Category Archives: Seksisme alarm

Voorbeelden van alledaags seksisme

Canadese politie wuift aangiften verkrachting weg

Canadese politieregio’s wuiven gemiddeld 1 op de 5 aangiftes van seksueel geweld weg. Volgens de agenten van dienst is er in zo’n geval niets strafbaars gebeurt, klaar. Eerder bleken politiekorpsen in de V.S. over dezelfde blinde vlek te beschikken. Door aangiftes niet te accepteren en geen onderzoek te beginnen, blijven misdaden onbestraft, kunnen daders door en blijven slachtoffers in de kou staan.

Niet zo stoer als het om seksueel geweld gaat

Niet zo stoer als het om seksueel geweld gaat

De Canadese cijfers kwamen met veel moeite boven water, nadat de krant Globe and Mail honderden verzoeken om informatie indiende. Uit het door hardnekkige journalisten verkregen overzicht blijkt dat korpsen onderling grote verschillen tonen. Zo kent de regio New Brunswick twee politieposten die ongeveer hetzelfde aantal bewoners onder z’n hoede heeft. In het ene gebied, Fredericton, komen agenten tot 16% ‘valse’ of ongefundeerde aangiften, terwijl dat in Saint John oploopt tot een bizarre 51%.

Daarnaast kwamen rare verschillen per regio naar voren. Zo zou in Mississauga een kwart van de aangiften nergens op gebaseerd zijn, terwijl de politie in een grote stad als Toronto 7% ongefundeerd vindt. In sommige regio’s loopt het percentage aangiftes die volgens de politie nergens op slaan, op tot 60%. Commentatoren wijten deze situatie aan vooroordelen tegen vrouwen, waardoor agenten onwillig zijn om vrouwen te geloven en een onderzoek te starten. Die houding verandert valse aangiften in een mensenrechten-kwestie die past in een problematisch patroon:

Systemic discrimination in policing remains a significant human-rights issue in Canada and one that the Ontario Human Rights Commission has been tackling for well over a decade. Beyond the issues of unfounded sexual-assault cases, this includes failing to properly investigate thousands of cases of missing and murdered indigenous women and girls. It includes the overpolicing of black, Middle Eastern and indigenous men based on stereotypes. And it includes excessive use of force on people with mental-health disabilities. The end result is that some groups of people are overrepresented in our criminal justice system while some criminals are free to walk our streets.

Het beeld lijkt heel erg op dat van de Verenigde Staten. Ook daar kwamen grote, onverklaarbare verschillen aan het licht tussen politieposten. Scottsdale, Arizona registreerde 46% ”valse” incidenten van verkrachting in de periode van 2009 tot en met 2014. In Grand Prairie, Texas,  36%. Pittsburgh registreerde de politie 30% ”valse” aangiftes en in Baltimore 34%. Eén korps wilde zelfs beweren dat 54% van de aangiften nergens op slaat. Ja ja….

Canadese autoriteiten dringen bij de politie aan op een grondig onderzoek naar al die zogenaamd valse of onbewezen aangiften. De politie zou zaken alsnog in onderzoek moeten nemen en excuses aanbieden aan slachtoffers die impliciet voor leugenaar uitgemaakt werden.

Ook kijken betrokkenen met veel belangstelling naar een experiment in de stad Philadelphia. Daar werken agenten al zeventien jaar samen met lokale belangenverenigingen en  vertegenwoordigers van een Women’s Law Project. Zij bestuderen aangiftes van seksueel geweld en adviseren de politie. Sindsdien daalde het aantal valse aangiften van 18% naar 4%. Ter vergelijking: deskundigen gaan bij seksueel geweld uit van 4 tot maximaal 8% ongefundeerde aangiften. Die 4% kun je zien als het ”normale” aantal.

Moet je nagaan hoeveel vrouwen de politie tot nu toe in de kou laat staan…. Ook in Nederland trouwens, waar gebrekkige praktijken bij de politie en zaken zoals een bedenktijd bij aangifte van aanranding, nog steeds kamervragen opleveren.

Ruim helft docenten en ouders discrimineren meisjes en jongens

57% van de leraren geven toe dat ze meisjes en jongens (onbewust) stereotyperen op school. Ruim de helft van de ouders geeft toe dat ze hun zonen anders behandelen dan hun dochters. En jongeren zien exacte vakken als ‘mannelijk’ en dus minder geschikt voor meisjes. Dat blijkt uit een Engels onderzoek, uitgevoerd ter gelegenheid van een Maand van de Exacte vakken.

Deze stereotypering heeft negatieve gevolgen voor meisjes. Zo maakte 54% van de ondervraagde docenten mee dat meisjes onder druk van hun ouders stopten met exacte vakken. Deze vroege uitval voorkomt dat meisjes een echte vrije keuze kunnen maken. Misschien zijn ze stiekem best ok in wiskunde, maar als dat geldt als ‘iets voor jongens’ en je ouders zeggen ‘wiskunde is veel te moeilijk voor jou, stop er maar mee’, dan moet je als kind van goede huize komen om een eigen koers te varen.

Tegen de tijd dat het gaat om studeren en een baan vinden, domineren jongens en mannen en halen werkneemsters nog geen kwart van het totaal uit bij bedrijven. Samenlevingen verspillen zodoende bergen talent.

De studie past bij eerdere onderzoeken. Zo blijken docenten de wiskundige vaardigheden van jongens al vroeg veel hoger in te schatten dan bij meisjes. Zij krijgen bij voorbaat het vertrouwen van docenten. Meisjes niet. Uit een ander onderzoek bleek vervolgens dat docenten wiskundehuiswerk van meisjes betere cijfers geven dan dat van jongens, maar alleen zolang ze niet weten of een jongen of meisje de sommen maakte. Zodra ze de sekse wisten, gaven ze meisjes juist lagere cijfers dan jongens.

Hetzelfde overkomt vrouwen als ze bijvoorbeeld software programmeren en aanbieden op een platform zoals GitHub. Gebruikers gaven hun producten hoge waarderingen, maar alleen als ze geen idee hadden of een man of een vrouw erachter zat. Zodra ze wisten dat het programma van een vrouw kwam, vonden ze het niks meer.

Kortom, docenten en ouders zijn gewoon een product van een seksistische maatschappij. We zwemmen met ons allen in hetzelfde water, geven de boodschap vervolgens door aan kinderen en zo leren kinderen al vroeg hoe het hoort. Genialiteit is een mannelijke eigenschap, weten meisjes van zes al. Aan wiskunde hoeven ze niet te beginnen want dat kunnen meisjes niet, tenzij je een uitzonderlijke freak bent. Waarna meisjes afhaken en iedereen zegt ‘zie je wel, wiskunde is niets voor meisjes.’ Zo houdt het patroon zichzelf in stand….

En de Oscar gaat naar….. een man

Jaarlijks reikt de Amerikaanse filmindustrie Oscars uit, en jaarlijks blijkt welke verhalen, personages en makers de dominante cultuur belangrijk vindt: het werk van blanke mannen en de verhalen van blanke mannen. Vrouwen maken slechts 20% van de genomineerden uit. Het protest groeit, onder de noemer Oscars So Male. Hollywood heeft een enorm mannenprobleem, waardoor mannen kansen en werk aan andere mannen geven en vrouwen buiten in de kou staan.

Vakblad Variety signaleert dat de diversiteit op het gebied van huidkleur een beetje toenam en, na een aantal zeer magere jaren, nu weer opklom naar het niveau van 2007. Onder andere Octavia Spencer, Denzel Washington en Viola Davis maken dit jaar kans op een Oscar en in de categorie ‘beste film’  staan Moonlight, Hidden Figures en Fences, drie films met ras en etniciteit als belangrijk thema.

Deze relatieve vooruitgang strekt zich echter niet uit tot de seksen. Als je de acteurscategorieën even buiten beschouwing laat, domineren mannen in hoge mate. Dit jaar nomineerde de Academy of Motion Picture Arts and Sciences geen enkele vrouw voor beste regisseur of cinematograaf. De categorie scenarioschrijver leverde slechts 1 vrouw op uit een groep van minstens 10 genomineerden. Bij producenten ziet het beeld er iets gunstiger uit: negen van de 30 genomineerden zijn vrouw.

Al met al komen mannen op 80% van de genomineerden. De Academy nomineert liever een jodenhater als Mel Gibson dan een vrouw, aldus actrice Lena Dunham:

“It’s so crazy that Mel Gibson gets to make those insane movies and like scream about Jewish people on the street and then he gets to make a movie and everyone’s like, ‘But he’s an artist!’” Dunham is confident that, “If a woman went on a rant about Jews she would literally be like put in a dungeon.” Robinson inserted that, adding insult to injury, Gibson was nominated for “fucking Hacksaw Ridge,” a film she places in the cinematic genre of a “white dude jerking off about the heroism of another white man—I could not be less interested in that.”

De mannelijke dominantie is hardnekkig. Uit onderzoek blijkt dat vrouwen in de periode van 2005 tot 2016 gemiddeld nooit verder kwamen dan 19% van de Oscarnominaties. Dit jaar biedt meer van hetzelfde. Alleen in de categorie ‘korte documentaires’ bevat de lijst evenveel mannen als vrouwen. Heel toevallig gaat het dan om relatief goedkope films, die je zelfstandig kunt maken met weinig middelen.

Bij de acteurscategorieën kom je altijd 50-50 uit, maar ook dan zie je opvallende verschillen. Zo hebben vrouwen in de categorie ‘beste ondersteunende actrice’ opvallend vaak rollen waarin ze een mannelijke hoofdpersoon helpen. Bijvoorbeeld als loyale echtgenote van of als de moeder van. Omgekeerd gaat het bij ondersteunende acteurs meestal om schurkenrollen, of zelfstandig opererende personages die het pad van een mannelijke hoofdpersoon kruisen, signaleert website Goldderby.

Waarom zijn lof en eer voor vrouwen en ‘vrouwenverhalen’ belangrijk? Welnu:

Because what we choose to honour doesn’t only tell us who excelled; it tells us who we are. If women aren’t integral to our storytelling, it skews the perspective of which stories are “worth” hearing, and how they’re told. At this point, you’re likely smacking your head, thinking you’ve heard all this before. Listen, I would give anything not to be still writing it. But the statistics keep forcing me to, like some film-columnist Ancient Mariner with a dead Oscar hanging around my neck.

Dus is het veelbetekenend dat wij als cultuur vrouwen marginaliseren. Het ontneemt vrouwen kansen en sluit deuren voor ze. Zo pikte Steven Spielberg het werk op van Colin Trevorrow omdat hij zichzelf in deze regisseur herkende. Hij gaf hem een miljoenenbudget en de kans om Jurassic World te regisseren. Dit gebeurde in hetzelfde jaar waarin Kathryn Bigelow Zero Dark Thirty uitbracht (omzet ruim 95 miljoen dollar). Maar, zoals Johanna Schneller van dagblad de Globe and Mail constateert:

Bigelow is the only woman to have ever won a best director Oscar, for 2008’s The Hurt Locker. But if Spielberg saw himself in her, he hasn’t said so. And she’s not directing Star Wars: Episode IX, either. Colin Trevorrow is.

Zo houd je de status quo in stand en kom je vanzelf op baggercijfers zoals 7% regisseuses in de top 250 van meest succesvolle films uit 2016. En weet je vrij zeker dat Oscars naar een man gaan.

