Tag Archives: achterstand in het onderwijs

Terug naar de jaren vijftig, anders gaat het mis met jongens

Lydia Sevenster, een biologiedocente en Ingrid Schouten, een oud-docent/huiswerkbegeleidster, slaan in het NRC van 5/6 januari alarm omdat de onderwijsprestaties van jongens verminderen. Een grafiek over geslaagde leerlingen in het VWO laat zien dat het percentage jongens met een diploma van het VWO in een kwart eeuw met 12 procent gedaald is. Oei oei oei! Hoe komt dat?

Papa is geen beschermer en kostwinner meer. Nu moet ik er op school wel een zooitje van maken. Ik ben zielig! En hulpeloos! En gamesverslaafd, boehoehoe!

Nou, Schouten en Sevenster weten het wel. Ze noemen de volgende verklaringen:

  • jongens zijn beweeglijk en de huidige gedragsregels in de klas frustreren hen
  • jongenshersenen ontwikkelen zich anders dan meisjeshersenen
  • De laatste tien jaar ligt de nadruk meer op plannen, organiseren en reflecteren op samenwerking – daar zijn meisjes beter in omdat hun hersenen zich anders ontwikkelen, zie vorige punt
  • het onderwijs is meisjesvriendelijker geworden, onder andere door rekenopdrachten in de vorm van lappen tekst
  • de patriarchale samenleving is aan het verdwijnen door emancipatiegolf en individualisering
  • de man is afwezig en/of verliest zijn rol als kostwinner en beschermer
  • discipline heeft een slechte naam gekregen
  • de traditionele disciplinerende vader is verdwenen, net als de zondagsrust en het gedwongen stil zitten in de kerk
  • de man heeft geen duidelijke rol en zodoende dreigt infantilisering, hij is alleen nog nodig voor de voortplanting en kan zich blijvend kinderlijk gedragen
  • echtscheidingen vormen een bron van onrust
  • ouders en leeraren onderhandelen liever dan dat ze het conflict aangaan. Door te weinig negatieve feedback denken jongens dat ze bijzonder zijn en alles al kunnen

Tsjonge. Het valt de Zesde Clan nog mee dat beide dames de opwarming van de aarde en de economische crisis uit het rijtje weglaten. Als iets al samen kan hangen met een slechte studiehouding bij jongens, ligt het aan de volwassenen in hun omgeving, of aan een te meisjesvriendelijk onderwijssysteem.

Aangezien jongens compleet willoos en stuurloos zijn, en gefrustreerd, en gameverslaafd, lijkt een terugkeer naar de jaren vijftig de enige oplossing. Want toen was de omgeving veel gunstiger voor jongens. Iedereen kende z’n plek. Mannen waren kostwinners en beschermers. Je had nog geen tweede Emancipatiegolf. Met al die enge vrouwen die zich inbeelden dat ze mee mogen tellen, als mens. Vrouwen die in onderwijs een opstap naar een beter bestaan zien. Vrouwen die buitenshuis betaald werk willen verrichten. Willen scheiden als ze het niet meer uithouden in hun huwelijk. Ramp! Verwarring en chaos alom! Arme jongens!

De oplossingen die Sevenster en Schouten voorstellen, passen bij de wens terug te keren naar diezelfde jaren vijftig. Ze willen dat Nederland zuinig is op de jongens in de klas. Dat kan blijkbaar alleen als die grrtvrrdrie emancipatie teruggedraaid wordt. Bijna de helft van de voorgestelde maatregelen hebben als effect vrouwen terugdringen. Minder vrouwen en meer mannen voor de klas, geven ze als eerste maatregel. Jongensvriendelijk in plaats van meisjesvriendelijk onderwijs, luidt maatregel drie. Oh, en geen tijdverslindende spelletjes op de computer meer, want ‘het scherm is voor de jongens van nu net zo gevaarlijk als de kruistochten in de middeleeuwen’. Ja, dat schrijven ze echt. Computers zijn dodelijk!!!! Voor jongens dan.

Zo kunnen we nog wel even door gaan. Het hele artikel valt De Zesde Clan dan ook bijzonder tegen. Sevenster en Schouten verzuimen bijvoorbeeld compleet om de rol van de man als mammoetjager te benoemen. Terwijl dat een cruciaal onderdeel is van hun identiteit. We weten toch allemaal dat mannenhersenen helemaal gericht zijn op jagen en veroveren? Maar nee, daar horen we geen woord over.  Schande.

De beide dames reppen ook met geen woord over de rol van jongens en mannen in het bewaken van de kuisheid van meisjes. Dat is een cruciale omissie. Verder missen we een pleidooi voor een mannenquotum in het lerarencorps en een expliciete oproep aan meisjes om onmiddellijk te stoppen met het vertonen van een goede studiehouding, en in plaats daarvan veel te glimlachen en jongens aan te moedigen.

Zo wordt het nooit wat met jongens in het Nederlands onderwijs, dames. Graag beter je best doen in een volgend artikel over dit boeiende onderwerp.

Conservatieven geven feminisme de schuld

Jongens kunnen geen jongen zijn, echte mannen ontbreken, de samenleving verloedert, en dat is allemaal de schuld van de vrouwenemancipatie. Jawel! Voor de zoveelste keer in een relatief korte periode geeft De Volkskrant ruim baan aan opiniestukken waarin het feminisme de schuld krijgt van allerlei problemen. De stukken hebben nog iets met elkaar gemeen: een grote angst voor verandering, een weerzin tegen het vrouwelijke, en man-vrouw cliché’s die zo uit de jaren vijftig lijken te komen.

Ja, feministen, die hangjongens zijn jullie schuld!

Criminoloog Jan Dirk de Jong formuleert het probleem in de Volkskrant als volgt:

Jarenlang heb ik daar kunnen observeren hoe deze straatjongens elkaar opvoeden en volwassenen zich niet of nauwelijks met hen bemoeien […]. Op straat leren ze dat delinquent gedrag de groepsnorm is. Je bent pas een stoere vent als je constant een grote bek hebt, met geweld voor jezelf opkomt, geld en dure spullen hebt, en meisjes degradeert tot ‘banga’s’ (sletten) – behalve je moeder en je zus, natuurlijk.

Tot zover niks aan de hand. Hetzelfde probleem, een giftige cocktail van agressief machogedrag en agressie tegen vrouwen, wordt gezien door andere sociologen, criminologen en opvoeders. Dit probleem is bovendien breder dan de landsgrenzen. De Franse organisatie Geen Slet, Geen Slavin, beschrijft dezelfde situatie in de verloederde buitensteden van Parijs:

Het is een cultureel probleem, ontstaan uit een cocktail van islamitische traditie en uit Amerika overgewaaid getto-machismo: De traditionele opvoeding die van jongens kleine koninkjes maakt, sluit naadloos aan op de toonaangevende levensstijl van de cités, zoals de wijken met huurflats in de voorsteden worden genoemd. Hier doe je cool in gangs waar vriendinnetjes aan elkaar worden doorgegeven alsof het, zoals Bellil het uitdrukt, ‘truien of cd’s’ zijn.

Bij het aandragen van oplossingen gaat het echter mis. Jan Dirk de Jong, als criminoloog toch al afkomstig uit een machowereld die een flinke dosis feminisme juist goed kan gebruiken, wijst emancipatie aan als grote schuldige:

Onze gefeminiseerde samenleving (in het bijzonder het onderwijs) stelt daar geen moedige man meer tegenover die stoer is doordat hij verantwoordelijkheid durft te nemen, hard aan zijn toekomst werkt, voor principes staat, niet met zich laat sollen, voor partner (man of vrouw) en kinderen zorgt, en opkomt voor de zwakkeren in zijn gemeenschap. Ook wordt weinig rekening meer gehouden met verschillen tussen de ontwikkeling van jongens en meisjes […] Jongens hebben nu eenmaal meer geldingsdrang, zijn avontuurlijker (vaak gefascineerd door wapens en vuur), hebben moeite met stilzitten en leren, en zijn brutaal en baldadig.

