Tag Archives: afwezige vaders

Slechte moeders! (Over de vaders praten we niet)

Webmagazine Jezebel vond weer een mooi voorbeeld van de manier waarop seksistische manieren van wetenschap bedrijven vrouwen een slechte naam geven. Het ging in dit geval om een onderzoek naar de tijd die moeders besteden aan hun kinderen, met name op het gebied van voeding en beweging. Vooral werkende vrouwen doen te weinig, zodat hun kinderen inactief en dik worden. Schande! Totdat je je afvraagt: en de vaders dan?

Jezebel maakt duidelijk dat het blad het echt niet op wetenschappers gemunt heeft. Maar als wetenschappers onbewuste vooroordelen verwerken in hun studies, ontstaan er problemen:

It’s not that we’re “science-shaming;” it’s that way too often gender bias becomes head-bangingly clear once you take a closer look. […] One of the most frustrating aspects of studies like these is how quickly they’re shared around the internet, from personal blog to big blog to, finally, a newspaper article, thus reinforcing hurtful stereotypes that aren’t even necessarily correct. Next time research makes you feel bad about your career/lifestyle/dating/whatever choices, take a closer look.

In dit geval was dat hard nodig, want even kritisch lezen maakte duidelijk dat de hoofdonderzoeker, John Cawley, ‘professor of policy analysis and management and of economics’ aan het Cornell’s College, denkfouten maakt. In een persbericht stellen de onderzoekers dat met name werkende vrouwen minder tijd besteden aan hun kinderen. Kritische lezers kwamen onmiddellijk in het geweer tegen die denkwijze. Want wat het onderzoek aantoonde was dat vaders tussen de 13 en 41 minuten per dag tijd aan hun kinderen besteden, terwijl moeders 277 tot 410 minuten per dag bezig zijn met hun kinderen:

When your research indicates that the time fathers – working or not – spend on activities related to kids’ eating and exercise is in the tens of minutes, while the time mothers – working or not – spend is in the hundreds of minutes, suggesting that moms are to blame shows clear gender bias about expected household activities and contributions to childcare. The whole focus on women’s activities — with men’s as an afterthought — reeks of blaming working women.

Dat is de reden waarom weldenkende mensen aanstoot nemen aan dit soort koppen en persberichten. Dat een werkende man dagelijks nauwelijks een kwartier aanwezig is in het leven van zijn kind, is geen probleem. Hij houdt zich immers aan het script. De kost verdienen, fulltime werken, zo hoort een man dat te doen. Dus geen woord over zijn gedrag, en al helemaal geen negatieve oordelen als zou hij zijn kinderen negeren en dik maken. Werkende vrouwen daarentegen doorbreken de norm dat ze thuis bij de kinderen moeten zitten. Dus maken zij er een zooitje van:

The headline ignores the father’s role and focuses on how the mother is fucking up her kids, stating in the paper’s abstract that the findings “suggest plausible mechanisms for the association between maternal employment and childhood obesity.” Ladies: if you’re gainfully employed, your kid will get called “fatty” on the playground. Quit your jobs.

Het kan echt beter. De Stanford universiteit zette een uitstekende website op met allemaal methoden om alert te blijven op gender en te voorkomen dat onbewuste vooroordelen met je wetenschappelijke werk aan de haal gaan. De Zesde Clan hoopt dat professor John Cawley van zijn fouten leert en de volgende keer eerst een kijkje op Gendered Innovations neemt, voordat hij dit soort persberichten de wereld instuurt.

De genadeloze focus op de alleenstaande moeder

Wow. Het gebeurt niet vaak dat de Zesde Clan niet weet waar te beginnen. Maar het is Steven de Jong, de conservatieve columnist van NRC Handelsblad, opnieuw gelukt. Na zijn verbijsterend wereldvreemde artikel over hoog opgeleide, single vrouwen, is het nu de beurt aan single vrouwen uit sociaal kwetsbare milieus die de wereld verpesten met hun vele baby’s. Baren en de kosten bij de belastingbetaler neerleggen? Schandalig. Dat moet onmiddellijk stoppen, vindt hij. Desnoods moet de overheid ingrijpen tussen de lakens.

