Wikipedia toont half vol, half leeg glas

Wikipedia doet ontzettend veel moeite om gelijkheid te bevorderen. Dat leidt tot een situatie die je kunt vergelijken met een half vol, maar ook een half leeg glas. Ja, vrouwen komen goed aan bod in artikelen, en de selectie op de startpagina’s vertoont een genderbalans. Analyseer je echter de inhoud van artikelen, dan worden verborgen vooroordelen opeens akelig zichtbaar.

Uit computeranalyses van zes taalversies van Wikipedia blijkt dat artikelen over vrouwen vaak doorlinken naar artikelen over mannen. Andersom gebeurde nauwelijks – de artikelen brachten mannen zelden in verband met vrouwen.

Daarnaast bevatten artikelen over vrouwen veel woorden die hun sekse benadrukken, zoals ‘vrouw’, ‘vrouwelijk’ of ‘dame’. Gaat het over mannen, dan ontbreken woorden als ‘man’,  ‘mannelijk’ en ‘heer’. Volgens de onderzoekers wijst dat erop dat de man de norm is – een artikel gaat over iets mannelijks. Doe je iets anders, dan moet je expliciet vrouw, vrouwelijk of dame zeggen om duidelijk te maken dat het niet over een man gaat.

Ook komen woorden die verwijzen naar kinderen, huwelijk en gezin relatief vaak voor in artikelen over vrouwen. Bij artikelen over mannen ontbreken deze huiselijke en relationele  verwijzingen. Ook dit duidt op vooroordelen. Vrouwen? Dan neem je kinderen mee. Mannen? Die staan op zichzelf, of doen iets geniaals met andere geniale mannen.

Al met al concludeert MIT Technology Review:

That’s an interesting study that provides evidence that the Wikimedia Foundation’s efforts to tackle gender bias are bearing fruit. But it also reveals how deep-seated gender bias can be and how hard it will be to root out. The first step, of course, is to identify and characterize the problem at hand. Wagner and co’s work is an important step in that direction that will allow editors at Wikipedia to continue their vigilance.

Verder lezen over Wikipedia en gender? Wikipedia heeft een taskforce om systematische vooroordelen aan te pakken. Zouden meer vrouwelijke redacteuren genderproblemen kunnen oplossen? Deze Wikipedia expert denkt van niet. Er moet meer gebeuren. In actie komen? Hier een lijst met vrouwen waar andere taalversies van Wikipedia een artikel over publiceerden, maar in de Nederlandse versie ontbreken ze. Tot slot: hoe gaat Wikipedia om met controversiële onderwerpen, zoals Gamergate? 

Vrouw en geniaal? Het wil er niet in

Onderzoek bewijst het: mensen kunnen de woorden ‘vrouw’ en ‘geniaal’ niet met elkaar combineren. Het klinkt te raar. Een geniaal mens is een blanke man. Hij beschikt van nature over zoveel talent, dat hij zonder enige moeite indrukwekkende prestaties neerzet. Hij is een soort Sherlock Holmes. Vrouwen kunnen hooguit een volhardende Hermione Granger zijn.

Maakt niet uit hoeveel diversiteitsprogramma’s je lanceert: als je dit soort stereotypes niet expliciet maakt, houd je vrouwen en mannen met een gekleurde huid feilloos buiten de deur. Het Amerikaanse onderzoek vond een direct verband tussen het aandeel vrouwen in bepaalde studierichtingen en ideeën over genialiteit. Als de heersende opvatting luidt dat hard werken resultaat oplevert, maken vrouwen een kans. Als de heersende opvatting luidt ‘je moet van nature talent hebben’, dan vallen vrouwen (en mannen met een gekleurde huid) af.

Deze opvatting over aangeboren talent, en wie van nature over dat talent beschikt, heeft ingrijpende gevolgen. Deze overtuiging betekent dat vrouwen in sommige vakgebieden minder welkom zijn. Een studie psychologie red je nog wel met hard werken, maar voor filosofie moet je briljant zijn, dus dááág vrouwen, denk maar niet dat je dit kunt. Het betekent dat ook de zogenaamd ‘rationele’ wetenschappers vrouwen discrimineren, dat seksisme ook de wetenschap niet vreemd is.

Het fenomeen ‘genie = man’ verklaart niet alleen het lage of juist wat hogere aandeel van vrouwen in bepaalde studierichtingen en vakgebieden. Deze opvatting doet z’n giftige werk ook op andere gebieden waar het draait om talent. Zoals muziek. Vrouwelijke artiesten merken keer op keer dat het niet uitmaakt wat ze doen en hoeveel ze doen. Zodra er een man bij hen in de buurt staat, gaan mannen en vrouwen er klakkeloos van uit dat de unieke popsongs van zijn hand zijn. Zij hielp hooguit een handje, of inspireerde hem.

Op die manier krijgen vrouwen geen eer van hun werk. Sterker: ze gaan aan zichzelf twijfelen. Nederland kende bijvoorbeeld tot voor kort de zogenaamde Huygens-beurs. Mannen en vrouwen vroegen ongeveer even vaak een beurs aan voor een periode studeren in het buitenland, totdat de slogan veranderde. In advertenties stond voortaan ‘Ben jij slim genoeg?’ Blanke mannen zeiden ‘ja’ en bleven beurzen aanvragen. Vrouwen twijfelden en zagen vaak af van deze enorme impuls voor hun academische loopbaan.

Wat te doen? De onderzoekers geven op basis van hun studie een paar handvaten. Kleine dingen kunnen al een groot verschil maken. Zo helpt het als studies waarvan nu impliciet wordt gezegd ‘daar moet je talent voor hebben en dan komt succes vanzelf’, openlijk aangeven hoe hard je moet werken. Het komt studenten niet aanwaaien. Iedereen moet zich inspannen om de stof te leren, tentamens te maken en eindscripties op te zetten en uit te voeren. Iedereen is Hermione.

Ook opvoeders en schooladviseurs hebben een taak. Zolang die ouderwetse rolpatronen propageren, of meisjes ontmoedigen bij als ‘mannelijk’ gedefinieerde vakken zoals wiskunde, zetten ze vrouwen op achterstand. Want, ik zeg het wel vaker: vrouwen zijn mensen. Als sociale wezens reageren vrouwen op sociale druk en passen ze hun gedrag aan subtiele signalen vanuit de omgeving aan. De signalen voor mannen luiden nog steeds: ‘ga zo door, je kúnt het’. De signalen voor vrouwen luiden: ‘wij geloven niet dat je dit kunt. ‘Maakt niet uit dat je tienen haalt, je kunt het niet, het is te moeilijk, ga liever moederen’.

Meer weten en verder lezen? Vrouwen en Ambitie van Anna Fels is een eye-opener. Het boek maakt inzichtelijk wat vrouwen nodig hebben om wél op te bloeien. Een beetje geschiedenis: de eerste vrouwen aan de universiteit, in België en Nederland. En waar het Nederlandse onderwijs geteisterd wordt door Mars en Venus kwakdenken en angst voor de feminisering van het onderwijs, neemt het Belgische onderwijs gender serieus met campagnes zoals Weetewa… ge zijt mijn stereotype niet. Met veel aandacht voor gelijke kansen en het doorbreken van beperkende rolpatronen. Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren.

Oh, en Twitter natuurlijk:  en #LegoAcademics. Soms overlappen ze elkaar en dan krijg je dit:

Document over rol vrouw is GAGFUW ten top

Het Islamitische Kalifaat is een paradijs voor mannen. Dat blijkt uit een propagandadocument van IS, in het Arabisch online gezet door de al-Khanssaa Brigades en nu in het Engels vertaald door een Engelse denktank. Mannen kunnen meisjes huwen als die negen jaar of ouder zijn. Daarna kunnen mannen hun leven lang verzorging, seksuele diensten en gehoorzaamheid van haar eisen. Het is GAGFUW ten top – de vrouw als gebruiksvoorwerp.

Het mooiste is nog dat de opstellers van het document beweren dat vrouwen geen achtergestelde positie innemen ten opzichte van mannen. Echt niet. Vrouwen hebben juist rechten. Het recht om binnen te blijven. Het recht een dienstbaar huiselijk bestaan te leiden, zich weg te cijferen voor man en kinderen, en het recht om geen mening te hebben. Hun man weet toch beter dan zij wat er moet gebeuren, dus de schatjes hoeven hun zuivere en pure hoofdjes niet te vermoeien met politiek, oorlog, de economie of andere ingewikkelde kwesties.

Het manifest biedt fascinerend leesvoer. Maar laat niemand het aub gebruiken om ‘de moslims’ of ‘de islam’ weg te honen. Heel wat uitspraken zouden zomaar uit de mond van een andere religieuze fundamentalist kunnen komen. Zo wijzen de anonieme auteurs van IS westerse waanzin zoals het feminisme en gelijkheid tussen de seksen af. Want:

The blurring of lines between the roles of each sex has caused people to forget how to worship God properly – it is a distraction that is rending society apart. In their attempt to identify the root cause of it all, the author(s) pin the blame on the emasculation of men. Because, it is argued, “women are not presented with a true picture of man”, they have become confused and complacent, unable to fulfill their appointed responsibilities, most of which revolve around motherhood and maintenance of the household.

Onze eigen SGP doet soortgelijke beweringen, onder andere in de brochure getiteld Man en vrouw schiep Hij hen. De orthodoxe mannenbroeders spreken over ”een agressieve gelijkheidsideologie” als het gaat om de verhouding tussen de seksen (p. 32). Die betreurenswaardige uitwas van de westerse samenleving zorgt onder andere voor een devaluatie van het moederschap. Vrouwen zouden terug moeten naar hun rol als moeder en hulpje van de man. Net als IS en andere fundamentalisten beweert de SGP dat dit zeer eervol is:

Gods Woord leert dus de gelijkwaardigheid van man en vrouw én de ondergeschiktheid van de vrouw aan de man. De vrouw is niet geschapen om de man te leiden, maar om te helpen. Maar dit helpen is volstrekt niet iets vernederends. Het is juist een eer. (p. 8)

Kortom, met een beroep op een heilig boek en een beroep op God/Allah/vul maar in sluiten dit soort ideologen vrouwen op in een nauw keurslijf. Alle meisjes en vrouwen moeten moeder en huisvrouw zijn en mannen dienen. Je kunt discussiëren of een meisje van negen al moet ‘mag’ trouwen, of dat vrouwen mogen wachten tot ze 18 zijn. Maar trouwen met een man zullen ze. En daarna is het dienen, dienen en nog eens dienen.

Zit er een lichtpuntje in het geheel? Feministische schrijvers en denkers bogen zich al veel eerder over de aard van het patriarchaat, hoe een feministisch utopia er uit zou kunnen zien, en wat de toekomst van dit soort vrouwenonderdrukkers eruit ziet. Meestal komen zij hier op uit: zulke extreme systemen kunnen op de langere termijn niet overleven. Ze gaan gebukt onder geweld, endemische verkrachtingen en eindeloze oorlogen. Het eindigt in tranen…

Een belangrijke factor in dit geheel zijn vrouwen zelf. Zij komen in opstand. Zodra dit ook maar enigszins mogelijk is richten ze hun eigen politieke partijen op, vluchten, sluiten zich aan bij vakbonden, eisen rechten op, van kiesrecht en auto mogen rijden tot het beëindigen van genitale verminking en stoppen van huiselijk geweld, enzovoorts. Daarnaast pakten circa 7500 Koerdische vrouwen de wapens op om IS te bestrijden.

Voor iedere poging van mannen om vrouwen tot monddood vee te reduceren, staan vrouwen (en enkele mannen) op om de vrouw als mens in ere te houden, en te vechten voor haar keuzevrijheid, vrijheid van beweging en zeggenschap over haar eigen lijf en leven.

Tot slot: dankzij internet veranderen verhoudingen. Vroeger zou een document zoals dit veel langzamer verspreid worden en minder lezers bereiken. Nu kan iedereen kennis nemen van en protesteren tegen geïnstitutionaliseerde verkrachting en de massale opsluiting van vrouwen. Dat we het even weten.

Seksisme alarm: Metro geeft vrouwen de schuld

Tsja, vrouwen en autorijden… Een mannelijke verslaggever van Metro denkt er het zijne van. De kop, ‘Vrouw loopt na parkeren vaak toch nog schade op‘, krijgt meteen in zin één al een verwijtende lading: ,,Vrouwen letten slecht op waar ze hun auto parkeren”. Over mannen ondertussen geen onvertogen woord. Als zij schade lijden, kunnen ze er niets aan doen maar hebben ze gewoon pech.

Ja, laten we er nog wat seksisme tegenaan gooien!

Metroverslaggever Tjerk de Vries toont wel vaker minachting voor vrouwen. Onlangs verdedigde hij ook Metro’s besluit om een eigen half blote ‘pagina 3′ dame te tonen:

”Wij vonden het leuk om een Nederlandse vrouw te laten poseren”, laat redacteur Tjerk de Vries weten. ”Dit hebben we gedaan als eerbetoon aan ‘page 3′, die in 44 jaar een hele bekende naam heeft gekregen.” Op de vraag of het dagblad de traditie van The Sun over zal nemen, reageert De Vries: ”Voor nu was het eenmalig, maar misschien dat we het wel vaker gaan doen. Dat weten we nu nog niet.”

Goed idee joh! Vrouwen worden nog niet genoeg geseksualiseerd en gereduceerd tot billen, tieten of andere losse onderdelen. Daar moet Metro nodig eens wat aan doen!

Kortom, als De Vries een stukje tikt over mannen, vrouwen en autoschades, nog zo’n beladen terrein vol macho vooroordelen over stomme wijven in het verkeer, kun je er op rekenen dat hij vrouwen onder een negatief vergrootglas legt.

Mannen laat hij daarentegen met rust. Zo schrijft hij dat een onderzoek van Business Lease Nederland naar autoschade aantoont dat mannen meer ruitschade oplopen dan vrouwen. Daar geeft De Vries meteen een logische verklaring voor: ,,bij ruitschade zijn mannen juist weer vaker de pineut. Dat komt mede doordat zij meer langere afstanden op snelwegen afleggen en last hebben van steenslag.”

Zie je? Niet hun schuld. Het overkomt hen. Mannen zijn goed, de omgeving zorgt voor tegenslag. Vrouwen daarentegen? Die krijgen in 46% van de gevallen zogenaamde ‘eenzijdige ongelukken’, tegen 39% bij de mannen. De Vries weet wel hoe dat komt. In de eerste zin schreef hij al dat vrouwen slecht opletten. De sukkels. Even verderop noemt hij vrouwen ‘niet handig’.

Alsof dit niet genoeg was laat Metro Vincent Stikkelorum, Directeur Operations van Business Lease Nederland, uitgebreid aan het woord. Die man vertelt de vrouwtjes wel even hoe ze moeten parkeren:

Het is belangrijk dat als je parkeert, je niet alleen uitkijkt dat je geen paaltje of stoepje raakt, maar dat je ook in de gaten hebt hoe je ten opzichte van de overige weggebruikers en obstakels staat. Vermijd bijvoorbeeld parkeervakken in de buurt van winkelwagentjes.

De neerbuigendheid druipt er vanaf. Opletten, dames! Kijk uit! Hou in de gaten waar de obstakels zijn! Vermijd drukke plekken! Een prachtig staaltje Mansplaining.

Weggemoffeld in het artikel staat dat één op de vijf vrouwen bij dit soort eenzijdige schade de dupe was van een aanrijding tegen hun al geparkeerde auto. Net zoals een man de pineut wordt van een steentje tegen de ruit, iets waar hij niets aan kan doen want hij zit nu eenmaal op de snelweg, worden vrouwen de pineut van mensen die tegen hun auto aanknallen. Iets waar ze niets aan kunnen doen want het is een andere chauffeur die hun auto niet opmerkt.

Vreemd dat de krant die factor in het geval van vrouwen niet ziet als een verzachtende omstandigheid. Vreemd ook dat de krant wel rept van mannen die veel op snelwegen voortjakkeren (klopt), maar geen gewag maakt van het feit dat vrouwen vaker opdraaien voor de relatief korte ritten door drukke steden en naar drukke plekken, zoals winkelcentra, school of kinderopvang. In die omstandigheden loop je een veel groter risico.

Maar ja, als je moet kiezen tussen saaie feiten en overeenkomsten tussen de seksen, óf negatieve stereotypen van het type ‘vrouwen kunnen niet autorijden’ /’vrouwen kunnen niet parkeren’, enzovoorts, dan kiest Metro liever voor dat soort seksistische aantijgingen. Dat leest fijner en bevestigt mensen in wat ze al denken te weten.

Wat De Vries even vergeet is dat dit niet zonder gevolgen blijft. Als iedereen roept dat je iets niet kunt, ga je daadwerkelijk slechter presteren, blijkt uit diverse onderzoeken. Dat heet de bedreiging van het stereotype, oftewel stereotype threat:

Je probeert hard om bedreigende gedachten te onderdrukken over slecht presteren of over de consequentie van falen. Terwijl je deze gedachten hebt, ben je afgeleid van je taak en je concentratie en werkgeheugen worden aangetast.

Dit doet zich ook voor met auto rijden. Het is treurig dat De Vries zulke feiten negeert en zich aansluit bij degenenen die met hun vingertje naar vrouwen wijzen.

Voorbehoedsmiddelen falen vaker dan je denkt

Waarom, o waarom, moeten Nederlanders betalen voor zaken als de pil en kraamzorg? Die vrouwen kiezen er toch zelf voor om zwanger te worden? Dan moeten ze ook zelf maar voor de kosten van hun hobby opdraaien. Zo luidt de teneur van argumenten om eerst de pil en nu kraamzorg uit het basispakket van ziektekostenverzekeringen te halen. Maar laten we even naar de feiten kijken. Als je alle anticonceptie correct gebruikt blijft schrikbarend hoe vaak vrouwen ondanks alles tóch ongepland en ongewild zwanger worden.

Kraamzorg staat op dit moment in het middelpunt van belangstelling. Die zorg kan wel uit het basispakket, stelde SER-kroonlid Barbara Baarsma vorig najaar. Het argument van deze mevrouw, en vele medestanders, luidt dat zwanger worden geen risico zou zijn, maar een bewuste en weloverwogen keuze. Neem je dat besluit, dan moet je zelf betalen. Bijvoorbeeld door een aanvullende verzekering in te kopen.

Die redenering had succes. Op deze manier verdween eerder anticonceptie al uit het basispakket. Vervolgens kwam stap 2: de automatische vertaling naar meisjes en vrouwen. Vanaf hun 21ste moeten vrouwen zelf voorbehoedsmiddelen betalen, schreven kranten en websites. Alsof het om een onwrikbare natuurwet gaat.

Hetzelfde gebeurt nu met de mogelijke verdwijning van de kraamzorg uit de basisverzekering. Moeten moeders opeens zelf opdraaien voor de kosten van de kraamzorg? vroegen media bezorgd. Want tsja, zij merken het meeste van de gevolgen van seks. Mannen kunnen niet zwanger worden, hebben geen zwangerschapszorg nodig, en hoeven niet te bevallen. Dus sorry dames, dit is jullie pakkie-an. Doei!