Stereotypen richten al vroeg schade aan bij meisjes

Meisjes van een jaar of zes zijn er al vast van overtuigd dat genialiteit een mannelijke kwaliteit zou zijn, waar zij als meisje en toekomstige volwassen vrouw helaas niet over beschikken. En meisjes leren al jong dat ze afhankelijk van anderen zijn voor het doen van uitgaven: ouders geven dochters 20% minder zakgeld en minder financiële vrijheid dan hun zonen. Dat blijkt uit twee recente onderzoeken naar opvattingen over mannen en vrouwen.

Ouders besluiten of hun kind zakgeld krijgt en zo ja, hoeveel en hoe vaak. Wat blijkt uit onderzoek? Ouders geven jongens 20% meer zakgeld, houden regelmaat aan, en laten hun zonen redelijk vrij in wat ze er mee doen. Meisjes daarentegen krijgen minder geld, op onregelmatige momenten, en in veel gevallen blijven ouders betrokken bij wat ze met dat zakgeld doen. Meisjes moeten bijvoorbeeld vaker aan hun ouders vragen of ze een uitgave mogen doen en als dat al mag, krijgen ze het geld niet zelf in handen maar gaan de ouders mee om de portemonnee te trekken.

Ook Nederlandse ouders doen dit:

Wie er niet van opkijkt is Joop Schipper, hoogleraar Arbeids- en Emancipatieeconomie aan de Universiteit van Utrecht en expert op het gebied van beloningsverschillen tussen mannen en vrouwen. “Dit is niet het eerste onderzoek waarin deze ongelijkheid wordt beschreven. Het begint bij het zakgeld, daarna krijgen jongens meer betaald voor hun eerste bijbaantje en  zo gaat het door in het hele verdere leven.

Meisjes leren op die manier al vroeg dat jongens meer verdienen, dat ze van anderen afhankelijk zijn voor geld, en dat geld niet iets is waar ze zelfstandig over te beslissen. Dat onderscheid maken niet alleen ouders, maar ook scholen. Zo krijgen meisjes in de Amerikaanse staat Utah op school te horen dat ze zich, als ze met een jongen uitgaan, ‘vrouwelijk’ moeten gedragen, hem moeten behagen en zijn geld niet mogen verkwisten,

Ook op andere manieren krijgen meisjes signalen dat ze minder zijn. De onderzoekers van de ‘wie is de slimste’ studies kwamen er bijvoorbeeld achter dat jongens en meisjes op hun vijfde nog geen verschillen zien tussen de seksen als het gaat om genialiteit. Tegen de tijd dat ze zes worden, hebben meisjes echter verinnerlijkt dat alleen jongens ‘van nature’ briljante slimheid vertonen.

Dit verschil bij zesjarigen treedt op ongeacht de opvoedingsstijl van de ouders, inkomensgroep of etnische achtergrond. De onderzoekers wijten het aan ‘de cultuur’. Die toont, op enkele uitzonderingen na, louter jongens en mannelijke figuren die geniaal zijn en allerlei problemen oplossen. Denk aan de gemiddelde door mannen gedomineerde geschiedenisles op school, Sherlock Holmes, de mannen van Star Trek, dr. Who, enzovoorts. Ook speelgoed laat niet na om meiden te vertellen dat wiskunde zo moeilijk is en dat wetenschap alleen kan met roze kleuren.

Meisjes verinnerlijken die stereotypen. Met grote gevolgen. Ze reageren minder vaak op studiebeurzen als die gepromoot worden met vragen van het type ‘ben jij slim genoeg?’ (want meisjes zijn niet slim, dus helaas). Ze achten zichzelf minder geschikt voor studies die naar verwachting grote intelligentie vereisen, en beginnen zodoende niet aan een loopbaan in de exacte vakken.

Om het schadelijke effect van dit soort overtuigingen tegen te gaan zijn voorbeelden nodig, denken de onderzoekers. Meer fictieve heldinnen die geniaal blijken. Meer aandacht voor vrouwen die, in heden of verleden, blijk gaven van genialiteit en iets uitvonden, ontdekkingen deden en/of succesvol werkzaam zijn binnen exacte beroepen. En wist je dat James Bond’s Q in werkelijkheid een vrouw is? Zulke voorbeelden kunnen als tegengif dienen voor de stereotiepe beelden waar wij als maatschappij jongens en meisjes mee overspoelen.

Seksisme alarm: Forge of Empires

Terug naar de jaren vijftig met een Flintstones-achtige oertijd! Dat was het eerste wat ik dacht bij het zien van een reclame voor een nieuw online spel. In Forge of Empires kun je als speler een beschaving opbouwen – niks nieuws onder de zon, vele games doen hetzelfde. Maar de reclamespot laat het spel zien aan de hand van een heterostelletje, en geeft daarin blijk van een oerconservatieve, seksistische visie:

Wat opvalt bij dit reclamefilmpje is dat de mannelijke handelaar de primitieve man bij de hut benadert. Zij onderhandelen als mannen onder elkaar. De vrouw komt er pas bij als er een misverstand ontstaat: de handelaar lijkt de man om de/’zijn’ vrouw te vragen, waarop zij duidelijk schrikt, naar haar man rent en de man haar beschermt met agressief dreigend gedrag.

Met andere woorden: in deze wereld kan een vrouw bezit zijn, iets wat de ene man aan een andere man kan verkopen. Pardon? Dat de handelaar het misverstand recht zet, doet niets af aan deze seksistische situatie. De schrik van de vrouw en agressie van ‘haar’ man geven duidelijk aan dat vrouwenhandel een optie is in deze oertijd.

In dit geval niet: de handelaar heeft zijn oog laten vallen op de mooie ketting van de vrouw. De vrouw geeft haar ketting af aan ‘haar’ man, waarna de mannen onderling de deal sluiten. De man ruilt de ketting voor gereedschap voor hemzelf. De vrouw speelt in dit scenario een zeer passieve rol. Zelf doet ze niks, alleen mooi zijn en een ketting weggeven. In een context van vrouwenhandel en een duidelijk verschil tussen tengere sexy poppetje en agressieve, grotere, sterkere man, is het maar de vraag hoe vrijwillig ze dit doet. Wat als ze zou weigeren? Kan ze dat? Of heeft de man dan het ‘recht’ zijn vrouw te slaan en de ketting met geweld af te pakken?

Vanaf daar gaat het snel: een montage toont hoe het alfamannetje in hoog tempo overduidelijk vrouwelijke sieraden ruilt voor allerlei mannelijke gereedschappen. Daarna zie je dat hij een middeleeuws huis bouwt. Zijn sexy poppetje mag de ladder vasthouden zodat hij niet valt. Zelfs in een verre toekomst, vol ruimtewagens en hologrammen, is er niks veranderd in de jaren vijftig rolpatronen: zij hangt slank en sexy aan zijn arm, terwijl hij een nieuwe ruil doet met een man. Mannen zijn de handelaar, de bouwer, de uitvinder en ontdekker. Het vrouwtje staat erbij, kijkt ernaar en poseert sexy.

Ik vind het echt verbijsterend dat dit eind 2016, begin 2017, zo klakkeloos in Nederlandse huiskamers op de televisie verschijnt. Wat is de boodschap aan meisjes en vrouwen? Wees sexy en strik de juiste vent, dan kun je passief meeliften en krijg je vanzelf meer sieraden, een mooier huis en betere spullen. Willen we dat als cultuur echt meegeven aan de helft van de bevolking?

Wil je weten hoe het echt zit met vrouwen in de oertijd en verder? Zie onder andere deze twee artikelen van mijn blog. Of boeken zoals Vrouwenwerk, de eerste 20.000 jaar , en onderzoeken die uitwijzen dat jagers-verzamelaars culturen meestal behoorlijk egalitair waren. En als het gaat om toekomstbeelden? Naast de visie van Forge of Empires plaats ik graag de beelden van allerlei auteurs die met hele andere werelden op de proppen kwamen, en projecten rondom feministische utopia’s. Er kan zo veel meer….

Vrouwen vogelvrij in nieuwe cultuur onder Trump

Donald Trump’s voorbeeld om vrouwen te behandelen als koopwaar en hen desgewenst in hun gleuf te grijpen, heeft effect. Partijgenoot Chris von Keyserling besloot op zijn beurt óók een vrouw tussen de benen te grijpen, want nu hoeft hij niet meer politiek correct te zijn. En vrouwen die werkzaam zijn binnen de hamburgerketen van de door Trump aangewezen nieuwe minister van Werk krijgen veel vaker dan gemiddeld te maken met seksuele intimidatie, mede door seksistische reclames van het bedrijf.

Von Keyserling is een Republikeinse politicus uit de staat Connecticut. Volgens de berichtgeving liet hij een politieke discussie met een werkneemster escaleren. Haar naam en functie worden niet genoemd, maar ze had een kantoor in hetzelfde pand waar Von Keyserling werkt. De discussie draaide er volgens de aangifte op uit dat hij haar uitschold voor lui, bloedzuigend vakbondslid en haar toebeet dat er een nieuwe situatie is ontstaan. Eentje waarin hij zich niet meer politiek correct hoefde te gedragen. Waarop hij haar achtervolgde tot in haar kantoor en haar, toen ze weg wilde lopen, in haar vagina greep en zei:

According to the warrant, he “looked back with a really evil look in his eyes and said, ‘it would be your word against mine and nobody will believe you.”

De vrouw diende een klacht in, mede omdat ze er achter kwam dat Von Keyserling zich vaker seksistisch en agressief gedraagt jegens vrouwen. De politie arresteerde hem. De Republikein probeert de situatie nu te herformuleren als een grap, een speels gebaar, iets wat heus niet zo erg is als overgevoelige vrouwen beweren en komop mensen, niet zo moeilijk doen. Het lukte Trump, dus waarom Von Keyserling niet?

Dat een seksistische houding jegens vrouwen gevolgen heeft voor normen en waarden, blijkt ook uit onderzoek naar de situatie in de hamburgerketen van Andrew Puzder. Trump droeg deze man voor als degene die zich over de arbeidssector moet buigen. Puzder heeft een goed gedocumenteerde geschiedenis van seksuele intimidatie en seksistische reclamecampagnes vol halfnaakte modellen.

Dat voorbeeld werkt negatief door binnen zijn onderneming. Rapporteren gemiddeld 40% van de fast food medewerksters seksuele intimidatie, bij Puzder’s bedrijven stijgt dat percentage naar 66%. Klanten beroepen zich daarbij op de seksistische reclames om hun gedrag goed te praten: in die filmpjes zijn de vrouwen gewillig en vrijelijk beschikbaar om te bepotelen, dus waarom de medewerksters dan niet? The Guardian concludeert somber:

When the person at the top of a company normalises objectification, it makes it much more socially acceptable for others to treat women in a similar way. This is one of the clearest illustrations yet of the “trickle-down” effect we see when people who themselves exhibit prejudiced views are put in positions of great power. It is a phenomenon we must prepare ourselves to see a great deal more of after Donald Trump is inaugurated as the 45th President of the United States.

Seksisme alarm: afspiegeling van de bevolking

Is het goed of juist onbelangrijk als de beoefenaars van een vak een afspiegeling van de bevolking vormen? Het antwoord van die vraag hangt af van de situatie. Versterkt het argument de positie van mannen, dan is het cruciaal dat een beroepsgroep een afspiegeling van de samenleving vormt. Gaat het om vrouwen, dan is precies datzelfde argument opeens waardeloos en onmogelijk uit te voeren.

