Tag Archives: Amerikaanse verkiezingen

Een paar artikelen waar ik graag de aandacht op vestig

Eén van de redenen waarom ik dit weblog bij houd, is zodat ik mensen kan doorverwijzen naar vrouwen die belangwekkende meningen uiten, inzicht geven in situaties, en iets vertellen over hun ervaringen. Vlak na elkaar kwam ik drie van zulke artikelen tegen. Een interview met Tamil schrijfster Ambai, en twee artikelen rondom het psychologische klimaat in de V.S. na de winst van Trump.

Journaliste Pooja Pillai interviewde Ambai en dook met haar de diepte in, over haar boeken, de perceptie van haar werk, feminisme, vriendschap tussen vrouwen en de verschillende manieren waarop mensen de nalatenschap van een auteur beheren, afhankelijk van diens sekse. Prachtig interview, geeft heel veel inzicht.

In ander nieuws: de winst van Trump dendert door. Feministe Lindy West publiceerde een artikel – lees het hier – over een nieuwe trend in analyses over de overwinning van deze man. Volgens allerlei (mannelijke) opiniemakers zou hij de Amerikaanse verkiezingen hebben gewonnen omdat politieke correctheid ontoelaatbare vormen aanneemt en sociale bewegingen te fel actie voerden. Pardon:

blaming political correctness for President Trump is […] every battered wife who has been murdered by her husband when she tries to leave. It’s “I wouldn’t have to hurt you if you’d just behave.” It’s a disingenuous rationalisation peddled by people who know they did nothing to help when Trump’s Voltron of hate was gathering steam and are suddenly terrified because the stock market is crashing. […] And what do you actually want us to do on a practical, day-to-day level? [..] Never defend our boundaries until they shrink down and garrote us? It’s not an option. Political correctness is not voluntary; it’s survival.

Toevoeging van mijzelf: het gebruik van het woord ‘overleven’ is niet overdreven in een land waar blanke mannen Trump als hun Alfamannetje ziende Ku Klux Klan Trump’s overwinning wil vieren, Trumpaanhangers mensen doodsbedreigingen sturen via Facebook, mannen vrouwen bestraffend toespreken omdat ze Clinton’s verlies bewenen, de aankomende president klimaatverdragen wil opzeggen, vreemdelingen wil deporteren en allerlei sociale vangnetten wil afschaffen, en instanties een stijging signaleren in het aantal hatecrimes.

Kali Holloway signaleert nog een andere trend. Een koor van mensen, opvallend vaak blank en mannelijk, roepen alle mensen die Clinton steunen op om alles te vergeten en sympathie te hebben met Trump-aanhangers, want deze blanke kiezers hebben het zo moeilijk. Dit plaatst mensen in een moeilijke positie. Begrip tonen en je verzoenen klinkt supernobel, maar wat als de ”tegenpartij” er hele andere gedragsregels op nahoudt, vraagt juriste Marie Henein zich af:

Going high when they go low means you speak only to people who were listening in the first place. It’s like bringing thank-you cards to a knife fight. You’re going to get hurt or worse, lose.

Bovendien vinden veel gemarginaliseerde groepen het moeilijk om sympathie op te wekken voor die klem zittende blanke Trumpstemmer, beargumenteert Kali Holloway in de derde must read:

For a people who have shamed black folks for supposedly always wanting a hand out, for being a problem of the entitlement state, I have never seen people who so firmly believe they are owed something.

Bonus 1: deze Twitterberichten

 12 nov.For years I shamefully failed to realise that men who shout Paki at me from passing cars are actually experiencing a lot of economic anxiety
 20 u20 uur geledenSan Francisco, CA It’s like telling someone in an abusive marriage that since ½ the people in the marriage like beating them, they need to find common ground.

Bonus 2: een aantal journalisten en schrijvers waarschuwen dat Trump een autoritair regeringsmodel vertegenwoordigt. Zo heeft Trump tijdens zijn campagne verschillende keren aangekondigd dat hij wetgeving rondom laster wil verruimen in gevallen waarbij de pers negatieve berichten publiceert.

Bonus 3: de altijd betrouwbare, scherpe John Oliver over het normaliseren van het aanstaande presidentschap van Donald Trump:

Advertenties

Vrouwen bereiden zich voor op komst Trump

Amerikanen in het algemeen en vrouwen in het bijzonder bereiden zich voor op Trump. Vrouwen roepen elkaar op snel een spiraaltje laten plaatsen voordat Trump Obamacare uitkleedt en abortus onmogelijk maakt. Burgerrechtenorganisatie ACLU wil Trump voor de rechter slepen zodra hij als president wetten begint te breken. En een Professor Rechten acht een afzettingsprocedure mogelijk, vanwege frauduleuze toestanden rond de Trump Universiteit. Alleen komt in dat geval Mike Pence aan de macht, en die is zo mogelijk nog vrouwvijandiger dan Trump.

Trump staat vijandig tegenover abortus en wil Obamacare inperken. Vrouwen moeten dan honderden, soms duizenden dollars betalen voor een spiraaltje en kunnen nergens legaal terecht als ze tóch zwanger worden. Daarom gebruiken ze onder andere Twitter, om in actie te komen voordat Trump aan de macht komt. Met een spiraaltje ben je als vrouw redelijk beschermd tegen een ongewenste zwangerschap. Misschien zelfs lang genoeg om Trump’s oorlog tegen reproductieve rechten van vrouwen uit te zingen.

Media doen daarnaast oproepen aan mensen, om organisaties te steunen die opkomen voor vrouwen en hun rechten. De Huffington Post verwijst bijvoorbeeld naar organisaties voor vrouwen met een gekleurde huid, organisaties die transgenders steunen, hulpverlening voor seksueel geweld, Planned Parenthood en diverse feministische organisaties, zoals de National Women’s Law Center. Feministen zelf doen die oproepen ook en roeren zich om een plan op te stellen voor de komende vier jaar.

Dat soort oproepen hebben effect. Ster Katy Perry doneerde 10.000 dollar aan Planned Parenthood. ACLU, een organisatie die zich inzet voor burgerrechten, ontving een recordbedrag aan donaties vlak na de overwinning van de Republikeinen. Met zo’n oorlogskas kan ACLU aan de slag. De organisatie wijst er terecht op dat veel plannen van Trump basale mensen- en burgerrechten schenden. Ze zien Trump daarom graag in de rechtbank. Bijvoorbeeld als hij inderdaad over wil gaan tot de deportatie van bevolkingsgroepen die Trump eng vindt. Of marteling opnieuw onderdeel wil laten uitmaken van de verhoortechnieken van het Amerikaanse leger.

Michael Moore, een van de weinigen die de overwinning van Trump al in juli 2016 correct voorspelde, gaat een stap verder. Hij roept op tot een afzettingsprocedure tegen de nieuwe president-in-spe, omdat hij ongeschikt is voor het presidentschap en de wet breekt of binnen de kortste keren gaat breken.

Iemand anders die tot dit soort stappen oproept is Christopher Lewis Peterson van de Universiteit van Utah en het S.J. Quinney College of Law. Tegen Trump lopen diverse rechtszaken, onder andere rond een dubieuze ‘Trump Universiteit’ die mensen het geld uit de zakken klopte. Bij een veroordeling wordt het lastig legitiem president te blijven, aldus Peterson. Alleen is Trump’s tweede man een enge Christenfundamentalist, dus een afzetting leidt niet automatisch tot een verbetering in de situatie en vooruitzichten van iedereen die niet blank, mannelijk en hetero is. Integendeel.

Wat betreft psychologische nazorg produceerde tijdschrift Cosmopolitan een video met boodschappen die vrouwen Clinton willen meegeven, nu de Democratische droom uiteen spatte. Schrijfster J.K Rowling stak meisjes en jonge vrouwen een hart onder de riem. Laat je niet ontmoedigen, zei ze, want ten eerste won Clinton in absolute getallen – ze kreeg de meeste kiezers achter zich. En ten tweede zal het er ooit, op een dag, wél van komen dat de V.S. zich een vrouwelijke president voor kunnen stellen. Amerikanen krijgen ook de tip om te doen wat Engelse deden die tegen een Brexit stemden. Speldt discreet een veiligheidsspeld op je kleding, ten teken dat je het goed voorhebt met minderheden.

Ook SF auteur John Scalzi mengde zich in de fall-out van de verkiezingen. Zo schijnen veel Trump-stemmers het vervelend te vinden dat mensen hen racistisch noemen. Ze zijn niet racistisch! Scalzi, die eerder furore maakte met zijn metafoor over blank, mannelijk privilege, maakt nu de vergelijking met televisie abonnementen om mensen in te laten zien waar ze voor kozen met Trump.

Stel dat je HBO wil, zegt Scalzi, maar je kunt dat kanaal alleen krijgen als je ook Cinemax accepteert. Dan kun je wel zeggen ‘ja maar ik nam dat abonnement alleen voor HBO’, maar je accepteerde tegelijkertijd ook Cinemax. Je betaalt ervoor. Het kanaal staat op je lijst met zenders. Je steunt Cinemax met je geld. Zo ook met het racisme en seksisme van Trump:

This election, you had two major Presidential providers. One offered you the Stronger Together plan, and the other offered you the Make America Great Again plan. You chose the Make America Great Again plan. The thing is, the Make America Great Again has in its package active, institutionalized racism (also active, institutionalized sexism. And as it happens, active, institutionalized homophobia). And you know it does, because the people who bundled up the Make America Great Again package not only told you it was there, they made it one of the plan’s big selling points. And you voted for it anyway. So did you vote for racism? You sure did.

En je stemde ook voor seksisme. Dat is waarom vrouwen zich nu koortsachtig voorbereiden. Je weet maar nooit wat er gebeurt in een land waarin iemand als Trump president wordt. Brrrrrrrr!

