Tag Archives: aangifte

Kwetsbare vrouwen zijn vogelvrij

Als je een meisje onder de 18 verkracht, of een vrouw met psychische problemen, of een verstandelijke beperking, weet je als dader bijna zeker dat je je straf ontloopt. Dat concludeert professor Betsy Stanko van de Engelse politie, na een analyse van  gemelde verkrachtingen. Er kunnen niet vaak genoeg bijeenkomsten tegen geweld tegen vrouwen georganiseerd worden, zoals zondag 9 maart in Gent , want we hebben nog een lange weg te gaan.

Stanko volgde de vervolging van verkrachtingszaken tien jaar. Daarnaast maakte ze een gedetailleerde analyse van 500 zaken die de Londense Metropolitan Police binnen kreeg in april en mei 2012. Het bleek dat veel meldingen niet leidden tot een officiële aangifte. Daarna ontwikkelden veel officiële aangiften zich niet tot een zaak, in de zin van opsporing, vervolging, en de gang naar de rechter.

Uit haar analyse bleek dat kwetsbaarheid bij het slachtoffer negatief werkte op de actiebereidheid van agenten. Als een slachtoffer de dader kende (dat in de meeste gevallen zo), of een geschiedenis van mentale problemen had, deed de politie meestal niets met de melding. Bij slachtoffers met een verstandelijke beperking daalde het percentage met 67%. In geval van alcoholgebruik daalde de kans dat de politie een zaak maakte van de melding met 45 %. Deze laatste bevinding is extra wrang, gezien geobserveerd gedrag van daders:

Tellingly, the study found that “initiators’ level of invasiveness was related to the intoxication of the targets, but not their own intoxication” — suggesting that drunk women are intentionally targeted by predators who are fully aware of what they’re doing.

Stanko wijst erop dat deze cijfers betekenen dat verkrachting in feite gedecriminaliseerd is. Daders gaan immers massaal vrijuit. Ze pleit voor een totale cultuuromslag bij de politie en in de samenleving. Het gaat daarbij niet om het zwart maken van de politie. Stanko onderzoekt verkrachting al jaren en ontdekte eerder, in 2006, een belangrijke reden waarom agenten verkrachtingszaken laten lopen. Compassie met het slachtoffer. Vriendelijkheid:

Betsy Stanko, an academic who has examined 700 case files in London, has found another reason why the police drop cases: kindness. Officers know that some kinds of victim stand little chance of being believed in court. They include people who had been drinking before the attack took place (one in three cases) and the mentally ill (one in five). In such cases, coppers often take what Ms Stanko terms “sympathetic withdrawal statements” and do not press the matter further.

Het systeem is zo verrot dat vervolging vaak meer schade toebrengt aan het slachtoffer, dan de dader. Uit medemenselijkheid willen politiemensen een slachtoffer zodoende behoeden voor nog meer ellende.

Of Nederlandse agenten zich ook zo opstellen is onduidelijk, maar verder is de situatie min of meer hetzelfde. Ook hier komen verkrachters massaal weg met hun daden. Het CBS becijferde dat van alle aangiftes slechts rond de veertig procent tot een zaak leidt. In 2005 leidde dat nog vervolgens in ruim dertien procent tot een veroordeling. In 2010 was dat percentage al gedaald naar 8%.

De werkelijke aantallen verkrachtingen liggen overigens nog hoger, want keer op keer blijkt dat veel vrouwen geen aangifte doen. Vraag je vrouwen echter naar hun ervaringen, dan blijkt dat 45% sinds haar vijftiende een of meerdere keren slachtoffer werd van fysiek en/of seksueel geweld. Meisjes en vrouwen met een handicap zijn, ook in Nederland, extra kwetsbaar. Maar liefst 61% van de verstandelijk gehandicapte meisjes en vrouwen kreeg te maken met aanranding, verkrachting en andere vormen van seksuele agressie.

Zolang meisjes en vrouwen vogelvrij zijn, is de emancipatie niet voltooid. Mocht iemand de behoefte voelen om cynische opmerkingen te maken over het nut van internationale vrouwendag, dan heb je hier een van de vele antwoorden waarom we die dag hard nodig hebben.

