NRC keert terug naar de jaren vijftig

Ok, de volgende premier van Engeland is een vrouw – de tweede na Thatcher. Geweldig, maar waarom levert dat extra veel stuitend seksisme op bij het NRC? In welk soort kramp schoot de redactie toen de naam Theresa May viel? In zin 1 van een stuk over de nieuwe vrouwelijke premier schrijft NRC: ”In de keuken is ze wilder dan als politicus”. Onder een kop die kwalificaties uitdeelt van het type ”ijzig”. Ooit zo een mannelijke premier geïntroduceerd gezien?

Het is duidelijk: Theresa May mag wél de puinhopen van de blanke mannelijke Brexit-leiders opruimen, maar ze hoeft niet te rekenen op een neutrale pers. Ze moet de klus klaren in een seksistisch klimaat. Waarbij onder andere NRC terugkeert naar de jaren vijftig. De krant had ervoor kunnen kiezen om te negeren wat anderen schreven over May’s kookkunsten, of schoenen (naaldhakken!) of kwalificaties als ”ijzig”, omdat enige andere voorbeeld Thatcher is. Maar nee. Het herhalen van seksistische etiketten is blijkbaar te verleidelijk voor de redactie. Ik snap het wel hoor. May is een vrouw! Ze heeft borsten! Argh!

Vanwaar die verkrampte houding? Harvard deed onderzoek en kwam tot de volgende conclusies. Bij ‘leider’ of ‘manager’ denken wij mensen onbewust automatisch aan een (blanke) man. Zolang alles goed loopt voelen we geen noodzaak iemand vanuit een andere groep in het zadel te hijsen. Die urgentie ontstaat pas als de boel spaak loopt. Op dat moment van crisis – de partij dreigt uit elkaar te vallen, het bedrijf staat op de rand van faillissement – willen we iets anders proberen.

Opeens ontstaat dan ruimte voor een vrouw, een man met een gekleurde huid of, wow, een vrouw met een gekleurde huid. Zodoende kozen mensen in een experiment bij een succesvolle onderneming in 67% van de gevallen een mannelijke leider. Kregen ze echter een scenario waarbij de situatie totaal mis was gelopen, dan wilde 63% opeens een vrouw aan het roer.

Wat doe je als vertegenwoordiger van een gediscrimineerde ”minderheid”? Je kunt de topbaan weigeren, zo van ‘het risico op mislukking en persoonlijke schade voor mezelf is te groot’, maar waarschijnlijk komt er nooit meer een ander aanbod om ergens leider te worden. Dus doe je het. Vervolgens heb je niet met een glazen plafond te maken, maar met een glazen klif.

Misschien lukt het je om het tij te keren, maar de kans is groot dat je kapot valt op de messcherpe scherven. Hoe dan ook, na de val van de vrouw of nadat ze wonder boven wonder de boel redde, keren we automatisch terug naar de ”normale” situatie. De vrouw krijgt vaak een opvolger in de persoon van een (blanke) man. Het is weer business as usual. Tot de volgende crisis. Met één constante: het gezeur over het kapsel, de kleding, het stemgeluid en de al dan niet aanwezige kookkunsten van vrouwen die iets bijzonders ondernemen. Tot na de dood aan toe. Wanneer kan dat ophouden? NRC?

UPDATE: Cameron gaat, Theresa May arriveert, en Larry de kat blijft gewoon op Downing Street 10 als het officiele Hoofd Muizenvanger van het land. Hoera!

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: