Category Archives: Gezondheidszorg

Emma Watson en Margaret Atwood praten over boeken, macht en feminisme

Geweldig! Actrice Emma Watson en schrijfster Margaret Atwood spreken elkaar voor vakblad Entertainment Weekly. De twee heldinnen wisselen onder andere van gedachten over ‘het’ feminisme en Atwood’s boek Het Verhaal van de Dienstmaagd. Watson koos die roman uit om in mei en juni gezamenlijk te lezen bij haar feministische boekclub, Our Shared Shelf. Het hele interview is de moeite waard, dus gebruik de link en ga je gang.

Mooie quotes:

Watson: Misogyny has no gender.

Atwood: If voting rights were determined on all men behaving well, they wouldn’t have any. Rights as citizens are quite apart from individual behavior.

Atwood: I usually say, “Tell me what you mean by that word [feminism] and then we can talk.” If people can’t tell me what they mean, then they don’t really have an idea in their heads of what they’re talking about. So do we mean equal legal rights? Do we mean women are better than men? Do we mean all men should be pushed off a cliff? What do we mean? Because that word has meant all of those different things.

Ondertussen blijft de roman mensen bezig houden. Het Verhaal van de Dienstmaagd speelt zich af in een gedeelte van de V.S. waar fundamentalistische Christelijke mannen de macht grepen en vrouwen reduceerden tot brave echtgenotes, onderdanige werkbijen of gedwongen draagmoeders van hun kinderen. Vrouwen verloren de macht over hun lichaam.

Met de opkomst van Trump, inclusief de vrouwenhaat van zijn regeringsploeg en zijn pogingen de reproductieve rechten van vrouwen te ondermijnen, krijgt dat verhaal een nieuwe urgentie. Het personage van de dienstmaagd, die kinderen van haar verkrachter moet baren zodat hij een gezinnetje kan vormen met zijn ‘echte’ echtgenote, leidt bijvoorbeeld tot een nieuwe vorm van politieke protesten. Vrouwen verkleden zich als dienstmaagden en zitten zwijgend in zalen waar mannen het nieuwe abortusbeleid van de V.S. bespreken. Beveiligers kunnen hen niet de zaal uit smijten, want ze doen niks, maar iedereen begrijpt de boodschap – deze politici reduceren vrouwen tot fokvee. Schande! Trump kwam als dienstmaagd verklede vrouwen ook tegen toen hij een staatsbezoek bracht aan Polen, nog zo’n land waar vrouwenrechten onder zware druk staan.

Advertenties

Mannen trappen elkaar niet tegen de ballen om mythe van sterke man intact te houden

Waarom zie je maar zo zelden dat mannen elkaar tegen de ballen trappen? Sociologe Lisa Wade lanceerde in een essay de hypothese dat mannen dit vermijden, om samen de mythe van de sterke, stoere man intact te laten. Wat er daarna gebeurde was fascinerend. In het openbaar ontkenden mannen deze theorie in alle toonaarden. Ze trappen elkaar niet in de ballen omdat dat een moeilijke manoeuvre is. Privé stuurden ze echter berichten naar Wade om te bevestigen dat ze helemaal gelijk heeft.

Wade vond die kloof tussen openbaar en privé fascinerend. Ze schrijft:

I expected a reaction, but I was genuinely surprised at what transpired. In public — in the comments — men debated strategy, arguing that men don’t kick each other in the balls because it’s actually a difficult blow to land or would escalate the fight. But in private — in my email inbox — men sent me hushed messages of you-are-so-right-though. This is interesting because people rarely bother to go to the trouble of googling me, finding my email address, and writing me a note. […] Moreover, the emails have never stopped coming.

Belangrijk om te weten: Wade’s wetenschappelijke website heeft een commentaar functie, dus mensen hoeven haar geen mails te sturen. Ze kunnen gewoon onder aan een artikel hun mening ventileren. Maar dat deden mannen niet. Ze zochten gericht naar haar mail-adres om aan haar persoonlijk toe te geven dat ze de spijker op z’n kop sloeg. Mannen houden elkaar een hand boven het hoofd en ontzien elkaars ballen.

Uit die berichten van mannen blijkt dat jongens tijdens hun opvoeding massaal de boodschap meekrijgen dat ze beter zijn dan meisjes. Sterker, stoerder, weerbaarder. De wereld ligt voor hen open. In die kijk op de werkelijkheid heb je als jongen en als man een groot probleem als die stoere kracht met één gerichte trap tegen hun ballen uit elkaar kan spatten. Die zwakke plek bedreigt niet alleen het beeld van sterke man, maar kan ook de angst opwekken dat mensen je gaan zien als een fraudeur. Je bent geen Echte Man. Je faalt. De horror!!!

Wade concludeert:

This is telling us something profound about what it feels like to be a man in America today. Told to live up to an impossible standard of invulnerability; they inevitably feel like failures. Told specifically to be more invulnerable than (and not vulnerable to) women, by biological accident, they’re not. What a cruel twist of the testicles. It hurts. And I wonder how much of what men do in their lives is a response to this psychic injury. How many of Donald Trump’s shenanigans, for example, have to do with the fact that he knows, and he knows that everyone knows, that someone could just drop him with a kick to the balls at any time?

Meisjes sterven door zwangerschap, jongens door verkeersongelukken

Feministen zeggen wel eens dat mannen en vrouwen eigenlijk ieder in een andere wereld leven. Dat werd weer eens grimmig duidelijk uit cijfers van de World Health Organization (WHO)  naar de doodsoorzaak bij 15 tot 19-jarigen. Meisjes in die leeftijdscategorie sterven vooral door zwangerschap. Het gaat naar schatting om tien op de 100.000 meisjes. De tieners bloeden dood, sterven omdat de baby er niet uit wil komen, of bezwijken aan de gevolgen van een onveilige abortus. Ondertussen leggen jongens uit die leeftijdscategorie vooral het loodje door verkeersongevallen.

Meisjes van 15-19 jaar raken niet in hun uppie zwanger…. Foto: National Geographic

Verkeersongevallen, ja, het is natuurlijk heel verdrietig als je door zoiets om het leven komt. Maar het gaat om ‘onpersoonlijke’ ellende. Meestal zijn weggebruikers er niet op uit om één bepaalde persoon gericht dood te rijden. Het gaat om onoplettendheid, toeval, een ongeluk.

Hoe anders ligt dat bij de meisjes. Hun zwangerschap is het resultaat van een situatie, waarbij de ene persoon gericht aan de gang is gegaan met een specifieke ander. Bij meiden in de leeftijdscategorie 15-19 jaar is daarbij vaak dwang in het spel.  Seksueel geweld en kindhuwelijken brengen tienermeiden in situaties waarbij ze niet kunnen ontkomen aan een man en zijn penis. Eigenlijk sterven ze niet door de zwangerschap, maar door de acties van een man in een context (geweld, huwelijkscontract) waarbij de meisjes zelf geen zeggenschap hebben over wat er met hun leven en hun lijf gebeurt. Bovendien gaat het vaak om landen waarbij er een sterke taboesfeer hangt om vrouwen en hun reproductieve rechten. Dat uit zich onder andere in een slechte verkrijgbaarheid van voorbehoedsmiddelen en overheden abortus illegaal maakten.

Het gaat al met al om enorme aantallen. Uit onderzoek van de Verenigde Naties bleek een paar jaar geleden dat een op de tien mannen uit China, Bangladesh, Sri Lanka, Cambodja, Indonesië en Papua-Nieuw Guinea zelf toegaf dat ze seks hadden gehad met een vrouw die niet wilde. Rekende je de echtgenoten mee – verkrachting binnen het huwelijk – dan steeg het percentage verkrachtende mannen naar 25%. Uit dit en andere onderzoeken kwamen steeds dezelfde drie motieven naar voren. De mannen verkrachten omdat ze vinden dat ze het recht hebben om een vrouw seksueel te bezitten, omdat ze boos zijn op een specifieke vrouw, of omdat ze zich vervelen.

Als het gaat om kindhuwelijken berekent Plan Nederland dat 27 meisjes per minuut moeten trouwen met een vaak veel oudere man. Het gaat om meisjes onder de achttien. Volgens de dominante opvattingen van landen waar dit gebeurt, is seks daarna legaal. Maar het meisje kan geen nee zeggen. Doet ze dat wel, dan zijn een sociale dood of verder geweld (eerwraak enz.) haar deel. Kindhuwelijken en de activiteiten van hun echtgenoot zorgen er vervolgens voor dat meisjes veel te jong zwanger raken. Dat heeft ernstige medische gevolgen. De sterfgevallen zijn slechts het topje van de ijsberg. Nog veel meer meisjes raken verminkt tijdens de bevalling, of kampen algemeen met een slechte gezondheid door teveel zwangerschappen op een te jonge leeftijd, of omdat hun echtgenoot ze AIDS bezorgt.