De medische feiten wijzen echter op een harde waarheid. Je kunt doen wat je wilt, maar als je seksueel actief bent loop je als vrouw een flink risico om ondanks alles zwanger te raken. Als de man consequent een condoom gebruikt, raakt 63% van de vrouwen in een periode van vijf jaar tóch zwanger. Slik je als vrouw de pil, dan raakt 38% alsnog zwanger in datzelfde aantal jaren. Een jaar erbij en het percentage stijgt naar 43%.

Natuurlijk kun je het risico verminderen door diverse middelen tegelijkertijd te gebruiken. Hij doet braaf iedere keer een condoom om terwijl zij braaf de pil slikt. Nog steeds zullen voorbehoedsmiddelen echter falen. Zeer veel vrouwen en mannen krijgen zodoende te maken met ongeplande zwangerschappen. Let op het woord ‘En’. Vrouwen waren niet in hun uppie: er was een man bij betrokken. Geen enkel debat kan om deze twee harde feit heen.

Alleen al om die reden – je hebt een man en een vrouw nodig voor een bevruchting – is het belachelijk om vrouwen in hun uppie op te laten draaien voor de kosten. Daarnaast heeft niemand het morele recht vrouwen te dwingen tot een abortus, onder het motto ‘laat weghalen of je betaalt alle zorg zelf maar’. Baas in eigen buik, fysieke integriteit, mensenrechten enz. Weten we nog?

Tot slot: je kunt niet roepen ”we moeten meer kinderen krijgen” (let op, hier wel ‘we’), omdat Nederland anders ten onder gaat, én tegelijkertijd roepen ‘zwanger? Vrouwen, regel zelf maar wat, want het is jullie eigen keuze”.

Ikzelf zeg: de vrouw beslist, en de zorg die voortkomt uit hun reproductieve mogelijkheden, zoals anticonceptie, zwangerschap, abortus, bevalling en kraamzorg, hoort thuis in het basispakket. Hou kraamzorg er dus in, breng voorbehoedsmiddelen terug in dat pakket, en handen af van de prima functionerende abortuswetgeving in Nederland.

Seksisme achtervolgt vrouwen tot in de dood

Colleen McCullough overleed. Ze schreef niet alleen bestsellers zoals De Doornvogels, ook in Nederland een populair boek, maar was een wetenschapster en richtte een neurofysiologische afdeling op bij een ziekenhuis in Sydney. Toch vonden bepaalde media het nodig om McCullough vooral in de herinnering voort te laten leven vanwege haar charme en het feit dat ze, ondanks enig overgewicht, tóch aantrekkelijk was voor mannen.

Als samenleving willen we vrouwen best eren, zolang het maar niet over talent en prestaties gaat, lijkt dit soort berichtgeving te zeggen. Charme, kledingkeuzes, lichaamsgewicht, relaties en de rol als moeder, of echtgenote van zijn véél belangrijker. Zoals de Huffington Post concludeert: seksisme achtervolgt vrouwen tot in de dood.

Colleen McCullough is niet het enige of het eerste slachtoffer van deze aanpak. Vorig jaar overleden zeer kort na elkaar Robin Williams en Lauren Bacall. Twee professionals, allebei werkzaam in Hollywood en bekend van vele films. Toch richtte de berichtgeving zich bij Williams vooral op zijn loopbaan en prestaties. Bij Bacall ging het vooral om haar uiterlijk en haar relaties met mannen. Hij leeft zodoende in de herinnering voort als een geniale acteur. Zij leeft, als het aan de media ligt, in de herinnering voort als een stuk.

Nog meer voorbeelden nodig? Raketgeleerde Yvonne Brill kreeg dezelfde behandeling. Een artikel over haar leven en werk  in de New York Times concentreerde zich vooral op haar kookkunst en huwelijk. Die focus bracht een ander medium, de New Yorker, tot deze accurate observatie:

A woman’s work can be in full view, in a lab or in an office, and a sort of sociohistorical optical distortion field still blinks it out. Even to the writer and editor of the obituary, who typed and read that sentence, it was somehow invisible.

Wat gelukkig verandert zijn de reacties op dit soort stukken. Ja, een Australische krant publiceerde een seksistisch in-memoriam artikel over McCullough. Maar via internet kwam een tegenreactie op gang. Onder andere Twitter leverde een stroom parodieën en commentaren op, die gehakt maken van dit type ‘berichtgeving’.

En er zijn ook goede voorbeelden. Zo houden de Nederlandse media zich meestal keurig aan de feiten. Ze beuzelen niet over mannen en uiterlijkheden, maar noemen bij schrijfsters meestal de belangrijkste romans, de prijzen, en andere ter zake doende feiten. Zoals het hoort. Misschien omdat kranten in zulke gevallen persberichten over schrijven, maar ook als het gaat om Nederlandse schrijfsters stellen de media zich keurig op. Hulde.

Lees vrouwen 2015: Kate Muir, Suffragette City

Wat gebeurt er als een New Yorkse kunstenares, Albertine Andrews, opeens onaangekondigde bezoekjes krijgt van de geest van haar feministische grootmoeder, Agnes McPhail? Die fantasierijke kwestie staat centraal in Suffragette City, een heerlijk boek van de Schotse auteur Kate Muir.

Kate Muir heeft ietwat geleden onder de vloek van chicklit. De kaft van haar debuutoman Suffragette City, verschenen in 1999, valt nog enigszins mee. Bij opvolgers Left Bank en West Coast gaat het echter loos, met pastelkleuren en zwierige lettertypes. Hoe reductief en seksistisch zo’n ontwerp is wordt meteen duidelijk als je de zaken omkeert. Schrijfsters klagen dit soort ontwerpkeuzes terecht aan. Het schept verkeerde verwachtingen bij mogelijke lezers en doet totaal geen recht aan de verhalen.

Zo ook hier. Sufragette City is goed geschreven en Muir heeft een mooi gevoel voor humor, dus ja, het leest makkelijk. Ondertussen geeft Muir echter een haarscherpe analyse van de stand van zaken rondom vrouwenemancipatie in de V.S., de mores in de kunst- en modewereld, bewustwording en de betekenis van keuzes maken. Stof tot nadenken!

Het verhaal begint met Albertine. Ze loopt bij wijze van performance art rond met een onechte zwangerschapsbuik, om te zien hoe mensen op haar reageren. Die reacties voelen beklemmend aan: een zwangere vrouw mag zichzelf niet meer zijn. Ze verandert in het eigendom van het collectief, en dat collectief staat bol van de morele veroordelingen. Die ervaringen verwerkt Albertine daarna in schilderijen. Die niemand ziet, want professioneel succes bleef tot nu toe uit.

Haar leven kabbelt voort totdat haar oma Rose haar een kist brengt, met daarin brieven en kleding van overgrootmoeder Agnes McPhail. Albertine begint de brieven te lezen. Ze ontdekt dat deze voormoeder zich ontwikkelde van brave predikantenvrouw tot militante voorvechtster van het vrouwenkiesrecht. Sterker nog, de geest van McPhail verschijnt en begint zich met Albertines leven te bemoeien. (Leuk weetje: Muir baseerde Agnes McPhail’s verhaal gedeeltelijk op het leven van de Schotse feministe Helen Crawfurd.)

Met deze techniek weet Muir op een intelligente manier situaties anno 1900 te verweven met het heden. Zoals gezinnen en culturen die een sterke voorkeur voor jongens vertonen (voorbeeld van 1900: India. Voorbeeld uit 2000: China). En wat moet je als moderne vrouw met het feminisme? Bij zoiets als het stemrecht ging het om een duidelijke strijd voor een fundamenteel democratisch recht. Maar waar moet je anno 2000 nog voor vechten?

De titel van de roman verwijst naar die verandering. McPhail leefde in Suffragette City, een stad waar vrouwen opkwamen voor basale democratische rechten. Honderd jaar later en dit woord staat vooral voor seks in de grote stad, zoals bijvoorbeeld bezongen door David Bowie in zijn Suffragette City. Waarbij het draait om de lol van mannen die een scharrel zoeken.

Naast dit alles geeft Muir ook een messcherpe satire op het wereldje van de mode en moderne kunstenaars. Ze geeft leeghoofdige conversaties perfect weer en trakteert de lezer op een hilarische episode, waarin een vriendin van Albertine de ‘Stemrecht voor Vrouwen’-vaandels en sjerpen gebruikt voor een modecollectie, tot groot ongenoegen van McPhail. Vergezocht? Nou nee, In 2014 stuurde Karl Lagerfeld modellen de catwalk op met protestborden over gelijke rechten voor vrouwen.

Die thema’s zoals emancipatie, geboorte en als vrouw grip krijgen op je leven en je identiteit helder krijgen, maken van Suffragette City een zeer actueel, en tegelijkertijd tijdloos boek in de goede betekenis van het woord. Aanbevolen!

Als Hermione de hoofdrol had in de Harry Potter reeks….

Hoe zou het verhaal van de Harry Potter-reeks klinken als Hermione de hoofdrol had en de gebeurtenissen vertelde vanuit haar perspectief? Daniel Dalton van BuzzFeed leefde zich in en kwam op de proppen met een geniale hervertelling. Dalton verwerkte allerlei actuele ontwikkelingen in zijn versie. Zoals de #yesallwomen campagne, het seksisme-schandaal in de games-wereld (met de schaamlap ‘het gaat niet over seksisme, het gaat om normen en waarde in de journalistiek) en een flinke dosis genderbewustzijn. Bijna 3,5 miljoen mensen gingen je voor, dus geniet ervan….

 

Jinek seksisme alarm: Intermediair

De late night show van Jinek blijft honende reacties oproepen. Na de toestanden over Het Been (KAN NIET!!!) en De Bank (WEG ERMEE!!!) krijgen we nu Mark Koster van Intermediair. Volgens hem slaan de scorebord journalisten aan het muiten. Dus zal hij Eva wel even voorzien van wat loopbaanadvies. Wat volgt is een episch geval van neerbuigende mansplaining.

