Curatoren stellen erfgoed Australische filmmaaksters veilig

Vrouwen lopen een groot risico om in de vergetelheid te belanden, hebben mensen als Els Kloek, Germaine Greer, Gerda Lerner en Elaine Showalter keer op keer aangetoond als het gaat om onder andere kunstenaressen, schrijfsters en vroege feministen. Maar er is vooruitgang. Zo zorgt een groep curatoren ervoor dat het werk van vooruitstrevende filmmaaksters uit Australië bewaard blijft.

De jaren negentig van de vorige eeuw waren een opwindende tijd voor de filmproductie in Australië. En vrouwen speelden een grote rol. Ze experimenteerden met vorm, kleur en cameravoering. Ook inhoudelijk baanden ze nieuwe wegen, door aandacht te besteden aan de ervaringen van vrouwen, transgenders, homoseksuelen en lesbiennes. Hun films bereikten festivals zoals Cannes en daarnaast produceerden regisseuses talloze korte films, die vertoond werden bij lokale filmevenementen.

Maar daarna verdwenen de regisseuses en hun werk. De jaren negentig staan inmiddels te boek als een ‘vergeten tijdperk’ en de regisseuses kregen het etiket ‘over het hoofd gezien’ achter hun naam. Jacqueline Millner, Jane Schneider en Deborah Szapiro moesten anno 2016 goed zoeken naar de films:

We’ve spent the past year curating an exhibition of films by women from this era – some of which have languished for decades in VHS or Beta format, while their playback platforms all but disappeared. For instance, a Beta version of acclaimed director Samantha Lang’s short film Out (1995) – a delightful work that came early in her career – was in the Australian Film, Television and Radio School student film archive, but not even the film-maker had seen it in 20 years. Other films we found had not even made it as far as an archive, but remained in unplayable formats in personal storage.

Daar heb je de situatie in een notendop. Werk van vrouwen haalt de archieven niet. Films liggen te verstoffen in persoonlijke collecties. Of de techniek ontwikkelt zich, zodat werk technisch gezien niet meer te vertonen valt en vergeten wordt. Pas als je gericht op zoek gaat met de wil om de creaties van vrouwen wél te behouden voor het nageslacht, omdat het belangrijk is en waarde heeft, verandert dat.

De curatoren zetten films over naar afspeelbare formats, digitaliseerden ze en ontwikkelden er een tentoonstelling omheen. Tijdens Femflix kreeg een nieuw publiek de kans om kennis te maken met de verhalen van deze vrouwen. Daarnaast zetten Millner, Schneider en Szapiro een aantal gedigitaliseerde korte films op Youtube. Zoals Kitchen Sink van Alison McLean, een Gothic kijk op huishoudelijke zaken.

Super dat dit gebeurt! Waar zijn de vrouwen? Overal. Als je ze wilt zien.

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: