Tag Archives: aanpak seksueel geweld

Games-industrie geeft goede voorbeeld bij aanpak seksuele intimidatie

Als gamers je computerspel links laten liggen omdat ze geen zin hebben in seksuele intimidatie en gescheld, kost dat geld. Misschien dat producenten daarom zo actief optreden tegen internettrollen en andere onaangename types die digitale contacten tussen mensen verpesten, speculeren diverse media. Hoe dan ook, juist de makers van games geven de laatste tijd het goede voorbeeld. Wie wil weten hoe je digitale intimidatie effectief aanpakt, kan bij hen terecht.

Vrouwen en games, dat levert terecht veel artikelen op over seksisme, intimidatie, een grote mate van onverschilligheid, en de vele manieren waarop slachtoffers vaak de schuld krijgen. Bonuspunten als je als man vrouwen verwijt dat ze zelf niet krachtig genoeg optreden als ze het mikpunt van seksuele intimidatie worden. Langzamerhand begint de branche echter wakker te worden. Seksuele intimidatie is niet ok. Het is problematisch als de helft van de bevolking je spel niet wil spelen omdat ze de constante intimidatie en bedreigingen met verkrachting zat zijn. Er moet iets veranderen.

En dat gebeurt de laatste tijd ook. De omslag begint langzaam zichtbaar te worden bij de spelletjes zelf, en bij de maatregelen rondom het spelen van de games. Er komen wat meer grote games uit met een vrouw in de hoofdrol. Vorig jaar maakten BioShock InfiniteTomb Raider, en The Last of Us grote indruk. Dit jaar kunnen mensen voor krachtige vrouwelijke personages onder andere terecht bij Alien:Isolation, Transistor, A Hat in Time, The Order: 1886  en Broken Age: Act 2.

Verder doen producenten er alles aan om het gezellig te houden als spelers aan een game beginnen en tijdens het spelen contact met elkaar hebben. Wat werkt? Ten eerste: dat je het probleem zeer serieus neemt, en echt de wil hebt om iets tegen de agressie te doen. Dat klinkt als een open deur, maar het gaat ergens over:

this was far from an isolated incident. In another match, after an opponent asked if she was menstruating and opined that “girls” played videogames only for attention, he left Haniver a voicemail that said, “I’m gonna impregnate you with triplets and then make you have a very late-term abortion.”

Wie niet ingrijpt, geeft de afzender de boodschap dat hij alle ruimte heeft om ongestraft in het rond te kotsen. Wie ondergekotst wordt, moet dat maar incasseren. Of opzouten. Kortom, zonder bewustwording en de integere intentie om te willen veranderen, gebeurt er niks en blijven maatregelen steken in de categorie papieren tijger en/of p.r. stunt. Het begint met een bewust besluit en een stellingname: dit gedrag tolereren we niet. Deze mensen moeten stoppen.

Ten tweede: je hebt de hele spelersgemeenschap nodig. Spelletjesproducenten kwamen erachter dat het niet veel effect had als ze de ergste trollen weerden. Slechts 13 procent van de spelers vertoonde namelijk zoveel wangedrag dat je hen de toegang tot een platform kon verbieden. Maar liefst 87% van de intimidatie kwam van spelers die zich meestal normaal gedroegen, maar af en toe uithaalden. Waarna hun negatieve actie zich als een olievlek verspreidde en het klimaat vergiftigde.

Ten derde: technische maatregelen. Riot Games ontwierp software op zo’n manier, dat de chatfunctie standaard open stond. Het bedrijf besloot deze situatie om te keren. De chatfunctie staat uit, tenzij een speler de optie aanvinkt en zelf actief contact zoekt met andere gamers. Prompt nam de mate van gescheld en gedreig met 30% af, terwijl positieve uitwisselingen met 35% toenamen.