Kortom, de misere van de meisjes tussen 15 en 19 jaar is overduidelijk het gevolg van gericht menselijk handelen en culturen waarin het leven van een meisje weinig waard is. Wát een verschil met de verkeersongelukken van de jongens…..

Trump scoort met vrouwenhaat

Trump’s eerste honderd dagen als president van de V.S. roepen vooral hoongelach op omdat hij weinig klaar maakt. Maar dat is niet helemaal terecht. Vanaf de eerste dag in het Witte Huis is Trump buitengewoon fanatiek en effectief bezig om de (reproductieve) rechten van vrouwen te ontmantelen. Zijn vrouwenhatende beleid schaadt mensenrechten, maar wat boeit dat als je vrouwen ziet als omhulsels voor de foetus?

Het meest recente wapenfeit: Trump schrapt alle uitgaven die het zogenaamde State Department maakt om vrouwenrechten wereldwijd te versterken. Tussen nu en 2018 moet het budget van 8,25 miljoen dollar naar nul gaan. Deze nieuwste maatregel komt bovenop andere acties, zoals:

  • Herintroductie van de zogenaamde Global Gag Rule. Die houdt in dat organisaties in ontwikkelingslanden alleen Amerikaans geld krijgen als zij geen abortussen uitvoeren en zwijgen over abortus, zelfs als vrouwen vragen naar de mogelijkheid hun zwangerschap af te breken. Dat leidt tot tienduizenden gevallen van moedersterfte.
  • Trump draaide de geldkraan dicht voor een bevolkingsprogramma van de Verenigde Naties. Het VN-fonds, UNFPA, ontving jaarlijks 75 miljoen dollar van de V.S. en zette dat geld in om meisjes en vrouwen in landen als Irak, Zuid Sudan, Syrië, Yemen en Somalië te voorzien van voorlichting, voorbehoedsmiddelen, zwangerschapszorg en abortus. Als die steun weg valt, kan het fonds minder doen, blijven vrouwen verstoken van anticonceptie en hulp, met meer dode en gewonde vrouwen tot gevolg vanwege complicaties bij zwangerschap, meer onveilige abortussen, en te jonge meisjes die te jong moeder worden, met alle gevolgen van dien.
  • Plannen om fondsen te schrappen bij programma’s die geweld tegen vrouwen bestrijden. In de tien jaar nadat de V.S. de Violence Against Women Act aannam, daalde geweld tegen vrouwen met 64%. Het geweld kan weer stijgen als programma’s ter preventie van en bewustwording rond geweld stoppen. Daarnaast moeten Blijf van mijn Lijf huizen sluiten. Dit alles levert waarschijnlijk meer dode en gewonde vrouwen op.
  • Plannen om financiële steun voor de Wereldbank stop te zetten. Dat komt neer op 650 miljoen dollar minder, geld wat deels gaat naar programma’s om de economische zelfstandigheid van vrouwen te vergroten en kansarme vrouwen toegang te geven tot kleine kredieten om een handeltje op te zetten.

Dit alles in de eerste honderd dagen. Veel van dit soort aanvallen op vrouwen gingen vergezeld van foto’s waarop louter oude blanke mannen in pak glimlachend toekijken hoe Trump zijn handtekening zet onder de vrouwvijandige maatregel. Die beelden bekrachtigen de boodschap die Trump met dit beleid wil uitzenden naar het brede publiek, betoogt auteur Jil Filipovic:

Mr. Trump promised he would make America great again, a slogan that included the implicit pledge to return white men to their place of historic supremacy. And that is precisely what these photos show. The same kind of men who have been in charge of the United States since its founding, so very proud of themselves for trying to ax the rights that make it possible for women to chart their own futures — and to compete with men. If women can’t decide for themselves when and if to have children and are instead at the mercy of men and nature, there will simply never be 50 percent of us at that table, or in any halls of power. The men of the Republican Party know this just as well as women do.

Teen Vogue stelt inmiddels voor om Trump’s beleid niet pro life te noemen, zoals anti abortusfanaten graag willen, maar om te dopen tot ‘Pro Dood’. Het is vrouwen en kinderen laatst bij Trump en zijn begrotingsplannen. Geen wonder dat de televisiebewerking van Margaret Atwood’s boek Het Verhaal van de Dienstmaagd akelig actueel over komt:

the most frightening scenes are the ones that look like our version of the present or the near-future — days recently gone by for the woman known as Offred (Elisabeth Moss). America may not be headed to Gilead yet, but the parallels between reality and fiction do make the stomach churn.

Vrouwelijke chirurgen laten zich zien

Een door een vrouw getekende cover van tijdschrift The New Yorker inspireert vrouwen wereldwijd om trots en zelfverzekerd zichzelf te laten zien. Het gaat om een illustratie van de Franse kunstenares Malika Favre, van een paar vrouwelijke chirurgen die zich over een patiënt buigen. De tekening inspireerde ”echte” vrouwelijke chirurgen om zichzelf op dezelfde manier op de foto te zetten en deze beelden te delen via Twitter en andere sociale media.

Vrouwelijke professionals voelen zich geïnspireerd en verbonden met elkaar, door deze actie:

Dr. Haneen Gomawi, of Saudi Arabia, who posted a photo (above) with two of her female colleagues, told us, via Twitter, “We (lady surgeons) face lots of challenges, in the surgical field & in life; despite the difference in countries.” It felt “empowering, bonding & reassuring” to participate in the challenge

Dat is belangrijk, want zoals Gomawi al aanhaalt hebben vrouwen het niet makkelijk. Chirurgie geldt als een macho mannenberoep. Ook in Nederland. Ons land telde rond 1900 slechts dertien vrouwelijke artsen, onder andere omdat vrouwen eeuwenlang niet mochten studeren aan universiteiten. Nadat Aletta Jacobs via de regering toegang tot de universiteit afdwong, nam het aantal vrouwelijke artsen langzaam toe. Maar tot op de dag van vandaag blijven mannen een vak als chirurgie domineren. Hun aandeel schommelt rond de 90%.

Vrouwen die door weten te dringen tot de beroepsgroep, zijn als absolute minderheid een ”token”. Zoals W. Mulder en E. de Jong samenvatten in hun onderzoek naar vrouwelijke chirurgen betekent dit dat de veelal mannelijke collega’s vrouwen zien als een vertegenwoordigster van haar sekse. Ze moet zich gedragen zoals de rest van de beroepsgroep maar tegelijkertijd krijgt ze allerlei signalen dat ze de kat in het vreemde pakhuis is. Als uitzonderingsgeval is ze bovendien kwetsbaar voor stereotypering. Mulder en De Jong onderscheiden onder andere rollen als moeder, verleidster, mascotte of ijzeren maagd.

Daarnaast zijn mannen bang dat het aanzien van hun beroep en de kwaliteit van het werk afnemen als er ”teveel” vrouwen komen. Zijn vrouwen wel gebouwd op het werk? En wat als ze ziek, zwanger en misselijk worden? Dat ondervond onder andere Anne Marie Knot-ten Belt, die in een interview vertelde:

‘De heren daar vonden mijn zwangerschappen erg onhandig en vervelend. Dat vond ik tamelijk kinderachtig, want ik heb tot twee weken voor mijn bevallingen diensten gedraaid.’ Knottenbelt is geen meegaand type. ‘Ik ga ervan uit dat je van elkaar kunt leren. Maar de heren algemeen-chirurgen stonden daar niet voor open. Je hoort het te doen zoals zij het gewend zijn, ambitieuze mannen van in de veertig waren het vervelendst.’ Door haar slechte ervaringen besloot ze een opleiding voor plastisch chirurg te doen, een vak dat ze aanvankelijk graag had willen combineren met de algemene chirurgie. […] ”waren mijn ervaringen beter geweest, dan was ik all round chirurg geworden.”

Kortom, in zo’n klimaat vol vijandigheid, twijfel en angst dat vrouwen de boel verpesten, is het des te belangrijker dat vrouwen zichtbaar worden en elkaar kunnen inspireren en aanmoedigen. Vrouwen kunnen prima opereren, op mensen en dieren, en vaak wordt de kwaliteit van de patientenzorg er juist beter van. Zo wijst onderzoek uit dat een borstkankerpatiënte vaker de juiste behandeling krijgt als haar chirurg een vrouw is. Dat er nog maar veel vrouwelijke chirurgen mogen volgen!