Mark Koster zal Eva Jinek wel even uitleggen hoe zij haar programma moet redden.

Ter herinnering: Eva Jinek is journaliste en presentatrice, een professional die hard werkt en in 2009 genomineerd werd voor de Talent Award Televizierring. Bij Koster verdwijnen deze ervaring en vakkennis uit beeld. Hij gebruikt in 1 stukje termen zoals:

  • ”charmant beeldbuisbijtertje”
  • ”bevallige tv-akela”
  • ”huppelt verdwaasd door de wei”
  • is bang
  • ”wil behagen”
  • ”halve gehannes”
  • ‘de massa behagen op booby-niveau’ (Tieten, tieten! Het lijkt Missie Aarde wel)
  • ”Bij Eva weet je dat je een sputterend of giebelend ‘ja maar’ krijgt toegebeten”
  • blijft een lauwe straal over ons uitstorten (pis! Zeikwijven!)

Eerst even dit. Mensen die kritiek krijgen op seksistisch taalgebruik, gebruiken onder andere het excuus van ironie. Het was grappig bedoeld! Mensen begrijpen me verkeerd! Sorry, maar ironisch seksisme is nog steeds seksisme. Als feminist neem ik daar aanstoot aan. Ik vind dat net zo erg als ironisch racisme. Of ironisch antisemitisme, wat dat ook moge zijn. Het is onsmakelijk en zet aan tot een tweederangs behandeling van medemensen.

De taal verraadt dat. Zie het lijstje hierboven. Akela past, samen met woorden als kenau en manwijf, tot de termen die mannen en sommige vrouwen traditioneel voorbehouden aan vrouwen die de grenzen van hun sekse overschrijden. Hetzelfde geldt voor ‘bijtertje’.  In combinatie met een manspersoon komt dit woord meestal voor in de context van een compliment. De tegenstander vindt zo’n bijtertje misschien irritant, maar je hebt hem hard nodig om te scoren. Vrouwelijke bijtertjes daarentegen? Huuuuh! Het werkt tegen vrouwen als ze zich zo gedragen. Dan worden ze een akela-manwijf-kenau-eng.

Koster maakt daarnaast gretig gebruik van woorden die mensen juist sterk associëren met typische vrouwelijkheid, in de seksistische zin van het woord. Hij sluit Jinek op in termen zoals charmant, bevallig, wil behagen (want dat willen alle vrouwen altijd. Behagen. Vooral mannen behagen). In zijn optiek huppelt en giebelt Jinek.

Koster roept daarmee stokoude beelden op van frivole meisjes of kindvrouwtjes, die maar wat aanklooien. Die zich schuldig maken aan gehannes, in de woorden van Koster. In het geval van Jinek zelf ‘dat halve gehannes’. Dus zelfs dat doet ze niet goed – ze doet het maar half. Maar wat maakt het uit, zolang ze maar charmant giebelt.

Indirect roept Koster ook associaties op met dieren – nog zo’n gouwe ouwe als het gaat om vrouwen terug in hun hok douwen. Jinek huppelt verdwaasd door de wei. Als een koe. Of een geit. Schapen. Alles wat in een wei rond kan huppelen. Ik mag blij zijn dat Koster het houdt op sputteren en giebelen, en niet ook nog eens woorden als ‘kakelen’ en ‘mekkeren’ heeft gebruikt.

Koster rijgt dit tendentieuze taalgebruik aaneen in rare combinaties. De bevallige akela, het charmante bijtertje. Iets giebelend toegebeten krijgen (huh? Hoe doe je dat?) Volgens mij raakt Koster ernstig in de war van vrouwen die de rolpatronen doorbreken en blijk geven van ambities. Die bijten! Maar gelukkig wel ladylike, met charme. Wat een opluchting voor Koster. Anders had hij Jinek en co moeten verjagen met hooivorken en brandende fakkels.

Mannen zijn ondertussen gewoon mensen die iets willen bereiken.

Tot slot het loopbaanadvies. Wat zegt Koster eigenlijk? Hij vindt het zielig voor Eva. Ze heeft in zijn optiek pech. Ze maakt namelijk best wel een goed programma, alleen voor het verkeerde publiek. Vervolgens gaat Koster jij-bakken. Hij beticht Jinek van angst en vindt dat ze verdwaasd is – o nee, sorry, ze huppelt dus verdwaasd door een wei, als die denkbeeldige koe/geit/schaap. Het charmante blondje heeft niet helemaal door dat ze werkt voor NS-klanten.

Ze moet van Koster NU een keuze maken. Of kiezen voor de bovenkant van de markt, of de massa behagen op booby-niveau. Het is er eentje van het genre ‘kind of carrière’. Of serieus presenteren, of op booby-niveau werken. Er is geen tussenweg, mevrouwtje.

Wat is dit voor advies? Koster zegt eerst dat Jinek best een goed programma maakt. Hoe moet ze dan nog meer aan de bovenkant van de markt zitten? Geen antwoord. Lam advies, zeg. En wat voor publiek heeft Koster eigenlijk voor ogen, als hij vakvrouw Jinek de carrièretip ‘booby-niveau’ geeft om betere kijkcijfers te halen? Alsof ‘de kijker’ alleen bestaat uit zestienjarige puberjongens, die hevig opgewonden raken als ze ontdekken dat Jinek een vrouw is. Vrouw! Blond! Ze heeft benen! En borsten. BORSTEN!!!! Whooohoooe!!!! Kijken!!!!

Zo’n advies houdt geen rekening met heterovrouwen, veel lesbische vrouwen, en alle jongens en mannen die zich niet met dit type primitief ‘tieten, tieten’ niveau bezig willen houden. Met dit onderdeel van zijn advies reduceert hij de kijker niet alleen tot een geile borsten-staarder, maar hij reduceert Jinek tot blonde bimbo.

Ik probeer dit booby-advies naar mannen te vertalen. Zeg Humberto, jongen, of je gaat serieus aan het werk, of je gaat op penis-niveau werken, ja? Zeg, Jeroen? Ballen-niveau voor jou, anders jaag je nog meer vrouwelijke gasten weg dan je nu al doet.

Behalve seksistisch heb ik ook nog een ander woord voor dit type advies van een man aan een vrouw. Mansplaining. Mark Koster, als je al carrières wil fileren in Intermediair, laat makkelijk seksisme dan in godsnaam zitten. Het is niet nieuw, het is niet origineel, het levert verward denken op en het maakt vooral inzichtelijk hoe sterk je zelf nog in ouderwetse rollenpatronen vast zit.

Missie Aarde doet aan gaslighting

Gaslighting. Deze Engelse term betekent zoveel als acties en opmerkingen van de ander, die jou het gevoel geven dat er iets aan jou mankeert. Onder het mom van ‘humor’ deed de meest recente aflevering van Missie Aarde vrolijk mee aan gaslighting. Doelwit: het enige vrouwelijke bemanningslid, Brechtje. Het gaat niet om seksuele intimidatie en op de persoon gerichte vijandige kritiek. Welnee. Brechtje heeft gewoon last van haar emoties en haar biologische klok!

Ik besteedde al eerder aandacht aan de problematische uitgangspunten van Missie Aarde. Centraal staat een compleet blanke bemanning, bestaande uit zes mannen en 1 vrouw, die als enige een strak pakje draagt en de ‘normale’ moet spelen temidden van grappige mannen.

De eerste afleveringen maakten duidelijk dat de boordcomputer ook als ‘vrouwelijk’ gezien zou kunnen worden. Klinkt leuk, krijgt Brechtje toch nog gezelschap, maar deze opzet past bij de menselijke neiging om robots en computers een sekse toe te wijzen, en daar vervolgens stereotiepe denkbeelden aan te koppelen. De boordcomputer stelt zich altijd vriendelijk, kalm en dienstbaar op. Net zoals vrouwen behoren te doen. Op die manier versterkt technologie ouderwetse rolpatronen. (Zie ook de zeer volledige gezondheidsapp, die vanalles bij kan houden, maar helaas geen plek heeft voor menstruatie.)

Afgelopen vrijdagavond trakteerde Missie Aarde ons op de aflevering ‘persoonlijke groei’. Het verhaal begon met communicatiespecialist Kurt, die op een bijzonder irritante manier ‘tieten’ blijft zeggen tegen Brechtje. Hoe ze hem er ook op aanspreekt, hij vindt manieren om door te gaan met zijn irritante gedrag.

Dat heet seksuele intimidatie, VPRO. In een situatie waarbij Brechtje nergens heen kan – ze zit vast op een ruimteschip, lichtjaren ver van de aarde.

Vanaf hier gaat het bergafwaarts. Brechtje foetert op ‘de mannen’ en haalt stereotypen aan van het kaliber ‘horken die veel rommel produceren’. Psycholoog Axel besluit tot een dagje gedragscodes en rollenspelen doen. Daarbij zet hij Kurt en Brechtje tegenover elkaar. Brechtje weet Kurt’s vervelende gedrag goed te treffen. Daarna gaan bij Kurt echter alle grenzen overboord. Hij maakt een vernietigende analyse van Brechtje als een onzeker type wiens carrière stagneert, die last heeft van haar biologische klok en zich afreageert op de mannen om haar heen.

Als dit The Office was geweest, zou het scenario na die venijnige uitbarsting hebben voorzien in een dodelijke stilte. Zodat andere acteurs, en de kijkers op de bank, geschokt naar Axel en Kurt konden kijken. Wat doen ze nou? Wat gebeurt hier? Wat erg… Dat leidde tot schrijnende humor in de Britse serie. Missie Aarde lult er echter gewoon omheen en toont Brechtje. Haar gezichtsuitdrukking maakt duidelijk dat Kurt’s opmerkingen doel troffen. De eventuele ‘humor’ over een verkeerd lopend rollenspel gaat op die manier ten koste van Brechtje.