Ten vierde: handhaven, en uitleggen waarom je ingrijpt. Riot Games weerde spelers niet alleen, maar begon hen ook in een bericht uit te leggen waarom dat gebeurde. Als gamers na die uitleg en tijdelijke verbanning terugkeerden, was hun gedrag meestal aanzienlijk verbeterd.

Daarnaast stelde Riot Games een tribunaal in. Via die club konden spelers uitspraken doen over het gedrag van medespelers. Een manier van onderlinge controle en zelfregulering. Vertegenwoordigers van het bedrijf waren het in 80% van de gevallen eens met de oordelen van deze groep. Bovendien leidde deze onderlinge controle tot inkeer bij gamers:

Riot regularly receives apologies from players who have been through the Tribunal system, saying they hadn’t understood how offensive their behavior was until it was pointed out to them. Others have actually asked to be placed in a Restricted Chat Mode, which limits the number of messages they can send in games—forcing a choice to communicate with their teammates instead of harassing others.

Kortom, collectieve actie werkt, en techniek kan daarbij behulpzaam zijn. Game on!

Detroit identificeert 100 serieverkrachters

Verrassing: als je vrouwen vertrouwt en verkrachting serieus onderzoekt, vind je daders. Onder andere de Amerikaanse stad Detroit bracht honderd serieverkrachters aan het licht toen de politie eindelijk oud bewijsmateriaal in oude verkrachtingszaken begon te analyseren. Tien al veroordeelde daders hadden bovendien jaren eerder opgepakt kunnen worden, als de politie ten tijde van de misdaad serieus aan de slag was gegaan met DNA-sporen.

Honderdduizenden niet onderzochte pakketjes bewijsmateriaal….

Als een vrouw in de V.S. snel genoeg aangifte doet van verkrachting, kunnen medewerkers van een ziekenhuis volgens een bepaald protocol bloed, sperma en kledingstukken verzamelen. Dat onderzoek resulteert in een rapekit – een pakketje bewijsmateriaal. Het is de bedoeling dat de politie deze materialen, zoals DNA-sporen, gebruikt in hun onderzoek.

Vaak gebeurt dit echter niet. De politie laat in de V.S. ongeveer 400.000 rapekits onder stoffen in opslagplaatsen. De reden? Soms gaat het om het gebruikelijke probleem van bezuinigingen en gebrek aan geld. Vaker echter bleef onderzoek achterwege omdat agenten zelf mochten beslissen of ze een analyse van dat bewijsmateriaal nodig vonden.  Vaak vonden ze een analyse van het materiaal niet zinnig. Ook al dachten slachtoffers daar vaak anders over

Toen duidelijk werd hoeveel rapekits de politie links liet liggen, volgde terecht veel ophef. Want valse aangiftes van verkrachting zijn zeldzaam. Als de politie dit soort solide bewijsmateriaal negeert, is de kans groot dat daders de facto vrijuit gaan. Nu de politie alsnog een inhaalslag doet, vinden ze prompt daders  en zijn in diverse steden de eerste nieuwe veroordelingen in oude zaken middels een feit

Onder andere Detroit laat zien wat het effect is van serieus onderzoek naar verkrachting. In die stad lagen 11.000 dozen vol bewijsmateriaal te verpieteren in een vergeten opslagloods. Na de herontdekking in 2009 begon de politie het materiaal alsnog te analyseren. Op basis van de eerste 1600 pakketjes bewijsmateriaal  blijkt dat de stad honderd serieverkrachters meer telt dan eerst gedacht. DNA-materiaal van deze specifieke mannen komt terug in meerdere rapekits.

Tien verkrachters die inmiddels in de bak zitten, hadden bovendien jaren eerder al vastgezet kunnen worden als de politie beter werk had geleverd. Ms Magazine:

the data proves what activists have long known: Rapists go on raping with impunity unless they’re caught. Imagine the number of survivors who might have been spared if those rape kits in Detroit had been tested sooner.

De Amerikaanse regering werkt inmiddels aan een voorstel om 35 miljoen dollar te investeren in het wegwerken van de achterstanden bij het analyseren van de rapekits.