Neem hoogleraren. Die beroepsgroep bestaat, nog steeds, voornamelijk uit mannen. Minister Bussemaker (en velen met haar) problematiseert die scheve situatie en wil dat universiteiten in 2017 honderd vrouwelijke hoogleraren aannemen. Wat vindt filosoof Sebastien Valkenberg daar van? De Volkskrant geeft deze man een podium om het volgende te zeggen:

Ik was ook niet onder de indruk van de argumentatie van de drie vrouwelijke wetenschappers binnenin de krant. Een van die hoogleraren zei bijvoorbeeld dat het goed is dat de wetenschap een afspiegeling is van de samenleving. Ik zou eerlijk gezegd niet weten waarom een universiteit een afspiegeling zou moeten zijn van de samenleving. Dat brengt grote praktische problemen met zich mee. Want hoe moet dat er in de praktijk dan uitzien? Een stad als Amsterdam heeft 188 nationaliteiten; moet dit dan allemaal vertaald worden naar de samenstelling van de onderwijspopulatie en misschien wel het curriculum?

Afspiegeling van de samenleving, waardeloos argument, niet doen! Prima als de gemiddelde hoogleraar gewoon, zoals eeuwenlang het geval was, een oudere blanke man blijft. Ook als allang duidelijk is dat die eenheidsworst de wetenschap geen goed doet.

Maar dan, als het gaat om mannen. Eeuwenlang was de rechterlijke macht ferm in mannenhanden. Tot de jaren vijftig werden vrouwen niet eens toegelaten: ”ongeschikt vanwege hun “natuurlijke aanleg en geestelijke eigenschappen”, noteert tijdschrift Opzij. De afgelopen jaren komen er echter steeds meer vrouwen bij. Ook de topfunctionarissen, de rechters, zijn steeds vaker een vrouw.

En kijk: opeens is het zeer belangrijk dat rechters een afspiegeling vormen van de samenleving:

Vrouwen vonnissen niet anders, zegt ook een woordvoerder van de Haagse rechtbank. Maar het gaat haar om de beeldvorming, nu haar rechtbank 68 procent vrouwelijke rechters heeft. „We zouden een afspiegeling moeten zijn van de maatschappij. Als een verdachte man in een verkrachtingszaak drie vrouwelijke rechters treft, kan hij denken: ik ben al veroordeeld. Dat is niet zo, maar dat gevoel kan er wel zijn.”

Over de gevoelens van vrouwen als ze, bijvoorbeeld in zaken rond alimentatie en seksueel geweld een louter mannelijke rechtbank aantreffen, natuurlijk geen woord. Waarna rechtbanken plannen opperen om het aantal vrouwen in te perken en extra hun best te doen om meer mannen aan te nemen. In 2010 zong het idee van een quotum al rond, om het aantal vrouwen te beperken, en de Haagse rechtbank wilde positieve discriminatie van en voor mannen instellen, om maar wat voorbeelden te noemen. Duidelijke effecten van een knap staaltje framing.

Kortom, ik concludeer dat de dubbele moraal in Nederland springlevend is. We meten met twee maten. Meer mannen = goed. Meer vrouwen = slecht. De argumenten daarvoor slepen we er met de haren bij, al naar gelang de situatie en om welke sekse het gaat. UPDATE: zoals weblog Stellingdames de positie van filosoof Sebastien Valkenberg verklaart (na eerst gehakt te hebben gemaakt van zijn redenaties):

Het is goed mogelijk dat Valkenberg zich wegens deze maatregel van Bussemaker bedreigd voelt in zijn eigen positie als witte man. Gelijkheid voelt voor geprivilegieerden vaak als onderdrukking. Of zoals Obama het in zijn afscheidsspeech verwoordde over antiracisme-activisten in zijn land: “They’re not demanding special treatment, but the equal treatment that our founders promised”.

Hear, hear.

UPDATE 2: dit erudiete weerwoord op het stuk van Valkenberg, door filosofe Chantal Bax.

Seksisme alarm: Cixin Liu heeft een genderprobleem

Chinese science fiction! Winnaar van de Hugo Award voor beste sf roman! Goede recensies! Ik begon met een open geest aan ‘The Tree-Body Problem‘ van auteur Cixin Liu, maar helaas liep mijn leeservaring averij op. Want zoals wel vaker gebeurt, heeft de schrijver een vrouwenprobleem. Mannen domineren het verhaal. Zodra een vrouw ten tonele verschijnt, vallen woorden als ‘kil’, ‘koud’ en ‘afstandelijk’.  De schaarse vrouwelijke personages gaan bovendien dood, of zorgen voor rampen.

Voor alle duidelijkheid: prima als een vrouw slechte keuzes maakt/een schurk is. Dat kan een goudmijn zijn voor een auteur en prachtige, spannende boeken opleveren. Het slecht-zijn verandert pas in een probleem als de auteur een karikatuur schept zonder de bijbehorende humoristische bedoeling. Als hij de paar vrouwelijke personages beschrijft in negatieve termen, als kille, zwakke, moeilijk benaderbare sfinxen. Als verder mannen, mannen en nog eens mannen het verhaal dragen en verder brengen.

Niet alleen maken vrouwen nauwelijks deel uit van de gebeurtenissen, ze krijgen ook op andere manieren een tweederangs status. Steeds komt hun uiterlijk ter sprake. Ik probeer spoilers zoveel mogelijk te vermijden, maar meteen in het begin schieten soldaten een vrouw neer. Ze staat tijdens China’s culturele revolutie boven op een muur met een vlag te zwaaien, wordt geraakt, valt. Bij dit alles besteedt Liu buitensporig veel aandacht aan haar slanke figuur en de sierlijkheid van haar bewegingen. Ook op andere plekken in het boek krijgt het uiterlijk van een vrouw alle aandacht, voordat je als lezer verder iets over haar hoort. Dat heet seksualisering. Bij mannelijke personages gebeurt dat niet.

Daarnaast draait een groot deel van het verhaal om een computerspel – niet zomaar een game, maar eentje met grote effecten op de gebeurtenissen in de echte wereld. Alle bij name genoemde personages in dat spel zijn mannen. Veel van hen dragen bovendien de namen van grootse Westerse wetenschappers uit het verleden, zoals Newton en Einstein. Echte revolutionaire wetenschap komt uit de koker van mannen. Mannen maken uit hoe de beschaving zich ontwikkelt. Zij bepalen, kiezen en beslissen.

Wat ik opmaak uit die opeenstapeling van aanwijzingen is, dat de auteur het niet goed voor heeft met zijn vrouwelijke personages. Hij kan niks met ze. Man = goed! Vrouw = dubieus, waarschijnlijk slecht! Als de lippendienst bewezen is – kijk, een vrouwelijk personage werkt als wetenschapster op een geheime militaire basis! – verlegt hij zijn focus naar de mannelijke personages, die veel meer ruimte innemen, handelen, de ontwikkelingen bepalen, letterlijk en figuurlijk het spel spelen, het échte talent hebben.

Ik heb echt geprobeerd met een onbevangen blik te lezen. Pas op pagina 253 gaf ik het op. Met tegenzin, want ik wilde graag ervaren wat deze Chinese auteur het genre kon brengen. En met teleurstelling, want de recensies waren zo positief van toon. Daarbij moet wel gezegd worden: die positieve recensies komen, achteraf gezien, vooral van mannen. Vrouwen benoemen veel eerder dat het seksisme van Liu voor hen onverteerbaar is en de leeservaring aantast:

….the degree of sexism and gender essentialism is pretty staggering. Somehow Liu managed to get to 2016 without realizing that “she was a woman, not a warrior,” needs to be preceded with “Dammit, Jim” or omitted completely.

Misschien, zo analyseert een andere recensente, kwam Lui enigszins weg met zijn vrouwenprobleem, omdat het zo fijn is als SF meer diversiteit krijgt:

Key characters who cause problems by being soft and nice are consistently female, while the ones who most help humanity to survive by being hard and tough are consistently male. […] consistently over many different human cultural eras men choose survival while females choose annihilation. This patterns suggests not just that the author has chosen to depict a sexist culture, but that author holds a sexist belief:  there is a robust innate difference between men and women that makes women bad leaders during conflicts. This is what I suspect Cixin only gets away with, so far, because he is Chinese. People eager to embrace ethnic diversity are often willing to overlook sexism in newly included ethnicities.

Ik heb genoeg van Cixin Liu. The Three-Body problem vormt deel 1 van een trilogie, maar Liu’s vrouwenprobleem maakt dat ik het bij dit eerste deel laat. Helaas.

Anderhalf verdienersmodel legt alle economische risico’s bij vrouwen

Wow. Als er voor mij één ding duidelijk wordt uit de Emancipatiemonitor 2016 is het dit: het schiet niet op met de emancipatie, en uit keiharde cijfers en representatieve uitslagen van enquêtes blijkt dat ‘wij’ in Nederland, met ons anderhalf verdienersmodel, alle risico’s van die relatievorm bij de vrouw neerleggen. Naar eigen zeggen in goed vertrouwen leveren vrouwen in, maar als de relatie stuk loopt onttrekt 50% van de mannen zich aan de (financiële) gevolgen van deze manier van samenleven.

Het anderhalf verdienersmodel houdt in dat zodra er kinderen komen, de ene partner het betaalde werk drastisch inperkt, terwijl de ander de hoofdkostwinner wordt of blijft. Als samenleving zetten we vrouwen onder grote sociale druk om degene te zijn die inschikt en de onbetaalde zorgtaken in huis op zich neemt. Daardoor wordt het iets waar je niet over praat omdat het vanzelfsprekend zo hoort. Nog voordat ze een serieuze relatie krijgen zijn jongeren al diep doordrongen van deze norm, ziet het CBS.

Gegeven deze ongeschreven wet vindt er zelden een kritisch gesprek plaats over de praktische gevolgen van deze gang van zaken. In plaats daarvan signaleert de monitor automatische aannames van het type ‘als haar inkomen op gaat aan kinderopvang, kan ze net zo goed meteen stoppen met betaald werk’. En wensdenken: ”Twee op de drie vrouwen menen dat financiële afhankelijkheid niet erg is, zolang er maar goede afspraken zijn gemaakt. Nog meer vrouwen vinden dat het in een goede relatie niet uitmaakt wie het meeste geld binnenbrengt en wie het meeste doet in het huishouden.”

Zodoende houdt zij hooguit een baantje en houdt hij De Baan. Zodoende schrobt zij thuis de badkamer terwijl hij domineert op krantenredacties, in de politiek, in de top van bedrijven enz. enz. Kinderen observeren deze ouderwetse rolpatronen en leren al jong hoe het hoort. Voilà, een vicieuze cirkel.

