Tag Archives: Amerikaanse series

Filmstudio struikelt over het vrouwelijk talent

Actrices die beginnen te regisseren, regisseuses die eindelijk een serieuze kans maken, bergen vrouwen die mooie rollen krijgen, voor en achter de camera’s, het kan niet op bij Ryan Murphy van 20th Century Fox. De Amerikaan richtte binnen deze studio een eigen productiemaatschappij op, Half, met het vaste voornemen om voor het einde van 2016 meer diversiteit te bereiken. Dat is gelukt.

Dankzij Half kreeg de talentvolle Angela Bassett meer kansen

Vrouwen die regisseren, hebben soms moeite om gemotiveerd te blijven en kansen aan te nemen als die zich voor doen. Ze zijn net zo ambitieus als hun mannelijke collega’s, maar moeten een afweging maken:

“Lack of trust, less distribution than male directors, less P&A money than male directors combined with a massive dose of double standard on how you will be judged if any of this makes you nervous on set.” “No matter how you twist and turn it, the most likely outcome is that you will either end up with a movie that bombs, which will send you straight to director’s jail,” Alexander said. “Or you actually manage to do a good job and have a hit, but somehow all those executives who argued with you about everything now think you’re difficult.”

Zolang het werkklimaat zo giftig blijft voor ambitieuze vrouwen, is het moeilijk om als vrouwelijke professional te groeien en bloeien. Dit werkklimaat is echter een eindresultaat van menselijk handelen. Mensen kunnen die cultuur veranderen. Ten goede. Als je écht wilt en gewoon aan de slag gaat, blijkt het supermakkelijk om vrouwen te vinden en goede banen te geven. Zoals Murphy deed.

Murphy zit achter televisieseries zoals Scream Queens, American Crime Story en American Horror Story. Tot nu toe kregen blanke mannen het meeste werk. Zij regisseerden bijna alle afleveringen van deze series. Tijd voor Murphy om de hand in eigen boezem te steken en toe te geven dat dit veel beter kan. Hij beloofde via Half vijftig procent van de afleveringen door een vrouw of een andere ‘minderheid’ te laten regisseren. Hij nam die belofte zeer serieus en ging verder dan alleen regisseurstaken:

“I sat down with every department head on every show that I make and said, ‘You need to hire 50 percent women when you can,’” Murphy said. “If you don’t have them, like the grip department, train them.”

Dat lukte nog voor het einde van dit jaar in zeer ruime mate. Na tien maanden bleek 60 procent van de regisseurs vrouw te zijn, tegen een gemiddeld schamele 17 procent in de rest van televisieland. De toevloed aan medewerksters had ook effect op de actrices die in de series spelen. Zo neemt Angela Bassett nog steeds allerlei rollen aan, maar nam ook plaats op de regisseursstoel. Evenals Jamie Lee Curtis, die ontdekte dat ze talent heeft voor die baan. Naast haar rol als actrice in Scream Queens regisseerde ze inmiddels diverse afleveringen van deze show.

Andere film- en televisieproducenten volgen Murphy’s voorbeeld. Regisseuze Ava DuVernay kondigde aan dat haar drama Queen Sugar uit de koker van een vrouw komt. En Melissa Rosenberg, verbonden aan de serie Jessica Jones, maakte bekend dat alle afleveringen van het tweede seizoen geregisseerd worden door vrouwen. Daarnaast begon Mathilde Dratwa haar Wee Wagon Project, een speciale trailer om kinderopvang op de set te bieden. Zo krijgen vrouwen met een kind hopelijk ook meer ruimte om hun vak uit te oefenen.

BONUS: Een ander goed voorbeeld is Lukasfilm. Dit bedrijf, onder andere verantwoordelijk voor de nieuwste StarWars film Rogue One, wist een 50-50 man-trouwverdeling aan de top te bereiken. Vrouwelijk talent genoeg, als je oprecht de wens hebt ze volwaardig welkom te heten.

Desinteresse en crisis veroorzaken halvering televisieschrijfsters

De Zesde Clan besteedde ruim een week geleden aandacht aan het feit dat het aantal vrouwen dat scenario’s schrijft voor Amerikaanse televisieseries in een jaar tijd meer dan halveerde. Het percentage zakte van 35 naar 15%. Dat viel op, en dus gingen journalisten navragen waardoor dat komt. De antwoorden maakten onder andere webmagazine Jezebel behoorlijk depressief.

Televisieshow Pan Am houdt het op de traditionele rolpatronen.