Laten we de elementen van dit anti alleenstaande moeder discourse even nalopen. Dat is makkelijk, want de ‘opiniejournalist’ volgt vrij nauwkeurig Amerikaanse redeneringen die de zogenaamde Welfare Queen aanvallen. Daar stigmatiseren ze alleenstaande moeders uit slechtere milieus al sinds 1981, dus zo origineel of taboedoorbrekend is De Jong niet. Velen gingen hem voor. Alleen de beschuldiging van fraude laat hij weg.

Voor de rest is het een en al vinkjes zetten. Deze single vrouwen maken een puinhoop van hun leven. Check. Ze zitten in een uitkering, kampen wellicht met verslaving of schulden. Check. Krijgen de ene na de andere baby van allemaal verschillende mannen. Check. Maken steeds foute keuzes, zodat ze het als alleenstaande moeten zien te redden. Check. Wat niet lukt, ze houden hun handje op bij de overheid. Check. Die moet haar gezin redden. Op kosten van de belastingbetaler, uiteraard. Check. Schande. Check.

De Zesde Clan staat altijd open voor een eerlijke discussie, maar een goed debat op gang brengen wordt  lastig als je als basis dit soort broddelwerk voorgezet krijgt. Zijn redeneringen vertonen namelijk allerlei gaten. Zo ontbreekt iedere verwijzing naar de grondwet. Bemoeizorg achter de voordeur vergt al zorgvuldig maatwerk. Maar als overheid tussen de lakens van burgers komen?  Hoe stelt De Jong zich dat voor? We kennen in Nederland zoiets als de bescherming van je fysieke integriteit. Is geregeld in artikel 11 van de Grondwet. Weet De Jong dit niet? Onaantastbaarheid van het lichaam, zegt hem dat wat?

Dan de vaders. Zij komen nauwelijks aan bod in dit rondje beschuldigend met het vingertje wijzen. Als De Jong vrouwen tot de grond toe afbrandt als onverantwoordelijke broedmachines die Nederland failliet laten gaan, is de Zesde Clan erg benieuwd naar zijn mening over de verwekkers. Die mannen, die de benen nemen en niets meer van zich laten horen.

De kwestie van afwezige vaders ligt erg, erg gevoelig. In het blad Zorg&Welzijn blijkt dat het stellen van een vraag over vaders die geen kinderalimentatie betalen, dus puur en alleen het onderwerp aansnijden, al gezien wordt als ‘mannen stigmatiseren’. Terwijl vrouwen miljoenen mislopen doordat vaders geen alimentatie voor kinderen betalen. In Nederland deden in 2009 bijna 12.000 mensen, veelal vrouwen, een beroep op de overheid om namens hen kinderbijslag te vorderen. In de V.S. betaalt ruim de helft van de vaders geen alimentatie. Deze niet-betalende vaders dragen zodoende bij aan de wankele economische positie van het een ouder gezin.

Daarnaast toont De Jong zich een aanhanger van de ‘eigen verantwoordelijkheid’-gedachte. Op zich is eigen verantwoordelijkheid een goed uitgangspunt. Maar hij noemt dit in een beladen wij-zij discourse. Want ‘wij’ zijn wel verantwoordelijk, wij werken wel hard, en wij worden pissig als we op moeten draaien voor de fouten van een ander. De ander moet grrrtvrrdrie eindelijk eens door ons goedgekeurd gedrag gaan vertonen. Zo niet, dan volgen harde maatregelen.

Eigen verantwoordelijkheid komt daarmee neer op ‘eigen schuld, dikke bult, u houdt zich niet aan mijn normen en waarden dus zoek het maar uit’. De term verandert dan in een stok om minder succesvolle mensen te slaan. Waarbij de stok in dit geval eenzijdig op de rug van de vrouw neerkomt, want die is zichtbaar. Zij raakte immers zwanger en bleef alleen achter.