Als het mis gaat met de relatie – het CBS becijfert dat het aantal echtscheidingen nog steeds stijgt – komen alle negatieve gevolgen bij de vrouw terecht. Cijfers staan verdeeld over pagina’s 148 tot en met 166, maar geven samengevat dit duidelijke beeld:

  • Van de mannen meent de helft dat beide ex-partners na een scheiding financieel op eigen benen moeten staan, zonder partneralimentatie. Laat dit even op je inwerken, dames. De helft. Deze mannen profiteren graag van jouw gratis werk, zodat hij ongestoord salaris kan blijven verdienen, maar als de relatie stuk loopt moet je niet bij hem aankloppen
  • Bij degenen zonder kinderen: bij mannen 11% inkomstendaling en bij vrouwen bijna 28%
  • Zijn er wel kinderen en wonen die bij de moeder, dan gaan mannen er ruim 10% in koopkracht op vooruit, terwijl vrouwen 23% verlies hebben
  • Wonen de kinderen bij de vader, dan gaan deze vaders er 1% op achteruit en moeders bijna 27%
  • Vrouwen die na de scheiding partneralimentatie ontvingen, moesten een koopkrachtverlies van 38% incasseren, tegenover 22% verlies voor vrouwen zonder partneralimentatie. Ook met kinderalimentatie blijft dit beeld overeind
  • Voor mannen die partneralimentatie gingen betalen na de scheiding, ontwikkelde de koopkracht zich met 6,4% stijging positief
  • Nieuwe relatie: zonder kinderen gingen mannen met een nieuwe partner er 1% in koopkracht op achteruit, terwijl vrouwen ruim 1% vooruitgang hadden. Met kinderen hadden beide seksen te maken met een koopkrachtwinst: mannen 13% en vrouwen 4%

Denk daar even aan als mannen weer lawaai gaan maken over alimentatie: zijn inkomen gaat er nog steeds op vooruit, als hij partneralimentatie betaalt.

Gezien de voordelige positie van mannen hoeven vrouwen van hem geen urgentie te verwachten om iets te veranderen. Hij vaart wel bij deze gang van zaken. Hij heeft geen probleem. Voor vrouwen is de urgentie daarentegen hoog. Als vrouwen niet kritisch nadenken, denkfouten ontmaskeren en hun economische zelfstandigheid bevechten, blijven ze in een systeem rollen waarbij ze uiteindelijk in armoede vervallen als het mis gaat met de relatie.

Vrouwen vinden dat kritische gesprek met een wellicht tegenstribbelende geliefde erg lastig. Slechts zelden durven vrouwen die andere dwingende norm te doorbreken, namelijk dat vrouwen vriendelijk moeten zijn, moeten zorgen, aan de ander moeten denken, de harmonie in huis moeten bewaren. Het doet zeer in jezelf als je daar tegenin gaat. Anderen kunnen je een bitch noemen. Bovendien kun je een beerput openen vol onuitgesproken verwachtingen, ingesleten gedragspatronen of onwil die niet langer verborgen kan blijven als jij als vrouw duidelijkheid eist.

Kortom, gezien bovenstaande snap je waarom de emancipatie zo hemeltergend traag verloopt. Het gaat om een taaie mentaliteit en vastgeroeste maatschappelijke normen die, hoewel ongeschreven, daarom niet minder dwingend zijn. De emancipatiemonitor maakt dat weer eens pijnlijk zichtbaar.

Moordpartij in Finland was niet ”willekeurig”

Dit verklaarde de politie eerder vandaag, nadat bekend werd dat een 23-jarige man vrouwelijke burgemeester Tiina Wilen-Jappinen en twee vrouwelijke journalisten doodschoot in de Finse stad Imatra:

“Er is geen aanwijzing voor een politiek motief. Het lijkt erop dat de de dader en de slachtoffers elkaar niet kenden”, zei de leidinggevende van het onderzoek. “Alles wijst erop dat hij zijn slachtoffers willekeurig koos.”

Nee, nee en nog eens nee. Dit type moord is niet ‘willekeurig’. Dit is een man die vrouwen doodschiet. En niet zomaar vrouwen: vrouwen met macht (burgemeester) en vrouwen die hun mening geven en nieuws maken (de journalistes). Vrouwen die actief zijn in het publieke domein, in de sfeer die teveel mensen nog steeds associëren met mannen en waar vrouwen nog steeds een minderheid zijn. Vrouwen doodschieten is een manier om te zeggen: terug in je hok.

Neem even een kijkje in de V.S. Daar komt het, vaker dan in Finland of Nederland, voor dat mannen om hun moverende redenen in het rond schieten. De meeste van dat soort massamoorden vinden plaats in de huiselijke sfeer en betreffen een man die vrouwen en kinderen vermoordt. Gebeurt het in het openbaar, dan kiezen deze merendeels blanke mannen opvallend vaak etnische minderheden en vrouwen als doelwit. Er is niets toevalligs aan dit hardnekkige patroon.

Bovendien komt in bijna de helft van de gevallen wat later in het nieuws dat de schutter een geschiedenis heeft van vrouwen mishandelen en/of seksueel misbruiken, voordat hij tot moord overging. Dit komt zo vaak voor dat deze gang van zaken inmiddels bekend staat als de ‘drie dagen regel’:

  1. Dag 1 – de moordpartij vindt plaats en de media weten nog weinig, dus ze berichten alleen in grote lijnen over de gebeurtenis
  2. Dag 2 – de media brengen meer persoonlijke details over de moordenaar naar buiten
  3. Dag 3 – het blijkt dat de massamoordenaar het voor zijn daad gemunt had op vrouwen, in de vorm van seksueel en/of huiselijk geweld

Volgens de Engelse krant The Guardian had de 23-jarige dader van de Finse moordpartij een strafblad, met daarop onder andere diefstal en geweld. Benieuwd of huiselijk geweld op dat strafblad voor komt.

Dat zulke mannen hun vrouwelijke doelwit ”willekeurig” voor de loop van hun wapen krijgen, dat hun moorden zoiets zijn als een aardbeving, jammer maar helaas, dat alles is een mythe. Het is niet waar. Dit was de zoveelste man die vrouwen als een makkelijk of passend slachtoffer ziet en de trekker over haalt, in een cultuur die vrouwen stelselmatig marginaliseert, minacht en reduceert tot de tweede sekse.

Trouw is niet de enige krant die de uitspraak van de Finse politie klakkeloos overneemt. Dat is tekenend voor het gebrek aan bewustzijn over en kennis van dit type gewelddadige actie. Maar de onderzoeken liggen er, de informatie is beschikbaar, en van journalisten mag je verwachten dat ze hun huiswerk doen, wat politiewoordvoerders ook zeggen. Dus, Nederlandse media: het was niet willekeurig.

Vrouwenhaat is dodelijk. Drie vrouwen zijn de meest recente slachtoffers. En dat steekt.

‘Niet eentje minder’, maar helaas, weer niet gelukt, het zijn er drie minder.

Zaak Simons staat niet op zichzelf

De zaak Sylvana Simons houdt de gemoederen bezig. Gelukkig beginnen er in de media analyses te komen die haar situatie voorzien van een bredere context. Want wat haar overkomt, staat niet op zichzelf. Het hangt samen met bekende patronen rondom seksisme en racisme, en met territoriumdrift van de groep die het openbare debat gewend was te domineren. Een overzicht van de betere artikelen:

Bron: Joop.nl

Slechts een paar bronnen halen de analyses uit het niveau van persoonlijke anekdotes en inzichten, en plaatsen de woede tegen Simons in een bredere context. Zo haalde tijdschrift Linda een onderzoek aan van het Britse dagblad The Guardian. Deze krant analyseerde tienduizenden commentaren op opiniestukken van verslaggevers, en toonde keihard aan dat mensen de standpunten van hun gekleurde, vrouwelijke medewerksters met de meeste haat neersloegen. Van de top tien doelwitten vielen er acht in die categorie. De andere twee plekken gingen naar mannen met een gekleurde huid.

Wie leveren al die haat? Veel commentaren zijn anoniem. Her en der duiken echter wel degelijk namen op. Linda noemt radio dj Giel Beelen en voetbalcommentator Johan Derksen als expliciete leveranciers van haat tegen Simons. Een 37-jarige man uit Kudelstaart bekende de maker te zijn van bewerkte beelden waardoor het lijkt alsof mensen Simons lynchen.

Ziet u het patroon? Blanke mannen. Het NRC ging te rade bij kinderpsychiater Glenn Helberg:

Het zijn opvallend veel witte mannen die zich aangevallen voelen, zegt Glenn Helberg, kinderpsychiater en voorzitter van het Overlegorgaan Caribische Nederlanders (OCaN). „Zij voelen de drang de eigen groep waarmee jij je identificeert, te verdedigen tegen de ánder. Dat is een heel primitief gevoel. Sylvana Simons is niet alleen de ánder omdat ze zwart is, ze is ook nog vrouw. Seksisme, racisme én islamofobie spelen een rol. Want ze zit nu bij een partij die opkomt voor moslims. Zij symboliseert die drie angsten.”

Webmagazine Vileine schreef hier trouwens in mei dit jaar al over, al die blanke mannelijke opiniemakers die steigeren zodra Simons in beeld komt en hele columns wijden aan hun weerzin tegen haar.

Dat duidt op nog iets anders. Radio, debatprogramma’s op de televisie, het politieke debat, kranten, tijdschriften, op een paar uitzonderingen en niche-genres na domineren blanke mannen. Dat vond iedereen lange tijd normaal, totdat de tweede feministische golf losbrak, emancipatiebewegingen aan kracht wonnen en allerlei groepen meer diversiteit eisten. Deze ontwikkeling leidt ertoe dat blanke mannen nog steeds domineren, maar daar steeds minder vaak mee weg komen. De Correspondent:

…de man die dacht machtig en onaantastbaar te zijn, niet langer wegkomt met gedrag wat tot in het recente verleden geaccepteerd of geslikt werd. Witte mannen moeten een toontje lager zingen, omdat ook vrouwen, minderheden en mensen met een lagere sociale klasse hun plek opeisen. Daarom roeren veel van dit soort mannen zich. Door zich te beklagen dat hun grappen niet meer geaccepteerd worden of hun woorden altijd verkeerd uitgelegd worden. Door een seksistische, badinerende tweet de wereld in te slingeren.

Of een lynchfoto van Sylvana Simons te maken, zodat ”die bitch” haar plek weer weet. Zelfs het ‘daar moet een piemel in’ komt weer langs, want als mannen een vrouw klein willen maken doen ze dat het liefst door middel van dreigen met haatseks. Zie ook de walgelijke reactie van Quote op een al even walgelijk artikel in Esquire, waar een journalist seksueel geweld tegen dronken, bewusteloze vrouwen aanmoedigde – en daar mogen wij vrouwen niks van zeggen, anders volgt haatseks.

Seksisme, racisme, islamologie en de woede van blanke mannen omdat ze niet meer als vanzelfsprekend het openbare debat domineren, het is een krachtige cocktail. Simons is niet de eerste of de enige die met die giftige cocktail in aanraking komt. Velen gingen haar voor. Hoogleraar Gloria Wekker, die aangevallen wordt op haar toon omdat mensen de uitkomsten van haar wetenschappelijke onderzoek naar racisme niet pruimen. Mannen en een enkele vrouw die moslima’s verbaal aanvallen op straat en in het openbaar vervoer. De haat tegen Ayaan Hirsi Ali. Het gaat door totdat we inzien wat er achter ligt….

Bonus: reacties op uitspraken over racisme en seksisme van Sylvana, bewijzen haar gelijk. Zie ook Lewis’ Law: commentaren over ieder artikel over feminisme rechtvaardigen het feminisme. Later iets aangepast zodat de wet beter aansluit bij andere internet-wetmatigheden (zoals Godwins Law):

As the comment section of any article about feminism grows, the probability of someone saying something utterly vile, stupid and/or ignorant about women – something that justifies the existence of feminism – approaches one.”