De winst van Trump bekeken door een genderbril

Wow, de uitslag van de Amerikaanse verkiezingen is binnen, en het is zoals ik gevreesd had. President Trump. Sorry, ik moet er even aan wennen, maar om eerlijk te zijn had ik dit artikel in de kern al klaar staan sinds eergisteren. Dit vanwege een analyse van filmmaker Michael Moore uit juli 2016. Hij legde destijds haarfijn uit waarom Trump zou winnen, en alles wat hij toen schreef, gebeurde in de nacht van 8 op 9 november. Hieronder meer, maar eerst even een plaatje van een schattige kitten. Want hoe de situatie ook is, met een schattig katje erbij wordt alles per definitie beter. Kijk!

Ze kreeg uiteindelijk de meerderheid van de kiezers achter zich, maar verloor vanwege het Amerikaanse systeem tóch hele staten, waardoor de kiesmannen naar Trump gingen. Moore beschrijft precies de reden waarom ik zijn correcte analyse over deze uitkomst destijds even liet voor wat het was, en misschien tegen beter weten in hoopte dat Clinton het glazen plafond zou doorbreken:

you listen to Hillary and you behold our very first female president, someone the world respects, someone who is whip-smart and cares about kids, who will continue the Obama legacy because that is what the American people clearly want! Yes! Four more years of this! You need to exit that bubble right now. You need to stop living in denial and face the truth which you know deep down is very, very real. Trying to soothe yourself with the facts – “77% of the electorate are women, people of color, young adults under 35 and Trump cant win a majority of any of them!” – or logic –“people aren’t going to vote for a buffoon or against their own best interests!” – is your brain’s way of trying to protect you from trauma. Like when you hear a loud noise on the street and you think, “oh, a tire just blew out,” or, “wow, who’s playing with firecrackers?” because you don’t want to think you just heard someone being shot with a gun.

Maar het is gebeurd, ze verloor, en de gevolgen zijn te erg voor vrouwen. Republikeinen hebben nu de president, met een tweede man die zo mogelijk nog erger is dan Trump. Republikeinen domineren de Senaat en het Huis van Afgevaardigden. Ze traineerden de benoeming van een nieuwe rechter in het hoogste Gerechtshof en hebben nu alle kans om daar conservatieve rechters te benoemen. Daarna is het een kwestie van tijd voordat onder andere de reproductieve rechten van vrouwen zodanig teruggedraaid worden dat er geen verschil meer is tussen ons en koeien of kippen.

Moore beschreef in juli precies waarom het toch zo zou lopen:

  1. Trump had genoeg aan het traditionele Republikeinse gebied plus de zogenaamde Rustbelt staten Michigan, Ohio, Pennsylvania en Wisconsin. Staten waar de blanke middenklasse ernstig leed onder het verlies van werkgelegenheid, en waar Trump handig op inspeelde. ”Dat zal in november gebeuren”, schreef Moore, en dat gebeurde.
  2. Blanke mannen en hun frustraties en woede over het verlies van privileges
  3. Clinton die geen enthousiasme op weet te roepen, mede vanwege seksisme en weerzin tegen ambitieuze vrouwen (zie punt 2), dus het wordt een kwestie van ‘de kandidaat met de meest fanatieke aanhang wint’. Combineer dit met wetgeving die niet-blanke kiezers weghield van het stemhokje, en voilà, winst voor de Republikeinen
  4. Depressieve Bernie aanhangers, die óf niet gaan stemmen of zich wel naar het stemhokje slepen, maar niemand enthousiast meeslepen om óók te stemmen. Zie verder punt 3
  5. De privacy van het stemhokje. In Moore’s woorden: ”There are no rules. And because of that, and the anger that so many have toward a broken political system, millions are going to vote for Trump not because they agree with him, not because they like his bigotry or ego, but just because they can. Just because it will upset the apple cart and make mommy and daddy mad”.

Hoe lang moeten we wachten voordat een vrouw opnieuw kans maakt op de hoogste machtspositie in het land? Het seksisme is zo structureel dat het slechts af en toe iemand van de verkeerde sekse lukt om ergens te geraken waar ze een gooi naar het presidentschap kan doen. Met Clinton was er een kans:

“There’s a saying, the first into battle needs to wear the most armor,” said Adrienne Kimmell, executive director of the Barbara Lee Family Foundation, which studies women running for executive office. She continued: “Because women have higher and harder barriers to clear the path to executive office, the women that win need to exceed expectations – so by comparison they tend to be more qualified than their opponents.”

Kwalificaties, veel ervaring, moed en een ijzeren wil wegen echter duidelijk niet op tegen een giftige cocktail van angst voor je inkomen, racisme en vrouwenhaat. Moore vatte dat als volgt samen:

There is a sense that the power has slipped out of their hands, that their way of doing things is no longer how things are done. This monster, the “Feminazi,”the thing that as Trump says, “bleeds through her eyes or wherever she bleeds,” has conquered us — and now, after having had to endure eight years of a black man telling us what to do, we’re supposed to just sit back and take eight years of a woman bossing us around? After that it’ll be eight years of the gays in the White House! Then the transgenders! You can see where this is going. By then animals will have been granted human rights and a fuckin’ hamster is going to be running the country. This has to stop!

En zo geschiedde. Je moet de kracht van het patriarchaat, het effect van op leugens gebaseerde campagnes (Brexit en de Superbrexit in de V.S.)  en de rol van basale emoties zoals angst nooit onderschatten.

Progressieve vrouwen, zoals de leden van dit panel, hebben het nakijken. Die (veelal vrouwelijke?) kiezers leverden allerlei ontroerende anekdotes op. Zo lieten mensen bloemen en briefjes met ‘ik stemde’ achter bij de graven van vrouwen die streden voor het kiesrecht. Dit gebeurde onder andere bij de grafsteen van Susan B. Anthony. Ook trokken veel vrouwen witte kleding aan als ze stemden. Dit deden ze ter herinnering aan diezelfde voormoeders, die tijdens demonstraties en campagnes voor het vrouwenkiesrecht bij voorkeur wit droegen. En wat te denken van een vrouw van negentig, die vroeg haar stem uitbracht op Clinton en daarna in vrede stierf, voordat de officiële verkiezingsdag aanbrak.

Wat fijn voor haar dat ze de uitslag niet meer mee hoefde te maken.

Zichtbare vrouwenhaat neemt toe aan vooravond verkiezingen

De zichtbare vrouwenhaat neemt toe, nu Amerikanen over een paar dagen naar de stembus kunnen. Met Clinton als kop van jut krijgen in haar kielzog alle vrouwen er van langs. Zelfs een conservatief tijdschrift zoals The Economist moet toegeven dat seksisme een rol speelt bij de diepe haat jegens Clinton in het bijzonder, en (ambitieuze) vrouwen in het algemeen. Met alle gevolgen van dien: verdeeldheid onder vrouwen, politici die de Republikeinse partij verlaten, en geheime Facebook pagina’s van Clinton-fans. UPDATE: een scherp essay van schrijfster Barbara Kingsolver. Warm aanbevolen om te lezen.

De Trump campagne richt zich deze laatste verkiezingsdagen steeds openlijker op Clinton. Ze moet de gevangenis in. Ze kan niet regeren omdat ze getrouwd is met een man zoals Trump. Ze moet weg omdat ze een lesbische moordenares is. Ze wil mannen vermoorden en hun banen aan vrouwen geven. Ze doodt kittens om haar vijanden te intimideren. Ze moet dood. Door ophanging, of met kogels – ze wil immers het wapenbezit inperken. Daar weten wapenbezitters wel raad mee, aldus Trump. Als ze tóch levend  het presidentschap haalt, nou, dan moet ze alsnog vermoord worden, roepen anderen.

Deze openlijke haat tegen Clinton gaat gepaard met een kandidaat die vrouwen al net zo openlijk minacht en reduceert tot seksobjecten. Dat leidt tot verdeeldheid tussen mannen en vrouwen, en vrouwen onderling.

Dames gaan voor, dus wat betreft hun situatie: uit cijfers van website FiveThirtyEight blijkt dat mannen deze verkiezingen als normaal beschouwen en in gelijke mate zoals voorgaande keren stemmen voor de Republikeinen of Democraten. Voor vrouwen betekenen deze verkiezingen echter iets bijzonders. Ze zijn tot op het bot verdeeld.

Deze verdeeldheid speelt onder andere bij evangelische Christenen. Die haten Clinton met heel hun hart en hun heilige boek erbij. Maar hoe zit dat als je een evangelische vrouw bent? Kun je je ogen sluiten voor de vrouwenhaat van Trump en consorten, en samen met je man/het hoofd van het gezin gewoon de Republikeinen steunen? Voor een deel is het antwoord op die vraag ja, blijkt uit onderzoek:

women like Moore can denounce Trump’s deplorable statements, while remaining committed to a conservative faith and rejecting an alignment with a progressive movement. In other words, they can talk about politics, without talking about Politics.

Maar niet iedereen lukt dit. Een deel van de evangelische vrouwen kan of wil niet om de politiek met hoofdletter P heen. Zij verheffen steeds vaker hun stem en winnen terrein, signaleert de New York Times.

Wat betreft de kloof tussen mannen als groep en vrouwen als groep, geldt deze hele verkiezing als een strijd tussen de seksen en de rol van mannen en vrouwen. Mogen vrouwen baas in eigen buik zijn, of niet? Zijn vrouwen zelfstandige mensen of dochters, echtgenotes en weduwen van? Kunnen mannen blindelings uit blijven gaan van ouderwetse privileges? Of wordt het tijd dat ze eerlijk leren delen?

De strijdt begint zichtbare effecten te krijgen. Sinds Trump met zijn campagne begon, verlaten steeds meer vrouwelijke politici zijn kamp, met de conservatieve staat Texas voorop. Eén van hen, een Texaanse rechter, maakte zelfs een video om haar officiële vertrek uit de Republikeinse partij breed bekend te maken. Dat leidt ertoe dat de Republikeinse partij nóg meer een mannenbolwerk wordt. Misschien was deze ontwikkeling al een tijdje gaande, maar Trump werkt duidelijk als een katalysator.