Als Kurt als communicatiespecialist vervolgens een gesprek regelt tussen Brechtje en haar vriend op Aarde, gaat het opnieuw mis. Brechtje is duidelijk nog onder de indruk van de als humor verpakte verwijten op haar persoon. Het gesprek verloopt allesbehalve soepel. Haar vriend blijkt al net zo horkerig als de bemanningsleden. Hij doet weinig moeite om te achterhalen waarom ze zich zo rot voelt. Hij vindt óók dat Brechtje zich op anderen afreageert.

Kijk, het ligt aan haar! Iedereen zegt dat ze zich afreageert op anderen, dus zou het dan niet zo zijn? Bij dit alles krijgt Brechtje van de scenarioschrijver(s) nauwelijks gevatte teksten om deze aanval enigszins bij te sturen. Ze zucht, ze fronst, je ziet aan haar mimiek dat ze zich ondermijnt voelt, en ze breekt gesprekken af door geërgerd weg te lopen. Daar blijft het bij. Vervolgens overschaduwt gedoe rond het per ongeluk opruimen van mogelijk buitenaards leven deze verhaallijn.

Het eindigt ermee dat Brechtje aan de boordcomputer bekent, dat ze inderdaad haar biologische klok voelt tikken. Eigenlijk wil ze zo snel mogelijk een kind. En een glanzende carrière, en een huwelijk met een geslaagde man. Stelt ze dan zoveel eisen? Nee hoor, roept de boordcomputer, en noemt vervolgens een getal boven de 10.000 om exact aan te geven hoeveel andere wensen Brechtje nog heeft. De scenarioschrijvers hebben duidelijk niet geluisterd naar damesbladen, die willen dat het gezeik over ‘vrouwen die alles willen’ eindelijk ophoudt.

Het ergste is nog: na Brechtjes klacht over rommel toont Missie Aarde hoe een ander bemanningslid ijverig stofzuigt. En die Kurt is best een toffe gast, toch? Het scenario neemt de heren op die manier in bescherming. Dat gebeurt niet met de enige vrouw. Brechtje bevestigt de waardeoordelen van de mannen zelf in dat onderonsje met de boordcomputer. Het scenario laat haar voluit vallen. Hahaha, zie je wel, wat zijn die vrouwen toch onmogelijke wezens!!!

Dit schotelt de VPRO mij als vrouw voor, terwijl in de echte wereld mannen al eeuwen blijk geven van precies dit soort vrouwenhaat (vrouwen als onmogelijke creaturen die last hebben van hun emoties en hun lijf). Terwijl vrouwen moeten overleven in een wereld waarbij praten over intimidatie leidt tot gesneer over overgevoelige zeurpieten, presentator Eva Jinek gereduceerd wordt tot een bank en een been, je als vrouw in het openbaar alleen een duidelijke mening kunt verkondigen op straffe van wagonladingen haat. Enz.

Missie Aarde past wat mij betreft niet in de traditie van humor en/of SF. Missie Aarde past in een lange traditie van vrouwen marginaliseren en weghonen, onder het mom van humor en/of SF.  Ik ben er klaar mee. De VPRO een progressieve omroep? Laat me niet lachen.

Twitter pleegt censuur bij Women on Waves

Vrijheid van informatie, ja, maar niet als het gaat om vrouwen en hun reproductieve rechten. Twitter blokkeert op dit moment de mogelijkheid om door te linken naar de website van Women on Waves. Dat komt neer op censuur, stelt de organisatie. Waarschijnlijk heeft Twitter moeite met het feit dat WoW zich richt op het voorkómen van ongewenste zwangerschap en onveilige abortus, overal ter wereld. Eerder leidde dat ook al tot rare acties van Facebook. Protesteren tegen de huidige censuur van Twitter kan via hashtag #FreeWomenonWeb.

De Nederlandse Rebecca Gomperts stond aan de basis van non-profit organisatie Women on Waves. WoW beschikt over een schip waar vrouwen, buiten de territoriale wateren, terecht kunnen voor anticonceptiemiddelen, informatie, trainingen en workshops, en een veilige en legale abortus.

Daarnaast ondersteunt de organisatie telefonische hulplijnen om vrouwen te informeren over misoprostol. Met dit middel kunnen vrouwen ongewenste zwangerschappen in een zeer vroeg stadium zelf veilig afbreken. In landen zoals Polen, Argentinië, Marokko, Thailand, Kenia en Pakistan is dat een van de weinige manieren waarop vrouwen nog enigszins grip op hun lijf en leven kunnen houden.

Deze vormen van dienstverlening gelden als controversieel, omdat veel mensen en autoriteiten het een eng idee vinden dat vrouwen zelf besluiten of ze kinderen willen baren ja of nee. Twitter is niet het enige internetplatform dat Women on Waves daarom liever ziet gaan dan komen. Eerder verwijderde Facebook om onduidelijke redenen materiaal van de persoonlijke pagina van Rebecca Gomperts. Na protesten zei Facebook sorry en herstelde het profiel van de arts.

Uiteraard heb ikzelf @support protesten getwitterd. Ik zie deze tweets vervolgens wel terug in mijn eigen homepage, maar niet in de lijst berichten die je ziet als je selecteert op #FreeWomenonWeb. Zeer vreemd!

Lees vrouwen: hoe je je blikveld kunt verruimen en de stilte verbreken

De Zesde Clan leest vrouwen dit jaar! Maar hoe kom je schrijfsters op het spoor? Allerlei gewoonten, normen, waarden en tradities fungeren als oogkleppen. Zoals de standaard literaire canon, of al die filosofes wiens werken op de een of andere manier niet meetellen als filosofie. Als je je bewust bent van dat soort uitsluiting en marginalisering, kun je breder kijken en de verhalen lezen van vrouwen die de stilte verbreken.

Vele vrouwen gingen mij en andere boekenwurmen voor. Onder andere Celeste Ng wilde het tij keren. Zij hoorde tijdens een tournee regelmatig dat mensen blij verrast waren met haar komst. Want zoveel Aziatische schrijfsters zijn er niet. Zeiden deze geïnteresseerde, goed opgeleide liefhebbers van literatuur.

Vreemd. Nauwelijks Aziatische schrijfsters? Ng kon er zo een paar dozijn opnoemen. Waarom konden mensen haar slechts met veel moeite vinden? Die onzichtbaarheid trof niet alleen haarzelf, maar ook veel andere schrijfsters. De frustratie die ontstaat vanwege het stellige ‘die schrijfsters zijn er niet’ leidde al eerder tot initiatieven, zoals We zijn met velen, we zijn overal, met opsommingen van schrijfsters met een gekleurde huid.

Ng kwam tot de volgende aanbevelingen om je blikveld te verruimen:

  • Denk na over het land van herkomst. Mensen houden het bij ‘Aziatisch’ vrij automatisch op Chinezen of Japanners, maar dan mis je allerlei landen in Zuid- en Zuidoost Azië. Neem die landen mee en zoek naar schrijfsters uit Vietnam, Thailand, Maleisië, de Filipijnen, enz.
  • Het begrip ‘Aziatische auteur’ gaat veel verder dan de volbloed Chinese schrijfster uit hartje China. Ook Ruthanne Lum McCunn, Sherry Thomas en Nina McConigley zijn Aziatisch, of Aziatisch-Amerikaans
  • Kijk verder dan de categorie ‘literatuur’. Schrijsters bekwamen zich ook in genres zoals thrillers, romantiek, historische romans, enzovoorts.

Tot zover de adviezen van Ng, gevolgd door een lange lijst Aziatische schrijfsters en links naar hun boeken. Ook bruikbaar voor ‘dé Afrikaanse schrijfster‘, ‘dé Latijns-Amerikaanse schrijfster‘, ‘de’ Oost-Europese literatuur, enzovoorts.

Zelf ga ik graag nog ietsje verder. Ik denk dat behalve romans, van welk genre dan ook, geschreven door welke vrouw dan ook, stripverhalen mee zouden ‘moeten’ tellen. Evenals non-fictie, filosofische werken, essays, en biografieën. Lees Vrouwen betekent voor mij: alles geschreven (en/of getekend) door een vrouwelijke auteur. Alle werken waarmee vrouwen het recht opeisen om de wereld te beschrijven, de dingen een naam te geven, hun verhalen te vertellen en de stilte te verbreken.

Onder andere Andrea Dworking, en vele feministen met haar, zag het belang in van ruimte claimen en je stem verheffen:

 I want us to think about far we have come politically. I would say we have accomplished what is euphemistically called « breaking the silence. » We have begun to speak about events, experiences, realities, truths not spoken about before; especially experiences that have happened to women and been hidden – experiences that the society has not named, that the politicians have not recognized; experiences that the law has not addressed from the point of view of those who have been hurt.

In Nederland  maakten boeken zoals De Schaamte Voorbij en Er is een Land waar Vrouwen willen Wonen om die reden zoveel indruk. Vrouwen begonnen hun kant van het verhaal te vertellen. Mensen beschouwen deze werken inmiddels als mijlpalen van de tweede feministische golf. Het is ook niet toevallig dat Maria Greve haar biografie over Johanna Naber, de historica die vrouwengeschiedenis op de kaart zette, als titel meegaf: Strijd tegen de Stilte.

Daar beginnen revoluties mee. Met de stilte doorbreken en je verhaal delen, zodat andere mensen inzicht krijgen in de leefwereld van anderen.

Dat kan grote gevolgen hebben. Kennis nemen van ervaringen en inzichten van vrouwen, kan andere vrouwen bewust maken: heej, ik ben niet de enige. Van daaruit kom je al snel op ‘het persoonlijke is politiek’ en het type bewustwording wat kan leiden tot analyses van situaties, aanklachten, acties. Voordat je het weet ontstaat er een nieuwe feministische golf….