Verander ‘feminisme’ in ‘racisme’ en je bent er.

Seksisme alarm: moeder heeft het gedaan

In de categorie ‘volautomatisch’/onbewust seksisme deze keer een column van Sheila Sitalsing, nota bene gepubliceerd door maandblad Opzij. Zij reageert op een onderzoek van het CBS waaruit blijkt dat pubers al honderd procent doordrongen zijn van de Nederlandse norm op het gebied van huishouden en betaald werken. Het kostwinnersmodel heeft afgedaan. Het nieuwe ideaal voor heterostellen is het anderhalfverdienersmodel. In dat model heeft hij dé baan, en is zij hoofdverantwoordelijk voor huishouden en kinderen, met een baantje erbij ‘voor de extra’s’ of ‘om de kinderopvang te betalen‘.

De rubriek Seksisme Alarm bestaat omdat we openlijke vrouwenhaat makkelijk herkennen. ‘Wijven kunnen niet autoracen, ze horen in de keuken thuis’, da’s duidelijk en daar kun je makkelijk stelling tegen nemen, als je van mening bent dat vrouwen mensen zijn. In Nederland zijn we echter een stapje verder. Het seksisme gaat ondergronds, wordt impliciet, of krijgt een roze strik (het zogenaamde ‘welwillend seksisme’.) Of het gebeurt zo onbewust volautomatisch dat het niemand opvalt. Die voorbeelden, soms wat ouder van datum en soms recent, verzamel ik hier.

In dit seksisme alarm: het CBS onderzocht hoe jongeren over de verdeling van betaald en onbetaald werk denken. Ze moesten zich voorstellen dat ze later een relatie en een kind hadden, en hoe de situatie dan zou zijn. Dat leidde keurig tot een scenario waarbij híj minimaal vier dagen per week betaald buitenshuis werkt, en liefst fulltime. Zij heeft geen betaalde baan of verricht hooguit een dag of twee in de week betaald werk. Voor de rest zorgt zij onbetaald voor huishouden en kinderen.

Sitalsing signaleert in Opzij terecht dat jongeren blijkbaar al in een vroeg stadium weten hoe het volgens de omgeving hoort. De jongeren beschrijven een norm, en voegen zich daar naar.

So far, so good. Maar dan schrijft ze dit, met de vetgedrukte delen door mij toegevoegd:

In hoeverre dit de schuld is van Bart Smit, roze stofzuigers voor meisjes en scheikundedozen voor jongens valt buiten de opzet van dit onderzoek. Het CBS heeft wel iets anders onderzocht dat vermoedelijk nog bepalender is dan pratende babypoppen: kinderen nemen een voorbeeld aan hun ouders.  Moeders met kleine baantjes die het zorgen goeddeels voor hun rekening nemen en het geld verdienen goeddeels overlaten aan de man in huis geven aan hun dochters én hun zoons de boodschap mee dat dit oké is. Daarnaast zitten die moeders vermoedelijk de hele tijd de vaders die iets in het huishouden doen te bekritiseren te corrigeren. Want – en dit vind ik de zieligste uitkomst van het onderzoek – niemand, helemaal níemand van de ondervraagde jongeren denkt dat jongens beter zijn in stoffen, wc’s poetsen en koken dan meisjes. Je oogst wat je zaait.
In deze tekst gaat het om schuld. Wie heeft schuld. Het gaat om ‘je oogst wat je zaait’, een verwijzing naar een metafoor die onder andere in de Bijbel voorkomt. De ‘je’ in de zin over oogsten wat je zaait, is duidelijk degene die schuld heeft. Dat geeft een morele lading aan het geheel.
Wie is die ‘je’ die zaaide wat er geoogst wordt?  ”Kinderen nemen een voorbeeld aan hun ouders”, schrijft Sitalsing. Dat gaat meteen over in moeder. De moeder neemt het zorgwerk op zich. De moeder laat geld verdienen over aan de man. De moeder geeft dochters en zonen de boodschap mee dat de norm oké is. Zíj, de moeder, is degene die zaait. Zij, de moeder, heeft schuld, stelt Sitalsing impliciet.
Maar hoezo verandert ”ouders” opeens in alleen de moeder? Waar is de vader gebleven? Wat geeft hij zijn kinderen mee? Waar zijn de werkgevers die vrouwen naar huis sturen zodra ze aangeven dat ze zwanger zijn? Waar zijn alle familieleden, collega’s, vrienden en andere mensen die vrouwen onder zware sociale druk zetten om zich te schikken in dat anderhalf verdienersmodel? We lezen echter niks over de omgeving of de anderen. We lezen alleen dat de moeder vermoedelijk [= eigen invulling van Sitalsing, haar vermoeden] op vaders begint te vitten zodra die proberen iets in het huishouden te doen.
Zo dan mannen verleiden?
Sitalsing herhaalt hiermee een seksistische mythe, die vaak wordt ingezet om vrouwen met schuld beladen terug in hun hok te knuppelen. ‘Hoezo klagen dat mannen niks doen in het huishouden. Je maakt het er zelf naar, dus zeur niet.’ In werkelijkheid zie en lees je dat vrouwen tobben, elkaar om advies vragen wat te doen, en vanalles proberen om diplomatiek hun man te betrekken bij huishouden en gezin. Van mannen bekritiseren is alleen sprake in de zin van pleiten voor een herverdeling van betaald en onbetaald werk, omdat vrouwen overbelast worden als ze overal alleen voor staan.
Kortom, we hebben hier een prachtig staaltje volautomatisch seksisme te pakken. Wat er ook gaande is, wie er ook allemaal een aandeel in hebben, we letten alleen op moeder de vrouw. Zij is de schuldige. Foei, moeders! Beter je leven en wel nu meteen, anders groeit de volgende generatie ook op voor galg en rad en schiet het niet op met het feminisme.

Seksisme alarm: Quote en mannen op een missie

Vergelijk de volgende situaties en uitspraken. Vrouw pleit voor de komst van asielzoekers in haar gemeente en krijgt van een spreekkoor van boze mannen te horen: ”daar moet een piemel in”. Vrouw levert sportcommentaar: ”die teef heeft gewoon een piemel nodig”. Willekeurig wie schrijft een feministisch opiniestuk: allerlei varianten van ‘die bitch heeft een goeie beurt nodig‘. Mensen nemen aanstoot aan een artikel wat mannen oproept een bewusteloze vrouw te penetreren: ”haatseks met de haatheks [is] het enige dat haar tot bedaren kan brengen”.

Quote vindt de kritiek niet eerlijk!

Quote besloot tot schelden omdat er kritiek kwam op een artikel waarin redacteuren van Esquire mannen uitleggen hoe ze kunnen uitvinden welk type vrouw ze moeten hebben. Door te doen, in alle omstandigheden. Ook als de vrouw in kwestie, bijnaam ‘dronken Dolly’, bewusteloos raakte van de alcohol:

“Ze stelde zich voor, maar je kon haar naam niet goed verstaan. Jullie liepen naar huis, maar ze struikelde over de stoeprand. Je hielp haar de trap op. Het lukte niet om haar broek soepel uit te doen. Ze viel halverwege in slaap. De katerlucht zal niet te harden zijn. Maar vanavond telt dat allemaal niet – je bent op een missie.”

Onder andere deze passage leidde tot kritiek, omdat het aanzet tot een misdrijf. Er staat geen expliciete oproep tot verkrachting, maar dat hoeft ook niet. De situatie is duidelijk. De vrouw kán geen toestemming geven voor seks. Maar je doet het toch, omdat je op een missie bent. Als mannelijke lezer weet je dan genoeg. Hint hint, nudge nudge, pak dat wijf.

Dat is geweld. Seksueel geweld. Verkrachting. In een context waarbij vrouwen veel vaker dan mannen het slachtoffer zijn van precies die misdaad, maar daar vaak geen aangifte van durven te doen omdat dan de hel losbarst en je het er bovendien wel zelf naar gemaakt zult hebben.

Esquire haalde het gewraakte artikel offline en de hoofdredacteur betuigde spijt. Zo niet Quote. Die publiceerde het stuk met een verklaring dat er niks mis mee is, en wie toch kritiek heeft is een haatheks. Haatheks was voor mij een nieuwe term. Google geeft niet veel ‘hits’ voor dit woord. Ik vond een kop van Geenstijl.nl: ‘Lilian Ploumen is een asociale haarheks‘. Waarom is niet helemaal helder, maar Geenstijl vindt haar ”van binnen totaal verrot”, dus daar.

Ik vond ook een weblog waarbij columniste Elma Drayer met ‘haatheks’ aangeduid wordt, omdat ze blijk zou geven van ”maniertjes in haar teksten, die suggestie van verwondering als het om verzuring gaat, dat misplaatste sarcasme – mijn haren gaan altijd recht overeind staan.” Dan is daar nog website Krapuul, waar PVV-er Laurence Stassen het moet ontgelden. Ze zou een haatheks zijn omdat ze een nazi zou zijn en ‘hysterisch over moskeeën krijst’

Wat dit kleine rondje duidelijk maakt is dat het woord haatheks gericht gebruikt wordt tegen vrouwen die irritatie opwekken, vanwege hun schrijfstijl, hun innerlijke verrotheid, hun hysterisch gekrijs.

Quote heeft uiteraard allerlei redenen om heel stoer tegen de schenen van die politiek correcte haatheksen te trappen en het onschuldige stukje lekker puh tóch online te houden. Het zijn drogredenen die feministen zo vaak horen dat er inmiddels hulpmiddelen zijn om lezers te verwijzen naar de uitleg waarom het een kulargument is. Scheelt lappen tekst. Het was maar een geintje? Zie hier. Het is een kwestie van smaak (dus doe niet zo op je teentjes getrapt)? Zie hier. Vrouwen zijn zelf seksistisch dus waar praten we over? Zie hier. Vrouwen zoeken expres naar seksisme om boos te worden? Zie hier. Je hebt kritiek, wij kunnen daar niet tegen en nu moet er een haatpiemel in? Zie hier.

Ik vind het stuitend dat de redactie van Quote het nodig vindt om dezelfde taal uit te slaan als internettrollen. Ik vind het stuitend dat de redactie net doet alsof woorden geen betekenis hebben en machtsverschillen niet bestaan. Ik vind het stuitend dat de redactie zich verschuilt achter dezelfde smoezen waar feministen al sinds de middeleeuwen doorheen prikken. Seksisme alarm!

Vrouwen in mannenberoep: verstop je sekse achter initialen

Wil je het als vrouw redden in een mannenberoep zoals techniek, informatica of de beurs? Laat dan aan niemand weten dat je een vrouw bent. Zet geen foto bij je LinkedIn profiel of Twitteraccount. Noem niet je volledige naam maar gebruik initialen. Alleen dan maak je kans op een gelijkwaardige behandeling. Aldus een man die ruimte kreeg in de rubriek ‘De Expert’, van het gezaghebbende Wall Street Journal, om vrouwen te vertellen hoe ze hun loopbaan aan moeten pakken.