Deze kloof tussen de seksen leidt daarnaast tot spanningen in gezinnen. In voorgaande verkiezingen zagen peilingen een verschil tussen het stemgedrag van mannen en vrouwen, maar omdat getrouwde vrouwen vaker hetzelfde stemden als hun echtgenoot, bleef het verschil beperkt. Deze verkiezingen tonen echter een verandering. Getrouwde vrouwen kunnen Trump niet velen, zeker niet na zijn ‘grijp ze in hun vagina’ uitspraken, en volgen hun man niet langer. Onder andere The Atlantic meldt dat mannen hun echtgenotes onder druk zetten om net als hem op Trump te stemmen.

Vanwege de Clintonhaat houden haar medestanders zich in het openbaar stil. Ondertussen vinden ze andere manieren om zich politiek te uiten. Zo blijkt dat vrouwen zich op beveiligde Facebook pagina’s verenigen om in het geheim over Clinton te praten (en op haar te stemmen). De aantallen medestanders die je dan vindt, kan snel oplopen: tijdschrift Cosmopolitan interviewde een vrouw die zo’n afgeschermde Facebookpagina opende en binnen de kortste keren met 6000 vrouwen in gesprek was. Een andere pagina, getiteld Pantsuit Nation, telt een miljoen volgsters.

Wordt het Clinton of Trump? Eén ding is zeker. Na 8 november 2016 hebben mannen en vrouwen in de V.S. een berg reparatiewerk te doen.

Amerikaanse verkiezingen door een genderbril: schandalen-editie

Zit je in de laatste fase van je verkiezingscampagne, komt de FBI opeens met een vage brief dat ze opnieuw een onderzoek beginnen naar Clinton’s e-mail gedrag. Koren op de molen van Trump, die Clinton opnieuw verdacht kan maken, en een tegenslag voor Clinton. Welke rol speelt gender bij dit alles? Wat speelt er rondom de kandidaturen van Trump en Clinton? De Amerikaanse media bieden allerlei interessante analyses en nieuwtjes die je in de Nederlandse media niet leest.

Eén van de redenen waarom Trump de e-mails aan kan grijpen voor verdachtmakingen is omdat Clinton bij veel mensen te boek staat als een leugenachtig, niet authentiek persoon die vast en zeker vanalles te verbergen heeft. Waarschijnlijk speelt haar vrouw-zijn hierbij echter een grote rol, signaleert The Conversation als een van de velen. Vrouwen behoren hun man te steunen, tweede viool te spelen, zich bescheiden op te stellen en te dienen en te troosten. Doe je dat niet en vertoon je ambities, dan schend je de verwachtingen die mensen hebben. Je gedraagt je niet als een vrouw. Dat deugt niet. Er klopt iets niet.

Dat gevoel van onbehagen exploiteert Trump al vanaf het begin van zijn campagne. Hij gebruikt haar sekse tegen haar door slim in te spelen op vooroordelen. Hij gebruikt daarbij codewoorden zoals ‘stamina’ en door te stellen dat een president ‘brede schouders’ moet hebben, of dat Clinton er niet uitziet zoals een president – kritiek waar scholieres die meedoen aan debat-lessen al mee te maken krijgen.

Trump’s focus op schandalen en Clinton’s uiterlijk heeft nog een ander voordeel. Het leidt de aandacht af van zijn eigen, veel ergere schandalen. Terwijl bij Clinton twintig jaar verdachtmakingen en talloze diepgravende onderzoeken niks opleverden, kon Trump ongestoord belasting ontduiken, frauderen met giften, vrouwen ongewenst betasten en vernederen, rotzooien met zijn eigen mails, enz.

Vreemd dat we daar zo weinig over horen, merkten verschillende analisten op. Het riekt naar een dubbele moraal. Onder andere het gedrag van de FBI directeur onderstreept dit. Hij deinsde er voor terug om Trump’s dubieuze banden met Russen openbaar te maken, maar elf dagen voor de verkiezingen het Clinton e-mail gebeuren oprakelen vond hij geen probleem. Met zijn actie overtrad de FBI mogelijk de wet, en zeker weten interne gedragsregels.

Hoe nu verder? Omroep CNBC denkt dat dit e-mail schandaal Clinton juist helpt om Trump te verslaan. Anderen schatten in dat de invloed van de FBI manoeuvre beperkt blijft, omdat mensen lange tijd geleden al besloten op wie ze zullen stemmen. Maar zeggen mensen wel wat ze denken? Veel vrouwen uit conservatieve Christelijke milieus moeten bijvoorbeeld hun man volgen, ook in zijn politieke keuzes. Er zijn echter tekenen die er op wijzen dat vrouwen in het openbaar hun man steunen, maar in het geheim voor Clinton willen stemmen omdat ze Trump niet kunnen velen.

Ook vrouwen die openlijk Republikeins zijn, komen in het nauw. Ze moeten kiezen tussen trouw zijn aan de partij en daarmee een vrouwenhater volgen, of hun partij ”verraden” en niet stemmen of overlopen naar Clinton. Republikeinen vrezen dat Trump hun vrouwelijke aanhangers weg jaagt. Daarnaast voelen Republikeinse politici zich verraden door hun mannelijke collega’s. Jarenlang verdedigden ze mannelijke politici tegen beschuldigingen van seksisme. Nu steunen ze een vrouwenhater die openlijk aanranding goedpraat. Stank voor dank.

Hoe het uitpakt rond 8 november? Geen idee. Vrouwenhaat lijkt mensen (mannen) te stimuleren om de gang naar de stembus te maken en Trump te kiezen. Aan de andere kant putten Democraten hoop uit de eerste vroege stemrondes. In de staten Georgia, North Carolina en Florida lijkt het erop dat vrouwen zich opvallend vaak registreerden als kiezer en op Clinton stemden. Er ontstond onder andere een piek na het eerste debat tussen de kandidaten, toen Trump Clinton zeer seksistisch behandelde:

It thus appears that women reacted to the events by exercising their right to vote.

Goh, wie had dat gedacht.

Derde debat Clinton-Trump door een genderbril

Hillary Clinton won het derde debat tussen haar en Donald Trump. Behalve Trump’s gedraaikont rond de vraag hij de uitkomst van de Amerikaanse verkiezingen zou respecteren ja of nee, speelde zich opnieuw een genderstrijd af op het podium. Met een man die Clinton een nare vrouw (‘nasty woman‘) noemde, abortus beschreef in apocalyptische termen (doelde hij misschien op een keizersnede?), onder het uitroepen van ‘ik ga abortus verbieden’ en ‘ik respecteer vrouwen’. Tuuuuurlijk joh.

Tja. Trump. Het publiek lachte bij zijn bewering dat niemand vrouwen zo respecteert als hij.

Hoe moet je een man worden met Trump als voorbeeld, vraagt een transgender-redacteur van magazine Slate zich af. Het enige positieve is dat Trump zo’n duidelijk schoolvoorbeeld van giftige mannelijkheid geeft, dat er zowaar een serieuze discussie over mannen en mannelijkheid op gang komt in de V.S. Inclusief een verhoogde aandacht voor de schadelijke effecten van Trump’s soort mannelijkheid. Oproepen dat mannen iets moeten met de angst en onzekerheid die onder machogedrag a la Trump schuil gaan. De verkrachtingscultuur en de mythe van ‘goede’ en ‘slechte’ mannen. En moeders en vaders die hun zonen publiekelijk wijzen op andere vormen van man-zijn.

Enfin. Wat Trump in het derde debat ook deed, Clinton bleef opnieuw kalm, onverstoorbaar, en haarscherp. Zelf draaide ze op haar beurt nergens omheen wat genderkwesties betreft. Bijvoorbeeld toen het ging om abortus. Ga eens luisteren naar de vrouwen waar ik mee heb gesproken, riep ze Trump op. Om daarna het recht van baas in eigen buik te verdedigen, met de stelling dat de overheid zich niet moet bemoeien met vrouwen die zo’n moeilijke keuze moeten maken.

Cosmopolitan signaleert dat Clinton, bij onderwerpen zoals reproductieve rechten en seksueel geweld, over vrouwen sprak zoals geen enkele mannelijke kandidaat ooit voor elkaar kreeg. Omdat ze het woord ‘wij’ kon gebruiken. Wij vrouwen. Wij weten hoe het voelt als mannen je behandelen als een willoos seksobject. Wij vrouwen willen gelijk loon voor gelijk werk. Wij vrouwen weten hoe het is als je een ongewenste of gevaarlijke zwangerschap af moet breken. En hoe vernederend, eng en gevaarlijk het is als je geen baas in eigen buik kan zijn.

Magazine Slate constateert dat landen alleen al om deze reden meer vrouwen op politiek machtige posities nodig hebben:

When men discuss abortion among themselves, as they do in far too many policy discussions, it takes on a detached air of philosophical principles. When Clinton’s on the stage, it becomes about flesh and blood: women’s bodies and their most private, sacred rights to determine the courses of their own lives. Of all the reasons it benefits the nation to have more women in politics, this may be the biggest—the shift of women’s lives from the realm of hypotheses into the real world.

UPDATE: Vrouwen een naar wijf /nasty woman noemen, of erger, heeft een lange geschiedenis. Zulke beledigingen zijn namelijk erg handig voor mannen die vrouwen klein willen houden en die onbehagen rond vrouwen met macht willen versterken, analyseert de New York Times. Inmiddels verkopen verkiezingen-shirts met slogans als ‘nasty women vote’ erop als een dolle.

UPDATE 2: Beide kandidaten moesten een soort stand up comedian routine doen tijdens een diner met allerlei Belangrijke Mensen. Trump verruilde grappen voor gescheld op Clinton en oogstte boe geroep. Clinton hield een speech die én grappig was, én ontroerend, en van politiek belang omdat ze sprak over de normen en waarden waarmee ze een presidentschap in wil gaan als ze het wordt. Trump, wegwezen…

Waarom zoveel mensen Trump nu opeens zat zijn

Ruim een jaar riep Trump vanalles en nog wat over Mexicanen, negers, moslims en vrouwen, zonder dat iemand er echt een punt van maakte. Totdat de Washington Post tien jaar oude opnames publiceerde waarbij Trump onder andere zegt dat hij, als beroemdheid, vrouwen vrijuit in hun kruis kan tasten. En Trump in een openbaar debat dreigde dat hij Clinton gevangen zet als hij wint. Zijn gedoe mocht niet baten: hij verloor het debat. En, UPDATE: vrouwen beloven Trump dat de kutten hem terug zullen grijpen op 8 november, de dag van de verkiezingen….