UPDATE: in de V.S. liet een rechter een in principe man vrijuit gaan. De man werd verdacht van de verkrachting van een jonge vrouw met Downsyndroom. De rechter vond echter ”dat het slachtoffer zich niet als een slachtoffer gedroeg”, dus het zat wel goed allemaal. Hij wil dat de rechtszaak over wordt gedaan. Het is onzeker of de verstandelijk gehandicapte vrouw voor de tweede keer wil getuigen. De eerste keer was al zwaar voor haar, en ze wil eigenlijk niet in dezelfde ruimte zitten als die man.

Twitter als geheim wapen van feministen

Twitter blijkt in de Verenigde Staten het nieuwe wapen te zijn van feministische activisten. Voorbeeld? De Twitteractie om succesvol in verzet te komen tegen de media en het gedrag van bekende Amerikanen zoals Michael Moore en Naomi Wolf. Die deden verwoede pogingen om Wikileaks voorman Assange overeind te houden als boegbeeld van de vrijheid van meningsuiting. Daarbij bagatelliseerden ze verkrachting en maakten ze de Zweedse vrouwen zwart, die aangifte deden tegen Assange. Dit deden ze aantoonbaar op basis van leugens en foutieve informatie.

Fragment van de Twitteractie om op te komen voor de Zweedse vrouwen die aangifte deden tegen Assange.

Dat pikten verschillende bekende feministen niet. Ze besloten in het geweer te komen tegen het dominante verhaal ‘Assange is top en die vrouwen moeten hun kop houden’.  Hun Twitteractie om het andere verhaal te laten horen kreeg wereldwijde aandacht, leidde tot een discussie over journalistieke mores, de aard van verkrachting, en een excuus van televisiepersoonlijkheden Keith Olbermann en diezelfde Michael Moore. Beiden gaven toe dat ze slachtoffers van verkrachting serieuzer en met meer respect hadden moeten behandelen. 

Lees hier het verhaal van de actie, met de aanleiding en het verloop ervan, en de reden van iemand als Kate Harding waarom ze zich bij de actie aansloot. Allerlei andere bronnen en links vind je hier bij elkaar gebracht door Jessica Valenti van Feministing.com. Of lees de samenvatting op de site van de Engelse krant The Guardian.

 Millicent zet op haar weblog uiteen waarom Twitter zo succesvol kon zijn in dit geval. Maar ook waarom het in het bijzonder voor vrouwen een krachtig wapen is.  Het eerste voordeel: Twitter is tekst. Geen geluid, geen beeld. Daardoor valt het minder op dat vrouwen zich in het openbare debat mengen. Niemand kan zeuren over een schrille stem of een debiel kapsel, want ze kunnen de stem niet horen en zien de vrouw niet. Ze kunnen alleen lezen wat er staat en dat is dat.

Tweede voordeel: de haat wordt zichtbaar op Twitter. Feministen krijgen opvallend veel modder naar hun hoofd geslingerd als ze opkomen voor vrouwen en/of een tegengeluid willen laten horen. Veel sites en weblogs weigeren zulk commentaar te publiceren, maar bij Twitter komt alles op het scherm. Je kunt precies lezen wie wat tikt. Dat leidt ertoe dat de zogenaamde internet trolls, notoire vuilspuiters, zichtbaar worden. Dat is erg nuttig:

It’s hard to think of a better way to illustrate the kind of harassment and psychological abuse to which women (and rape victims) are frequently subject. And the trolls are doing all the work of a documentary/exposé themselves!

Kortom, alle hatelijke tweets onderstrepen precies het punt dat de feministen wilden maken. Dank, beste trolls, voor het aandragen van bewijsmateriaal. Maar de trolls doen meer dan dat. Discussiëren over wat verkrachting wel en niet is, vergt een genuanceerdheid die de vuilspuiters missen. De trolls kunnen, door deze botheid, mensen bewust maken van de vooroordelen die ze misschien onbewust hadden. Millicent:

When you, as a lurker, find yourself lining up with a troll’s views, it’s hard not to conclude that you need to reexamine your position. Plenty of people who joined #Mooreandme have expressed some surprise at how badly they’d misunderstood the allegations and what does and doesn’t constitute sexual abuse. This—drawing in and persuading outsiders—seems to me to be a fairly new phenomenon in internet activism.