Zover hoeft het natuurlijk niet te gaan. Maar het kán. Dat was precies de reden dat mannelijke autoriteiten lezende vrouwen (of breder, onderwijs) zo gevaarlijk vonden en vinden. Waarom we nog steeds de neiging hebben verhalen van vrouwen onder het tapijt te vegen.

Hoe dan ook, Lees Vrouwen geeft iedereen de kans om op zoek te gaan naar andere stemmen, ze te horen en je er door te laten inspireren. Op naar een 2015 vol leesplezier!

Libelle ontdekt dat we allemaal van Aarde komen

Wat een plezierige verrassing. Het 16-22 januarinummer van Libelle blijkt deze week een M/V special te hebben. Natuurlijk rept de kaft van M/V-verschillen, want dat verkoopt. Hetzelfde geldt voor de WTF ondertitel over manipulatief huilen. Lees je de artikelen echter, dan is de boodschap juist dat man en vrouw veel meer op elkaar lijken dan je misschien zou denken. Na Nederland ontdekt nu ook Libelle dat we allemaal van Aarde komen. Wat fijn!

Libelle is een fenomeen in Nederland en heeft invloed op het gedrag. Zo becijferde de Rabobank dat sommige steden veel meer winkelomzet draaien dan je op grond van allerlei factoren zou verwachten. De bank spreekt van een Libelle-effect: als Libelle zegt dat je ergens gezellig kunt winkelen, reizen meer mensen naar die stad om te winkelen.

Helaas treedt dat Libelle effect ook in negatieve zin op. Het blad legt een grote nadruk op moederschap, het thuis gezellig maken, en relaties onderhouden. Als je van je man houdt komen netelige kwesties zoals de verdeling van huishoudelijke taken en wie welk betaald werk verricht toch vanzelf in orde? Zo ontstaat een ‘roze wolk‘. Met als resultaat dat vrouwen financieel en sociaal kwetsbaar worden, en nog steeds opdraaien voor het schrobben van de wc. Mede daardoor zie ik zo’n blad als een propagandamachine voor het anderhalf verdienersmodel, waarbij vrouwen, zogenaamd uit vrije wil, op allerlei manieren moeten inschikken.

Kortom, ik heb grote twijfels bij Libelle. Maar het moet gezegd: juist gezien die maatschappelijke invloed vind ik het groot nieuws dat het blad, zij het met een aantal jaren vertraging, het werk van Cordelia Fine ontdekt. Eigenlijk lijken man en vrouw verdacht veel op elkaar, schrijft Libelle. Zou het dan toch waar zijn? Als Libelle het zegt, moet het zo zijn ;)

Het blad laat verder wetenschapsjournaliste Asha ten Broeke aan het woord en portretteert een aantal vrouwen die een ‘typisch mannenberoep’ uitoefenen. De vrachtwagenchauffeuse, de brandweervrouw, allemaal benadrukken ze dat ze lol hebben in hun werk en dat je je als vrouw prima kunt handhaven in een door mannen gedomineerde omgeving.

Dat soort voorbeelden zijn erg belangrijk. Als meisjes zíen dat een vrouw een vrachtwagen bestuurt, weten ze dat zijzelf zoiets ook zouden kunnen doen. Het verbreedt hun horizon.

Kortom, complimenten.

Handleiding: hoe interview je vrouwen

Hoera, vanaf nu hoef je nooit meer na te denken over vragen die je bekende vrouwen stelt. Interviews genereren wordt een makkie met deze twee handleidingen. Hoe interview je een schrijfster, en hoe interview je vrouwelijke muzikanten/componisten. Vergeet ook de commentaren niet. Daarin geven lezers nog wat behulpzame aanwijzingen en nuttige adviezen. Zoals:

Be sure to describe what she’s wearing. Also whether she looks comfortable or uncomfortable in these clothes and how they affect her attractiveness.

Succes verzekerd! Bonus: vragen die je stelt aan vrouwelijke artiesten, als ze ergens op of bij een rode loper staan.

Oscars geven vooral blanken en mannen een kans

En de Oscar gaat naar…. een blanke man! We weten alleen de namen nog niet. Vrouwen komen er structureel slecht vanaf bij dit Hollywoodfeestje, maar dit jaar is het wel heel erg. Vrouwen ontbreken nagenoeg geheel. Vooral het lot van regisseuse Ava Duvernay komt hard aan. Daarnaast zijn dit ook nog eens de meest blanke Oscarverkiezingen sinds 1998. Filmcritici spreken al van ‘een zwarte dag’ voor alles wat niet blank en mannelijk is.

Borsten zijn natuurlijk altijd welkom in Hollywood.

Tuurlijk kun je zeggen ‘Oscars, boeien!’ Maar het gaat wel degelijk ergens over. Het gaat over de verhalen die erkenning krijgen, wie gehoord wordt en wiens talent we koesteren. Bovendien brengen de Nederlandse bioscopen veel Amerikaanse films. Dus wat de V.S. naar voren schuift, zien we hier ook.

Wat dat betreft spreekt het boekdelen welk soort film het Oscar comité tot de besten rekent. Acht masculiene films die mannelijke thema’s behandelden en vooral mannelijke acteurs in beeld laten verschijnen, met titels als Boyhood en Birdman en American Sniper. Het wachten is op het meesterwerk Sniperman & boys, vast en zeker dé hit van 2016.

De duistere keerzijde is dat keuzes van het Oscarcomité ook aangeven wie er niet toe doet. Vooral Duvernay’s afwezigheid in de categorie beste regisseur zorgt voor veel ophef. Juist omdat het zo voorspelbaar was dat de jury die regisseuse niet wilde eren, en dat voorspelbare element bevestigt allerlei vooroordelen en patronen van marginalisering.

Duvernay bracht Selma, de enige ‘beste film’ waar het niet draait om een blanke man. Selma werd alom bejubeld als een meesterwerk. Maar daar hield het op:

She ticked all the boxes. Made a movie about a historical figure whom people know. Made a movie about a man. Great reviews. Great lead performance. I don’t know what else Ava DuVernay could have done. […] It’s not that anyone is asking for special favors here. DuVernay made a movie worthy of a nomination. But still, she was shut out.

Behalve Duvernay schitteren vrouwen (en niet-blanken) ook door afwezigheid in andere categorieën. Beste soundtrack? Er staan alleen mannen op de lijst. Scenarioschrijvers? Opnieuw alleen mannen. Cinematografie? Nee, alleen mannen. Dat er nog vrouwen op de lijst staan komt vooral door categorieën als beste actrice, beste vrouwelijke bijrol, en kostuums.

Wie doen die nominaties eigenlijk? Hoe ziet het Oscarcomité eruit? Goh, wat een aparte samenstelling. De groep is verdacht blank (94%), mannelijk (76%) en flink op leeftijd – 63 jaar. We hebben hier duidelijk te maken met het zoveelste geval van blanke mannen die blanke mannen vooruit helpen. Dat leidt tot supersaaie ‘verkiezingen‘ en eenheidsworst.

Het is moeilijk moeilijk om bij dit soort structurele wanverhoudingen niet te vervallen in seksisme-vermoeidheid. Gelukkig weten zeer veel mensen zich te verzetten tegen apathie. De Oscars worden op dit moment samengevat in twee woorden: seksistisch en racistisch. Op sociale media zoals Twitter versturen mensen aanklachten onder noemers als  #OscarsSoWhite, #diversity en #Oscarnoms. Burgerrechtenactivisten plannen protesten. Enzovoorts.

Ooit moet deze massale weerzin tegen seksistische en racistische nominaties vruchten afwerpen. Tot die tijd zullen vrouwen en mensen met een gekleurde huid alle zeilen bij moeten zetten om in de marge mee te ‘mogen’ doen. Schande. En kunnen we wellicht inspiratie opdoen bij het Internationaal Film Festival van Rotterdam, met een themaprogramma over ‘het’ feminisme.

Film wakkert belangstelling voor codebreeksters aan

Leve The Imitation Game. De film vertelt het verhaal van Alan Turing, die in Bletchlye Park Nazicodes brak en zodoende het verloop van de Tweede Wereldoorlog beïnvloedde. In het kielzog daarvan komt er ook aandacht voor de rol van vrouwen. Wist je bijvoorbeeld dat vrouwen tweederde deel van de werknemers in Bletchley Park uitmaakten? En dat vrouwen net zo goed codes kraakten?

Keira Knightley speelt codebreekster Joan Clarke in The Imitation Game.

Het geheimzinnige werk rondom codes breken geldt in de beeldvorming als het terrein van mannen. Auteur Tessa Dunlop stelt die perceptie graag bij met haar boek The Bletchley Girls. Aan het einde van de oorlog waren vrouwen op Bletchley Park ruim in de meerderheid. Ze vormden maar liefst tweederde deel van het personeelsbestand.

Onder andere de vrouwen van het Canadese leger, de zogenaamde Wrens, vielen op. Over één van hen, Anne V. Hereford, kwam een documentaire uit – In Search of Anne. Daarnaast produceerde Canada in 2012 een miniserie, The Bletchley Circle. Het verhaal speelt zich af in de jaren vijftig en draait om vier voormalige Wrens, die hun wiskundige talenten gebruiken om de misdaad te bestrijden.

Waar ze ook vandaan kwamen, de vrouwen opereerden in een tijd met duidelijke rollenpatronen. Ook op Bletchley Park vertegenwoordigden ze de tweede sekse:

These women were born in an era when they did what they were told,” she explains. “They were second fiddles to men. They weren’t expected to have a career. And yet they found themselves in this job they couldn’t even talk about, half of them not knowing what they were doing. The women of Bletchley weren’t the stars – they were the worker ants.”

