Tag Archives: alimentatie

Haat maakt goed debat over partneralimentatie onmogelijk

Na o.a. D’66 sluit ook de PVV zich aan bij het rijtje partijen die het recht op partneralimentatie drastisch in willen perken. De beladen manier waarop dit onderwerp in 2010 op de agenda kwam, en het haatdragende taalgebruik van partijen als de PVV, maken het echter lastig om feiten in het oog te houden en op een genuanceerde manier over deze kwestie te spreken.

Weet u het nog? In 2010 zocht een boze man de media op. Hij moest na zijn scheiding partneralimentatie betalen, was dat zat, en zocht de politiek op om iets aan zijn situatie te doen:

De rechter bepaalde na zijn scheiding dat Breet’s ex-vrouw maximaal zestien uur per week hoeft te werken en dat Breet de rest moet aanvullen. “Ik was 53 jaar toen ik ging scheiden en het was niet meer dan een hamerstuk. Ik wil best partneralimentatie betalen, maar vond duizend euro per maand meer dan voldoende”, zegt Fred Breet verbitterd. Zijn vrouw stopte met haar baan als administratief medewerkster toen ze kinderen kregen.

De ex-vrouw komt nergens aan het woord. Van haar weten we alleen dat Breet geen contact meer met haar heeft, en dat ze haar betaalde werk opgaf toen er kinderen kwamen. Dat betekent nogal wat. Breet heeft jarenlang geprofiteerd van haar onbetaalde werk als moeder en huisvrouw. Hij kon gewoon doorgaan, zij hikte na de scheiding aan tegen een gat in haar cv en een groot gebrek aan werkervaring. Plus, als Breet 53 was bij de scheiding zal zijn ex ook niet meer de jongste zijn. Dat is lastig want nogal wat werkgevers maken zich schuldig aan leeftijdsdiscriminatie.

Dat telt echter allemaal niet. Wat telt is de verbittering van Breet, het feit dat hij er last van heeft dat hij alimentatie moet betalen, en dat hij van die plicht af wil. Nauwelijks een jaar later kwamen verschillende partijen met voorstellen om het recht op partneralimentatie in te perken. De partijen zelf gebruikten neutrale termen, maar anonieme mensen gaven commentaren die aan duidelijkheid niets te wensen over lieten. Het wemelde van de beschuldigingen aan het adres van parasitaire vrouwen die het verdomden zelf aan het werk te gaan, liegen en bedriegen en ondertussen hun ex-man een poot uitdraaien.

Het lijkt erop dat de PVV dit beladen taalgebruik graag overneemt. De partij stelt zelf expliciet met het voorstel te komen na talloze klachten van mannen. Daarna gebruikt de partij de emancipatie van de vrouw tegen haar. Zij is nu gelijk aan mannen, stelt de PVV, dus het moet afgelopen zijn met de financiële steun. Maakt niet uit dat we nog steeds een zeer conservatief land zijn, waarbij vrouwen in een anderhalf verdienersmodel aan het kortste eind trekken. Dat zijn feiten die de partij het liefst negeert. Vervolgens komt er dit:

Het is helaas geen uitzondering dat partners een nieuwe relatie niet registreren zodat ze langer kunnen profiteren van hun alimentatie”, aldus Bontes, die mails heeft ontvangen van mensen bij wie het water aan de lippen staat. „Alimentatieverplichtingen kunnen grote financiële problemen hebben. Mijn voorstel is in de eerste plaats bedoeld om de mensen tegemoet te komen die jarenlang op een houtje moeten bijten om hun bankhangende partner te kunnen financieren.

Toe maar! Ze zijn niet alleen lui, maar liegen er ook nog eens op los. Als je dit zo hoort hebben we duidelijk te maken met Groot Onrecht. Weerloze arme mannen die we moeten beschermen tegen gemene exen die hen kaal willen plukken. Maar hoe zit het als je kijkt naar de harde feiten? Het enige wat dan overeind blijft is dat partneralimentatie meestal iets is wat de man betaalt aan zijn ex-vrouw.