Nieuwe bewijzen dat vrouwen beter moeten presteren

Seksisme betekent onder andere dat een middelmatige man het redt waar een middelmatige vrouw zonder pardon af valt. Vrouwen móeten beter zijn, het liefst perfect– het beroemde patroon van ‘bewijs het nog maar een keer’. Dat resultaat van discriminatie zie je terug in de topkwaliteit van vrouwen die het redden. Onderzoek wijst uit dat patiënten langer leven als ze vrouwelijke artsen hebben. En door vrouwen geschreven wetenschappelijke publicaties zijn leesbaarder en beter onderbouwd dan die van mannelijke wetenschappers.

Je zou de hoge kwaliteit van de vrouwen kunnen zien als de enige positieve uitkomst van systematische discriminatie. Alleen de allerbesten overleven. En dat merk je. Zo analyseerden onderzoekers van de universiteit van Harvard de administratieve stukken van 1.583.028 ziekenhuisbezoeken van patiënten die onder het Amerikaanse medicare systeem vallen. Het maakte niet uit met wat voor klacht of aandoening iemand kwam. Na 30 dagen was bij iedereen die een vrouwelijke arts trof, het dodental én het aantal nieuwe opnames significant lager dan wanneer iemand een mannelijke arts trof.

Dit effect bleef bestaan, onafhankelijk van de sekse, klacht of aandoening van de patiënt. Op basis van deze bevindingen becijferde Harvard dat het 32.000 sterfgevallen per jaar zou schelen als mannelijke artsen even goed werk zouden verrichten als hun vrouwelijke collega’s. De onderzoekers roemen vooral de communicatieve vaardigheden van de vrouwen, hun aandacht voor preventieve zorg, en hun alertheid op psycho-sociale factoren.

Bij een ander onderzoek keek wetenschapster Erin Hegel naar publicaties van vrouwen in economische vakbladen. Het betrof papers in zogenaamde ‘peer reviewed‘ magazines, oftewel magazines waarbij de redactie bestaat uit vakgenoten, die artikelen kritisch doorlezen voordat ze besluiten of de kwaliteit goed genoeg is om in hun blad te mogen verschijnen. Wat blijkt: redacties bekijken de papers van vrouwen kritischer dan die van mannen.

Het effect is onder andere dat het langer duurt voordat een paper van een vrouw in druk verschijnt en dat er een groter verschil zit tussen de eerste versie en de uiteindelijke publicatie. Met andere woorden: vrouwen schaafden langer aan hun stukken. Dat levert papers op die aanmerkelijk prettiger lezen dan de minder kritisch bekeken stukken van mannelijke vakgenoten. Ook bleef de schrijfstijl van vrouwen vooruit gaan, terwijl mannen op hetzelfde niveau door modderen tijdens hun loopbaan.

Op zich niet negatief, dat vrouwen zulke goede prestaties leveren. Maar nogmaals: het is het effect van (onbewuste) discriminatie. Je moet als vrouw beter zijn dan een man, anders kun je het beter meteen opgeven. Ben je goed, dan dreigen de volgende obstakels. Zoals universele haat omdat we een deskundige vrouw die ambities toont, een enge bitch vinden en afstraffen. Dat is niet rechtvaardig. Dat is seksisme.

Verzetsheldin verandert in ‘de vrouw van’

De vrouw van de dierentuin-houder. Als je de filmtitel ‘The Zookeeper’s Wife‘ naar je eigen taal omzet, voel je pas goed wat er gebeurt. Een Poolse verzetsheldin, die in de tweede wereldoorlog enorme risico’s nam door Joden te redden via de dierentuin die zij en haar echtgenoot samen hadden, verandert in het wormvormige aanhangsel van een man-met-een-functie. Dit incident staat niet op zichzelf.

De echte Antonina Zabinski, met olifant

Zoals gewoonlijk zijn het kritische feministische denkers die afstand nemen van situaties die iedereen normaal vindt, vragen stellen en lekker gaan tellen. Zoals Shana Mlawski van website Overthinking It. Zij trof in boektitels vele dochters en vrouwen van aan. Uit haar analyse van boektitels op Amazon blijkt dat ‘dochter van’ het meest populair is, gevolgd door ‘de vrouw van’. Als het gaat om een mannelijke echtgenoot in de titel, heeft een vrouw meestal de hoofdrol. De verhalen draaien vooral om het krijgen van een man – de plicht van iedere vrouw zodat ze braaf kan trouwen en ‘vrouw van’ kan worden – of om een vrouw die wraak wil nemen op ‘haar’ man.

Niet alleen in boeken, ook in films wemelt het van ‘vrouw van‘/’echtgenote van’ in de titel. Met als belangrijke subgroep films waarbij deze echtgenote het aanlegt met een andere man. Het omgekeerde komt nauwelijks voor. Als het woord echtgenoot al in de filmtitel voorkomt, staat de relatie tussen man én vrouw centraal. Eigenlijk draait het in die gevallen nog steeds om een man en zijn vrouw.

Of het nou gaat om dochters of echtgenotes van, zulke titels definiëren volwassen vrouwen in termen van hun relatie met een man. Het zijn geen zelfstandige individuen, maar onderdelen van een relatie. In het geval van een verzetsheldin zoals Antonina Zabinski is die afhankelijke status nog eens extra irritant. Zabinski leidde met haar man een dierentuin in de Poolse stad Warsaw. Bij het uitbreken van de tweede wereldoorlog wist ze circa 300 joden via de dierentuin naar de vrijheid te smokkelen. Toen de Duitsers haar echtgenoot arresteerden, ging zij door met Joden redden. Maar haar huwelijkse staat is in de film- en boektitel belangrijker dan haar daden. Ze is de zoveelste ‘vrouw van’.

Dit soort patronen geven een blik in het onbewuste van ons mensen.  Het gaat om taal, en om de beelden en associaties die deze woorden volautomatisch oproepen. De woorden vormen dan de bril waardoor we naar de wereld kijken. Dat heeft gevolgen in de echte wereld. Zo praten mannelijke politici in de V.S. routinematig over vrouwen in de zin van ‘dochter/echtgenote van’. Ze reduceren vrouwen tot een onderdeel van een relatie met een man. Alleen als het gaat om een dochter of vrouw van, kunnen deze mannen zich voorstellen dat het erg is als deze vrouw het slachtoffer wordt van een misdaad of in de knel komt door hardvochtig beleid. Ben je als vrouw geen familie van ze? Dan maakt het blijkbaar niet uit.

Dit soort denkbeelden scheppen afstand tussen zulk soort mannen en vrouwen in het algemeen. Zolang hun dochter of hun echtgenote het goed heeft, mogen andere vrouwen verrekken. Zo’n houding leidt ertoe dat mannen belangen van vrouwen makkelijk weggeven aan de onderhandeltafel. Dat gebeurde bijvoorbeeld bij de nieuwe ziektewet, die de Republikeinen door hun versie van de tweede kamer wilden loodsen. Mannen spraken over specifieke zorg voor vrouwen, bijvoorbeeld rondom zwangerschap, abortus en geboorte. En besloten daarna dat vrouwen wel zonder konden.

Dus, praten over vrouwen alsof we alleen bestaan in relatie tot een man lijkt onschuldig, totdat je ziet wat dat wereldbeeld doet in de ”echte” wereld. Hopelijk stopt de trend snel. Je kunt ook boeken en films verkopen zonder te vervallen in makkelijke cliché-titels met de dochter/vrouw van X in de titel. Hopelijk helpt dat om vrouwen vaker te zien als mensen, met eigen levens, meningen, gevoelens en behoeftes.

Ploumen boekt internationaal succes met hulpfonds voor vrouwen

Vrouwenlichamen liggen wereldwijd onder vuur. Met grote gevolgen: als je bijvoorbeeld niet kunt bepalen of en zo ja wanneer je kinderen krijgt, word je lijf een tijdbom die op ieder willekeurig moment je leven en welzijn totaal overhoop haalt. Minister Ploumen begrijpt dat. Toen de V.S. steun voor gezinsplanning introk, zette zij een fonds op. Daarmee boekt ze internationaal succes. Ze haalde al 51 miljoen euro op in vijf weken tijd. Allerlei landen zegden bovendien nog meer geld toe. Tot grote onvrede van SGP en CU, die een baarplicht voor vrouwen prima vinden. Onthoudt dat op 15 maart…..

Ploumen kondigde haar fondsenwerf-actie, She Decides, aan toen de Amerikaanse president Trump de Global Gag Rule opnieuw van kracht maakte. De naam staat voor een wet die het klinieken en hulporganisaties in de Derde Wereld verbiedt om hulp rond ongewenste zwangerschappen aan te bieden. Artsen en verpleegkundigen mogen het A-woord niet eens noemen, zelfs niet als een vrouw expliciet vraagt of abortus mogelijk is. De wet betekent: Amerikaanse dollars aanvaarden, en abortus taboe verklaren, of doorgaan met de hulp maar dan zonder die financiële steun.