Het valt de Zesde Clan nog mee dat De Jong niet verwijst naar jagen en rood vlees eten. Nee, het is crisis, en alleen echte mannen kunnen de situatie nog redden. Echte mannen die ”jongensdingen met jongens doen (sporten, hutten bouwen, vissen etc.) en tegen wie ze kunnen opkijken”. Jawel!

De Jong verwijst in zijn stuk naar Angela Crott. Dat is niet voor niets. Crott, ex-docente, studeerde af op opvoedliteratuur van de negentiende en twintigste eeuw. Het grootste deel van die tijd grossierden pedagogische teksten in rolbevestigend gezemel over meisjes die vooral lief en zorgend moesten zijn, als voorbereiding op hun ware bestemming als huisvrouw en moeder, en jongens die de kost moesten verdienen en als hoofd van het gezin de baas konden spelen.

Crott kreeg recent ruimte in de Volkskrant om net als De Jong de emancipatie aan te wijzen als bron van alle ellende. Het ging volgens haar onder andere mis omdat jongens (en mannen) hun rol als bewaker van de kuisheid van meisjes zijn kwijt geraakt. Ja, dat schrijft ze echt. Jongens raken volgens Crott volledig van slag door een te ver doorgevoerde feminisering van de samenleving:

De eis dat jongens zich moeten gaan gedragen als meisjes, kan gezien worden als de genadeslag voor de jongen. Hiermee wordt de vrouwenemancipatie de druppel die de emmer doet overlopen. Zeker in combinatie met het gegroeide belang van een goede opleiding en de jongenseigenschappen die daar slecht bij aansluiten (lawaai, een overdaad aan lichamelijke energie, ongehoorzaamheid). Dit wordt zelfs als een dusdanig probleem gezien dat jongens er voor worden gemedicaliseerd.

Toe maar. Ook De Jong geeft de emancipatie de schuld. O wee als een jongen een kik geeft, want de feminisme-politie rukt onmiddellijk uit om het arme joch Ritalin door de keel te douwen. Die feminisering moet onmiddellijk ophouden!

Wat geheel ontbreekt zijn bronvermeldingen. De tactiek is zeer herkenbaar voor feministes. We herkennen een kruistocht tegen het feminisme als we er een zien. Dit gebeurt zo vaak dat de nepfeministe onderdeel werd van een serie van Feminist Frequency over stereotypes. De tactiek gaat altijd zo: beweer iets belachelijks, zeg dat dit het doel is van vrouwenemancipatie  en breek daarna dit denkbeeldige feministische gedachtengoed af om je eigen boodschap kracht bij te zetten. Onderbouwing ho maar, want dit soort mensen rekenen erop dat iedereen het feminisme doodeng vindt, en de meest onzinnige beweringen voor waar wil aannemen omdat feministes eng zijn. Terwijl een blik in het woordenboek dit soort leugens al ontmaskert.

Opvallend detail: Zowel bij Crott als De Jong ontbreken meisjes. Zij komen nauwelijks voor in de redenering. Ze blijven kleurloos op de achtergrond als ijverige werkbijen die op school braaf de regeltjes volgen. Of, in het geval van Crott, een man nodig hebben voor de bewaking van hun vrouwelijke seksualiteit. Die bewaking vergde blijkbaar zoveel tijd dat jongens en mannen nu geen idee hebben wat te doen, en maar een beetje op straat rondhangen en bushokjes vernielen. Echt een zeer logische gedachtengang.

Wat een beperkt, kleingeestig, van angst en weerzin vervuld wereldbeeld schetsen mensen zoals De Jong en Crott. Dat dit soort mensen zoveel ruimte krijgen in de media, is zorgelijk. Maar blijkbaar is het makkelijker om te roepen ‘jongens moeten jongens zijn’ dan uitleggen dat cultuur en natuur elkaar wederzijds beïnvloeden, dat gender een sociale constructie is die sterk kan veranderen al naar gelang tijdsperiode, normen en waarden, en dat de zaken veel complexer zijn dan je op het eerste gezicht zou vermoeden.

Gelukkig heeft de Volkskrant nog columnisten in dienst die zeggen waar het op staat, en dit soort idioterie in de kolommen terugverwijzen naar waar het hoort: de prullenbak.