Voor deze vaak jonge vrouwen vormde het geheime werk op Bletchley Park het hoogtepunt van hun loopbaan, aldus Dunlop. Daarna was het weer afgelopen met de pret, en zakten ze veelal terug in een ‘normaal bestaan’ als moeder en huisvrouw.

Rolpatronen en stereotypen zorgden er ook voor dat vrouwen minder kansen kregen om carrière te maken. Actrice Keira Kneightley, die codebreekster Joan Clarke speelt in de film:

It took Joan at least a year [to rise from the secretarial pool] even though she’d been recommended by a professor at Oxford [and not by Turing]. And then she wasn’t paid the same as the guys. It’s still the same feminist argument today: There’s no place at the table and if there is, there’s no equal pay.

Onderdeel van die misstanden vormde de gewoonte om het werk van vrouwen anders te benoemen. Mensen denken bij het woord ‘genie’ tot op de dag van vandaag automatisch aan een (blanke) man. Mannen zijn briljant. In dit geval: briljante codebrekers. Vrouwen? Nee, die doen iets anders – iets met minder status.

Neem het voorbeeld van Margaret Rock. Zij brak de code van de Enigma machine van de Duitse geheime dienst. Anderen weigerden Rock echter te erkennen als codebreekster:

Margaret was described as “the fourth or fifth best of the whole Enigma staff and quite as useful as some of the professors”, yet was only ever referred to as a ‘linguist’, never a code-breaker.

Een taalkundige, geen wiskundige en al helemaal geen codebreekster. Vanwege dat soort etiketten en percepties ontbrak haar naam lange tijd in het rijtje Alan Turing, Dilly Knox en andere mannen, die wél lof en eer kregen als briljante codebrekers.

Als individuele vrouwen al meer bekendheid kregen, bleef de nadruk vaak liggen op hun liefdesleven en hun band met beroemde mannen. Het filmverhaal van The Imitation Game maakt zich daar ook enigszins schuldig aan. Het scenario sluit Joan Clarke op in de ondersteunende rol van muze en liefje van Turing. Hetzelfde gebeurt in krantenartikelen naar aanleiding van de film. Gaat het een keer over Clarke, besteedt de journalist de meeste alinea’s aan haar relaties, verlovingen en huwelijk.

Kortom, er valt nog een wereld te winnen als het gaat om het zien en serieus nemen van het werk van vrouwen. Gelukkig kunnen belangstellenden steeds meer materiaal vinden. Dat is een positieve ontwikkeling – al die boeken, documentaires en series stellen stereotiepe beelden bij en laten zien dat vrouwen veel meer deden dan je misschien zou denken….

Orthodoxe joodse krant wist vrouwen letterlijk uit

Premier Angela Merkel liep mee tijdens de grote protestmars in Parijs, na de aanslag op het blad Charlie Hebdo. Maar dat zou je niet zeggen als je het beeldmateriaal bekijkt in de Israelische krant HaMevaser. Deze orthodox Joodse uitgave wiste voor publicatie alle vrouwelijke wereldleiders uit. Het is niet voor het eerst dat dit gebeurt in kringen van ultra-conservatieve media.

Heeej, liepen er echt alleen mannen mee?

Vrouwen verdwijnen op allerlei manieren uit beeld en uit de geschiedenis, maar deze methode is wel heel erg drastisch. Gewoon uitgummen die vrouwen. Behalve Angela Merkel wiste HaMevaser ook de Parijse burgemeester, Anne Hidalgo, en het EU-hoofd van buitenlandse zaken en veiligheid, Frederica Mogherini. Van de Deense minister-president Helle Thorning-Schmidt bleef alleen een hand over, helemaal links in beeld.

Ultra-orthodoxen doen dit wel vaker. Zo besloot de Joods-Amerikaanse krant Der Tzitung in 2011 om Hillary Clinton weg te Photoshoppen uit een andere historische foto, die van Obama en medewerkers terwijl ze de aanval volgen die Osama bin Laden het leven kostte. Niet alleen vrouwen zelf, maar ook met hen in verband gebrachte producten zijn het doelwit. Zo besloot de Hamodia daily vrouwenschoenen uit een foto te wissen.

Inmiddels ligt dit soort censuur steeds meer onder vuur. Nadat vervoersmaatschappijen in Jerusalem jarenlang vrouwen weerden uit reclames op bussen, kwam protestgroep Yerushalmim in actie. In 2012 gaf het hoogste gerechtshof van Israel de groep gelijk. De vrouwen keerden terug op het beeldmateriaal. Wie weet komt HaMevaser ook tot inkeer.

Taal maakt gedrag mannen steeds vaker zichtbaar

Feministe Mary Daly kon in de jaren zeventig nog schrijven dat vrouwen beroofd waren van hun vermogen om de wereld te benoemen. Inmiddels zijn we veertig jaar verder. Vrouwen lanceren steeds vaker termen om duidelijk te maken hoe zij de wereld ervaren. Een aantal nieuwe termen richt zich daarbij specifiek op het (bekritiseren van) gedrag van mannen. Mansplaining kende je waarschijnlijk al. Maar manslamming? Of manspreading? En wat doet Nederland met taalgebruik om duidelijk te maken wat mannen doen?

Tot een jaar of vijftig geleden beschikten vrouwen over weinig mogelijkheden om openlijk kritiek te uiten op het gedrag van mannen. Alleen al financieel en juridisch waren vrouwen te afhankelijk om een kritische houding aan te nemen. In Nederland trouwden de meeste vrouwen, en die waren tot 1956 handelingsonbekwaam. Hun man moest akkoord gaan met vakanties, grotere aankopen, verhuizingen enzovoorts.

Tegenwoordig beschikken vrouwen echter meestal over de juridische status van zelfstandig mens. Ze hebben vaker een eigen inkomen, en gebruiken computers en de sociale media. Dat hebben mannen geweten. Vrouwen beginnen mannen aan te spreken op hun gedrag. En verzinnen de woorden die ze nodig hebben om duidelijk te maken wat er aan de hand is.

Die trend heeft sterk te maken met de opkomst van het feminisme. Onder andere wetenschapster Maaike Meijer maakte duidelijk dat feminisme ook te maken heeft met taalgebruik. Waarom domineert bijvoorbeeld overal ‘hij’ in onze taal? Waarom is zij standaard ‘zijn’ XYZ? Nog steeds een actuele kwestie:

Mannen worden in kranten, talkshows en voxpops bijna standaard met hun achternaam genoemd. Vrouwen heten bij hun voornaam, zijn bovendien ‘vrouw van’. En als een wetenschapper/ filosoof/schrijver een vrouw is, dient dat apart te worden vermeld. Zonder die kwalificatie gaat men blind uit van een man. […] Sinds 1949 zijn we wat dit betreft geen bal opgeschoten, want ook in onze tijd is het masculiene in de taal nog altijd de norm.

Als het gaat om losse woorden zie ik vooral als trend dat we eufemismen afschaffen. Dankzij de ijver van een groep academici en journalisten is het woord ‘straatintimidatie’ bijvoorbeeld in zwang gekomen, als korte, duidelijke term voor gedrag van mannen, waar eerst vooral omschrijvingen voor gebruikt werden (‘vrouwen naroepen op straat’ en varianten daarvan).

Hetzelfde gebeurde met het woord ‘loverboy’. De aanduiding staat voor jongemannen die kwetsbare meisjes inpalmen en daarna de prostitutie indrijven. Loverboy klinkt veel te vriendelijk. Alsof liefde een rol speelt in het geheel. Mensen gaan er steeds vaker toe over om in plaats daarvan te spreken van ‘pooierboys’. Dan weet iedereen meteen dat het hier gaat om een vorm van criminaliteit en uitbuiting.

Ook Engelstalige feministen zijn zeer actief op taalgebied. Vaak zetten ze ‘man’ voor een werkwoord, om er zo een kritische lading aan te geven. Zo kennen vrouwen de lange geschiedenis van mannelijke ‘experts’ die hen wel eens even zullen uitleggen hoe de wereld in elkaar zit. Tot de uitvinding, in 2008, van de term mansplaining. Geen enkele man kan nu nog neerbuigend zeggen ‘ik weet beter dan jij hoe het zit’. Dan kunnen vrouwen onmiddellijk terugslaan met ‘mansplainer!’. In Nederland gebruiken mensen dit woord inmiddels ook gretig.

Mannen kunnen ook niet langer wijdbeens in het openbaar vervoer zitten terwijl de rest zwijgt en tandenknarst. Behalve dat het onbeleefd is om dit te doen, zien vrouwen haarscherp in dat het om meer gaat dan ‘alleen maar’ teveel ruimte innemen:

Maar de waarden die aan onze lichaamstaal kleven staan wel degelijk ongezien geschreven: ruimte innemen, laten zien dat je er bent, dat vinden we sterk en machtig. Wie haar benen moet sluiten en plaatsmaakt voor haar onverschrokken medepassagier, wordt ook geestelijk bescheiden.

Dankzij Amerikaanse feministen hebben we nu een woord om dit probleem te benoemen en bespreekbaar te maken: ‘manspreading’. De eerste vervoersmaatschappij heeft ‘te breed zitten door mannen’ al opgenomen in de huisregels – man, doe dit aub niet.

En nu is daar manslamming. De observatie dat mannen op straat gewoon doorlopen, in de automatische veronderstelling dat anderen wel voor ze opzij gaan. Vrouwen begonnen te experimenteren met manieren om dit patroon te doorbreken. Bijvoorbeeld door het mannengedrag te kopiëren en op hun beurt ook door te lopen.  Vele, vele botsingen volgden. Want mannen maken in de regel geen ruimte voor anderen. Zij doen aan manslamming.