De wet zorgt er voor dat vrouwen in plaats van een veilige, vrijwel risicoloze ingreep, hun toevlucht moeten zoeken bij illegale kwakzalvers die in onhygiënische omstandigheden een onveilige abortus uitvoeren. Wereldwijd sterft iedere twee uur een vrouw aan de gevolgen van dat soort praktijken. Zonder Amerikaanse steun sluiten bovendien veel klinieken waar vrouwen voorbehoedsmiddelen en preventieve onderzoeken kunnen krijgen. Vrouwen hebben daardoor geen mogelijkheden meer om een zwangerschap te voorkomen en/of hun gezondheid goed in de gaten te houden.

Wat Ploumen doet is dus letterlijk levensreddend. Ze probeert het financiële gat te dichten en zorgt ervoor dat klinieken vrouwen goede zorg rondom zwangerschap en geboorte aan kunnen bieden, inclusief het beschikbaar stellen van voorbehoedmiddelen en abortus. Deze voorzieningen zijn cruciaal om vrouwen de regie te laten houden over hun leven en gezondheid. Ploumen is een heldin!

Daaraan gerelateerd: mecht je nog stemadvies nodig hebben voor de verkiezingen van  15 maart, weet da dat SGP en ChristenUnie Ploumen’s initiatief helemaal niks vinden. Zij zijn tegen abortus en voor dode vrouwen en de weesjes die zij vaak achterlaten. Mijdt dit soort religieuze partijen als de pest, als het leven je lief is.

Nieuwsronde

Feminisme in de Zuid-Koreaanse gaming industrie, succesvolle sopranen uit 1850, Russische mannen mogen straffeloos Russische vrouwen slaan, de bestrijding van het Zika-virus, straatintimidatie wordt wellicht strafbaar, dat en meer in deze nieuwsronde

  • Vrouwen die graag gamen komen hopen haat en minachting tegen, maar het verzet tegen die seksistische behandeling neemt toe. Vrouwen groeperen zich rondom een fictief vrouwelijk personage uit het spel Overwatch en voeren actie om mensen bewust te maken van de situatie.
  • Elizabeth Taylor Greenfield… noooooit van gehoord. Zij blijkt een Afro-Amerikaanse sopraan die in 1851 een zeer succesvolle tournee door de V.S. maakte en met haar talent alle vooroordelen over primitieve zwarten overhoop gooide. Met haar optredens maakte ze de weg vrij voor andere Afro-Amerikaanse artiesten, zoals Sissieretta Jones en Audra McDonald.
  • Groot nieuws voor de organisatie die straatintimidatie aan wil pakken: de PvdA diende een initiatiefwet in om deze vorm van openbare agressie strafbaar te stellen. Denk aan vrouwen voor hoer uitmaken, met een groepje omsingelen, vertellen welke seksuele handelingen ze met haar willen verrichten, dat en meer zou de status van overtreding moeten krijgen. De politie kan dan situaties onderzoeken, straatintimidatie opsporen en boetes uitdelen. Ook gemeenten zoals Amsterdam werken al aan hun eigen anti-straatintimidatie regels.
  • Vrouwen moeten blij zijn dat hun man ze slaat. Aldus columnist Yaroslav Korobatov over een nieuwe Russische wet die huiselijk geweld uit het strafrecht haalt. Alleen verkrachting en het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel blijft strafbaar. ”Het voortaan oogluikend toestaan van mishandeling is het gevolg van een succesvolle lobby van ultraconservatieve politici in het land,” constateert Joop.nl.
  • De eerste vrouw als leider van het Holland Festival is het snelst weer weg, kopt Dagblad Trouw. Ruth MacKenzie verhuist na de editie van 2018 het Holland Festival naar Frankrijk, om het Parijse Théâtre du Châtelet te leiden. Ze heeft het Festival dan vier keer gedraaid. De mannen deden gemiddeld zeven edities.
  • Patricia Paay besloot in het openbaar te treden om te praten over de gevolgen van een seksfilmpje. Onbekenden publiceerden dat filmpje op diverse websites. In een positief ontvangen interview bij Jinek vertelde Paay dat haar leven nu een nachtmerrie is: ”Ze komt haar huis niet meer uit, voelt zich bekeken. “Wat erg voor u,” had een taxichauffeur gezegd. Om in één adem door te vragen of ze écht van plasseks houdt.”
  • Zika bestrijden en voorkomen dat dit virus schade toebrengt aan baby’s? Top. Dat in die strijd vrouwenrechten sneuvelen? Niet top. Regeringen eisen dat vrouwen voorkomen dat ze zwanger worden, dat vrouwen niet naar andere landen reizen en dat vrouwen voorkomen dat ze verkracht worden en dan alsnog zwanger raken. Op die manier schuift de samenleving de verantwoordelijkheid  voor de ziekte af op vrouwen, zodat die nog meer problemen krijgen bovenop al bestaande problemen zoals armoede, geweld, zware zorgtaken en andere toestanden.
  • Na de aandelencrisis van 2008 verzuchtten experts dat alles anders zou zijn geweest als het Lehman Sisters was geweest in plaats van Lehman Brothers: vrouwen zouden de crisis hebben voorkomen. Grappig maar waar: bij een soortgelijke aandelencrisis in 1720 gebeurde het omgekeerde. Mannelijke experts wezen vrouwen aan als de schuldige. Om uit de crisis te komen moesten mannen weer mannen worden, en moest vrouwen buiten de beursvloer blijven.
  • De regering van El Salvador verleende gratie aan Sonia Tábora, een vrouw die 30 jaar de cel in moest voor een miskraam.  Een conservatieve regering, gesteund door de Katholieke Kerk, maakte het afbreken van een ongewenste zwangerschap in 1998 totaal verboden, zonder enige uitzondering. Sindsdien belandden honderden vrouwen na een miskraan in de cel. Er gaan inmiddels stemmen op om abortus weer toe te staan in geval van incest, verkrachting of als het leven van de moeder in gevaar is. Deze gratie kan daar een voorbode van zijn…. Wie weet….

Politicus: zwangere vrouw is omhulsel

We hadden al Amerikaanse politici die vrouwen vergeleken met koeien en varkens. En politici die anti-abortus voorstellen opnamen als onderdeel van landbouwwetten. Maar nu hebben we een politicus uit Oklahoma die openlijk stelt dat zwangere vrouwen een omhulsel zijn. Ze hebben geen eigen rechten meer over wat er met hun lijf gebeurt. Zo. Duidelijk! Vrouwen zijn geen mensen, maar dingen.

In het Engels klinkt de woordkeuze van Republikein Justin Humphrey nog horror-achtgier dan ik het vertaal. Hij gebruikt de term ‘host’. Dat kan gastheer/vrouw voor mensen betekenen, maar je kunt ook de host zijn van parasieten, virussen of monsters. Jezebel liet de berichtgeving over de uitspraken van Humphrey dan ook vergezeld gaan van een foto uit horrorfilm Alien. Humphrey stelt:

“I understand that they feel like that is their body,” he said of women. “I feel like it is a separate — what I call them is, is you’re a ‘host.’ And you know when you enter into a relationship you’re going to be that host and so, you know, if you pre-know that then take all precautions and don’t get pregnant,” he explained. “So that’s where I’m at. I’m like, hey, your body is your body and be responsible with it. But after you’re irresponsible then don’t claim, well, I can just go and do this with another body, when you’re the host and you invited that in.”

Humphrey vindt dat die domme omhulsels niet zelf over over hun lijf mogen beslissen. Ze zouden alleen een zwangerschap af mogen breken als de erbij betrokken man toestemming geeft. Dit is iets wat de wet sinds 1992 expliciet verbiedt omdat het tegen de grondwet indruist. Dat maakt Humphrey niet uit. Desnoods mag de man in zijn voorstel een DNA test eisen om zijn vaderschap vast te stellen – waarna de vrouw die procedure uiteraard moet doorstaan, want de foetus zit in haar lijf.

Diverse feministen proberen een positieve kant aan de hele gang van zaken te vinden. Zo stelt auteur Jessica Valenti dat Humphrey complimenten verdient omdat hij zegt waar het op staat. Geen omslachtig gedoe over de gezondheid van vrouwen of hun psychische toestand of wetgeving om klinieken om te toveren tot medische forten. Nee, gewoon, openlijke vrouwenhaat. Pats, recht in je gezicht. Duidelijk!

Webmagazine Jezebel kwam met suggesties voor nieuwe teksten op ansichtkaarten:

“Congratulations on becoming a host and inviting that in!” is a truly beautiful thing to say to a pregnant woman. Hallmark should start printing that on cards for baby showers.