Nadelen zijn er ook. Twitter leent zich niet voor het opnemen van veel achtergrondinformatie of documentatie. In die zin is het net een dorpscafé: iedereen kan zo meedoen en meepraten, maar niemand gaat met een naslagwerk aan tafel zitten. Het ligt aan de intellectuele bagage van de Twitteraars of misverstanden en misinformatie wel of niet rechtgezet kunnen worden. Gelukkig is er meestal genoeg collectieve kennis voorhanden om geruchten en idioterie zo snel mogelijk uit de wereld te helpen.

Uitlekken aangiftes verkrachting ondermijnt positie Assange

Media, waaronder internet, stonden de afgelopen dagen bol van de speculaties over de verkrachtingszaak rondom Wikileaks oprichter Assange. Maar na het uitlekken van de aangiftes van de twee Zweedse vrouwen is in ieder geval één ding duidelijk: Assange drong zichzelf op bij de vrouwen, eiste seks zonder condoom, en drong naar binnen bij een vrouw terwijl ze lag te slapen. Volgens NRC Handelsblad versterkt het uitgelekte politierapport de zaak van de vrouwen, en staat Assange nu een stuk zwakker.

Tekening van Assange in de Engelse rechtszaal.

Dat is mooi, want tot nu toe gingen de meeste berichten er klakkeloos van uit dat de twee Zweedse vrouwen die aangifte tegen hem deden, de boel bij elkaar logen. Bladen zoals de Daily Mail schilderden de vrouwen af als sexy dames die als radicaal feministen mannen terug wilden pakken voor duizenden jaren onderdrukking. Of ziekelijk jaloers waren en wraak wilden nemen. Kortom, journalisten vielen terug op allerlei cliché’s over mannenhatende feminazi’s of gekke bitches die zich aanstellen. En deden daarmee een jarenlange moeizame strijd teniet om verkrachting en de slachtoffers daarvan serieus te nemen.

Daarmee volgden de media de lijn die al decennia geldt voor verkrachtingszaken: niet de dader staat centraal, maar de vrouw. Wat deed zij? Wat dacht zij? Wat zijn haar motieven om iets als verkrachting te bestempelen? Wat drijft haar tot het doen van aangifte? Hoe ziet haar privéleven eruit? Hoe ging ze met mannen om voor de verkrachting? Wat had ze aan? Het gaat maar door en het gaat maar door. Alles lijkt erop gericht de geloofwaardigheid en reputatie van de vrouw te vernietigen. 

Bij geen enkel ander misdrijf leggen mensen het slachtoffer zo onder de loep. En er hoeft maar één vrouw een valse aangifte te doen, of de stoppen slaan door. Alle slachtoffers zijn per definitie verdacht: ze overdrijven, ze liegen, ze willen mannen erin luizen. De dader verdwijnt uit het zicht en komt ermee weg door te zeggen dat hij nu eenmaal een man is, hij kon zich niet beheersen, ze zei niet duidelijk nee, of wacht, zíj vroeg erom. Lees voor deze situatie en alle mythes over verkrachting het uitstekende boek Rape van Joanna Bourke.

Wat de kwestie Assange nog lastiger maakt dan de rare kronkels die verkrachtingszaken sowieso veroorzaken, is dat er duidelijk andere belangen een rol spelen. De onthullingen van Wikileaks, de mensen die door die onthullingen in het nauw komen, politieke en militaire belangen, eigenlijk moet je alles, wat iedereen doet, onder het vergrootglas leggen en goed onderzoeken. Het verkrachtingsschandaal is daar slechts een onderdeel van, en misschien nog niet eens het belangrijkste onderdeel.

De tijd zal leren hoe alles nou precies in elkaar steekt. Maar tot die tijd doen journalisten er goed aan vrouwen die aangifte doen van verkrachting, niet klakkeloos af te doen als ziekelijke of haatdragende fantasten. Pas als we de feiten kennen kunnen we een oordeel vormen.