Dat gebeurt echter lang niet altijd. Het CBS zette de cijfers voor 2009 op een rij en toont met harde cijfers aan dat rechters slechts in één op de zes gevallen partneralimentatie toekennen. Dat is minder dan twintig procent van het totale aantal scheidingen. Als het al gebeurt, gaat het in eenderde van de gevallen om relatief lage bedragen van onder de 400 euro per maand. Rechters houden namelijk rekening met de draagkracht van betrokkenen. Als je een hoog inkomen hebt, kan het bedrag oplopen.

CBS cijfers 2009, partneralimentatie.

Rechters kijken in alle gevallen breder dan alleen inkomstenplaatjes. Andere factoren spelen ook mee. Zo besliste een rechter in een bepaalde zaak dat een vrouw in principe alimentatie zou moeten betalen aan haar ex-man, omdat haar inkomen hoger was dan het zijne. De rechter onthief haar echter van die plicht. De man had haar tijdens het huwelijk mishandeld en verloor vanwege zijn agressieve gedrag zijn baan. Onder die omstandigheden vond de rechter het onrechtvaardig dat de man geld zou krijgen van zijn ex.

Ook kunnen rechters aanvragen om verlenging van de partneralimentatie weigeren. Dit gebeurde bijvoorbeeld in het geval van een redelijk op leeftijd zijnd stel, waarbij de vrouw vanwege het traditionele karakter van het huwelijk 27 jaar lang geen betaald werk had verricht. Na de scheiding zag zij zich in een moeilijke situatie geplaatst. Oud, weinig werkervaring, opleidingwas zwaar achterhaald, geen werkgever zat meer op haar te wachten. Ze vroeg verlenging aan van de partneralimentatie, maar de rechter oordeelde dat zij op eigen benen moest leren staan. De alimentatie eindigde.

Dit zijn belangrijke feiten. De emotionele, vrouwvijandige retoriek versluiert deze feiten echter en maakt een goed inhoudelijk debat kansloos. Onder andere dit commentaar van dagblad Trouw signaleert dit en pleit voor nuancering:

Economische afhankelijkheid van vrouwen hangt sterk samen met hun leeftijd; voor vrouwen op leeftijd kan het lastig zijn werk te vinden. Voor een succesvolle hervorming van de regelingen rond alimentatie is meer maatwerk nodig dan Bontes met zijn opmerking over bankhangende exen lijkt te suggereren.

Maatwerk is ook het toverwoord bij deskundigen, zoals juristen die zich bezig houden met familierecht. Die pleiten al sinds 2006 voor het flexibeler maken van partneralimentatie. Wat er ook gebeurt, na drie jaar zoek je het maar uit, is in hun optiek geen humane manier van doen. Ze pleiten voor het samen opstellen van een plan, waarbij om de zoveel tijd een evaluatie plaats vindt om te bekijken of de alimentatie kan stoppen of nog even door moet lopen:

Zo’n benadering stimuleert alimentatieverzoekers om minder afhankelijk te zijn van de ex-partner en eerder een eigen toekomst op te bouwen. De tijd is rijp voor een herziening van het alimentatiesysteem en de praktijk is gebaat bij een systeem dat gestoeld is op maatwerk.

Maatwerk is ook het motto van kenniscentrum E-quality, dat onderzoek deed naar de economische zelfstandigheid van vrouwen:

E-Quality wordt de laatste dagen vaak gevraagd of we vóór of tégen het voorstel van de PVV zijn om de duur van partneralimentatie na scheiding te verkorten van 12 naar 5 jaar. Onze boodschap is helder: E-Quality is vóór economische zelfstandigheid, maar vijf jaar partneralimentatie is niet voor iedereen genoeg.

Het zou politieke partijen sieren als zij hun weerzin tegen luie vrouwelijke exen in bedwang houden en de feiten tot zich door laten dringen. Dat komt de besluitvorming ten goede. Wie weet leidt het wel tot maatwerk!

Belgische vrouwen lopen miljoenen euro’s alimentatie mis

Als groep lopen Belgische vrouwen maar liefst 200 miljoen euro per jaar aan alimentatie mis. De Dienst Alimentatievorderingen (Davo) loopt tegen zoveel weigerachtige mannen aan dat deze organisatie nu de hulp van de Belgische politiek inroept om het geld alsnog te vorderen, berichten De Standaard en De Morgen.