De Huffington Post voelde de noodzaak om onder de kop een onderkopje te zetten met de bevestiging dat dit echt is, realiteit, geen verzinsel, geen nepnieuws. Nee, zo praat een conservatieve politicus met de macht wetgeving te introduceren.

Tot slot: Het Verhaal van de Dienstmaagd, van Margaret Atwood, staat opnieuw in de bestsellerslijsten, Haar science fiction over een fundamentalistisch Verenigde Staten waar vrouwen letterlijk fokvee zijn geworden, staat opnieuw in de belangstelling. Alles wat ervoor zorgt dat mensen gaan lezen en kennis maken met goede romans, is wat mij betreft prima. Plus, geen situatie zo naar, geen voorstel zo wreed en vrouwenhatend, of een kitten maakt het beter. Want:

“Let’s pray that nothing happens that would make us all pick up ‘The Road.’”

Dus ter afsluiting: hier, een troostend katje.

Macht: Collectief 52 draait de rollen om

Vanaf nu is het mannen verboden te ejaculeren, tenzij het de voortplanting dient. Was getekend: presidente Hillary Clinton, omringd door vrouwen. Het nep nieuwsbericht gaat inmiddels viraal. Het is het perfecte antwoord van de Franse feministische groep Collectif 52 op de beelden van Trump, die, omringd door mannen, met één handtekening vrouwen uit ontwikkelingslanden de toegang tot abortus ontnam door de zogenaamde Global Gag Rule opnieuw in te stellen.

Collectif 52 gebruikte voor hun parodie een foto van de huisfotograaf van de Obama’s. Het oorspronkelijke beeld toonde Obama die een wet ondertekende om de veteranen van de Women Airforce Service Pilots te eren. Ze kregen een hoge onderscheiding, de Congressional Gold Medal. Met Photoshop verving Collectif 52 Obama door Clinton en voilà, een perfect beeld was geboren. Vrouwen met macht die mannen dicteren wat zij wel en niet met hun lijf mogen doen. De Belgische editie van Marie Claire:

De foto door Collectif 52 is zo grappig als hij pijnlijk is. Een groep vrouwen die levensbelangrijke beslissingen maakt die enkel mannen echt zal benadelen? Het klinkt absurd, maar helaas is het tegenovergestelde dagelijkse kost.

Dat duidelijk maken was precies de reden voor het nepnieuws met fictieve foto, vertelde een vertegenwoordigster van 52 (52 omdat vrouwen in Frankrijk 52% van de bevolking uit maken):

“Gender stereotypes are so strong, that one can only realize the absurdity of such a moment by showing the exact opposite,” a representative from 52 told the Huffington Post. “Which is why we thought we should show the image of a world where women could order men not to have any sexual relationships outside of procreation.”

De actie slaat aan.  Alle kleine beetjes helpen…. Wil jij ook helpen? Doe dan een donatie aan een fonds van minister Lilianne Ploumen. Die zamelt geld in om klinieken te ondersteunen als zij de donaties van de V.S. verliezen omdat ze vrouwen een volledig pakket medische zorg rond zwangerschap willen bieden. Zie ook #Ploumen4Women, een initiatief van scenarioschrijver Willem Bosch:

Ons initiatief heeft sinds vrijdagmiddag 36 duizend euro binnen gehaald. En er blijft meer binnen komen.

Aanbevolen!

Trump vrouwenhaat-watch: Afrikaanse vrouwen abortus ontnemen

Laat de betekenis van dit beeld even op je inwerken. Omringd door blanke, welvarende mannen zette Trump zijn handtekening om een oude wet opnieuw in werking te stellen. Een wet die het internationale hulporganisaties verbiedt om informatie of ondersteuning rondom abortus te geven, zodra ze een cent van de V.S. aannemen. Met name arme vrouwen met een gekleurde huid uit de armste landen ter wereld worden naar verwachting ernstig getroffen door de effecten van deze zogenaamde Gag Rule. Mijn hoop is nu gevestigd op onze eigen minister Ploumen en haar poging geld voor abortus bij elkaar te scharrelen.

UPDATE: Marie Stopes rekende de gevolgen van Trump’s actie uit. Als deze organisatie geen alternatieve fondsen vindt (en dus met minder geld minder kan doen) leidt dat naar schatting tot 6,5 miljoen ongewenste zwangerschappen, 2,2 miljoen abortussen en 21.700 vrouwen die sterven gedurende de zwangerschap of tijdens de baring. Wat Ploumen probeert is dus letterlijk van levensbelang. België zegde al steun toe voor Ploumen’s fonds.

De maatregel staat bekend als de Global Gag Rule, de internationale knevel-regel, omdat artsen en verpleegsters letterlijk moeten zwijgen over zorg rondom het afbreken van een ongewenste zwangerschap. Ook al vragen vrouwen expliciet en gericht om informatie, ze mogen niks zeggen. De Gag Rule is ook erg strikt op andere manieren. Het maakt bijvoorbeeld niet uit of hulporganisaties alleen ‘eigen’ geld of andere donaties gebruiken voor zorg en voorlichting rondom ongewenste zwangerschappen. Zodra ze een donatie uit de V.S. ontvangen, begint het taboe rondom abortus.

Onderzoek wijst uit dat die manier van doen vrouwen in het nauw brengt. Het gaat vaak om arme vrouwen uit problematische ontwikkelingslanden. Weigeren klinieken de voorwaarden van de Gag Rule te accepteren, dan verliezen ze het Amerikaans geld. Dat leidt vervolgens regelmatig tot de sluiting van klinieken. Daardoor verliezen vrouwen toegang tot preventieve zorg en voorbehoedsmiddelen.

Met name het gebrek aan anticonceptie zorgt vervolgens voor meer ongewenste zwangerschappen en een toename van het aantal onveilige abortussen. In Ethiopië hinderde de Gag Rule bijvoorbeeld de regering om het aantal onveilige abortussen terug te dringen – in dat land een grote oorzaak van moedersterfte en chronische aandoeningen bij vrouwen.

Dat en meer is waarom media zoals Vogue de wet een ramp noemen, en Slate Magazine concludert:

If Republicans really wanted to reduce international abortion rates, they wouldn’t attach strings to federal family planning funding for NGOs providing crucial resources to impoverished areas. The Trump administration’s insistence on reinstating this disastrous rule is only further proof of its indifference to women’s health, safety, and autonomy.

Of, anders gezegd:

Nieuwsronde: feestdagen editie

Van het verlies van Hillary Clinton in de V.S., de femicide in Latijns-Amerika tot aan de stagnerende emancipatie in Nederland, het was een ruw jaar voor vrouwen die als mens ruimte in willen nemen op onze planeet. Toch gaan vrouwen stug door – en die ontembare geest is een feestje waard. Daarom in deze feestdagen editie verhalen vol successen en vrouwen die blijven strijden voor een betere wereld.

  • Het Nigeriaanse voetbalteam Super Falcons won voor de achtste keer op een rij de Women’s Africa Cup of Nations. De regering beloofde de speelsters een bonus voor die historische prestatie, maar niks. Dus protesteerden de speelsters met medestanders voor het parlementsgebouw in Abuja. Betalen, pannenkoek!
  • Ondertussen schreven tienervoetbalsters in Engeland een boze brief naar de Football Association (FA) met luide kritiek op een rapport vol maatregelen om meer meisjes te interesseren voor de sport. De suggesties in dat rapport, zoals kleinere ballen gebruiken om meisjes niet af te schrikken met een normale, zwaardere bal, maken hersenloze barbies van meisjes, signaleren ze.
  • Voor het eerst wijdt een museum in de Australische stad Melbourne een grote expositie aan werken van Aboriginalkunstenaressen. De tentoonstelling is het resultaat van een snelle emancipatiebeweging. Zo gebeurde het nog in 1981 dat de Aboriginal Australia Exhibition, een prestigieus evenement met 321 werken van inheemse kunstenaars, louter mannen een podium gaf.
  • De monden vielen open van een groepje Britse tieners, toen ze in een krant lazen dat sommige vormen van vrouwenbesnijdenis ‘best moeten kunnen’. Echt niet! Ze schreven een prachtig lied tegen vrouwenbesnijdenis om te protesteren tegen deze vorm van genitale verminking.
  • In de V.S. zijn voor het eerst in de geschiedenis de meeste rechtenstudenten vrouw. In Canada maken meer vrouwen deel uit van de 1% mensen met de hoogste salarissen in het land.
  • Tegelijkertijd maken vrouwen nog steeds het grootste deel uit van de armen in de wereld. Ook in rijke westerse landen. Daarom heeft de Engelse drogisterijketen Boots nu een donatiesysteem opgezet om maandverband en tampons te schenken aan voedselbanken. Dit omdat vrouwen met een zeer laag inkomen deze essentiële producten vaak niet kunnen betalen.
  • Sinds 1990 nam de moedersterfte in ontwikkelingslanden af met 45%. Dat is goed nieuws, want een kind baren is wereldwijd doodsoorzaak nummer 2 voor vrouwen.
  • Sarah Roebuck liep in Parijs een man tegen het lijf die haar verwarde met een gebruiksvoorwerp. Een jaar later zag ze haar verkrachter terug in een Franse rechtbank. Bij die gelegenheid schreef ze een open brief aan de dader en aan mannen in het algemeen: ”“Ik wil dat mannen dit lezen en zich even misselijk voelen als de vrouwen die dit meegemaakt hebben. Ik wil dat dingen veranderen. Ik eis dat dingen veranderen.”
  • Het is niet vanzelfsprekend dat meisjes ruimte innemen op poppodia, maar een succesvol evenement probeert de drempel te verlagen. Girls Go BOOM vond plaats in de Belgische stad Gent en de Nederlandse stad Rotterdam, en bracht meiden bij elkaar die graag in een band spelen of aan de weg timmeren met slam poetry. Het initiatief kwam van Lindsi Dendauw en twee van haar vriendinnen. In de toekomst wil het trio vier keer per jaar iets organiseren. Zoals workshops over hoe je een band opstart. Of filmavonden.
  • India slaagde er twee jaar geleden in om een satelliet in een baan rond Mars te brengen. Dat zou nooit gelukt zijn zonder wetenschapsters zoals Ritu Karidhal, Nandini Harinath en Anuradha TK.