 

Om maar met dat laatste te beginnen: het tweede debat tussen de twee presidentskandidaten was er eentje waarbij Clinton waardig bleef, terwijl Trump zei dat hij een heer was, terwijl hij zich in werkelijkheid gedroeg als een macho pestkop die Clinton probeerde te intimideren door vlak achter haar te staan. Hij kwam zodoende over als een enorme engerd. Vooral het feit dat hij haar dreigde met de cel als hij zou winnen, wekte bij veel kijkers afschuw op. Je rivaal in de gevangenis gooien schendt basale afspraken binnen de democratie en riekt naar het gedrag van een dictator.

Ondertussen breidt het schandaal rond het ‘grijp ze bij hun kut’ filmpje van Donald Trump zich steeds verder uit. Waarom struikelen mensen nu pas over hem heen en nemen prominente Republikeinen nu pas afstand van hem? Verschillende commentatoren komen met verschillende verklaringen voor deze omwenteling.

Slate magazine oppert dat de grens bereikt is omdat niemand er meer omheen kan dat Trump écht een seksistisch varken is. Tot nu toe wuifden veel mensen zijn lange geschiedenis van vrouwenhatende opmerkingen weg onder het mom van ‘het is Trump, hij meent het niet zo, het zijn grappen, het is een show’. De opnames tonen echter aan dat er geen verschil bestaat tussen Trump de televisiester en Trump als persoon. Voor en achter de camera’s ziet hij vrouwen als een gebruiksvoorwerp. Dat komt hard aan. Republikeinen kunnen hem niet meer verdedigen en beginnen af te haken.

Magazine The New Statesman noemt een tweede verklaring voor de plotselinge ophef. Trump deed zijn uitspraken op het moment dat hijzelf net getrouwd was. Eén van zijn doelwitten was een vrouw die op haar beurt ook getrouwd was. Zolang Trump in het algemeen vrouwen als seksobject behandelde of hen neersabelde vanwege hun gewicht of andere uiterlijkheden, vinden partijgenoten het wel best. Maar als een man aan de vrouw van een andere man komt, houdt het op voor veel Republikeinen. Je dochter of echtgenote zijn bezit en andere mannen moeten daar vanaf blijven. De grens was bereikt.

Auteur en feministe Jessica Valenti noemt in een opiniestuk voor dagblad The Guardian een derde verklaring. Trump zet actrice Arianne Zucker te kakken. In de bus, voordat hij uitstapt, neemt hij TicTacs voor het geval hij de knappe vrouw wil kussen of op andere manieren wil lastig vallen. Zodra hij uitstapt, doet hij zijn best om charmant over te komen bij Zucker, maar ondertussen weten hij en zijn mannelijke medestander precies waar hij op uit is, ten koste van de vrouw in kwestie. Dat wekt woede en pijn op en maakt dat de grenzen bereikt zijn bij vrouwen:

Trump won’t recover from this tape. Too many of us have been groped and commented on, joked about and made to feel small. Even Trump’s non-apology is something we’ve seen before – we know the look of someone who has gotten caught doing something that they don’t at all feel badly about. We know the look of someone who has little regard for women. We’ve seen that look, we’ve heard these insults, our entire lives. They’re a part of who we are. And on 8 November, Trump will find out just how tired we are of it.

Magazine The Nation tenslotte, zoekt de verklaring in de aard van reality televisie en de bevolkingsopbouw van de Verenigde Staten. Eerst de bevolking. Vrouwen vormen een meerderheid in de bevolking van de V.S. The Nation kan zich, net als Valenti, geen vrouw voorstellen die de opnames ziet en niet kwaad wordt. Hierna nog op Trump stemmen lukt alleen als je jezelf als vrouw een rad voor ogen draait. De meeste vrouwen weten beter. Trump heeft zo’n grote bevolkingsgroep tegen zich in het harnas gejaagd, dat een overwinning steeds moeilijker wordt.

Ten tweede de aard van reality televisie. Niets is zo aantrekkelijk voor kijkers als een stomende mix van seks en roddel. De opnames van Trump bieden beiden in overvloed. Mensen zullen het filmpje delen en bekijken en nog een keer willen zien. De aard van de video zal tijdens de campagne voortdurend terugkomen in gesprekken. Op die manier bereikt het ‘nieuws’ van Trump’s seksisme groepen die normaal gesproken geen politiek nieuws volgen of de persoonlijkheid van Trump tot nu toe negeerden:

…it’s one thing to have “heard about” a controversy; it’s quite another to watch a tape that reveals Trump’s grotesqueries in all their sordid vividness. Seeing is believing, and countless people are going to be seeing that tape over the next four weeks. […] Having lived by the sword of celebrity television, Donald Trump is now on the verge of dying by it.

Met een PS van Joan Walsh. In The Nation constateert zij dat Republikeinen weliswaar veel rumoer maken over hun afkeer van Trump, maar de meesten voegen geen daad bij het woord. Ze stemmen nog steeds op de man die openlijk zegt dat hij vrouwen aanrandt.

Clinton kan dus nog niet op haar lauweren rusten. Ze moet vechten voor iedere stem en hopen dat gezond verstand uiteindelijk de doorslag geeft in het stemhokje. Aan de vrouwen zal het niet liggen:

Seksisme Trump lijkt kritische grens te bereiken

Tussen nu en 8 november kan nog vanalles gebeuren, maar voorlopig bereikt de Amerikaanse verkiezingscampagne iets wat veel commentatoren beschouwen als een keerpunt. Na de zoveelste uitgelekte seksistische uitspraken van Trump, lijkt de weerzin tegen zijn houding rond vrouwen een kritische grens bereikt te hebben. Persbureau Reuters gebruikt inmiddels het woord ‘crisis’ voor Trump. Andere bronnen melden dat de Republikeinen in paniek zijn nadat deze bom barstte. Pussygate!

Het kantelpunt lijkt bereikt dankzij de Washington Post. Die onthulde opnames van Trump waarin de presidentskandidaat ongegeneerd seksistische taal over vrouwen uitsloeg. In platte taal sprak hij over vrouwen en de manieren waarop hij hen wilde vastgrijpen, kussen en hoe hij hen in bed wilde krijgen voor een potje seks. Vooral uitspraken zoals ”als ster mag je een vrouw in hun pussy (vagina) grijpen” vallen zó slecht, dat onder andere Variety signaleert dat dit de druppel kan zijn die de emmer doet overlopen.

Zulke uitspraken komen namelijk neer op aanranding:

Trump is evidently proud of the fact that he wielded his wealth and star power as a weapon to help him abuse women—to kiss and grope them without their permission. This is violence, full stop.

Trump’s houding en gedrag geven de verkrachtingscultuur in een notendop weer. Vlak na het uitlekken van de opnames begonnen vrouwen via sociale media hun ervaringen te delen met mannen die hen ongewenst tussen hun benen grepen (#grabbedbythepussy). Zodat iedereen doorkrijgt dat het in dit soort situaties gaat om strafbare feiten en een cultuur van seksueel geweld tegen vrouwen.

Trump lijkt nog niet te begrijpen dat hij aanranding goedpraat. Hij publiceerde vrij snel na de primeur van de Washington Post een video waarin het lijkt alsof hij excuses aanbiedt. Een nadere analyse van zijn tekst wijst echter uit dat hij zijn gedrag probeert te normaliseren met een beroep op het ‘ach nou ja, jongens zijn jongens- argument. Gewoon wat praat van mannen in een kleedkamer, moet kunnen, phoe phoe zeg, sorry als iemand zich daar aan ergerde.

Een tweede excuus leek neer te komen op de aloude smoes die verkrachters van stal halen zodra iemand ze betrapt: ze vroeg erom. Opnieuw een element uit de verkrachtingscultuur.

Dat soort non-excuses verergeren de situatie. Zelfs partijgenotes vallen de conservatieve kandidaat nu openlijk aan. Andere Republikeinen trekken hun steun voor hem in:

Jason Chaffetz, the Republican congressman who chairs the House committee that is investigating Clinton’s use of a private email server, also withdrew his support. “I’m out – I can no longer in good conscience endorse this person for president,” Chaffetz told a Fox television affiliate. “It is some of the most abhorrent and offensive comments that you can possibly imagine.” He said he could no longer look his 15-year-old daughter or wife in the eye while backing Trump.

Deze opnames komen namelijk boven op een berg eerdere schandalen. Dagblad  The Telegraph kan moeiteloos een hele rubriek vullen met de geschiedenis van alle seksistische uitspraken die Trump heeft gedaan en, belangrijker, nu nog steeds doet.

Hoeveel incidenten en excuses van de dader wil je hebben voordat je toegeeft dat het een patroon is? Joan Walsh van magazine The Nation deed een paar dagen voor het uitbreken van dit meest recente schandaal al een oproep: ”laten we het gewoon hardop zeggen. Donald Trump is een seksistisch varken”. Steeds meer mensen, ook uit de Republikeinse hoek, beginnen dat standpunt nu over te nemen. En vragen zich af: moet dat onze president worden?

UPDATE: een aantal conservatieven bekritiseren Trump, want stel je voor dat iemand zo met hun dochter om zou gaan. Klinkt sympathiek, maar, zoals Slate magazine signaleert, zulke uitspraken zijn problematisch. De mannen die zo praten, halen de Dochter Clausule aan:

The Daughter Clause reveals an extraordinarily primitive understanding of human rights. It more or less implies that unless someone is your flesh and blood, you have little reason to care what happens to her.

Of, anders gezegd:

When a man’s concern for women begins and ends with her patriarchal relationships, he’s not speaking from empathy; he’s speaking from ownership.

Als weldenkend mens zou je ook zo, gewoon, uit jezelf, kunnen beseffen dat mannen zo niet over vrouwen moeten praten en niet zo met vrouwen om moeten gaan. Omdat vrouwen mensen zijn.