De mannen voeren meestal aan dat ze de alimentatie niet op kunnen brengen. Zelfs als dat zou kloppen vindt de directeur van Davo dat er dan met twee maten wordt gemeten: ,,We raken hier het kernprobleem: nu hoeden we ons ervoor om de mannen in armoede te storten, maar ondertussen moeten de alleenstaande moeders het wel op eigen houtje zien te rooien.”

Uit de reportage van De Standaard blijkt dat het in 94% van de gevallen gescheiden moeders zijn die bij de Davo aankloppen. Het gaat jaarlijks om 35.000 vrouwen die in ernstige financiële problemen verkeren door de weigering van hun ex om alimentatie te betalen. De dienst kan indien nodig voorschotten uitbetalen om ervoor te zorgen dat kinderen toch kleding, schoenen en voedsel kunnen krijgen. Vorig jaar betaalde de organisatie zodoende bijna negentien miljoen euro uit. Dit geld kwam ten goede aan 12.671 kinderen.

Ook in Nederland is de weigering alimentatie te betalen een fors probleem. In plaats van Davo kent ons land het LBIO: Landelijk Bureau Inning Onderhoudsbijdragen. In september vorig jaar meldde dit bureau dat ook in Nederland de naleving slecht is. Het bureau schatte in over heel 2010 tot zo’n 13.000 zaken te komen. De oorzaken zijn volgens het bureau deels regeltechnisch: de berekening van alimentatie ligt ingewikkeld. Het bureau wil de methode daarom vereenvoudigen en makkelijker inzichtelijk maken.

Daarnaast merkt het bureau dat veel ouders de betaling van alimentatie gebruiken om hun conflicten uit te vechten. Zie dit representatieve voorbeeld, waarbij een vader met een bovenmodaal inkomen weigert om een fatsoenlijke kinderalimentatie te betalen aan zijn ex. Na een eerdere uitspraak ging hij rustig in hoger beroep om te ontkomen aan zijn verplichtingen. In dit geval zonder succes.

Nieuwsronde

Leuke en interessante berichtjes, die niet geleid hebben tot een apart artikel maar die wel de moeite waard zijn. Zoals een podcast met de winnares van de Orange Prize 2011, Téa Obreht, en een commentaar van The Guardian naar aanleiding van de Slutwalk in Londen. Veel plezier!

  • Téa Obreht is nog niet helemaal doordrongen van het feit dat ze toch echt de Orange Prize 2011 heeft gewonnen. In deze podcast spreekt ze over feminisme, literatuur en literaire prijzen met een paar andere heldinnen van de Engelstalige literatuur. Zoals Ann Patchett en Naomi Alderman.
  • Malou van Hintum schreef afgelopen week een zeer helder opiniestuk in de Volkskrant over een voorstel van D66. Die vindt dat gescheiden vaders hooguit drie jaar lang verantwoordelijk blijven voor de betaling van alimentatie. Daarna moet de moeder het zelf maar uitzoeken. Van Hintum heeft hier geen goed woord voor over: ,,Moe, heel moe word ik ervan, van politici die maatregelen voorstellen die gescheiden moeders nog sneller en erger in de armoede doen belanden dan ze na een scheiding toch al doen. En boos word ik, als dat onder het mom van ‘emancipatie’ gebeurt”. Precies. Intrekken die proefballon.
  • Naar aanleiding van de Londense slutwalk zet Ally Fogg in een opiniestuk uiteen wat er bekend is over kleding en verkrachting. De twee blijken niks met elkaar te maken te hebben. Hooguit kun je concluderen dat verkrachters om hun moverende redenen hun oog op iemand laten vallen. Omdat dit per persoon en per situatie verschilt, heb je er niks aan om de nadruk te leggen op wat het slachtoffer aan had op het moment van de aanval…
  • Leena Gades schreef geschiedenis. Ze won de Le Mans 24 uurs race en is daarmee de eerste vrouw ooit die deze prestatie leverde. Weer een glazen plafond gesneuveld.
  • Hongarije financieerde een anti abortus campagne met subsidie van de Europese Unie. De campagne is erop gericht ongewenst zwangere vrouwen onder druk te zetten tóch te bevallen en het kind dan maar voor adoptie af te staan. De EU is woedend en noemt dit misbruik van het geld. Hongarije houdt het op een misverstand over de doeleinden waarvoor het land de subsidie mocht gebruiken.
  • Saudi Arabië doet er alles aan om vrouwen op 17 juni thuis te houden. Op die dag willen vrouwen in de auto stappen en zelf rondrijden. Iets wat tot nu toe streng verboden is. Frazaneh Milani hoopt dat ze zich niet laten weerhouden door de repressie van de overheid: ,,These women know the value of a car key. Like the man who faced down tanks in Tiananmen Square, like the unprecedented number of women participating in protests across the Middle East and North Africa, the Saudi women’s campaign for the right to drive is a harbinger of a new era in the region.”