Winst Trump backlash voor ”feminisering” populaire cultuur?

Salon magazine publiceerde een interessante analyse over de verkiezingen in de Verenigde Staten. Namelijk deze: vrouwen kregen de afgelopen jaren veel ruimte in de populaire cultuur – in shows van popsterren, in vrouwelijke reboots van films, in liedjes van popsterren. Dat leidde tot een tegenreactie:  Maak de V.S. weer mannelijk!

”Trump, maak een einde aan deze nachtmerrie!!!”

Let wel: het blad claimt niet dat een seksistische tegenreactie op de ”progressieve” cultuur de enige reden was voor de winst van Trump. Onder andere racisme speelde een grote rol, bijvoorbeeld. Maar de angst voor het oprukkende vrouwelijke in de culturele openbaarheid kreeg een verpersoonlijking in Trump en wat hij vertegenwoordigt, betoogt het blad.

In augustus dit jaar zag Salon in de nominatie van Trump al een teken van een opstand tegen al die mondige vrouwen op televisie en in tijdschriften. Nu, met Trump als president, krijgt die opstand handen, voeten en tanden:

White men are going to keep voting Republican until you liberals get all those women and black people away from their TV sets.

Dit deel van de bevolking neemt, volgens magazine Salon, wraak voor een tijd waarin de populaire cultuur vrouwen steeds meer ruimte geeft. Zo toonden diverse televisieseries abortus op een respectvolle, genuanceerde manier. Kreeg Ghost Busters een geheel met actrices bevolkte reboot. Of neem Mad Max Fury Road, waarbij de heldin een belangrijkere rol had dan de held.

De ”vrouwelijke” Ghostbusters veranderde voor delen van de bevolking meteen in hét voorbeeld van de manier waarop vrouwen allerlei rollen overnemen die mannen tot voor kort ferm in hun knuisten dachten te hebben. Ook Mad Max Fury Road riep bij sommige mensen een luid neeeeeeee! op.

De Trumpstemmers namen waarschijnlijk ook aanstoot aan televisieseries die open en genuanceerd over abortus vertellen. Van de conservatieve blanke Christenen steunde 81% Trump, mede vanwege zijn anti abortus pose. Een meerderheid van de Trumpstemmer wil abortus verbieden. 18% wil dat zelfs als het leven van de moeder gevaar loopt, of in geval van verkrachting.  39% vindt dat de vrouw straf moet krijgen als ze een ongewenste zwangerschap beëindigt.

Daarnaast vatten mensen de slogan ‘drain the swamp‘ (demp het moeras) tot voor kort op als een pleidooi om een einde te maken aan de kliek van Wall Street haaien en conservatieve politici. In kringen van Trump-aanhangers kreeg deze slogan echter een andere betekenis. Het veranderde in een oproep om allerlei links liberale types Washington uit te werken. 

Trump’s keuzes voor zijn regeringsploeg wijzen inmiddels ook duidelijk in die richting.  Alle belangrijke sleutelposities in zijn kabinet gingen naar rijke, meestal blanke mannen. Veel van deze mannen gaven blijk van grote minachting voor vrouwen. Hun standpunten druisen lijnrecht in tegen het doel van de regeringsinstantie die ze moeten leiden. Amerikaanse media spreken wat dat betreft al van vossen die op de kippenren moeten passen. Wat kan daar fout mee gaan? Niks toch? (Oh, dat…)

O ja, en het helpt als je er goed uitziet, want Trump hecht bij het aanstellen van zijn naaste medewerkers grote waarde aan een televisievriendelijk uiterlijk. Niks mis namelijk met televisie, reality shows en andere populaire cultuur, als die uitingen maar passen in het denkraam van de Trumpstemmer.

Nieuwsronde: de onverwoestbare editie

Vrouwen komen overal in de wereld seksisme tegen. Gelukkig staan ook overal meisjes en vrouwen op om ondanks alle tegenwind hun eigen weg te vinden en te doen wat ze zelf belangrijk vinden. Daarom een nieuwsronde helemaal gewijd aan zulke onverwoestbare vrouwen.

  • Steeds meer meisjes voetballen, maar als je voetbalplaatjes wil verzamelen heb je alleen maar mannen. Zweedse meisjes bedachten er iets op. Ze ontwierpen hun eigen voetbalplaatjes. Eindelijk kunnen ze de portretten verzamelen van beroemde voetbalsters, waaronder landgenote Lotta Schelin.
  • Als zestienjarige kreeg de Iraanse Tala Raassi veertig zweepslagen omdat ze het waagde een minirok te dragen. Voor haar familie was deze straf de aanleiding om te vertrekken naar de Verenigde Staten. Nu ontwerpt ze badkleding. En schreef een boek over vrouwen en het recht om te dragen wat je wil, zonder dat daar ellende van komt: ,,Vrijheid draait niet om hetgeen je draagt, maar om de keuze die je hebt. Als de ene aan het strand een bikini wil dragen en de andere een boerkini is dat allebei prima voor mij.”
  • Ierse vrouwen zijn op geen enkele manier baas in eigen buik, maar weten de conservatieve dogma’s in hun land te omzeilen dankzij Women on Web. Deze van origine Nederlandse organisatie geeft internetconsulten en stuurt vrouwen, waar nodig, per post de pillen mifepristone en misoprostol om een vroege zwangerschap veilig af te breken. Vrouwen rapporteren goede resultaten. Ze voelen zich dankbaar en opgelucht. Een wetenschappelijk onderzoek ondersteunt en versterkt dit feit. Ook een feit: drie op de vijf Ieren wil abortus legaliseren, zodat dit type omweg niet meer nodig is.
  • De Pakistaanse Mukhtaran Mai overleefde een groepsverkrachting. Dat niet alleen, maar ze ontwikkelde zich tot een actievoerster en hulpverleenster aan vrouwen die, net als zij, seksueel geweld meemaakten. Haar meest recente wapenfeit: ze nam deel aan een modeshow. Door zichtbaar te zijn, hoopt ze andere slachtoffers aan te moedigen om hun schaamte te overwinnen.
  • Jessica Williams begon een uitzendbureau voor administratief personeel. Prompt kreeg ze van werkgevers allerlei verzoeken van het type ‘we willen een secretaresse, ze moet blond zijn en hoge hakken dragen’. Williams schrok van dit structurele seksisme en besloot het probleem bij de bron aan te pakken. Haar gouden tip: vraag ‘waarom’. Waarom moet ze blond zijn? Waarom zoekt u een zij en geen hij? Dan is het snel afgelopen met dit type discriminatie, merkt ze.
  • Kunstenaar Dan Goldman en filmmaker Ram Devineni bevonden zich in de Indiase stad Delhi toen mannen daar in 2012 in een bus een vrouw verkrachtten en verminkten, zodanig dat ze later stierf aan haar verwondingen. Om iets te doen ontwikkelden ze de superheldin Priya. Priya vecht met de kracht van de godin Shakti tegen verkrachters en, in een tweede stripboek, tegen mannen die bijtend zuur over vrouwen heen gooien. Met de comic willen beide mannen de jeugd bereiken, de discussie over geweld tegen vrouwen op gang brengen, en de bewustwording bevorderen.
  • Vrouwen protesteren overal tegen onderdrukking en geweld. Amerikaanse vrouwen in Rhode Island hielden een demonstratieve yogabroekenparade na beledigende opmerkingen over vrouwenkleding. Indiase vrouwen weigeren nog langer een sluier te dragen. Argentijnse vrouwen staakten en demonstreerden afgelopen woensdag, nadat mannen een vrouw vermoordden met een combinatie van marteling en verkrachting. Dat was één dode vrouw teveel: de Argentijnen pikken het geweld niet meer.  Ook in Chili, Uruguay, Paraguay, Bolivia en Guatemala gingen mensen de straat op om tegen geweld tegen vrouwen te demonstreren, met de slogan ‘Ni una menos’. Oftewel geen één minder – want als je een vrouw vermoordt, is er weer eentje minder….
  • Nadat Facebook een voorlichtingsvideo over borstkanker verwijderde wegens aanstootgevend, herplaatsten de makers de gewraakte video, alleen nu met vierkante borsten. Zo omzeilen ze een systeem van censuur waarbij mannen allerlei seksistische zooi kunnen spuien terwijl je niks mag zeggen over borstvoeding geven of borstkanker voorkomen.
  • Mensen die anderen schade toe willen brengen, zetten vaak eerst deze stap: de ander reduceren tot een hatelijk doelwit, zodat het daarna ok lijkt om ze aan te pakken. Dit speelt onder andere in de V.S., waar de overwinning van Trump toegang tot een veilige abortus bedreigt. Vrouwen slaan terug door hun mens-zijn te benadrukken. Dat doen ze door hun persoonlijke abortusverhaal te delen. Niet alleen ontkracht dat vijandbeelden over vrouwen die een zwangerschap afbreken, maar het benadrukt ook de vele nuances, grijze gebieden en de dilemma’s waar vrouwen mee zitten. Of ze doneren geld aan Planned Parenthood, en laten een certificaat sturen naar Mike Pence, Trump’s vice-president en notoir vrouwenhater.