UPDATE 2: de New York Times houdt een lijst bij met prominente Republikeinen die publiekelijk Trump afzweren. De teller staat al op 150. De krant stelde ook een lijst op met mensen en ‘dingen’ (organisaties, landen, fenomenen zoals gehandicapt zijn) die Trump heeft beledigd. Die teller staat inmiddels op 273. Reken er maar op dat beide getallen de komende tijd nog oplopen.

Trump campagne gooit alles op Clinton’s sekse en huwelijk

Wow, Trump gaat voluit in zijn vrouwenhaat. Na een vijf dagen durende tirade over een miss Universe die in de ogen van de presidentskandidaat te dik zou zijn én sletterige sekstapes zou hebben gemaakt, viel hij Clinton aan met de Grote Zes: lelijk, hoerig, krankzinnig, leugenachtig, niet loyaal aan haar man en  zwak. Vervolgens zei Trump-aanhanger Rudy Guliani, voormalig burgemeester van New York, hardop wat seksisten denken: Trump is als man sowieso beter dan een vrouw, ongeacht haar kwaliteiten.

De Miss Universe, Alicia Machado, slaat hard terug in de media. Ze is de aantijgingen van Trump zat en laat zich niet door hem intimideren:

”Door zijn haatcampagne probeert de Republikeinse kandidaat een vrouw in diskrediet te brengen en te demoraliseren, een van zijn meest verschrikkelijke eigenschappen. Maar wat hij echt wil is de aandacht afleiden van zijn echte problemen en zijn onbekwaamheid om zelfs maar te pretenderen dat hij de leider van dit grootse land is.”

Clinton zelf moet al haar hele loopbaan dealen met seksisten zoals Trump. Zodoende wist ze in het eerste debat precies wat ze moest doen om de vrouwenhaat van Trump in de schijnwerpers te zetten. Haar overwinning leverde haar na dat debat een stijging in de peilingen op, terwijl Trump duidelijk schade leidde door zijn zwakke optreden en zijn soms onsamenhangend klinkende obsessieve kritiek op Machado en Clinton.

Voor het tweede debat, op 9 oktober, heeft Trump aangekondigd dat hij het nog harder gaat spelen en dat hij zich onder andere zal richten op de ontrouw van Bill Clinton. Want als je als vrouw je echtgenoot niet kunt managen, kun je het land ook niet leiden. Of zoiets. Meer seksisme van Trump! Meer krankzinnige aanvallen op vrouwen en mensen met een gekleurde huid. Dat helpt vast. Vooral om vrouwelijke kiezers over de streep te trekken.

Hillary Shimmy song vrolijkt hopelijk slachtoffers huiselijk geweld op

Het eerste debat tussen Amerikaanse presidentskandidaten Trump en Clinton dreunt nog steeds na. De krant USA Today heeft zich voor het eerst in haar bestaan uitgesproken over verkiezingen en lezers opgeroepen vooral te gaan stemmen, maar niet op Trump omdat hij volgens de redactie totaal ongeschikt is voor het presidentschap. En mensen componeren liedjes met Clinton als triomfantelijk middelpunt, zoals de Hillary Shimmy Song:

Shimmy‘ staat voor vibreren en voor een bepaalde beweging uit de jazz danswereld, waarbij iemand met het bovenlichaam schudt. Dat is wat Clinton op een bepaalt moment in het debat deed in reactie op een belachelijke uitspraak van Trump over zijn geweldige temperament en oordeelsvermogen. Internet explodeerde – op een zeer positieve manier. En leverde onder andere de Shimmy Song.

Hopelijk kan dit vrolijke deuntje slachtoffers van huiselijk geweld opvrolijken. Na het kijken van het debat blijken vrouwen die deze vorm van geweld meemaakten namelijk traumatische flashbacks van Trump te krijgen. Ze zien en horen Trump en herkennen daarin precies de gedragingen van de hork die hun leven jarenlang tot een hel maakte, signaleert de Huffington Post.

Trump triggert ook nare gevoelens bij vrouwen die andere soorten geweld van macho mannen meemaakten, vanwege zijn minachtende houding vol emotionele manipulatie. Hij liegt, verdraait de waarheid, geeft anderen de schuld, projecteert zijn gif op anderen, doet net alsof hij over A praat terwijl hij het eigenlijk over B heeft, schreeuwt, praat dwars door anderen heen en praat vrouwen schaamte aan voor hun uiterlijk, somt Every Day Feminism op. Dat is traumatisch voor vrouwen die eerder het mikpunt waren van dit soort behandeling.

Om die traumatische lading van Trump af te halen, helpt naast de Shimmy song misschien ook deze video, met alle debat-snotters en snuiven van Trump. Aan elkaar geplakt in een epische compilatie:

Niet flatterend voor Trump.

Meer goed nieuws na het debat: mensen die in eerste instantie openlijk schreven dat ze Clinton haatten (bijvoorbeeld omdat ze fervent aanhanger waren van Bernie Sanders en zijn Bernie-bro’s) trekken hun keutel in en geven publiekelijk toe dat ze zich vergisten. Onder andere omdat ze zagen hoe Clinton zich opstelde in dit eerste debat met Trump:

I’ve felt myself start advocating for Hillary more than advocating a vote against Trump, culminating in last night’s debate when she finally, totally, completely won me over. […] Secretary Clinton, I’m sorry. And I retract my previous position of hatred and angst towards you.

En comédienne Samantha Bee analyseerde het debat op haar eigen briljante wijze. Snel, kijken ;):

Donald: I said she doesn’t have the look, the stamina. To be President of this country you need tremendous stamina.

Samantha: Oh, just say penis, Don. Three-syllable words don’t suit you.

Debat Clinton-Trump gezien door een genderbril

Nederlandse media publiceerden allerlei analyses over het debat van Amerikaanse presidentskandidaten Clinton en Trump. Dit weblog stelt vrouwen en gender centraal, en daar berichtten veel media niet of nauwelijks over. Gelukkig wemelt het in de Engelstalige pers van de reacties waar dit aspect wél aan de orde kwam. Een selectie:

De BBC analyseerde de vier manieren waarop gender een rol speelde tijdens het debat. Wie onderbrak wie het meest? Het gebruik van namen – Trump had het over Clinton, terwijl Clinton Donald zei en bleef zeggen. De uitwisseling rondom uithoudingsvermogen, waarbij Clinton meteen duidelijk maakte uit welke koker aantijgingen rond een zogenaamd gebrek aan uithoudingsvermogen stammen. En vier, glimlachen. Eerst kreeg Clinton kritiek omdat ze te weinig glimlachte, nu omdat ze teveel zou glimlachen.

Die laatste kritiek ziet Amanda Marcotte, van webmagazine Salon, als één van de manieren waarop commentatoren opvallend seksistisch uit de hoek kwamen na het debat. Behalve het ‘ze glimlacht te weinig, o nee teveel’ gedoe stelden andere commentatoren dat Clinton hen deed denken aan hun zeurende moeder. Of bekritiseerden Clinton omdat ze te goed voorbereid was op het debat. Echt, als vrouw met ambitie kun je niet winnen, als het gaat om onzekere vijandige mannen, stelt Mascotte. Zie ook de rubriek Double X op webmagazine Slate, met een inventarisatie van alle mannen die aan Clinton mansplainden hoe ze zou moeten glimlachen en met welke houding ze moet debatteren.

Wat betreft wie onderbreekt wie signaleerde website Vox dat Clinton Trump 17 keer onderbrak, terwijl Trump 51 keer over haar heen praatte. Met de moderator erbij kwam de totaalscore op 47 interrupties voor Trump en 70 voor Clinton.  Het is een subtiele vorm van seksisme. Vrouwen krijgen minder ruimte en moeten harder vechten om gehoord te worden. Maar je mag niet te openlijk vechten want dan ben je een bitch die dingen op een negatieve manier op wil eisen of af wil dwingen, huuuuuuu.

Website Mic doopte het seksisme van Trump zelfs als het overheersende element in het debat. Zijn neerbuigende houding, waar Clinton vaak interrumperen slechts een onderdeel van vormt, kwam zo duidelijk naar voren dat het alles kleurde.

Dat het goed kwam wijt het Engels dagblad The Guardian aan de prestaties van Clinton. Analisten bejubelden haar manieren om de seksistische uitspraken van Trump in zijn gezicht op te laten blazen. Zo maakte ze zijn strategie rondom uithoudingsvermogen expliciet. Het ging niet om stamina, maar om minachting over het uiterlijk van een vrouw ombuigen naar kritiek op haar uithoudingsvermogen. Wie trapt daar in? Niet Clinton en na haar rake analyse, het publiek ook niet meer.

Website The Hill zag deze ‘strijd der seksen’ ook en noteerde dat Trump na een half uurtje totaal de kluts kwijt raakte, omdat hij Clinton niet van haar stuk kon brengen. Ze bleef kalm, ze glimlachte, ze gebruikte Trump’s woorden tegen hem, en Trump kon alleen maar harder brullen. Tussen het snotteren door. Aan het slot van de avond was de dominante twitterhashtag over het debat ‘sniffles’, omdat Trump zo vaak snoof en snotterde tijdens het debat. De grappen daarover rolden al snel over elkaar heen. Niet goed voor Trump…

UPDATE: een post-debat analyse van Soraya Chemaly van de Huffington Post. Een analiste van The Guardian doet graag een gedachtenoefening met je: wat als Trump een vrouw zou zijn? Zelfde houding, zelfde uitspraken, maar dan door en van een vrouw. En, opmerkelijk: conservatieve kranten die in hun meer dan honderd jarige bestaan altijd steun verleenden aan de Republikeinen, spreken nu openlijk hun steun uit voor Clinton, de Democratische kandidaat.

Presidentiële genderwatch houdt Amerikaanse verkiezingen in de gaten

Wij Nederlanders moeten nog wachten tot maart 2017 en kunnen waarschijnlijk kiezen uit blanke mannelijke partijleiders en nog meer blanke mannelijke partijleiders. In de V.S. echter, staan een man en een vrouw tegenover elkaar in de strijd om het Witte Huis. Dat biedt stof te over voor analyses naar de rol van gender. Daarom een handige link voor iedereen die meer wil weten dan de Nederlandse media kunnen of willen geven: de Presidential Gender Watch, een initiatief van het Center for American Women and Politics and the Barbara Lee Family Foundation.