Omdat de column van de auteur, John Greathouse, zeer beleefd geformuleerd is en vergezeld gaat van cijfers en percentages, valt het seksisme van zijn adviezen misschien niet zo op. Dus leverde magazine Jezebel de vertaling van zijn tekst, met pareltjes zoals:

“Women in today’s tech world should create an online presence that obscures their gender.” = I still cannot help myself from ogling a good pair, please help me. […]  “If you identify your team via their initials (men and women), you effectively strip out all preconceptions related to race, ethnicity and gender.” = I’d prefer to imagine my team is full of white men, the only sorts of people I trust.

Misschien had het economische vakblad behoefte aan clicks om meer adverteerders binnen te halen. Het artikel leverde in ieder geval ophef op. Commentatoren waren er snel bij om te signaleren dat dit advies gepaard gaat met een forse dosis mansplaining. Greathouse is De Man, hij weet alles beter en hij zal de dames wel even vertellen hoe ze zich moeten gedragen.

Ook andere commentatoren kotsten zijn loopbaanadviezen uit. Magazine The Verge noemt de column een monument voor het seksisme in Sillicon Valley. De Business Insider, een vakblad voor ondernemers, veroordeelde de Expert-tekst als seksistisch. Ook op Twitter stroomden de reacties binnen:

Meredith Whittaker @mer__edith @johngreathouse @WSJ Great advice! I took it a step further and wore an Elon Musk mask until safely promoted to leadership. 10:56 PM – 28 Sep 2016

Het fundamentele probleem blijft dat auteurs zoals Greathouse louter en alleen naar vrouwen kijken om systematische problemen op te lossen. Wat er ook speelt, seksisme, onbewuste vooroordelen, seksuele intimidatie van vrouwen in mannenberoepen, maakt niet uit: als vrouwen nou maar keihard werken, alles precies goed doen en zich flexibel opstellen komt alles goed. Mannen en bedrijven blijven volledig buiten schot in dit scenario en kunnen ontspannen voort met wat ze deden.

”Expert” Greathouse heeft inmiddels via Twitter zijn verontschuldigingen aangeboden voor zijn seksistische column.

Seksisme alarm: ‘Hoe ik talent voor het leven kreeg’

Ja, De Wereld Draait Door nam ”Hoe ik talent voor het leven kreeg” van Rodaan Al Galidi op in de erelijst van boeken van de maand. Ja, de auteur behandelt belangrijke kwesties, zoals het Nederlandse asielzoekersbeleid en de psychologische gevolgen van jarenlang wachten op een verblijfsvergunning. Maar tijdens het lezen merkte ik dat alles wat de auteur hierover wilde schrijven, aangetast werd door iets anders. De vrouw als seksobject. De vrouw als leverancier van diensten, al dan niet seksueel.

Tekenend voor de houding van de vrouw als seksobject is een passage, waarin de vertelpersoon een lekkerbekje wil kopen op de markt. Er gebeurt iets waardoor hij wegloopt. Een meisje, in eerste instantie alleen beschreven als ‘meisje’, spreekt hem aan en vraagt na de eerste openingszin waar hij vandaan komt. Het AZC. Meteen daarna (ze hebben allebei drie zinnen tegen elkaar gezegd), volgt dit:

Ze was vijfentwintig, mooi, en leek het makkelijkste meisje ter wereld want binnen vijf minuten herhaalde ze het woord oké zeker vijf keer, dus één oké per minuut. Iemand die zijn leven met haar deelde, zou zo veel oké’s horen dat hij erop kon schaatsen, in kon zwemmen, op kon slapen en in wakker worden. Zij praatte en ik knikte, terwijl ik deed alsof ik luisterde, maar dacht aan die gouden oké die mij naar haar lichaam zou leiden, dat zeker lekkerder was dan het lekkerbekje.

Dit is geen satire of ironisch seksisme of wat dan ook. Deze passage gaat van ‘makkelijk meisje’ en meisje=lijf=koopwaar a la een lekkerbekje bij de viskraam naadloos over in het maken van een afspraak met het object van begeerte. Waarna de mannelijke verteller bij de receptie van het AZC drie condooms krijgt, zichzelf klaar maakt voor seks – de verteller stapt onder de douche, knipt zijn haar enz.- en veertig minuten te vroeg op de stoep bij het meisje staat, met die condooms op zak.

Deze mannelijke blik (male gaze) keert keer op keer terug in de loop van het boek. Zodra er een knappe vrouw in beeld verschijnt kan de verteller het alleen nog maar over haar schoonheid hebben:

Op een dag gebeurde er iets wat jarenlang het mooiste was wat er gebeurde in het AZC. In onze gang kwam Jelena, een Russisch meisje te wonen. Ze was bloedmooi. Ze leek op Julie Christie in Doctor Zhivago. Ze kwam plotseling, als een bliksem. Meteen veranderde het AZC in het allersjiekste paleis ter wereld. Haar schoonheid verzachtte alles in een seconde.

Enzovoorts. Regel na regel en meer dan ‘ze is Russisch en bloedmooi’ kom je als lezer niet te weten.

Ook hier blijft de obsessie met de aantrekkelijkheid van een vrouw niet zonder gevolgen. De mannelijke verteller hangt rond bij de kamer van Jelena, probeert met haar aan te pappen en interpreteert haar woorden en houding zodanig dat hij een keer met condooms op zak hoopvol haar kamer binnen komt – om er daarna tot zijn frustratie achter te komen dat hij de situatie verkeerd had ingeschat.

Je kunt bovenstaande situatie inschatten als ironisch en blijk gevend van een zekere mate van zelfreflectie. Ik kan die zelfkritische houding echter niet ontdekken en in interviews blijkt bovendien dat de auteur, als persoon, dezelfde geseksualiseerde blik heeft als het vertelpersonage in zijn boek. Zo zegt Al Galidi in gesprek met dagblad Trouw over vrouwen het volgende:

De vrouw is het standbeeld van de taal. De Nederlandse vrouw! Zij is vrij. Onafhankelijk. Druk ook, ze heeft niet veel tijd. Maar ze luistert naar haar gevoel! Heel goed zelfs, ze is een psycholoog. Een Arabische vrouw toont niets van zichzelf, soms zelfs haar ogen niet. Maar een Nederlandse vrouw in de zomer, ze toont je haar bikini, haar benen, haar kontje!

”Maagd” of hoer die in bikini haar kontje toont. De vrouw niet als mens maar als symbool van iets anders, zoals de taal van een land. Vrouwen tegenover elkaar plaatsen op basis van de vraag ‘welke lichaamsdelen mag ik zien’. Het zijn allemaal manieren waarop mannen vrouwen reduceren tot een lichaamsdeel of een abstract ding.

De enige vrouwen die in de roman ontsnappen aan deze geseksualiseerde blik zijn 1. zij die onbereikbaar zijn voor de mannelijke verteller, zoals getrouwde moslimvrouwen met man en kinderen. Zij spelen geen rol in het verhaal van de verteller. 2: Vrouwen die nuttig zijn voor de mannelijke verteller. Zoals Zainab, die zijn eten kookt en zijn kleren verstelt. 3: Vrouwen met macht. De bureaucraten die bepalen of de mannelijke verteller iets wel of niet krijgt, zoals een dagkaart voor de trein, bepaalde medicijnen of condooms. Die vrouwen moet je zoveel mogelijk bespelen om ervoor te zorgen dat ze aan de mannelijke hoofdpersoon leveren wat hij nodig heeft.

Ook hier draait het echter om wat de mannelijke verteller wil. Zijn mate van ”respect” voor de niet-geseksualiseerde vrouwelijke personages hangt af van de mate waarin de vrouw aan zijn niet-seksuele wensen voldoet. Allemaal komen ze slechts vluchtig aan de orde, het blijven sfinxen waarvan je niet weet wat ze voelen, denken of willen.

Hier past een punt van aandacht: bij een intersectionele opvatting van het feminisme is het belangrijk om rekening te houden met machtsverhoudingen en privileges. Als asielzoeker had Al Galidi niet veel macht of privileges. Vanwege zijn duidelijk buitenlandse naam en afkomst loopt hij het risico dat hij te maken krijgt met racisme. Maar hij is ook een man. Als man had hij in zijn oorspronkelijke cultuur een machtspositie, en ook in Nederland genieten mannen automatische privileges. Eén van die privileges is dat je als man vrouwen, veelal ongestraft, kunt reduceren tot gebruiksvoorwerpen en hun uiterlijk.

Daar spreek ik hem op aan. Ik vind zijn manier van kijken naar vrouwen seksistisch. De manier waarop hij vrouwen routinematig terugbrengt tot hun uiterlijk en mate van aantrekkelijkheid voor de mannelijke hoofdpersoon, doet me bijvoorbeeld erg denken aan urban fantasy-auteur Jim Butcher. Die wist in zijn debuut Storm Front zelfs een vrouwelijk personage dat op sterven lag, te reduceren tot een seksobject. Dat ze dood ging was niet zo van belang. Veel belangrijker was of ze wel sexy genoeg lag dood te gaan. Het leek mannelijke lezers niet op te vallen, maar een lezeres die het boek recenseerde kon he-le-maal niets met de male gaze van de verteller.

Ik heb een pesthekel aan dit soort seksisme zonder enige kritische noot of blijk van zelfinzicht. De minachting voor vrouwen doet wat mij betreft afbreuk aan alles wat een auteur verder nog te zeggen heeft.

Ik wilde dat recensenten alerter waren op dit soort seksistische behandeling van vrouwelijke personages in een boek. Lees de recensies maar: geen woord over al die vrouwen als seksobjecten of leverancier van diensten. Net als bij Hollywoodfilm Fury, waar recensenten ook oorverdovend zwegen over een walgelijke verkrachtingscène. Mocht ik als recensent sterren uitdelen, dan zou ik minstens 1 ster van Al Galidi’s boek aftrekken vanwege zijn behandeling van vrouwelijke personages. Zijn hitsige, instrumentele kijk op vrouwen doet afbreuk aan de (literaire) waarde van zijn boek.

Ik wilde dat Al Galidi net zo kritisch naar zijn ideeën over vrouwen kon kijken, als naar het Nederlandse asielzoekersbeleid. Tot die tijd loop ik in een grote boog om hem heen, hij met zijn gedoe over sexy kontjes en bloedmooie Russinnen. Vrouwen zijn mensen!

Seksisme alarm: historicus Van Baar weet wel hoe feministen denken

Historicus Dirk-Jan van Baar weet precies hoe feministen denken. En codeert het begrip ”intellectueel” als op en top mannelijk. Dubbel seksisme alarm dus. Vindplaats: zijn bespreking van een roman van de filosoof en schrijver Michel Houellebecq in De Volkskrant, onder de noemer ‘De moderne westerse intellectueel is een lul van een vent’.

behold a man has come

Houellebecq publiceerde onlangs de roman Soumission (Onderworpen). Hij snijdt daarin thema’s aan als de opkomst van het rechts-extremisme in Frankrijk, het jihadisme, de positie van moslims en de manier waarop een blanke intellectuele man op de ontwikkelingen in de samenleving reageert. Die reactie bestaat vooral uit wegrennen en met alle winden meewaaien. Van Baar vindt de roman profetisch en schrijft aan het slot van zijn overpeinzingen:

De moderne westerse intellectueel is volgens Houellebecq een lul van een vent, een lamzak voor wie alleen nog z’n natje en z’n droogje telt. Daarmee krijgen niet alleen de jihadisten gelijk, maar ook de feministen. Ze minachten allemaal hetzelfde soort man, een slappeling die overal voor wijkt. Toen dat tot me doordrong, begon het in Keulen nog veel harder te donderen.

