haar mee naar een eiland, waar ze weer wakker wordt en denkt ‘o ja, laat ik die aardige man maar eens gaan helpen om nog wat meer mensen neer te schieten’. Heel geloofwaardig. En dan is dit een actiefilm waarin een vrouw meer dan vijf seconden in beeld is, dus dat is nog geluk hebben.

Nee, dan Salt. De Vrienden van de Zesde Clan signaleren: ook al is er flink gesleuteld aan het verhaal, wat je uiteindelijk ziet is een competente vrouw die niet mekkert maar haar werk doet. Ze incasseert klappen en deelt ze uit. Ze raakt in de problemen en kan snel nadenken en zakelijk en efficiënt een oplossing vinden. Ze draagt de hele film en wordt geen enkel moment neergezet als een sexy stoeipoes. Een intelligente vrouw die weet wat ze doet, heeeeeel bijzonder! Dat zie je bijna niet meer in de bioscoop.

Dus ook al mag je je vraagtekens zetten bij de wijzigingen in het script, wat er over blijft is nog steeds zeshonderd keer beter dan wat er gewoonlijk met vrouwen in Hollywood films gebeurt.  De Vrienden vonden dat de Zesde Clan dat ook wel even mocht noemen. Waarvan acte.

Salt gebruikt haar hersenen en alledaagse gebruiksvoorwerpen om zichzelf uit moeilijke situaties te redden.

Salt mag geen mannen redden

Maak van de ster van een film een vrouw in plaats van een man en oeps, opeens ontstaan er allerlei problemen met gender. Want een vrouw en kinderen? Of een vrouw die een man redt? Uh oh….. Dat laat Salt zien, met Angelina Jolie in de hoofdrol.

De film, een pretentieloze zomer thriller vol actie, wordt in Nederland met redelijk goede kritieken ontvangen. Als gender ter sprake komt blijft het bij ‘Jolie speelt de rol die voor Tom Cruise was geschreven’ en klaar. In de Verenigde Staten daarentegen kwam veel aandacht voor gender in het verhaal, nadat regisseur Noyce aan het toonaangevende blad Entertainment Weekly het volgdende vertelde:

“In the original script, there was a huge sequence where Edwin Salt (the original male protagonist) saves his wife, who’s in danger,” says Noyce. “And what we found in the new script, it seemed to castrate his character a little. So we had to change the nature of that relationship.” In the end, Salt’s husband, played by German actor August Diehl (‘Inglourious Basterds’), was made tough enough that he didn’t need saving, thank you much.

Jolie zelf vertelde in een ander interview dat ze op de set heel actief bijstuurde om niet in nog een paar andere valkuilen te vallen. Zoals het té knap maken van de vrouwelijke hoofdpersoon, zodat ze als een stereotype femme fatale door de film zou schrijden. Daarnaast moesten de kinderen van de hoofdpersoon uit het verhaal geschrapt worden. Want, signaleert Jolie:

You know, because it would just become all about the child. Which is strange — but I think audiences would allow a man to have a child and the child [could] be with the wife back at home. But it would be very, very difficult to see a woman not be 100% focused on her child.

Dus, twee keer een dubbele moraal. Man mag vrouw redden, vrouw mag niet man redden want dat zou de man teveel castreren. Man mag wel kinderen in de film hebben, vrouw niet, want dan kan de vrouw nooit als spionne de halve wereld over reizen.

Internetblad Salon sprak dan ook al snel van vals feminisme. Fijn hoor, dat actrice Jolie een vette actierol in de wacht sleepte. Altijd leuk om een vrouw te zien die van zich af kan slaan en de wereld redt. Maar de wijzigingen in het scenario laten helaas zien dat de samenleving nog lang niet klaar is voor de vrouw als held.