Het komt erop neer dat televisiemaatschappijen niet meer malen om het koesteren van vrouwelijk talent. Dat komt onder andere door de economische crisis. Het klimaat is zo guur geworden dat vrouwen nauwelijks meer aan de bak komen. Jezebel:

All it takes is to think that all the gains have been made and things start slipping back. Other writers talk about how in tough economic times and with their business model up in the air, networks go for the familiar, which means more dudes. And some showrunners think having one woman writer is enough, though that’s not easy on the sole woman in the room. One writer said she had worked on a show that fired the only woman on staff every few months, and compared her own experience to “walking around with a target on your back.”

Kortom, onzekerheid en economische tegenslag maken de blanke mannelijke schrijver de veiligste keuze. Minderheden, waaronder ironisch genoeg vrouwen, hebben het nakijken.

Dat sfeertje komt ook terug in de shows die netwerken aankondigden voor het herfst seizoen. Kritische webblogsters vatten het najaar al samen onder de noemer ‘between a racial rock and a gender hardplace’, vrij vertaald de situatie dat je hoe dan ook de klos bent. Omdat racisme en seksisme meetbaar zijn, kon AOL TV de aangekondigde shows tegen een meetlat houden. Nul staat voor series met een open en divers karakter. Een tien staat voor de meest seksistische troep die je maar kunt bedenken. Verschillende shows krijgen die tien, waaronder een programma rondom Playboy bunnies.

Wel Playboy bunnies, geen feministen. Wat een heerlijk veilige jaren zestig, volgens Amerikaanse netwerken.....

AOLO TV speculeert naar de houding van de netwerken:

It’s as if the networks are sending out a loud and clear message to their audiences on both sides of the gender pool. Men: You should only be watching shows with the word “man” or some variation of that word in the title! And women: Don’t mind the number of shows that had the word b*tch in the title (two: ‘G.C.B.’ and ‘Apartment 23’) — we’ve changed them to be more female-friendly so you’ll feel comfortable tuning in!

AOL TV maakt ook korte metten met de argumentatie dat series zoals de Playboy Bunnies zich nou eenmaal afspelen in de jaren zestig, en dat die tijd nou eenmaal andere mores kende:

In the pilot, the blonde bunny accidentally kills some bigwig when he tries to molest her. What if instead of that lame-o plot, someone had thought to buy the rights to Gloria Steinem’s story — you know, when she went undercover as a bunny and wrote about the experience for fledging Ms. magazine? […] It might have allowed the writers to examine both the staid sexism and rising women’s movement at work. But in the new TV-ified version of the ’60s, Playboy Clubs exist but Ms. magazine doesn’t.

En dat is precies het punt. De Nederlandse televisie toont niet al deze Amerikaanse televisieseries, maar de meest succesvolle (of meest omstreden) komen meestal wel op onze buizen terecht. Dus we zijn gewaarschuwd.

Vrouwen verliezen terrein in televisieland

Het aantal scenarioschrijfsters voor Amerikaanse televisieshows is in korte tijd gezakt van 29% naar 15%. Dat blijkt uit de nieuwste cijfers van het Centrum voor de studie van vrouwen in televisie en film. Dit centrum houdt de cijfers bij zodat iedereen die het wil hebben over de situatie van vrouwen in deze bedrijfstakken weet waar het over gaat (inderdaad, seksisme is meetbaar).

Website Woman & Hollywood reageert met afgrijzen op deze dalende cijfers:

TV is supposed to be better than the movies for women creatives.  It is supposed to be the place where women are taken seriously because we watch TV and we buy the things that are advertised on TV.  TV shows want women because the advertisers want women because the women buy their products. And you’d think from the amount of stories on the new women centric TV shows coming up (Playboy Club controversy, Pan Am, Whitney etc) that there would be women everywhere in the creative ranks of TV land.

Nou nee dus. De cijfers tonen aan dat de boel stagneert, danwel achteruit gaat. Vrouwen maken ongeveer een kwart uit van al het personeel achter de schermen bij televisieshows. Denk aan functies als schrijver, maar ook producer, visagist, techniek etc. Dit algemene cijfer nam af met twee procent. Bij de sterke dalers vielen vooral de halvering van het aantal schrijfsters op. De afgelopen twee jaar lijken wel een slagveld te zijn geweest.

Wie de verhalen verteld is belangrijk, want de schrijvers creëren een wereld en bepalen wat er gebeurt in een show. Die shows komen, als ze succes hebben, op de Nederlandse televisie, waarna wij er weer door beïnvloed worden. Als de schrijversploeg eenzijdig van samenstelling is, loop je een groter risico dat bepaalde ervaringen niet aan bod komen, bepaalde verhalen niet verteld worden, of alleen aan bod komen vanuit een mannelijk perspectief. Het zorgt, kortom, voor minder diversiteit. Je krijgt verarming. En dat is altijd slecht nieuws.