Poolse regering doet nieuwe poging om abortus te verbieden

Wat een achtbaan. Eerst kondigt de Poolse regering aan dat ze abortus min of meer onmogelijk wil maken. Na enorme protesten trok de landelijk dominante partij die keutel in. Vervolgens komen ze vrolijk met nieuwe pogingen om de baas te zijn in baarmoeders van andere mensen. Met het plan om het afbreken van een zwangerschap te verbieden als de foetus medisch gezien niet levensvatbaar is.

Ja, u leest dat goed. De Poolse overheid vindt het prima als vrouwen een tijdje rondlopen met een lijkje in hun baarmoeder en daarna een dode baby baren. Of een baby baren die na vijf minuten sterft vanwege enorme medische problemen. Want, zo leggen woordvoerders uit, dan kunnen mensen de baby een naam geven, laten dopen en op de correcte katholieke manier begraven.

Dit laatste geeft een hint waarom de leidende conservatieve partij zo hardnekkig blijft proberen om abortus uit te bannen. Deze partij kwam aan de macht met actieve steun van de katholieke kerk. Voor wat hoort wat. Dus ijvert de conservatieve regering nu voor kwesties die de kerk belangrijk vindt. Zoals vrouwen het recht ontzeggen om baas in eigen buik te zijn.

Poolse vrouwen leggen in de media uit hoe gruwelijk deze nieuwe plannen zijn:

Leszczyńska said: “It’s sick to consider forcing women to give a birth to a fatally damaged child. What monster would even think of such a thing? Pregnancy and giving birth is hard work, pain, risk – and they expect us to suffer all these things? Will they congratulate themselves when we are crying and watching our newly born babies die?”

Zie voor een kijkje naar de praktijk naar Katholieke ziekenhuizen in de V.S., waar de geleefde realiteit van vrouwen keihard in botsing komt met oekazes van een uit mannen bestaand machtsblok. Miskramen veranderen opeens in levensgevaarlijke situaties, omdat artsen bijna niks mogen doen. Stem je toch in met het afbreken van een zwangerschap, bijvoorbeeld als het leven van de vrouw in gevaar is, dan loop je als medewerker van zo’n ziekenhuis het risico dat de kerk je excommuniceert. Tot slot loop je als katholiek ziekenhuis ook het risico op rechtszaken. Alleen al om die reden zou de Poolse regering dit alles niet moeten willen…

Derde debat Clinton-Trump door een genderbril

Hillary Clinton won het derde debat tussen haar en Donald Trump. Behalve Trump’s gedraaikont rond de vraag hij de uitkomst van de Amerikaanse verkiezingen zou respecteren ja of nee, speelde zich opnieuw een genderstrijd af op het podium. Met een man die Clinton een nare vrouw (‘nasty woman‘) noemde, abortus beschreef in apocalyptische termen (doelde hij misschien op een keizersnede?), onder het uitroepen van ‘ik ga abortus verbieden’ en ‘ik respecteer vrouwen’. Tuuuuurlijk joh.

Tja. Trump. Het publiek lachte bij zijn bewering dat niemand vrouwen zo respecteert als hij.

Hoe moet je een man worden met Trump als voorbeeld, vraagt een transgender-redacteur van magazine Slate zich af. Het enige positieve is dat Trump zo’n duidelijk schoolvoorbeeld van giftige mannelijkheid geeft, dat er zowaar een serieuze discussie over mannen en mannelijkheid op gang komt in de V.S. Inclusief een verhoogde aandacht voor de schadelijke effecten van Trump’s soort mannelijkheid. Oproepen dat mannen iets moeten met de angst en onzekerheid die onder machogedrag a la Trump schuil gaan. De verkrachtingscultuur en de mythe van ‘goede’ en ‘slechte’ mannen. En moeders en vaders die hun zonen publiekelijk wijzen op andere vormen van man-zijn.

Enfin. Wat Trump in het derde debat ook deed, Clinton bleef opnieuw kalm, onverstoorbaar, en haarscherp. Zelf draaide ze op haar beurt nergens omheen wat genderkwesties betreft. Bijvoorbeeld toen het ging om abortus. Ga eens luisteren naar de vrouwen waar ik mee heb gesproken, riep ze Trump op. Om daarna het recht van baas in eigen buik te verdedigen, met de stelling dat de overheid zich niet moet bemoeien met vrouwen die zo’n moeilijke keuze moeten maken.

Cosmopolitan signaleert dat Clinton, bij onderwerpen zoals reproductieve rechten en seksueel geweld, over vrouwen sprak zoals geen enkele mannelijke kandidaat ooit voor elkaar kreeg. Omdat ze het woord ‘wij’ kon gebruiken. Wij vrouwen. Wij weten hoe het voelt als mannen je behandelen als een willoos seksobject. Wij vrouwen willen gelijk loon voor gelijk werk. Wij vrouwen weten hoe het is als je een ongewenste of gevaarlijke zwangerschap af moet breken. En hoe vernederend, eng en gevaarlijk het is als je geen baas in eigen buik kan zijn.

Magazine Slate constateert dat landen alleen al om deze reden meer vrouwen op politiek machtige posities nodig hebben:

When men discuss abortion among themselves, as they do in far too many policy discussions, it takes on a detached air of philosophical principles. When Clinton’s on the stage, it becomes about flesh and blood: women’s bodies and their most private, sacred rights to determine the courses of their own lives. Of all the reasons it benefits the nation to have more women in politics, this may be the biggest—the shift of women’s lives from the realm of hypotheses into the real world.

UPDATE: Vrouwen een naar wijf /nasty woman noemen, of erger, heeft een lange geschiedenis. Zulke beledigingen zijn namelijk erg handig voor mannen die vrouwen klein willen houden en die onbehagen rond vrouwen met macht willen versterken, analyseert de New York Times. Inmiddels verkopen verkiezingen-shirts met slogans als ‘nasty women vote’ erop als een dolle.

UPDATE 2: Beide kandidaten moesten een soort stand up comedian routine doen tijdens een diner met allerlei Belangrijke Mensen. Trump verruilde grappen voor gescheld op Clinton en oogstte boe geroep. Clinton hield een speech die én grappig was, én ontroerend, en van politiek belang omdat ze sprak over de normen en waarden waarmee ze een presidentschap in wil gaan als ze het wordt. Trump, wegwezen…

Poolse regering laat abortuswet vallen

Protesteren heeft zin! Poolse vrouwen verzetten zich heftig tegen een poging van de regering om abortus te verbieden. Nadat de straten in veel Poolse steden maandag 3 oktober zwart kleurden in een massale staking, heeft de regering een omstreden abortuswet schielijk ingetrokken.