Met het beeld van de moderne westerse intellectueel als lul van een vent herhaalt Van Baar kritiekloos een zienswijze, die al eeuwenlang gebruikt wordt om vrouwen buiten te sluiten. Je codeert iets als op en top mannelijk, vervolgens vormen vrouwen een probleem want ze passen niet in dat beeld. Daarna kun je vrouwen buitensluiten: ze voldoen niet aan de eisen, ze leveren niet de gewenste kwaliteit.

Van Baart zou dit mechanisme moeten kennen. Het gebeurde immers in zijn eigen vakgebied. In Strijd tegen de Stilte documenteert Maria Grever hoe mannen, bij de opkomst van geschiedenis als academisch vak, de historicus definieerden als dappere intellectuele man. Vervolgens sloten ze met die beeldvorming de deur voor vrouwen. De paar vrouwen die afstudeerden als historica kwamen niet verder dan hoofd van een archief. De vette banen op universiteiten gingen naar de mannelijke evenbeelden van ‘de’ historicus. Zij stelden ook de geschiedkundige canon samen – waarbij evenbeelden van henzelf domineerden.

Van Baar had vraagtekens bij het mannelijke beeld van ‘de’ westerse intellectueel kunnen plaatsen, maar doet dat niet. Zodoende maakt hij zichzelf tot een onderdeel van dit probleem.

Dan zijn zienswijze over jihadisten en feministen. Ze minachten volgens Van Baart beiden ”hetzelfde soort man, een slappeling die overal voor wijkt”. Wow. Wauwiewauw. Van Baart zou zo de petitie kunnen ondertekenen, waarmee mensen het feminisme willen uitroepen to een terroristische stroming. Jihad, feminisme, een pot nat als het gaat om mannenhaat…

terrorist feminist

Van Baart geeft hiermee blijk van een enorm gebrek aan inzicht in de doelen en aspecten van het feminisme. De twee kunnen juist niet verder van elkaar af staan. Jihadisten geven blijk van een grote weerzin tegen de democratie en de scheiding tussen kerk en staat. Ze ijveren in de regel voor een religieuze heilstaat, en gebruiken hun eigen interpretatie van de Koran om zaken zoals het houden van seksslavinnen goed te praten.

Het feminisme daarentegen is een politieke beweging met een grote diversiteit. De meeste feministen ijveren voor een volwaardige deelname van vrouwen aan de samenleving en een einde aan keurslijven en machtsverhoudingen die zowel mannen als vrouwen schaden. Ze willen minder geweld en meer democratie. Zie onder andere de taaie strijd voor het vrouwenkiesrecht, het bewerkstelligen van een evenredige vertegenwoordiging van vrouwen in de politiek en de vele analyses en opiniestukken waaruit dit streven blijkt. Iedereen doet dit op haar eigen manier: ”het” feminisme bestaat niet. Feministen hebben geen Heilig Boek of ondergrondse bunker met een Grote Leidster die alles bepaalt.

Als je al van terreur wilt spreken, zijn het juist feministen die het doelwit zijn. Moderne feministen strijden met opiniestukken, rechtszaken, analyses, onderzoeken, toespraken en Twittercampagnes, en krijgen daarop te maken met massale doodsbedreigingen en terreuracties om hen het zwijgen op te leggen. Sociale media bieden wat dat betreft een ideaal platform om massaal ten strijde te trekken tegen iedere vrouw die een feministisch geluid durft te uiten. Soms duiken feministen zelfs onder, omdat hun veiligheid teveel in gevaar komt. Of stoppen met hun werk, omdat de structurele haat hen teveel wordt:

In her epochal book “Backlash,” Susan Faludi described the anti-feminist cultural messages of the 1980s as a “relentless whittling-down process” that “served to stir women’s private anxieties and break their political wills.” Today’s online backlash may be even more draining. It saps morale and leads to burnout. “You can’t get called a c— day in, day out for 10 years and not have that make a really serious impact on your psyche,” says Valenti

Van Baart’s vergelijking met jihadisten riekt ook naar de ‘feministen zijn mannenhaters’ clichés. Met als enige verschil dat Van Baart ‘man’ iets scherper omschrijft. Feministen haten nu blijkbaar alleen de slappe mannen. Vooruitgang!  Wat spreekt hier een onbegrip uit, zeg. Als feministische vrouwen iets op dit vlak haten, gaat het meestal om veroordelingen van structureel seksisme en het gedrag wat daar mee gepaard gaat. Feministen benoemen ook feiten, zoals het feit dat mannen de hoofdleverancier zijn van daders van seksueel geweld.

Als een man dat wil veranderen in een persoonlijke aanval op hemzelf, zegt dat vanalles over de man, en niet over de vrouw die seksisme aan de kaak stelt. Van Baar lijkt dit fundamentele punt niet in te zien. Hij zal ons wel even vertellen hoe feministen denken en dat ‘het’ feminisme slappe mannen haat. Die houding getuigt van een enorme arrogantie.

De alinea die Van Baar in de Volkskrant schreef lijkt onbelangrijk. Maar het venijn zit ‘m juist in de terloopsheid waarmee zoiets als dit als vanzelfsprekend in een landelijke krant verschijnt. Dagelijks kom je tientallen van dit soort momenten van onder de radar vliegend seksisme tegen. Stuk voor stuk stelt het niet zoveel voor, maar juist al die incidentjes samen krijgen een grote kracht. Waar we ons nauwelijks van bewust zijn, omdat het zo automatisch en onnadenkend gebeurt. Daarom pik ik er af en toe zo’n voorbeeld uit. Het is niet onschuldig wat hier gebeurt – het is een onderdeel van de dood-door-duizend-sneden, met zeer nadelige gevolgen voor vrouwen en het feminisme.

Seksisme alarm: troostmeisjes

Japan biedt excuses aan voor troostmeisjes, kopt het AD. Japan en Zuid-Korea sluiten akkoord over troostmeisjes, kopt NRC Handelsblad. Voormalige troostmeisjes ontevreden over deal met Japan, meldt De Volkskrant. Ook Nederlandse troostmeisjes willen nu excuses, bericht de NOS. De afgelopen dagen staan de media bol van het woord, meestal tussen aanhalingstekens: ‘troostmeisjes’. Wat gebeurt hier, en waarom schaar ik dit in de categorie seksisme alarm?

Het woord troostmeisjes komt oorspronkelijk uit het Japanse en Chinese taalgebied. Het betreft een samentrekking van woorden voor vrouw/echtgenote (fu) en i an (troosten, verzachting bieden) tot ian-fu of Ianfu, wat weer vertaald wordt naar  het engelse comfort women en ‘troostmeisjes’.

In de oorspronkelijke taal was ian-fu al een eufemisme, voor prostituee.  Vervolgens gebruikte het Japanse leger dat eufemisme tijdens de tweede wereldoorlog weer als eufemisme voor iets nog ergers: seksslavernij. Want dat is het, als je meisjes en vrouwen gevangen zet en Japanse soldaten op hen afstuurt voor potjes serieverkrachtingen.

Als je, als mens en/of als media, het woord ‘troostmeisjes’ overneemt, al dan niet met die kommaatjes om aan te geven dat het een soort citaat is, doe je drie dingen. 1. Je neemt het taalgebruik van de dader over, en gaan daarmee akkoord met diens standpunt of visie. 2: door dit dader-taalgebruik verhul je wat er eigenlijk speelt. Dat leidt tot 3: het bagatelliseren van de situatie, het wegkijken bij het leed van de vrouwen die het slachtoffer werden van dit systematische seksuele geweld in oorlogstijd.

Om al die redenen hebben de vrouwen om wie het gaat, het woord altijd verworpen:

De naam die ze kregen was die van ‘comfort women’. Maar die benaming is volstrekt verkeerd, aldus Jan Ruff-O’Herne. “Want comfort women veronderstelt iets zachts en warms en vertrouwds. Dat was absoluut niet het geval. We waren de gevangenen van de Japanners, die ons bruut verkrachtten.’

Ad van Liempt deed in 2010 als journalist, van binnen uit, een poging om het gebruik van het woord ‘troostmeisje’ tegen te gaan. Ook hij wilde benadrukken waar het eigenlijk om gaat:

Het woord ‘troostmeisje’ is op zich al een gruwel – het is een totaal misplaatst eufemisme. Een veel te licht woord voor wat het moet uitdrukken: weerloze vrouwen die zijn verkracht en misbruikt, om het moreel van de Japanse troepen hoog te houden.

Blijkbaar heeft dat allemaal niet geholpen. Een verklaring, die ik wel eens heb gehoord in een gesprek over troostmeisjes, is dat kranten graag korte, aansprekende woorden voor hun koppen willen. Daarom keert die term steeds terug in koppen boven artikelen. Ook dan klopt er echter geen moer van dit taalgebruik. ‘Troostmeisje’ telt dertien letters. Seksslavin telt slechts tien letters – drie letters minder, zeker weten een factor voor gehaaste koppenmakers. En minstens even duidelijk.

Maar misschien is dat wel het probleem. Seksslavin is té duidelijk. Té naar. Té recht voor z’n raap. Stel je voor dat je tot je door laat dringen dat het gaat om seksueel geweld. Om massale verkrachtingen in oorlogstijd. Om oorlogsmisdrijven. De meeste mensen deinzen daarvoor terug. Liever wegkijken en eufemismen gebruiken, dan bescherm je jezelf en kun je blij aan je volgende boekje over positieve psychologie beginnen.

Wie je daar ook mee steunt, niet het slachtoffer. Pas in 1992 kregen de slachtoffers officieel het woord, in het zogenaamde Tokio Tribunaal. Nog dit jaar, in 2015 dus, klaagden Japanners over berichten over dwang. De vrouwen zouden destijds uit vrije wil seks hebben gehad met Japanse soldaten, beweerden deze aanhangers van het woord ‘troostmeisje’. Zulke ideeën kunnen alleen voort blijven bestaan door misdaden niet te benoemen en de hele smerige toestand toe te dekken met een eufemistisch, gezellig klinkend woord.

Laten we het T-woord aub niet meer gebruiken. Laten we zeggen waar het om gaat: om seksueel geweld, een oorlogsmisdrijf, seksslavernij. Dan weten we tenminste waar we over praten.

Seksisme alarm: ’t is geen discriminatie, ’t is ‘de wachtrij’

Seksisme kun je op vele manieren ontkennen en versluieren, maar de Volkskrant brengt een wel heeeeel mooie variant. In een artikel over de loonkloof stelt de krant dat het te snel is om te zeggen dat allochtonen en vrouwen gediscrimineerd worden. Ze verdienen gewoon minder door een ‘banenwachtrij’.

Verderop in het stuk legt de krant bij monde van hoogleraar arbeidseconomie Joop Schippers uit hoe dat zit:

Die rij werkt als volgt: ‘Witte mannen tussen de 25 en de 50 jaar worden het eerst aangenomen. Daarna witte vrouwen in dezelfde leeftijd. Dan ouderen. Allochtonen staan wat verder in de rij.

Ja hallo, dan heb je het toch over seksisme en racisme? Nare woorden, maar zo heet dat als je vrouwen en mensen met een gekleurde huid stelselmatig achter stelt bij blanke mannen.