In samenwerking met allerlei studiecentra, experts en media-analisten onderzoekt de Gender Watch wat er speelt. In de maand augustus voerden ze bijvoorbeeld analyses uit naar Melanie Trump, die te maken kreeg met massale seksuele objectificatie, de rol van zwarte vrouwen, een wat-als scenario op basis van de vraag ‘wat als vrouwen bijna honderd jaar geleden geen kiesrecht hadden gekregen’ en het effect van Trump’s retoriek op vrouwen die Republikeins stemmen of actief zijn binnen die partij.

Deze maand, september, begint met een analyse van uitspraken van Trump als zou Clinton er niet uit zien als een president. En je moet wel een presidentieel uiterlijk hebben, wil je winnen. Ehm, signaleert de Presidential Gender Watch, alle vorige presidenten op één na waren blanke mannen, en allemaal waren en zijn ze van het mannelijk geslacht, dus wat bedoel je precies als je begint over Clinton?

De site biedt ook een leidraad voor vrouwen die politieke ambten willen bekleden – hoe kom je dichter bij de top en wat zijn de dingen die je dan als vrouw beter wel en niet kunt doen tijdens politieke campagnes. En wat maakt dat Republikeinen zo’n nadruk leggen op macho mannelijkheid? (Hint: vrouwen wil je niet hebben want als die macht vergaren zijn ze gek, ziek en zwak).

Enfin, stof tot nadenken te over bij deze site…..

BONUS: een videocompilatie van de seksistische vragen die journalisten al veertig jaar aan Clinton stellen.

 

 

 

Interviewer verpest Clinton-Trump debat met seksisme

Een televisie-evenement waarbij presentator Matt Lauer presidentskandidaten Clinton en Trump interviewde, leverde hoon en kritiek op van talloze journalisten, politici en ”gewone burgers”. Vanwege een enorme dosis seksisme. Lauer liet Trump praten, liet hem wegkomen met leugens en stelde nauwelijks kritische vragen. Bij Clinton daarentegen wemelde het van de aanvallende vragen. Bovendien onderbrak hij haar te pas en te onpas.

Clinton kreeg na afloop nog een trap na van de Republikeinen. De voorzitter van het Nationale Comité van de partij, Reince Priebus, klaagde dat Clinton te weinig glimlachte tijdens het interview. Dat soort kritiek krijgen mannen zelden tot nooit. Republikeinse campagnevoerders, Trump voorop, gebruiken die seksistische kritiek echter graag. Ze plaatsen dit bovendien in een bredere context. Clinton zou er niet presidentieel uit zien. Dat klopt, signaleert de Washington Post:

Trump is not wrong that Hillary Clinton does not have That Presidential Look. She is, after all, female, something that no prior president has had the misfortune to be.

Waarna behulpzaam uitlegt volgt hoe Clinton alsnog ‘the look‘ kan krijgen. Bijvoorbeeld door een deel van haar tanden uit te laten trekken, het haar te krullen, er mee in de regen te lopen en daarna niks aan doen, en door een rijke plantagehouder te worden. Dán ben je pas presidentieel. Een militair uniform dragen helpt ook.

Het enige goede nieuws is dat veel mensen inmiddels luide kritiek uiten op Lauer en Priebus, en steunende berichten aan of ten behoeve van Clinton op sociale media zetten. Zo leidde de kritiek als zou Clinton niet genoeg glimlachen van tot een golf van mensen die op Twitter foto’s plaatsen van hun eigen gezicht, met als hashtag #presidentialface. Diverse media maakten Lauer bovendien met de grond gelijk voor zijn houding ten opzichte van Clinton. Ook Twitter stond bol van de kritiek op de presentator.

Diverse media aarzelden niet om het beestje, ook in koppen boven de artikelen, bij de naam te noemen: seksisme. Of zelfs vrouwenhaat. Zonder laffe citaat-komma’s om afstand te nemen van dit soort termen. Journalisten wezen daarbij op de bredere gevolgen van de seksistische behandeling van Clinton:

Matt Lauer’s bias against women ruined his ability to pass for a journalist last night. He failed to inform the people, and that is the job. Not only did he hurt the American public, but he sent signals to young girls that this is how they will be treated even when they are the smartest person in the room.

Clinton, gender en vier tot acht jaar extra vrouwenhaat

Mocht Clinton de Amerikaanse verkiezingen in november winnen, reken dan maar op vier tot acht jaar intense vrouwenhaat, met een extra dosis ‘BITCH!!!!!!‘, voorspelt Michelle Cottle van magazine The Atlantic. Het is een van de gevolgen van een diepgewortelde minachting voor vrouwen en een dubbele moraal die ervoor zorgt dat mannen in de luwte kunnen blijven, terwijl vrouwen bij het minste of geringste op het schavot belanden. Dat iemand van de verkeerde sekse na ruim 200 jaar de hoogste politieke post in het land in handen krijgt, echt, huiveringwekkend!

De kans dat Clinton wint en dat wij vrouwen die golf hatelijke vuiligheid over ons heen krijgen, wordt steeds groter. Zelfs als alle blanke mannen op tegenkandidaat Trump stemmen, redt hij het niet om te winnen van de Democraten, verwachten demografen. De Verenigde Staten veranderen namelijk. Er komen steeds meer vrouwen en niet-blanke mannen bij. Laten dat nou precies de mensen zijn die Trump keer op keer uitscheldt en beledigt.

Dat heeft gevolgen: steeds meer vrouwen en niet-blanke mannen stemmen op de Democraten. Zo stemmen vrouwen sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw meer dan mannen. Die vrouwelijke kiezersmeerderheid vinkt steeds vaker het vakje Democraat aan, omdat ze zich steeds minder thuis voelen bij de Republikeinen en hun oorlog tegen vrouwen. Peilingen laten inmiddels ruime marges zien in het voordeel van Clinton.

Trump haalde lange tijd zijn schouders op. Hij zoekt zijn heil bij mannen. Maar die basis wankelt. Vooral blanke mannen met een goede opleiding lopen weg. En zwarte mannen? Die kijken wel linker uit dan te stemmen op een partij die hen beschouwt als louter waardeloze en criminele negers – ook al ontkent de partij zelf (uiteraard) in alle toonaarden dat Republikeinen vol racisme zitten.

Trump voelt de bui hangen. Hij reorganiseerde zijn campagneteam voor de zoveelste keer in een paar weken tijd, en valt Clinton steeds feller aan. Zijn nieuwste trucje bestaat eruit dat hij Clinton vergelijkt met de Duitse premier Angela Merkel. Niet alleen omdat het in zijn optiek beiden vuile bitches zijn, maar ook omdat blanke rechtsradicalen Merkel haten vanwege haar beleid rondom buitenlanders en asielzoekers. Door Merkel aan te halen probeert hij die stemmen voor zich te winnen, schrijft magazine Salon. Vrouwenhaat en racisme gaan wat dat betreft hand in hand bij Trump.

Dus, stel je voor dat zo’n hysterische bitcherige ISIS-lover, castreerder van mannen en verpester van het blanke ras, de hoogste politieke post van het land weet te winnen. Aaaaargh:

just as Barack Obama’s election did not herald a shiny, new post-racial America, Clinton’s would not deliver one of gender equality and enlightenment. So goes progress: Two steps forward, one step back(lash). As the culture changes, people resent that change and start freaking out, others look to exploit their fear, and things can turn really, really nasty on their way to getting better.

We zijn gewaarschuwd 😉

Jezebel lust Donald Trump rauw

Webmagazine Jezebel heeft een feministische inslag. Mede daarom hebben de redactrices, die net als veel andere Amerikaanse vrouwen een seksist herkennen als ze er eentje zien, een grondige hekel aan Donald Trump. Steeds als ze over deze vrouwenhater berichten, weten ze de meest prachtige omschrijvingen voor hem te verzinnen. Ter ere van Trump’s verjaardag zette website The Slot hun zeventig meest creatieve vondsten op een rijtje. Inmiddels bestaat er ook een Chrome extensie die het woord ‘Trump’ vervangt door een van Jezebel’s beschrijvingen. En Jezebel zelf? Die gaat vrolijk doorDonald Trump—a golden goose so loved by God he was transformed into a human man, only the Lord got tired midway through and paused for rest, never to resume….

De Gereedschapskist: de ‘eh?!?’-factor

Een vrouw probeert iets te bereiken in de openbaarheid. Ze wil bijvoorbeeld verkiezingen winnen. Prompt deinst iets binnen in jezelf terug. Ze heeft misschien alle kwaliteiten die je graag wil zien in iemand, maar je kiest liever voor een man want zij is….tsja, geen idee… eng? … ongeloofwaardig? Niet overtuigend genoeg….? Dat is de ‘eh?!?-factor, prachtig geïntroduceerd en uitgelegd door Saturday Night Life en door Sherry Pagoto in magazine Salon, aan de hand van de Amerikaanse verkiezingen.

In de V.S. draait het op dit moment bij de Democraten om Hillary en Bernie, oftewel Clinton en Sanders. Clinton boekte recent winst in Nevada, maar haar voorsprong staat onder druk. Mensen voelen ‘de Bern‘, ze voelen niet ‘de Hillary’. Pagoto toont zich volstrekt niet verbaast over die situatie. Clinton kamp namelijk met die ‘eh?!?’-factor:

What I’m referring to is this phenomenon of having your knowledge and expertise discounted, minimized or dismissed because of amorphous personal traits, expressed so perfectly on the skit in a simple noise, “she’s just ‘eh.’” And everyone agrees. It’s being the most learned and experienced person in the room, yet people take more seriously the less experienced, loud-talking male who has some kind of charisma on his side, the kind that she could never have because gender norms have long taught us that “intelligent” and “woman” equals anti-charisma.