Dit soort woorden zijn niet alleen nuttig om ervaringen van vrouwen te omschrijven. Ze definiëren en problematiseren situaties die te lang onzichtbaar en daardoor vanzelfsprekend waren. Vrouwen kunnen taal vervolgens gebruiken om verandering te eisen:

change begins by pointing out what needs changing. All of these stories happened because women started speaking up about these things, started saying, you need to make room for us here. Whether we’re talking about the subway or the sidewalk or sex, guys, you need to not have selfishness as the default. And the easy cure for manspreading is simple manners.

Vooruitgang!

Lees vrouwen: zeg me wie ik ben

De Spaanse auteur Julia Navarro oogstte veel succes met ‘Zeg me wie ik ben’, vertaald door Marjan Meijer. Vorig jaar kwam de roman zelfs in een Engelse vertaling uit als audioboek, zodat nog veel meer mensen zich in het verhaal kunnen storten van een journalist, Guillermo Albi, die het leven van zijn overgrootmoeder Amelia Garayoa probeert te ontrafelen. Ook ik begon te lezen, maar ik legde het boek op pagina 835 weg met gemengde gevoelens – net niet helemaal uitgelezen. Ik werd het zat. Hoe kan dat?

Voor Lees Vrouwen 2015 was deze roman voor mij een makkelijke keuze. De uitgangspunten van Zeg me wie ik ben klinken uitstekend. Een vrouwelijke hoofdpersoon, die opgroeit in het Spanje van de jaren twintig en dertig, en die betrokken raakt bij alle grote conflicten van de vorige eeuw – de Spaanse Burgeroorlog, de Tweede Wereldoorlog, de koude oorlog. Inclusief romantiek en spionage. Klinkt spannend en veelbelovend, kom maar op!

Ik worstelde echter met dit boek. Uiteindelijk kom ik erop uit dat de structuur van het verhaal mij tegenstaat. Navarro neemt de journalist als leidraad. Hij krijgt opdracht van familieleden om het levensverhaal van Amelia te ontdekken en te beschrijven. Ze stellen als voorwaarde dat hij alles in chronologische volgorde moet doen. Die instructie geven ze ook aan personen waarmee de journalist contact opneemt: ze vertellen hem alleen wat er op dat moment speelde.

Dat betekent ten eerste dat Guillermo van hot naar her reist. Amelia is drie weken in Londen. Hij naar Londen. Ze gaat een maandje terug naar Spanje. Hij vliegt ook terug naar Spanje. Amelia ging indertijd weer terug naar Engeland. Hup, Guillermo stapt ook weer in het vliegtuig terug naar Engeland. Zo stuitert Guillermo in het rond, en de lezer met hem.

Het is net alsof Navarro ook wel doorheeft dat dit omslachtig is. Verschillende keren laat ze een personage zeggen: ‘ja, Guillermo, ik begrijp dat je dit niet leuk vindt, maar de afspraak is nou eenmaal dat je alles stapje voor stapje zelf moet ontdekken. Kom maar terug als Amelia hier weer terug kwam, dan praat ik ook weer verder’.

Ten tweede betekent deze structuur dat het verhaal van Amelia op een afstandelijke manier, met onderbrekingen, tot je komt. Anderen vertellen over Amelia. Net als je die afstand overbrugt hebt en lekker in haar verhaal zit, gooit Navarro je er weer uit. Dan verplaatste Amelia zich en moet Guillermo ook weer op reis. Dat leidt tot saaie passages over reisarrangementen, hotels en korte, vlak geschreven introducties van nieuwe informanten. Ik ervoer dat als hinderlijke onderbrekingen.

Daar komt bovenop dat ik me als lezer ergerde aan verschillende personages. Navarro maakt bijvoorbeeld een karikatuur van Guillermo’s moeder. Ze zeurt, foetert hem uit omdat hij zijn loopbaan als journalist volgens haar te grabbel gooit, en vraagt daarna of haar jongen wel gezond eet. Getver. Ook maakt Guillermo cynisch gebruik van de diensten van zijn moeder en andere vrouwen (eten, seks, de was). Want hij is zo jongensachtig sexy en onweerstaanbaar dat ze hem alles vergeven, schrijft Navarro verschillende keren. Nou, als ik een van zijn vriendinnen zou zijn, had ik die egoïstische Guillermo allang mijn huis uit geschopt.

Tenslotte had ik moeite met de verschillende vormen van melodrama in het boek. Redelijk aan het begin van het verhaal blijkt bijvoorbeeld dat Amelia haar huwelijk ontvluchtte en daarbij haar zoontje achter liet. Deze keuze achtervolgt haar en ze doet steeds opnieuw pogingen weer contact te krijgen met haar zoon.

Het ligt aan de lezer wat die met zulke passages doet. De een vindt dat Navarro op een pure en prachtige manier beschrijft hoe Amelia worstelt met haar rol als moeder, en probeert haar zoon te zien. Ikzelf vond deze passages juist tenenkrommend. Als lezer voelde ik veel meer sympathie voor de familie, die Amelia afraadt contact te zoeken omdat het toch steeds weer eindigt in fysieke worstelingen, gejank en geruzie. Wat ook inderdaad iedere keer gebeurt.

Beide leeservaringen zijn ok. Het betekent vooral dat dit niet mijn boek was. Uiteindelijk gaf ik de worsteling op. Misschien kan ik ooit nog de moed opbrengen die laatste 200 pagina’s te lezen, maar ik ben er even klaar mee. Zeg me wie ik ben: waarschijnlijk een cynische lezer, die weinig geduld heeft met de onlogische opzet van Guillermo’s speurtocht, en die niet goed tegen vrouwen kan die huilend uitroepen ‘maar ik ben toch je moeder’.

Kritiek Jinek richt zich vooral op uiterlijkheden

Eva Jinek is de eerste en enige met een talkshow laat op de avond. Dat hebben we geweten. De media ontploften bijna toen Jinek een rokje droeg. Want je zag Het Been. En kon die ongemakkelijke bank niet weg? Kwam Pauw maar terug…. Ondertussen bezweek Jinek bijna onder de druk van Vertegenwoordiger Aller Vrouwen die Alles Goed MOET doen want anders dan. Iedereen stond stijf van de zenuwen, zoals het NRC schreef. UPDATE Zie ook: Het Jinek afzeiken is begonnen. Zó voorspelbaar is dit fenomeen….

Jinek begint in een beladen klimaat. Allereerst persoonlijke perikelen. Jeroen Pauw wilde niet samen met Eva Jinek, aldus het NRC, dus treden ze apart op, met Jinek in de rol van ‘de tijdelijke vervanger’ van Pauw. Daar bovenop komt de druk van de eenling:

Dit type opmerking ontstaat in een klimaat waarin vrouwen de minderheid zijn. Ze kunnen niet zichzelf zijn, maar vertegenwoordigen hun sekse. Vanuit die positie MOET een pionierster het waar maken. Want als Jinek mislukt, mislukken vrouwen als groep. Zie je wel! Je moet die lichtgewichten ook geen talkshow laten leiden…. Zie ook:

In Nederland lijken professionele televisierecensenten deze en andere vormen van seksisme enigszins te onderkennen. Zo schreef Hans Beerekamp in het NRC dat Jinek vaak op eieren moet lopen, omdat het succes haar door menigeen niet gegund wordt.

Onder andere op Twitter leveren mensen het levende bewijs van die observatie. Allerlei mensen leveren op de persoon gerichte kritiek via #jinek. Wat doet dat mens in hemelsnaam op de televisie:

 5 min.5 minuten geleden  Eefje past zich wel aan vanavond.i.p.v. van kort rokje nu netjes de benen bedekt met leren pijpen..
 3 min.3 minuten geleden  Mis de levenservaring bij Eva Jinek. Het gaat te snel met haar loopbaan. Wanneer gaat Pauw weer beginnen?
 5 jan. Onbegrijpelijk dat weer plaatsmaakt voor terwijl Pauw net op stoom komt… De onnavolgbare wegen van de publieke omroep.
 4 min4 minuten geleden Ooit is er iemand geweest die dacht dat Eva Jinek ergens aanleg voor had.
Een anonieme reaguurder bij de NRC-berichtgeving wist bovendien wel waarom Jinek Pauw mocht vervangen:
Die hele Jinek is ook maar omhoog gehyped omdat enkele kerels blij waren een stukje boezem van haar te zien. De helaasheid straalt er in ieder geval aan alle kanten af, we hadden niks beters dus kiezen we Jinek.
‘Die hele Pauw is ook maar omhoog gehyped omdat enkele wijven blij waren een stukje  borstkas van hem te zien”. Klinkt uiterst dubieus, nietwaar? Dat komt omdat dit type aantijging zo seksistisch als de pest is.
Waarna berichten volgden dat circa 100.000 mensen afhaakten bij de tweede avond van ‘de blondine‘, zoals De Telegraaf haar omschrijft. Jeroen Pauw blijft ondertussen gewoon Jeroen of Pauw heten, afhankelijk van het medium. Krantenkoppen geven hem de geruststellende boodschap dat de kijkcijfers tegenvallen, maar dat hij beslist niet van de buis wordt gehaald.
Jinek krijgt die ruimte niet. Er kan in haar geval blijkbaar maar 1 verhaal bestaan: het was om te beginnen al niks, en goh, inderdaad, het is niks, en het kan ook nooit wat worden. Wij willen Pauw terug! Waarbij opvalt dat vooral mannen Pauw terug willen. Vrouwen weten wel beter.
Een vrouw kan pas enigszins ontspannen een late night talkshow doen, als er meerdere late night talkshows van vrouwen zijn. Dan wennen mensen er vanzelf aan en kunnen we hen op hun eigen merites beoordelen, in plaats van commentaar leveren op lichaamsdelen zoals een been of een boezem. Hopelijk hoeven we daarvoor niet te wachten tot 2063. (O wacht…)
Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 62 andere volgers