Het artikel noemt nog een paar andere redenen voor het feit dat vrouwen jaarlijks duizenden euro’s mislopen.  Zo zijn de salarissen in ‘’traditionele vrouwenberoepen’’ lager. Goh, Volkskrant, hoe zou dat komen? Het artikel zwijgt in alle talen. Je leest ook niks over het feit dat mannen in dezelfde minderbetaalde vrouwenberoepen meer salaris naar huis meenemen dan hun vrouwelijke collega’s.

Ook parttime werken keert terug als schaamlap voor de loonkloof. Opnieuw: hoe zou dat komen? Hint: bijna de helft van de zwangere vrouwen ondervindt discriminatie. Vooral met een tijdelijk contract weten werkgevers bijzonder snel argumenten te verzinnen om je te ontslaan. Probeer na de geboorte van de baby maar eens een fatsoenlijke baan te vinden.

Vrouwen krijgen daarnaast straf als ze zich niet gedragen volgens de rolpatronen. Zo staan vrouwen onder een grote sociale druk om andere ambities dan huishouden en moederschap op te geven, zodra de eerste kleine zich aandient. En als ze te stevig over hun salaris onderhandelen, vinden anderen hen daarna ‘moeilijk’ en onvriendelijk. Dat vertaalt zich vervolgens in negatievere beoordelingen en lagere promotiekansen.

Kortom, het is geen seksisme hoor, echt niet, ’t is gewoon de wachtrij. En vrouwen zelf. Die kiezen de verkeerde banen, onderhandelen niet goed genoeg over hun salaris, en werken om onverklaarbare redenen toevallig veel vaker parttime. Tsja. De Volkskrant slaagt er niet in om verder te kijken dan hun neus lang is. Ze hadden beter wat recente wetenschappelijke studies kunnen raadplegen, te luisteren naar wat vrouwen aangeven en even logisch na te denken.

Geen idee in welke wereld de Volkskrant leeft, maar met de realiteit heeft dit artikel weinig te maken. Gemiste kans….

UPDATE: Zelfs een beeldschone beroemdheid als actrice Jennifer Lawrence vindt het lastig te onderhandelen voor een passend salaris, onder andere vanwege de enorme druk op vrouwen om vriendelijk en inschikkelijk gedrag te vertonen.

Seksisme alarm: mannen die mannen citeren

Voorkeuren verraden wie of wat je echt belangrijk vindt. Wie zich louter richt op de ervaringen en kennis van andere mannen, zegt daarmee onbewust dat de andere helft van de wereldbevolking niet interessant is. Waarna je delen van het plaatje compleet mist. En de indruk wekt, hoe onbedoeld ook, dat de ervaringen van mannen staan voor het algemene en universele. Meest recente voorbeeld van deze zeer veelvuldig voorkomende praktijk: Maarten Asscher. Hij deed promotie-onderzoek naar de beleving van eenzame opsluiting en gaat daarvoor met name te rade bij mannen.

Voor de autobiografische weergaven van eenzame opsluiting keek hij naar Oscar Wilde, Silvio Pellico en Albrecht Haushofer. Ook bij de fictieve beleving van eenzame opsluiting nam hij vooral mannen serieus. Hij bestudeerde onder andere het werk van Charles Dickens en Jan Campert. Man man man man man, geciteerd en voor het voetlicht gebracht door een man. Waarna Asscher de publiciteit opzoekt en opnieuw aan tafel zit met louter mannen: de tafelheren in boekhandel Donner, bijvoorbeeld, of de mannelijke journalist van de Volkskrant.

Vrouwen schitteren op alle fronten door afwezigheid en dat is raar, want vrouwen zijn mensen. Zij maken alles mee wat mannen ook meemaken (met als bonus biologische vrouwenzaken zoals menstruatie en zwangerschap, en vanwege hun kwetsbaarheid in seksistische samenlevingen een verhoogd risico op verkrachting en ander geweld in en om het huis). Ook eenzame opsluiting. Wat hield Asscher tegen om de andere helft van de wereldbevolking mee te nemen in zijn promotie-onderzoek? Wat maakte dat zijn begeleiders bij de universiteit Leiden geen vragen stelden en een eenzijdige mannelijk universum kritiekloos accepteerden?

Wie een vollediger beeld wil krijgen hoeft echt geen moeite te doen. Je struikelt over de voorbeelden die inzicht geven in de betekenis van eenzame opsluiting voor/met vrouwen. Neem bijvoorbeeld het beroemde werk 117 days, waarin anti apartheidsactiviste Ruth First verslag deed van haar eenzame opsluiting in Zuid Afrikaanse gevangenissen. Of neem Rosa Luxemburg, die in brieven verslag deed van haar verblijf in de gevangenis, vaak alleen in een cel. Of Malika Oufkir, die tien jaar eenzame opsluiting doormaakte.

Asscher had hun werk even serieus kunnen bestuderen als de ervaringen van Wilde en Pellico. Maar dat deed hij niet. Wat hij zodoende mist maakt onder andere de literaire klassieker The Yellow Wallpaper duidelijk. Dit verhaal wijst op genderspecifieke vormen van eenzame opsluiting. Het Gele Behang gaat over een Engelse vrouw uit de gegoede middenklasse, die om vage redenen het predikaat ‘hysterisch’ opgeplakt krijgt en op doktersadvies voor onbepaalde tijd in haar uppie een ‘rustkuur’ moet ondergaan. De kuur komt neer op totale isolatie en eenzame opsluiting. Daar wordt de hoofdpersoon pas echt gek van.

Dit soort eenzame opsluiting ontstaat in de context van het huwelijk, met echtgenoten en andere mannelijke autoriteiten die vrouwen de wet voorschrijven, en sociale mores die tot op de dag van vandaag leiden tot genderspecifieke vormen van eenzame opsluiting. Asscher mist dit aspect volledig, omdat hij zich richt op de mannelijke ervaring. En nogmaals, die is niet universeel en algemeen geldig. Die vertegenwoordigd slechts een deel van het geheel. Gemiste kansen, Asscher!

Seksisme alarm: ”Emo’s reis” van prof. dr. De Boer

Emo’s Reis, van prof. dr. Dick E.H. de Boer. Toen ik dat boek uit 2011, over de pelgrimage van de dertiende eeuwse abt Emo, in de bieb aantrof bij de nieuwe boeken, nam ik het gelijk mee. Middeleeuwse handschriften! Kerkelijke kunst! Pelgrimages! Prachtig uitgegeven, vol foto’s, waaronder beelden die De Boer maakte toen hij de route van Emo reconstrueerde. Wat kon er mis gaan met zo’n mooi, geleerd boek?

Nou, veel. Allereerst de manier waarop De Boer en zijn uitgever het boek positioneren, en wat er in het echt gebeurt. Volgens de tekst op de achterflap schetst Emo’s reis het landschap en de samenleving in het Europa van het begin van de dertiende eeuw. In zijn inleiding licht De Boer toe dat hij de microscoop van Emo’s leven gebruikt als een telescoop ”om de grote wereld daarbuiten waar te nemen”. Hij ziet zijn werk als ”een perfecte gids om het Europa van de vroeg 13e eeuw te leren kennen” (pagina 43).

Dat klinkt universeel en algemeen menselijk. Maar Emo studeerde aan de universiteiten van Oxford en Parijs. Instituten die vrouwen expliciet uitsloten (zegt De Boer er niet bij.) Als abt bewoog Emo zich bovendien in kerkelijke kringen. De machtselite tolereerde vrouwen daar alleen als zwijgende maagd of moeder (zegt De Boer er niet bij). Vanuit dat standpunt bekijkt de professor niet ‘de samenleving’. Als lezer krijg je geen algemeen en universeel, maar ‘fallocentrisch‘ beeld – een term uit de koker van Hélène Cixous en Luce Irigaray om aan te duiden dat de helft vergeten wordt.

Ik wilde mijn innerlijke feministe sussen en gewoon genieten van Middeleeuwse cultuur. Toch had ik het aan het slot van de circa veertig pagina’s tellende inleiding alsnog helemaal gehad met De Boer. Dat hij met Emo centraal van de ene naar de andere man wandelt, soit. Maar die paar keer dát hij dan eindelijk een vrouw opvoert, doet bij dat op een manier die neerkomt op grammaticaal seksisme.

Grammaticaal seksisme? Ja. Dat gaat zo (vetgedrukte woorden van mij):

  • pagina 19, de eerste vrouw die de Boer noemt. Context: Emo, een neef van abt Emo, wil op het terrein van zijn boerenhoeve een kloostertje stichten. ”Zijn vrouw scheidde van hem vanwege zijn plannen”, schrijft De Boer. Even later: ”Bovendien stribbelden de echtgenoten van Emo’s zusters tegen”.
  • Man man man, nog meer mannen. Dan schrijft De Boer op pagina 25 over de Hollandse graaf Albrecht van Beieren, die in 1370 naar Praag reisde ”om zijn dochter uit te huwelijken”.
  • pagina 37 ”Voor Lotharius’ carrière was bepalend dat zijn moeder stamde uit het Romeinse patriciaat”
  • pagina 39, over keizer Hendrik VI. Die overlijdt. Daarna, schrijft De Boer, ”bleef zijn weduwe achter met hun pas 2,5 jaar oude zoontje Frederik”
  • Zelfde pagina: ,,…dus koos Philips voor een Byzantijnse bruid – een dochter van de keizer Isaak Angelos”

Alleen Hildegard van Bingen ontsnapt aan deze praktijk, en ”ene Thecla” die De Boer vluchtig aanhaalt in een stukje over middeleeuwse pelgrimages, waar verder vooral mannelijke pelgrims uitgebreid aan bod komen.

Ik kan me voorstellen dat je als geschiedkundige moeite hebt om de namen van de zusters van een neef van je hoofdpersoon te vinden. Misschien waren die inderdaad onbekend. Maar de hoogste adel leverde vele bronnen op, waar ook de vrouwen in voorkomen. Zoals de weduwe van keizer Hendrik VI. Het gaat om Constance van Sicilië. De Boer móet haar naam weten, maar hij neemt de moeite niet om haar in zijn tekst een identiteit te geven. Hij doet haar af met ‘zijn weduwe’.

Dit taalgebruik is een schoolvoorbeeld van het routinematig en als vanzelfsprekend marginaliseren van vrouwen. Mensen doen zoiets vaak onbewust. De Boer stond er vast niet bij stil dat hij, in een context die vrouwen toch al marginaliseert, vrouwen nog verder in de marge drukt. Maar onbewust seksisme is ook seksisme. Met dit type taal reduceert hij vrouwen tot anonieme aanhangsels van een man. ”Een van de beste werken over de Middeleeuwen”, zoals de achterflap Het Parool citeert, past zodoende in een lange traditie van mannen die over mannen schrijven en vrouwen niet eens een naam waardig achten. Doodzonde.

BONUS Wil je wél over met name genoemde vrouwen lezen? Probeer dan eens Travels with a Medieval Queen, waarin Taylor Simeti de reis reconstrueert die Constance van Sicilië in 1194-95 ondernam om haar aanspraak op de Siciliaanse troon veilig te stellen. Of lees dit artikel over vrouwen en mystiek in de dertiende eeuw, de beweging waarvan vrouwen als Hildegard van Bingen en Hadewijch deel uit maakten. Of naslagwerken, zoals het deel over de middeleeuwen uit de reeks De Geschiedenis van de Vrouw en 1001 vrouwen uit de Nederlandse geschiedenis.