De Jong, een vraag. Wat maakt dat je zo afgeeft op single vrouwen? Met of zonder kind, maakt niet uit, ze krijgen er allemaal van langs. Het zijn, ondanks hun hoge opleiding, stakkers die snel een toontje lager moeten zingen, anders komen ze nooit aan de man. Of het zijn stakkers die je onder mag kotsen omdat ze teveel geld kosten. Vanwaar die haat?

En als je toch aan het nadenken bent over jezelf, neem dan deze stelling in je overwegingen mee. Om het debat te stimuleren. De stelling luidt: Alleen iemand die blind is voor zijn eigen bevoorrechte positie, kan zo minachtend uit hoogte praten over mensen die het minder goed getroffen hebben in het leven.

Succes, De Jong.

Vriendelijke groeten,

De Zesde Clan

Zij heeft last van een ongeïnteresseerde man

Wat een kop in Intermediair: ‘Zij heeft last van het drukke bestaan als fulltime werkende ouder’. Laat dat nou totaal niet de indruk zijn die de Zesde Clan overhoudt aan dit portret van een werkend stel met twee kinderen. Als de vrouw uit het artikel ergens last van heeft, is het wel van haar ongeïnteresseerde man, die het fijn vindt om kinderen te hebben, maar verder niet wil dat zijn ritme daardoor verstoord wordt.

Lees maar mee wat ‘Frank’, die veertig uur in de week betaald werk verricht, over zichzelf vertelt in Intermediair:

‘Mensen vragen wel eens: heb jij geen papadag? Dan zeg ik gewoon: nou nee, daar heb ik geen zin in. En dat ik nu eenmaal het hoogste salaris heb van ons beiden. Wat inderdaad ook een reden is, maar de voornaamste reden is dat ik gewoon fulltime wil werken. Dat ben ik zo gewend, dat bevalt me goed. Ik word liever niet uit dat ritme gehaald.

In het verdere verhaal gaat het vooral om Frank, de dingen die Frank wil, en zijn lieve vrouw die Frank dat allemaal best gunt:

Wat misschien een beetje meespeelt, is dat ik bij een Amerikaans bedrijf werk en graag hogerop wil. Ruim een jaar geleden hebben ze me gevraagd of ik zin had in een baan in Amerika. […] We waren al naar huizen aan het zoeken, of tenminste, ik was daar al mee bezig, maar het is uiteindelijk niet doorgegaan. Ik was behoorlijk teleurgesteld, maar ook een beetje opgelucht. Je laat toch alles achter en mijn vrouw zou er best een geïsoleerd leventje krijgen. Het zag er niet naar uit dat ze een werkvergunning had kunnen krijgen en dan zit je dus iedere dag thuis met de kinderen. Dat idee vond zij wel eng. Maar ik denk dat ze toch wel meegegaan was. Omdat ze nieuwsgierig is en omdat ze mij zo’n kans wel had gegund.

De lieverd! Wie is die engel in huis, die zo goed voor de kindjes zorgt en alles op wil geven om haar man te volgen? Katinka, die net als Frank veertig uur in de week betaald werk verricht:

Ik zit ’s avonds uitgeblust op de bank tv te kijken en kom niet aan persoonlijke dingen toe. Die stel ik uit tot het weekend. Net als de was. Ook qua opruimen ben ik meestal de pisang. Voor de rest hebben we de taken behoorlijk eerlijk verdeeld. Ik zou geen man willen die vindt: ik verdien de kost en verder doe ik niks. Frank is niet te lui om iets te doen. Al plant hij dagjes of weekendjes weg altijd zónder de kinderen. En ik altijd mét. Mannen kunnen kennelijk toch makkelijker afstand nemen. Binnenkort gaat hij zelfs een weekje snowboarden.

Ook zonder de kinderen, gokt De Zesde Clan. Die blijven lekker bij moeder, zodat zij voor ze kan zorgen, en de was kan doen terwijl haar Frank gezellig van sneeuwhellingen af glijdt. Geen wonder dat zij het drukker heeft dan hij. Intermediair, graag wat beter lezen en wat dieper graven, voordat je in grote koppen roept dat het probleem van de combinatie van betaald en onbetaald werk bij haar ligt. Dat is namelijk letterlijk slechts de helft van het verhaal. Dank u!