Correct taalgebruik versluiert probleem alleenstaande moeders

Slechte berichten, onder andere in de Volkskrant: alleenstaande ouders gaan er honderden euro’s op achteruit. Vanwege bezuinigingen vallen allerlei subsidies en tegemoetkomingen weg voor mensen met een kind van 12 jaar of ouder. Klinkt netjes he? Alleenstaande ouder, mensen…. Maar zulk politiek correct taalgebruik verhult waar het eigenlijk om gaat. Die alleenstaande ouder is bijna altijd een vrouw. Deze bezuiniging treft vrouwen zodoende veel harder dan mannen. Dat heet in goed Nederlands: indirecte discriminatie.

Even wat cijfers. Volgens het CBS stijgt de omvang van de groep alleenstaande ouders gestaag en telt Nederland tegen de half miljoen van dit soort huishoudens. De stijging hangt samen met het eveneens stijgende aantal echtscheidingen. Gaan man en vrouw uit elkaar, dan bleven de kinderen in 2008 in 85% van de gevallen bij de moeder wonen. Vervolgens ontmoeten mannen sneller een nieuwe partner dan vrouwen. Want, nog steeds in de woorden van het CBS: ‘de aanwezigheid van thuiswonende kinderen vermindert de kans op het zoeken en vinden van een partner.’ En die kids woonden dus meestal bij mams.

Okee, echtscheidingen. Wat gebeurt er dan met het inkomen? Zoals kenniscentrum E-quality onlangs nog duidelijk maakte staan vrouwen er over het algemeen slechter voor dan mannen als het gaat om werk en inkomen. Zeker als er kinderen komen schieten hij en zij in traditionele rolpatronen. Als er iemand stopt of minder uren betaald werk verricht, dan is dat vrij automatisch de vrouw. Ook in 2009 veranderde de geboorte van een kind bijna niets voor mannen.De overgrote meerderheid blijft gewoon fulltime werken.

Alles bij elkaar zorgen deze patronen ervoor dat mannen na een scheiding op z’n minst 1800 euro per maand te besteden hebben. Vrouwen beschikken over hooguit 1300 euro, maar vaak veel minder. Dit becijferde het NIBUD vorig jaar. Uit dat onderzoek bleek ook dat vaders maar in de helft van de gevallen alimentatie betaalden voor de kinderen die zij verwekten. De andere vijftig procent weigerde, of kon wegkomen met niks betalen omdat het stel indertijd geen afspraken had gemaakt over wat te doen in geval van een scheiding. Of omdat hij en zij geen huwelijk sloten maar samen woonden zonder samenlevingscontract. 

Als je kijkt naar het effect van deze bezuiging in termen van gender, is het duidelijk een discriminerende maatregel die vrouwen veel harder treft dan mannen. Het lijkt wel een beetje op die women seeking missile waar organisaties in Engeland tegen te hoop lopen. Het politiek correcte gebruik van ‘ouders’ en ‘mensen’ versluiert de seksistische lading van de bezuiniging.

Als de regering dan toch iets wil doen, kunnen ze beter vaders aanspreken op hun financiële verantwoordelijkheid. Want hoe kan het dat de helft van de mannen na een scheiding geen cent meer geeft voor zijn kinderen?