Niet terug naar de kleerhangers!

De wet zou abortus de facto totaal verbieden en artsen opzadelen met vijf jaar celstraf als ze de enige uitzondering verkeerd zouden interpreteren. Abortus zou namelijk alleen nog mogen als het leven van de moeder in gevaar is. Maar ja, hoe bepaal je dat precies en wanneer grijp je in? Beter om als arts terughoudend op te treden en als de vrouw dan sterft, tja, tragisch… Gelukkig zag de regering tijdig het licht.

UPDATE: De Huffington Post toont foto’s en geeft impressies van de massale stakingen en protesten. Poolse vrouwen reageren in de Engelse krant The Guardian op de omwenteling in hun land:

They call us Nazis and say that we are no better than Hitler because we think a woman should have be able to choose whether she gives birth to a seriously sick child – but we are used to such comparisons. They say these things about us because they are frightened. […]  I have never seen such huge protests. Something snapped in Polish women; we are empowered and we won’t stop. The protests were so spontaneous: with barely a few days’ notice thousands of women were walking out of work, and if they couldn’t get the day off, many told me, they said to their bosses they would not return because they could not work alongside people who did not believe in their rights.

Op de site van RTL Nieuws staat een interview met Karina, nog zo’n vrouw die het gehad heeft met de plannen van de overheid en strijdt voor abortus.

Abortus: Poolse machthebbers leggen hun wil op aan vrouwen

Last minute demonstraties mochten niet baten: het Poolse parlement stemt hoogstwaarschijnlijk in met een zeer strikte anti-abortuswet. Poolse vrouwen konden tot voor kort een zwangerschap nog afbreken in geval van verkrachting of ernstige misvormingen van de foetus. Een nieuwe wet bepaalt dat abortus alleen nog mag als het leven van de vrouw in gevaar is. Artsen riskeren vijf jaar celstraf als ze die bepaling verkeerd interpreteren. In landen als Ierland en El Salvador weten vrouwen wat dat betekent: ze sterven of belanden op allerlei manieren in de ellende door zulke wrede wetgeving. UPDATE: Poolse vrouwen plannen een landelijke staking op 3 oktober.

‘Let’s save women’

Voorstanders van baas in eigen buik hebben voor 1 oktober 2016 nieuwe protesten gepland, maar dat is waarschijnlijk mosterd na de maaltijd. Het plan, uit de koker van de rechts-conservatieve regeringspartij Recht en Rechtvaardigheid (PiS), heeft het namelijk op papier al gehaald. Mocht je zwanger raken, pech gehad. Dan moet je baren, ondanks het feit dat de langdurige negatieve effecten van zo’n baarplicht lang en breed bekend zijn.

Deze voor vrouwen dramatische wet is een rechtstreeks gevolg van de verkiezingswinst van PiS, vorig jaar. Mannen domineren in deze partij. Ze sloten al snel een informele coalitie met de Katholieke kerk in Polen, ook al zo’n mannenbolwerk. Toen bekend werd dat de kerk en PiS elkaar steunen om abortus te verbieden, stormden vrouwen de kerk uit en de straten op om te demonstreren.

Vele campagnes, demonstraties, solidariteit van andere vrouwen en een petitie onder de slogan Redt de Vrouwen, liepen echter stuk op de politieke werkelijkheid. Die werkelijkheid is dat PiS-partijleider Kaczyński een absolute meerderheid in het parlement heeft. Dat betekent dat hij en zijn partij vrij zijn om hun macht en overwicht te gebruiken om vrouwen hun wil op te leggen, broederlijk vergezeld van de kerk en anti-abortus activisten. Die maken gretig gebruik van tactieken die fanaten in de V.S. ontwikkelden om angst te zaaien en leugens te verspreiden, zoals ‘van abortus krijg je kanker’ (nee dus).

Polen staat nu op één lijn met Ierland. Ook hier hebben protesten, demonstraties en krachtige filmbeelden op basis van een gedicht van Sarah Maria Griffin tot nu toe niets uitgehaald. Ook hier is abortus alleen toelaatbaar als het leven van de moeder in gevaar is, maar dat is in theorie. Medisch gezien tref je slechts zelden honderd procent zekere zwart-wit situaties aan. Daarom stellen artsen zich in de praktijk terughoudend op en sterven vrouwen.

Dat is een van de vele redenen waarom Amnesty International de ontwikkeling in Polen een gevaarlijke stap terug noemt voor meisjes en vrouwen. Hun gezondheid en welzijn zijn in gevaar en de wet schendt hun mensenrechten. Want weet je, vrouwen zijn ook mensen…. In Polen, in Ierland, overal.

Seksuele intimidatie op het werk laat diepe sporen na

Iets meer dan de helft van de Britse werkende vrouwen kreeg te maken met seksuele intimidatie op het werk. Bij een kwart ging het om ongewenste aanrakingen. Een kwart moest ongewenste avances afslaan. Een derde werd het doelwit van rottige grappen, vaak met een vernederend seksueel element erin. Dat blijkt uit een onderzoeksrapport van vakbond TUC. Dat percentage staat niet op zichzelf. Voor vrouwen betekent het gefnuikte ambities, psychologische schade en een verhoogd risico op ontslag of meer pesterijen als ze seksuele intimidatie officieel melden.

De TUC studie is de zoveelste die aantoont dat vrouwen een groot risico lopen om ongewenst gedrag tegen te komen op het werk. Marketing en reclame? De American Association of Advertising Agencies (4A’s) deed onderzoek en meer dan de helft van de respondenten gaf aan seksuele intimidatie tegen te zijn gekomen. Het restaurantwezen? Meer dan de helft. Vrouwelijke artsen, professionals die op zich een goede status hebben: ruim 30%. Studentes die veldwerk doen en stages lopen, en voor hun cijfers afhankelijk zijn van mensen met meer macht: 70%. Europees onderzoek onder vrouwen: 55%.

De daders zijn in de overgrote meerderheid mannen. Deze daders hebben het in ongeveer 11% van de gevallen voorzien op andere mannen, maar de meesten kiezen vrouwen als doelwit. Onder andere de TUC studie identificeerde verschillende ”zwakke” groepen: ondergeschikte vrouwen die last hebben van hun mannelijke baas, zwangere vrouwen of vrouwen met een nulurencontract of een tijdelijk contract.

Ook vrouwen die net promotie kregen zijn kwetsbaar. Ze lopen een verhoogd risico op seksuele intimidatie en andere vormen van agressie, door rancuneuze ondergeschikten of bazen die geen zin hebben in een vrouw die haar plek niet kent. Kortom, machtsverhoudingen spelen een belangrijke rol…..

Veel vrouwen durven niets te zeggen van de nare situatie waarin ze terecht komen. Vakbond TUC vroeg naar die terughoudendheid en kreeg van de meeste vrouwen het antwoord dat zij niet dachten dat het zin had om naar personeelszaken te stappen. Dat bleek een juiste inschatting: van degenen die wél actie ondernamen, had slechts 6% daar baat bij. Voor de rest leverde het vooral gedoe op. De situatie van de vrouwen verslechterde, ze liepen promotie mis, kregen ontslag of kregen te maken met ernstigere conflicten op hun werk. Kortom, het loont niet om officieel werk te maken van seksuele intimidatie.

Wat vrouwen rest is stilletjes vertrekken of, als dat niet kan of als dat een te groot offer is, proberen vol te houden. Dat heeft grote gevolgen voor hun welzijn, hun loopbaan, en de kwaliteit van werk. Vrouwen rapporteren gebrek aan concentratie, gevoelens van depressie, angst om zichtbaar te worden door originele ideeën te opperen. Of, zoals Shelley Ross, ruim dertig jaar werkzaam in de media industrie, samenvat:

No one has yet nailed the pervasiveness, the bigotry, the diminishing and oppression of over half the population in the workplace. No one has nailed the ideas lost, the creativity missing, the damage done.

Wat te doen? Ross stelt voor de aanpak toe te passen die Zuid-Afrika ontwikkelde na de Apartheid. Dat land richtte Waarheids- en Verzoeningscommissies op om diepe wonden te helen. Slachtoffers konden openlijk hun verhaal doen en erkenning krijgen. Daders kregen de kans hun kant van het verhaal te vertellen en excuses aan te bieden. Zij ziet niks in trainingen om seksuele intimidatie op de werkvloer aan te pakken.

Toch blijken zulke cursussen wel effect te hebben, mits het om goede trainingen gaat. Geven bedrijven alleen een verplicht ‘foei, mag niet’ nummer, zodat het management een vakje op een formulier af kan vinken, dan volgt inderdaad geen verbetering. Het moet een oprecht, serieus aanbod zijn.