Deze ‘eh’ factor leidt ertoe dat meisjes en vrouwen argwaan tegenkomen en onderschat worden. Ze moeten zich bewijzen, opnieuw bewijzen en nog een keer bewijzen, maar desondanks blijft de omgeving hen negatiever beoordelen dan mannen. Dat begint al vroeg. Als jongens assertief optreden vinden we dat normaal. Dat horen jongens te doen. Maar meisjes die hetzelfde gedrag vertonen, krijgen negatieve waarde-oordelen naar hun hoofd geslingerd. Zij zijn ‘bazig’ – een woord met een negatieve ondertoon als het om meisjes gaat. Terug in je hok!

Keer op keer verliezen vrouwen vervolgens in competities. Zo botsten studentes in de exacte vakken aan tegen mannelijke medestudenten die vrouwen niet zien staan. Ze betwijfelen de geschiktheid van vrouwen voor de studie en beoordelen haar intellectuele capaciteiten stelselmatig als lager dan die van mannen. Intellect hoort bij de mannelijke sekse. Intelligente vrouwen daarentegen? Huuuuu! Manwijven! Welke klas je ook onderzoekt, mannen komen in de top van competente, populaire studenten, terwijl mensen vrouwen over het hoofd zien:

The “celebrities” in the classroom were also more likely to be male, and men were far more likely to see their male peers as knowledgeable. In two of the classes, the top four “celebrities” were men. The top three “celebrity” students in the other class were also men. A few women were called out enough by their peers to reach “celebrity” status, but, again, at a more infrequent rate.[…] The outspoken women with just as much academic success as these students, however, were overlooked and never reached “the same celebrity status” as their male counterparts.

Onder andere bij sollicitaties en in verkiezingstijd werkt sekse zodoende tegen vrouwen. Mensen gaan gevoelsmatig voor Bernie. Hij is de toffe peer, de charismatisch man, oh, Bernie!!!!! Hillary daarentegen vinden veel mensen een beetje eng. Er klopt iets niet… ze is onbetrouwbaar en ongeloofwaardig, want er zit iets verkeerd…. Ze is kil, agressief, ja, bazig. Ze verheft haar stem niet in een politiek debat, nee, ze klinkt schel, huuuu! Kan ze niet wat zachter praten? Wat doet ze daar eigenlijk in het openbaar achter die microfoon:

In the eyes of the American public, Hillary Clinton will never be fun. Or likeable. Or someone you’d want to have a beer with.

Kortom, de ‘eh?!?’ factor. Die speelt ook in Nederland een rol. In de politiek vallen vrouwen niet onder de ‘geïnstitutionaliseerde norm’, zoals hoogleraar Monique Leyenaar dat zo mooi samenvat. Wij hebben bijvoorbeeld maar één politieke partij met een vrouwelijke voorzitter. De Partij voor de Dieren. Bij alle andere partijen staan mannen aan het hoofd en komt de eerste vrouw, als je geluk hebt, op de tweede plaats. Maar die vrouwelijke nummer twee mag niet mee bij de coalitie-onderhandelingen. Dan nemen de heren liever een mannelijke vertrouweling mee – iemand die ze capabel achten, waar ze van op aan kunnen. Een vrouw past niet in dat plaatje. Zij is ‘eh?!?’

Zolang je deze factor niet op waarde schat, kun je nog zo hard roepen dat vrouwen assertiever moeten worden en hun kansen moeten pakken. Dat gebeurde recent nog rondom een rapport van Atria over het gebrek aan vrouwen in Nederlandse gemeenteraden. Maar als je dat doet kies je voor eenzijdige kritiek, op de partij die meestal niet in het voordeel is – vrouwen zijn de minderheid, die niet thuishoort in de politiek, die de minste macht heeft. Die minderheid moeten vervolgens geheel alleen de boel rechttrekken?

Nee, het ligt complexer. Samen creëren we een omgeving, in situaties waarbij mannen de toon zetten, die vrouwen structureel op achterstand zet, hun zelfvertrouwen ondermijnt en wegzet als ”eng/klopt niet/eh?!?”. Zolang we dat doen, leggen vrouwen het in het openbaar af tegen mannen. Zie onder andere hier en hier en hier voor voorbeelden uit de showbizz, politiek en wetenschap. Ongeacht de daadwerkelijke kwaliteiten en kwalificaties van de vrouw in kwestie: we willen liever een man. Omdat hij een man is. En da’s flink balen.

BONUS: een mooie analyse van taalkundige Deborah Tannen over de automatische weerzin tegen Clinton. Onder andere vanwege de tegenstrijdige (seksistische) eisen waaraan zij moet voldoen.

Vrouwen berichten over hun menstruatie voor Donald Trump

Een nieuwe rage op Twitter: Amerikaanse vrouwen berichten over hun menstruatie voor presidentiële kandidaat Donald Trump. Deze man nam een paar dagen geleden deel aan een debat met de conservatieve journaliste Megyn Kelly als moderator. Ze kreeg er vervolgens van langs van de bekende vrouwenhater. Trump zei na het debat dat Kelly aan alle kanten bloed lekte uit ‘wherever‘, dat daar beneden, en dat ze hem daarom zo hysterisch aanpakte.

Onder de hashtag #periodsarenotaninsult laten vrouwen Trump weten wanneer hun menstruatie begint en wat er verder meespeelt op dat gebied. Zoals:

 13 u13 uur geledenVertaling weergeven…Hey trump…My period’s coming on and about to bleed from my “wherever”
 6 u6 uur geledenVertaling weergevenFunny that used periods as an insult. Without a healthy menstrual cycle he wouldn’t even be alive.

Ze wijzen ook op de politieke implicaties van zijn beledigingen:

 5 u5 uur geledenVertaling weergevenQ: What bleeds for 7 days yet doesn’t die? A: Nearly 53% of the American electorate not voting for

Trump doet vaak seksistische uitspraken. Als goede moderator in het debat met de zakenman en zijn Republikeinse concurrenten voor het Witte Huis, stelde Kelly daar kritische vragen over. Niet alleen werd Trump daarna boos, maar zijn seksistische kritiek op haar functioneren zorgde voor een explosie van seksistische reacties, gericht tegen Kelly:

Trump’s comments, and the overt hatred of women he conveyed, appear to have a real political constituency in America. Looking just at the immediate reaction, despite the backlash among the GOP establishment, his comments have inspired what appears to be an overwhelming wave of online hatred not against Trump but against Kelly.

In die situatie is een weerwoord hard nodig. Vreemd genoeg begint de weerstand bij zijn Republikeinense mede-debaters. Onder andere journaliste Joan Walsh moet niets van die gelegenheidskritiek hebben. Donald zei niets wat die andere Republikeinen niet ook dagelijks zeggen. Het enige verschil is volgens haar dat nu een van hen aangevallen wordt: een conservatieve journaliste van Fox News, de spreekbuis van de Republikeinen. Feministen en Democraten mag je nog steeds vanalles naar hun hoofden slingeren, maar van een Fox-medewerkster moet je afblijven.

Heel wat oprechter is de kritiek van vrouwen die het Republikeinse seksisme aan den lijve ondervinden. Zij kozen al vaker originele manieren om hun afschuw te laten blijken. Zo kunnen vrouwen hun baarmoeder laten registreren als een onderneming. Als baas van een bedrijf hebben ze in de V.S. namelijk meer zeggenschap over hun lijf, dan als vrouw. Tijdens andere campagnes breiden vrouwen baarmoeders en stuurden die op naar conservatieve politici.

En nu dus de Twitteractie. Daarmee slaan vrouwen twee vliegen in één klap. Trump en anderen laten weten dat je menstruatie niet als scheldwoord kunt gebruiken om vrouwen te diskwalificeren. En het stigma rondom menstruatie doorbreken, door te benadrukken dat het gaat om een natuurlijk proces. Daar moet je over kunnen praten. En voorzieningen voor treffen, zoals ruime en makkelijk beschikbare voorraden tampons en maandverband, en toegang tot schoon water.

Als er meer begrip komt om te voorzien in de behoeften van vrouwen, heeft dit nare optreden van een presidentskandidaat toch nog nut gehad.

UPDATE: Ook het Belgische blad Knack publiceerde een verhaal over deze situatie. Niet in de rubriek politiek, waar dit thuishoort, maar in de categorie Lifestyle. Tssssssk.

Gender blijft probleem voor Clinton

Clinton stelt zich kandidaat voor de presidentsverkiezingen van de V.S. Volgens Amerikaanse media heeft ze geleerd van haar poging in 2008. Destijds probeerde haar campagne gender buiten de deur te houden. Die strategie leidde ertoe dat Clinton te mannelijk overkwam, terwijl het niet zorgde voor een vermindering van seksistische aanvallen. Deze keer gaat Clinton gender niet uit de weg. Integendeel, haar sekse en genderkwesties in het algemeen vormen de basis van haar campagne. Maar of het nu wel goed zal gaan….?

Sommige Amerikaanse media kondigen zelfs aan dat Clinton als een feministe campagne zal voeren. Wetende dat Republikeinen alle negatieve stereotypen over mannenhatende feministen van stal zullen halen, wil Clinton haar status als grootmoeder benutten:

by channeling them through her newest role: Grandma. “My granddaughter has just as much God-given potential as a boy who was born in that hospital on the same day,” she told a convention of female real estate executives in October.

Daarnaast verwachten insiders dat Clinton een punt gaat maken van het historische karakter van haar campagne. Vrouwen traden zelden op als hoofdkandidaat van hun eigen presidentscampagne. In 1872 probeerde Victoria Woodhull het bijvoorbeeld, maar ze kreeg nauwelijks stemmen. Wel veel hoon. In 1972 deed Shirley Chisholm een poging, maar ook die campagne faalde. Kortom, vrouwelijke kandidaten schitteren vooral door afwezigheid.

Obama lukte het om als eerste zwarte man president te worden. Zou Clinton als eerste blanke vrouw president kunnen worden? Goeie vraag. Misschien schrikt Clinton met haar genderfocus mannen af. Maar het gaat dieper. Veel Amerikanen zeggen dat ze voor gelijke rechten etc. zijn, maar vinden vrouwen eigenlijk inferieur. Kiezers en de media nemen vrouwelijke kandidaten ook veel kritischer de maat dan mannelijke kandidaten.

Daarbij komen vrouwen regelmatig terecht in scenario’s waarbij je niet kúnt winnen. Als je vriendelijk bent vinden mensen je een slappe leider, treed je assertief op dan ben je prompt een bitch. Zulke onmogelijke spagaten leiden tot overtuigingen dat vrouwelijke kandidaten tot mislukken gedoemd zijn. Seksistische verslaggeving doet daar nog een schepje bovenop, en klaar is uw doemscenario.

Clinton’s campagne leidde in 2008 tot talloze staaltjes walgelijk seksisme.

In Nederland besteden bladen als Intermediair aandacht aan dit soort ‘double bind’ situaties die de emancipatie van vrouwen in de weg staan. Het blad noemt de in Amerikaanse onderzoeken geschetste situaties herkenbaar. Zeker in de politiek zou ik daar aan toevoegen. Ons land heeft tot nu toe geen enkele vrouwelijke premier gehad. Mannelijke partijleiders vergeten hun vrouwelijke nummer twee bij formatiebesprekingen, en wie daar vragen over stelt krijgt te horen dat hij/zij zeurt.

Met het huidige politieke klimaat in Nederland ziet het er niet naar uit dat hier snel verandering in komt. Dat hoeft u niet van mij aan te nemen. Ik laat graag ervaringsdeskundige Pauline van Viegen aan het woord:

Zolang kandidaatstellingscommissies zich beklagen over het beperkte aantal (geschikte) vrouwen dat zich meldt en vervolgens enkel de moeite nemen om “uit de groslijst enkele acceptabele vrouwspersonen op te diepen”, om vervolgens een lijst te presenteren waar voornamelijk mannen op staan, moeten we vooral niet verbaasd zijn wanneer er zich een volgende keer wederom nauwelijks vrouwen melden. Men wekt immers de indruk dat politiek een mannenaangelegenheid is, waar voor vrouwen weinig ruimte is.

Zal het in de V.S. anno 2015 en 2016 beter gaan dan in Nederland? We zullen ’t zien…

Stemrecht voor vrouwen zet wereld op z’n kop

De strijd om stemrecht voor vrouwen had overal op de wereld nogal wat voeten in de aarde, ook in de Verenigde Staten. Een serie politieke ansichtkaarten geeft een onthullend kijkje in de psyche van de tegenstanders, zij die vrouwen geen stem willen geven in het democratische proces van verkiezingen. Meest trieste conclusie: de gevoelens van angst en weerzin jegens stemmende vrouwen zijn springlevend. Zo geven conservatieven anno 2012 met name alleenstaande vrouwen de schuld van het verlies van Romney.

We hadden al de Christelijke mannen die vrouwen ervan beschuldigden sletten te zijn die alleen op Obama stemden omdat ze dan gratis aan de pil konden – en dan nog veel meer vrije seks konden hebben, de sloeries. Na dit eerste salvo volgden meer gematigde conservatieven. Hun taalgebruik klinkt redelijker, maar de kritiek op het stemgedrag van vrouwen was even fel. Vooral alleenstaande vrouwen moesten het ontgelden. Die waren zo druk bezig met het recht op abortus veilig stellen dat ze alle andere, verstandigere overwegingen vergaten:

Single women are so obsessed with birth control and abortion that they can’t be bothered to care about the economy or even take care of their kids. There were many jaw-droppers during the segment, but my favorite might be Gretchen Carlson saying that married women vote more on the economy, “because when you’re married, abortion is not really—or contraception for that matter—is not maybe a huge part of your life.” In Carlson’s bizarro world, only single women have sex and only married women have kids.

Zie je, er komt alleen maar ellende van als vrouwen mogen stemmen. Dan kiezen ze de verkeerde kandidaat als president, en maken hun keuze bovendien op basis van de verkeerde overwegingen.

Bijna honderd jaar geleden speelde een soortgelijke minachting voor vrouwen ook een grote rol, maar dan in de strijd vrouwen stemrecht te geven. Tegenstanders gaven argumenten om vrouwen dit recht te onthouden onder andere weer door middel van politieke ansichtkaarten, sociaal gezien even belangrijk als Tumblrs of internet memes nu. De politieke boodschap van dit type postkaart liet niets aan de verbeelding over.

Alleen lelijke alleenstaande vrouwen willen stemrecht.

Geef vrouwen stemrecht en het einde van de wereld is nabij! Feminist Philosophers  merkt op:

somehow it is natural and proper for women to wash clothes and babysit, but it is improper and dehumanizing for men to do it. I just find it funny, especially with the postcard of the three women sitting around a table play cards, smoking and complaining about their lazy husbands.  There is an admission here of, “Yes, we men sit on our asses while our wives do all the work, but that is our RIGHT as men and husbands.  When THEY do it, it’s NOT FAIR and UNNATURAL.”

Kortom, vrouwenkiesrecht zet de wereld op z’n kop, bedreigt het gezin en reduceert mannen tot zielige slappelingen die baby’s vasthouden en de was moeten doen. De horror! Dit soort argumenten komen volgens Feminist Philosophers echter voort uit pure angst voor vrouwen:

I find it fascinating that the implicit argument in these images is something like, “We can’t give women the same rights and privileges that we have, because then they might try to do to us what we have been doing to them, and that is just INHUMANE.”

In Nederland speelden diezelfde angsten en argumenten een rol. Ook hier probeerden mensen vrouwen uit de stemhokjes te weren omdat mannen van nature verstandiger zouden zijn dan vrouwen, en vrouwen thuis hoorden bij hun gezin. Ook God werd erbij gehaald – die had duidelijke rollen voor mannen en vrouwen bedacht en dus zou een echte vrouw nooit het kiesrecht willen hebben, dat was onnatuurlijk en onvrouwelijk. Bovendien, stel dat vrouwen politieke invloed zouden krijgen, dan komt daar alleen maar meer ellende van:

U ziet, weerzin tegen vrouwelijke kiezers is van alle tijden…

Vrouwen speelden grote rol bij Amerikaanse verkiezingen

De Amerikaanse presidentsverkiezingen gingen gepaard met verkiezingen voor zetels in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden. Nu het stof van al die verhitte campagnes begint neer te dalen, stromen de commentaren en analyses binnen. Conclusie: dit waren belangrijke verkiezingen voor vrouwelijke kandidaten, en vrouwenrechten speelden een belangrijke, soms doorslaggevende rol bij de kiezer.

Zo maakten een aantal Republikeinse kandidaten nare opmerkingen over verkrachting en de rechten van vrouwen om een ongewenste zwangerschap af te breken. Lange tijd speculeerden de media dat deze mannen nog steeds een kans maakten op een zetel in de Senaat of het Huis van Afgevaardigden. Dat was niet zo. Nu de uitslagen bekend zijn blijkt dat ze stuk voor stuk verloren.

Overal waar meestal mannen rotopmerkingen maakten over verkrachting en abortus, kreeg ‘Team Rape’ klop van de kiezer. In een redactioneel commentaar schrijft de krant Globe and Mail hierover:

This is a welcome result, indeed, and a tribute to those American voters who turned away from some very ugly ideas.

Vrouwelijke kandidaten boekten juist flinke overwinningen in hun gooi naar een plek in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden. Minstens negentien vrouwen kunnen een zetel in de Senaat bekleden. Dat is een historisch hoog aantal, en daarbij komen nog meer primeurs. Want sommige staten krijgen voor het eerst een vrouwelijke afgevaardigde in de Senaat. Webmagazine Jezebel publiceerde portretten van de nieuwe lichting.

In het Huis van Afgevaardigden vormen blanke mannen bij de 200 Democraten voor het eerst in de geschiedenis een minderheid. De ploeg telt begin volgend jaar 61 vrouwen, 43 Afro amerikanen, 27 Hispanics en 10 Aziatische Amerikanen. Vijf Democraten zijn bovendien openlijk homoseksueel/lesbisch, en eentje heeft een biseksuele geaardheid.

Deze diversiteit past in de veranderende bevolkingssamenstelling van de Verenigde Staten en betekent slecht nieuws voor de Republikeinen, die het vooral van blanke mannen moeten hebben. Die groep wordt steeds meer een minderheid – zij het een minderheid met de machtigste banen en de hoogste inkomens.

Obama zelf heeft veel te danken aan de vrouwelijke kiezer. Ten eerste gingen meer vrouwen (53%) dan mannen stemmen. Van de groep die de gang naar de stembus maakte, koos vervolgens 45 procent van de mannen op de Democraat. Bij de vrouwen was dat 55 procent. Nadere analyses van het stemgedrag van vrouwen wezen uit dat met name alleenstaanden massaal voor Obama gingen. Vanwege hun leefsituatie past deze groep niet bij de traditionele huisvrouwenmentaliteit van de Republikeinen.

Daarnaast voelde deze groep zich meer dan gemiddeld geraakt door de vrouwvijandige opvattingen rondom de reproductieve rechten van vrouwen:

As many pointed out on Twitter, it was almost as if Republicans had forgotten women could vote. […]  …the stakes for this election became abnormally high. Obama didn’t need to inspire; he just needed to be the guy not threatening to turn back women’s reproductive rights to 1973.

Kritiek op de overwinning van Obama maakt dit laatste punt overduidelijk. Christelijke mannen zochten internet op om wereldkundig te maken dat de Democraat zijn winst te danken had aan de ‘slettenstem’, de Slut Vote zoals dat zo mooi heet in het Engels. De logica achter deze scherpzinnige analyse luidt als volgt:

“Women want to delay marriage as long as possible so they can ‘have it all,’ and usually ‘have it all’ means ‘have as much hot alpha sex as possible without any consequences.'” And the sneaky Democrats, says B-Skillet, are willing to subsidise this with things like free contraception, thereby winning for themselves the “slut vote”. What this election proves beyond doubt is that “Republicans lose because they discount the existence of original sin in women.”

Blij dat we dit vraagstuk ook weer opgehelderd hebben – of niet ;). En blij dat zulke groeperingen de komende jaren geen sympathiek luisterend oor in het Witte Huis hebben.